အခန်း (၂၁၂)

မြို့စားမင်းလီသည် ဝမ်းသာအားရ ရှေ့သို့တိုးကာ ပြုံးလျက် ကြိုဆိုလိုက်သည်။

“ခင်ဗျားတို့ ရောက်လာတာ တကယ်ကို အချိန်ကိုက်ပါပဲဗျာ။ ကျွန်တော်တောင် ဆုတ်ခွာဖို့ စဉ်းစားနေတာ”

“မြို့စားမင်းလီ... ဝမ်ကျန်းမြို့ငါးမြို့ဆိုတာ တစ်ပင်တည်းက ဆင်းသက်လာတဲ့ သစ်ကိုင်းတွေလိုပါပဲ။ ကျွန်တော်တို့ဘက်မှာ သားရဲဒီရေ ဆုတ်သွားပြီဆိုတော့ ထိုင်ဝမ်မြို့တစ်မြို့တည်း ဒုက္ခရောက်နေတာကို ဒီအတိုင်း ကြည့်မနေနိုင်ပါဘူး”

အသားမည်းမည်း၊ ဗလတောင့်တောင့်နှင့် ဆံပင်ဖြူဖြူ အဖိုးအိုတစ်ဦးက ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဝက်ဝံတစ်ကောင်ထက်ပင် ပိုမိုသန်မာပြီး သွေးစွမ်းအင်များမှာ ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်နေသကဲ့သို့ပင်။ သူ၏မျက်နှာတွင် အရေးအကြောင်း အနည်းငယ်သာ ရှိပြီး မျက်လုံးများမှာ တောက်ပနေသည်။ သာမန်လူထက် များစွာကြီးမားသော သူ၏လက်နှစ်ဖက်မှာ သံရည်ပူဖြင့် လေ့ကျင့်ထားသကဲ့သို့ အနီရင့်ရောင် ဖြစ်နေပြီး ၎င်းတို့ထံမှ အဖြူရောင်အငွေ့များ အမြဲတမ်း ထွက်ပေါ်နေခြင်းက သူ၏ လက်ဝါးသိုင်းပညာ အဆင့်အတန်း မြင့်မားမှုကို သက်သေပြနေသည်။

“ဒါက ရှုံးနိန့်ခြင်းမရှိတဲ့ သံလက်ဝါးရှင် လျိုတာလုံးပဲ။ ယန်မြို့က ဖန်ယွမ် လုံခြုံရေးတပ်ဖွဲ့ရဲ့ အကြီးအကဲပေါ့။ သူ သိုင်းဆရာသခင်အဆင့်ကို တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့တာ နှစ်ပေါင်း ငါးဆယ်တောင် ရှိပြီ”

အဘိုးကြီးရှီက သူ၏ဘေးတွင် ရပ်နေသော လုံယီကို မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။

“ဟိုကြာပွတ်ကိုင်ထားတဲ့သူက အရိုးကြေ မိစ္ဆာကြာပွတ် ကျောက်ထော့ဖုန်း၊ ဓားကြီးလွယ်ထားတဲ့သူက နဂါးသတ်ဓား ဆုန်ချီကျွင်း၊ လက်တစ်ဖက်ပဲ ကျန်တော့တဲ့သူက ကျန်းမြို့က ရွှမ်ကျီ ဆရာတော်၊ ပြီးတော့ ရွှေရောင်ဖရုံသီးတူနှစ်လုံးကို ကိုင်ထားတာက ဘုရင်ကြီး ချူဖုန်းပဲ...”

လုံယီသည် သိုင်းလောကထဲသို့ အသစ်ဝင်ရောက်လာသူဖြစ်ကြောင်း သိသဖြင့် အဘိုးကြီးရှီက လူတစ်ဦးချင်းစီကို သေချာစွာ မိတ်ဆက်ပေးနေခြင်းပင်။ သူတို့အားလုံးမှာ မြို့အသီးသီးမှ နှစ်ပေါင်းများစွာ နာမည်ကျော်ကြားခဲ့သော ဝါရင့် သိုင်းဆရာသခင်များ ဖြစ်ကြသည်။ ယခုအခါ သူတို့သည် ထိုင်ဝမ်မြို့ ကျဆုံးမည်ကို မလိုလားသဖြင့် ဤနေရာသို့ စုရုံး၍ ရောက်ရှိလာကြခြင်းပင်။

ဤသိုင်းဆရာသခင်များ၏ နောက်ကွယ်တွင်လည်း စွမ်းအင်စက်ဝန်းပြည့်နှင့် ချီစွမ်းအင်ပတ်လမ်းကြီးအဆင့်ရှိသော သိုင်းသမားများစွာ ပါဝင်နေသဖြင့် ဝမ်ကျန်းခရိုင်၏ သိုင်းအင်အားစုအားလုံး တစ်နေရာတည်းတွင် စုစည်းမိနေသကဲ့သို့ပင်။

“မြို့စားမင်းလီ... အားနာစရာမလိုပါဘူး။ အရင်ဆုံး ဒီသားရဲတွေကို အရင်သတ်ကြစို့”

ဘုရင်ကြီး ချူဖုန်းက အပေါ်ပိုင်းဗလာဖြင့် သူ၏ သံမဏိကဲ့သို့ ကြံ့ခိုင်သော ကိုယ်ထည်ကို ဖော်ထုတ်လိုက်သည်။

သူ့လက်ထဲတွင် ကလေးငယ်တစ်ဦး၏ အရွယ်အစားခန့်ရှိသော တစ်ခုလျှင် ပေါင် ၁၀၀ ကျော် အလေးချိန်ရှိသည့် ရွှေရောင်ဖရုံသီး တူနှစ်လုံးကို ကိုင်စွဲထားသည်။ ဝက်ဝံမိစ္ဆာတစ်ကောင်၏ ဦးခေါင်းကို အားဖြင့် ရိုက်ချလိုက်ရာ ဦးခေါင်းခွံ ကွဲအက်သွားပြီး ဦးနှောက်များ လွင့်စင်ထွက်လာတော့သည်။

“မှန်တာပေါ့ ငါတို့ ဒီနေ့ ဒီကိုလာတာ သားရဲတွေကို သတ်ဖို့ပဲ”

အနီရောင်ဝတ်စုံနှင့် ငွေရောင်ပန်းပွင့် ခေါင်းဆောင်းကို ဆင်မြန်းထားသော အလွန်လှပသည့် ဟူနန်းက သူမ၏ ငွေရောင်ဓားရှည်ကို ကိုင်စွဲကာ အစွမ်းပြနေသည်။

သူမ၏ ဓားချက်မှာ မိစ္ဆာများ၏ နားထဲသို့ တိတိကျကျ ထိုးဖောက်သွားပြီး တစ်ချက်တည်းဖြင့် အသက်ကို နှုတ်ယူနိုင်စွမ်းရှိသည်။ သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် သွေးစက်တစ်စက်မျှပင် မစွန်းထင်စေဘဲ အလွန်တရာ ကျော့ရှင်းလှပသော လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် တိုက်ခိုက်နေခြင်းပင်။

သံလက်ဝါးရှင် လျိုတာလုံး၏ မျက်နှာမှာ လေးနက်နေပြီး သာမန်လူထက် နှစ်ဆကြီးသော သူ၏လက်ဖဝါးများမှ စူးရှသော အနီရောင်အလင်းများ ထွက်ပေါ်နေသည်။ မိစ္ဆာများ၏ ဦးခေါင်းကို ရိုက်နှက်လိုက်တိုင်း ချိုင့်ဝင်နေသော အနက်ရောင် လက်ဝါးရာကြီးများ ပေါ်ပေါက်လာပြီး အဖြူရောင်အငွေ့များ ပန်းထွက်လာတော့သည်။

ဝမ်ကျန်းမြို့လေးမြို့မှ ထိပ်တန်းပညာရှင်များ တိုက်ပွဲထဲသို့ လျင်မြန်စွာ ပူးပေါင်းလိုက်ခြင်းကြောင့် အသည်းအသန်ဖြစ်နေသော အခြေအနေမှာ ပြန်လည်တည်ငြိမ်သွားခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း စစ်မြေပြင်၏ အခြေအနေမှာ ခန့်မှန်းရခက်လောက်အောင်ပင် အမြဲတမ်း ပြောင်းလဲနေတတ်သည်။

ထိုင်ဝမ်မြို့နှင့် မိုင်ပေါင်းများစွာ ဝေးကွာသော တစ်နေရာမှ မည်းမည်းအစက်အပျောက်များစွာ ပေါ်လာသည်။ ထိုအစက်အပျောက်များ နီးကပ်လာသောအခါတွင်မူ ၎င်းတို့မှာ တောင်ကုန်းငယ်များပမာ ကြီးမားလှသော ဧရာမ လိပ်ကြီးများ ဖြစ်နေကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ ၎င်းတို့၏ ထူထဲလှသော အနက်ရောင် လိပ်ခွံများပေါ်တွင် ထူးဆန်းနက်နဲသည့် အင်းကွက်များ သိပ်သည်းစွာ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး မည်သည့်အရာနှင့်မျှ ဖျက်ဆီး၍မရနိုင်လောက်အောင် ခိုင်မာသည်။

ဘုန်း... ဘုန်း... ဘုန်း

မြို့ရိုး၏ တစ်ဝက်ခန့်အထိ မြင့်မားသော ထိုဧရာမလိပ်ကြီးများသည် မြို့ရိုးဆီသို့ တဖြည်းဖြည်း တွားတက်လာကြသည်။ ၎င်းတို့သည် သူတို့၏ ဦးခေါင်းများကို အခွံထဲသို့ ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီးနောက် မြို့ရိုးကို ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်တော့သည်။ ထိုင်ဝမ်မြို့၏ မျှော်စင်ကြီးမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားရပြီး ကျောက်တုံးများစွာမှာ အစိပ်စိပ်အမွှာမွှာ ကွဲအက်ကာ ဖုန်မှုန့်များနှင့် သဲများမှာ သဲမုန်တိုင်းကျလာသကဲ့သို့ တလိပ်လိပ် ကျဆင်းလာတော့သည်။

အချိန်မီ မရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့သော သိုင်းဆရာသခင်အချို့မှာ မျှော်စင်ပေါ်မှ ပြုတ်ကျသွားပြီး သွေးအိုင်ထဲတွင် အသားစများအဖြစ် အဆုံးသတ်သွားခဲ့ရသည်။ အတွင်းဘက် မြို့ရိုးပေါ်ရှိ အမိုးခုံးပုံစံ အလင်းအကာအကွယ်ကြီးမှာပင် အဆက်မပြတ် တုန်ခါနေပြီး ပျက်စီးတော့မည့် လက္ခဏာများ ပြသနေသည်။

“အောက်ဆင်းပြီး အဲဒီလိပ်ကြီးတွေကို သတ်မှဖြစ်မယ်”

တစ်စုံတစ်ဦးက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သို့သော် မည်သူမျှ ချက်ချင်း ပြန်လည်မဖြေကြားရဲကြပေ။ အကယ်၍ သူတို့သည် မျှော်စင်ပေါ်၌သာ ဆက်နေပါက အတောင်ပံပါကျားကြီးအနေဖြင့် သူ၏တိုက်ခိုက်မှုများ အလင်းအကာအကွယ်ကို ထိမှန်သွားမည်ကို စိုးရိမ်ရသဖြင့် သတိထားနေရဦးမည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် မြို့ရိုးအောက်သို့ ဆင်းသွားခြင်းမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အတောင်ပံပါကျားကြီးနှင့် တိုက်ရိုက်ရင်ဆိုင်ရခြင်းပင်။ ဧရာမလိပ်ကြီးများကို သတ်ရန်အတွက် တစ်စုံတစ်ဦးက အတောင်ပံပါကျားကြီးကို တားဆီးထားပေးရန် လိုအပ်သည်။

ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူက လုပ်မှာလဲ။

ယခင်က ရင်ဆိုင်ခဲ့မှုများအရ သိုင်းဆရာသခင်များပင်လျှင် ဤသားရဲဘုရင်၏ တစ်ကွက်တည်းသော တိုက်ခိုက်မှုကိုပင် မခံနိုင်ကြောင်း သိထားကြပြီးဖြစ်သည်။

“ကျွန်တော် ထွက်သက်ဝင်သက် အကြိမ် ၃၀ စာလောက် သူ့ကို တားထားနိုင်တယ်”

ဤအရေးကြီးလှသော အခိုက်အတန့်တွင် လူတစ်ယောက် ရှေ့သို့ တိုးထွက်လာခဲ့သည်။

သူ၏ ရုပ်ရည်မှာ သာမန်မျှသာဖြစ်ပြီး အရပ်အမောင်း မြင့်မားကာ မီးခိုးရောင်ဝတ်စုံကို ဆင်မြန်းထားပြီး လက်ထဲတွင် အနက်ရောင် ဓားရှည်တစ်လက်ကို ကိုင်စွဲထားသဖြင့် အပေါ်ယံကြည့်လျှင် မည်သည့် ထူးခြားချက်မျှ ရှိပုံမရပေ။

သို့သော် သူ့ကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် လူတိုင်း၏ မျက်နှာတွင် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားကြတော့သည်။

“သူရဲကောင်းမုန့် နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာပြီ”

“ဒါ ဝမ်ကျန်းခရိုင်ရဲ့ နံပါတ်တစ် ပညာရှင် မုန့်ခုန်းဟွာပဲ”

မုန့်ခုန်းဟွာသည် ယခင်က အတောင်ပံပါကျားဖြူကြီးကို ခုခံတွန်းလှန်နိုင်ခဲ့သည့် မှတ်တမ်းကောင်း ရှိခဲ့သူဖြစ်ရာ သူ၏စကားကို မည်သူမျှ သံသယမရှိကြပေ။

“ထွက်သက်ဝင်သက် အကြိမ် ၃၀... ဒီလောက် အချိန်တိုအတွင်းမှာ ဒီဧရာမလိပ်ကြီးတွေကို သတ်ဖို့ဆိုတာ ခဲယဉ်းလိမ့်မယ်။ သူတို့က သာမန်မိစ္ဆာတွေထက် အများကြီး ပိုသန်မာတယ်”

သံလက်ဝါးရှင် လျိုတာလုံးက သက်ပြင်းချရင်း ပြောလိုက်သည်။

ဧရာမလိပ်ကြီးများ၏ တိုက်ခိုက်မှုမှာ နှေးကွေးသဖြင့် ဖျတ်လတ်သော သိုင်းဆရာသခင်များအတွက် အန္တရာယ်မရှိသော်လည်း ၎င်းတို့၏ ခံစစ်မှာ အလွန်ထူထဲလှသဖြင့် အချိန်တိုအတွင်း အနိုင်ယူရန်မှာ အလွန်ခက်ခဲလှသည်။

မုန့်ခုန်းဟွာက တည်ကြည်လေးနက်စွာဖြင့် “အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်က အဲဒီကျားဖြူကြီးကို အနီးကပ် ယှဉ်တိုက်ပြီး ထွက်သက်ဝင်သက် အကြိမ် တစ်ရာ၊ နှစ်ရာလောက်အထိ တားထားနိုင်မယ်ဆိုရင်တော့ မဖြစ်နိုင်တာ မရှိပါဘူး”

အနီးကပ် ယှဉ်တိုက်ရမှာလား။

လျိုတာလုံးသည် ဤအကြံပြုချက်ကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ကြွက်သားများ တုန်ခါသွားရသည်။ သူသည် သံလက်ဝါးပညာဖြင့် ကျော်ကြားသဖြင့် အနီးကပ်တိုက်ခိုက်ရေးတွင် ကျွမ်းကျင်သော သိုင်းဆရာသခင်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုကျားဖြူကြီးနှင့် အနီးကပ် လက်ရည်ယှဉ်ရန်မှာမူ သူ၏ စိတ်ကူးထဲတွင်ပင် မရှိခဲ့ပေ။

“ကျွန်တော် စမ်းကြည့်ပါ့မယ်”

ထိုစဉ် လူငယ်တစ်ဦး၏ အသံ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာရာ လူတိုင်း၏ အာရုံမှာ ထိုသူ့ထံသို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

စကားပြောလိုက်သူမှာ အသက် ၂၀ ခန့်သာ ရှိသေးသည်။ အနက်ရောင် ဝတ်စုံတိုကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ထူထဲသော မျက်ခုံးတန်းများနှင့် ထင်ရှားပြတ်သားသော ရုပ်ရည်ရှိကာ သူရဲကောင်းပီသသော အငွေ့အသက်များ ရှိနေသည်။ ထိုသူမှာ အခြားသူမဟုတ်ပေ လုံယီပင်။

ထိုင်ဝမ်မြို့မှ လူများမှာမူ လုံယီ၏ ထူးခြားလှသော စွမ်းဆောင်ရည်များကို သိရှိထားကြပြီးဖြစ်သည်။ သို့သော် အခြားမြို့များမှ ရောက်လာသော သိုင်းပညာရှင်များမှာမူ သူ၏ ငယ်ရွယ်သော အသွင်အပြင်နှင့် သာမန် ချီစွမ်းအင်ပတ်လမ်းကြီးအဆင့် အရှိန်အဝါကိုသာ ခံစားရသဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်ကြကာ ထိုအကြံအစည်ကို စွန့်လွှတ်ရန် ဝိုင်းဝန်း အကြံပေးကြတော့သည်။

“ညီလေး... အရာရာကို ကိုယ့်အတိုင်းအတာနဲ့ကိုယ် လုပ်တာကောင်းမယ်။ ဒီကျားဆိုးရဲ့ စွမ်းအားက သာမန်မိစ္ဆာတွေထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်တယ်။ သူရဲကောင်းမုန့်တောင် အနိုင်ရဖို့ အာမမခံနိုင်ဘူး”

“ဒီအရွယ်နဲ့ ချီစွမ်းအင်ပတ်လမ်းကြီး အဆင့်ရောက်တာ တကယ့်ပါရမီရှင်ဆိုတာ မှန်ပေမဲ့ အခုအချိန်မှာတော့ ကျားဆိုးကို ယှဉ်ဖို့ မလုံလောက်သေးပါဘူး”

ထိုသံသယစကားများကို ကြားသောအခါ မြို့စားမင်းလီနှင့် အခြားသူများက ဝိုင်းဝန်းရှင်းပြကြသည်။

“ပညာရှင်တို့ မသိသေးလို့ပါ။ ဒီက ဂိုဏ်းချုပ်လုံက လက်ရှိမှာ ထိုင်ဝမ်မြို့ရဲ့ အစွမ်းအထက်ဆုံး သိုင်းပညာရှင်ပဲ”

“ဘာ”

ထိုစကားကြောင့် ရောက်ရှိလာသော သိုင်းဆရာသခင်များနှင့် ပညာရှင်များအားလုံး ထိတ်လန့်သွားကြသည်။

“ထိုင်ဝမ်မြို့မှာ ဆရာကြီးရွှီက နံပါတ်တစ် မဟုတ်ဘူးလား”

“ဟုတ်သားပဲ ဆရာကြီးရွှီကော ဘယ်ရောက်နေလဲ ဘာလို့ မတွေ့ရတာလဲ”

“ဒီညီလေးရဲ့ အစွမ်းကို စောစောက ကျွန်တော် မြင်ခဲ့ပါတယ်။ တကယ်ကို ထူးခြားတာ မှန်ပေမဲ့ သိုင်းဆရာသခင်အဆင့်နဲ့တော့ ကွာသေးတယ်ထင်တာပဲ”

လုံယီသည် ထိုသံသယများကို ကြားသော်လည်း စိတ်အနှောင့်အယှက် မဖြစ်ပေ။ ထိုသို့အစား သူသည် သူ၏ သွေးစွမ်းအင်များကို စုစည်းကာ အနားသို့ တိုးကပ်လာသော မိစ္ဆာအုပ်စုဆီသို့ အားမာန်အပြည့်ဖြင့် ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

ဘုန်း…

ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် အနီရောင်အလင်းတန်းကြီး တစ်ချက်ဝင်းလက်သွားပြီး ဖြူဖွေးသော စွမ်းအင်လှိုင်းများ တလိပ်လိပ် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုနေရာရှိ မိစ္ဆာအားလုံးမှာ အရွယ်အစားနှင့် သန်မာမှု မည်သို့ပင်ရှိစေကာမူ တစ်ခဏချင်းအတွင်း အသားစအပုံလိုက် ဖြစ်သွားရတော့သည်။

ဤမြင်ကွင်းကို ကိုယ်တိုင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ သံသယဝင်နေသူအားလုံး၏ မျက်လုံးအိမ်များ ကျုံ့ဝင်သွားပြီး အံ့ဩတုန်လှုပ်မှုများ ပေါ်ပေါက်လာတော့သည်။

“တကယ့်ကို ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ သွေးစွမ်းအင်ပါလား”

“ငါ သိုင်းကျင့်လာတာ နှစ်ပေါင်း ခုနစ်ဆယ် ရှိပြီ။ သူ့ရဲ့တစ်ဝက်တောင် မရှိဘူး။ တကယ်ကို ကြောက်စရာပဲ”

“မွေးရာပါ နတ်ဘုရားခွန်အားဆိုတာ ဒါမျိုးလား ဒါပေမဲ့ ဒါက နည်းနည်းတော့ လွန်လွန်းမနေဘူးလား”

ဝမ်ကျန်းခရိုင်၏ နံပါတ်တစ်ပညာရှင် မုန့်ခုန်းဟွာပင်လျှင် လုံယီထံသို့ အကြည့်ကို လွှဲလိုက်ပြီး “ငါ သိုင်းလောကနဲ့ ဝေးကွာနေတာ ကြာပြီ။ ငါတို့ခရိုင်ထဲမှာ ဒီလိုပါရမီရှင်မျိုး ပေါ်လာလိမ့်

မယ်လို့ ထင်တောင်မထင်ထားမိဘူး”

“သူရဲကောင်းမုန့်က ကျွန်တော့်ကို အမွှမ်းတင်လွန်းနေပါပြီ”

လုံယီသည် စကားအပိုမပြောတော့ဘဲ “ကျွန်တော်တို့ ဘယ်အချိန်မှာ အောက်ဆင်းကြမလဲ”

“စောလေ ကောင်းလေပဲ အခုပဲ သွားကြစို့”

မုန့်ခုန်းဟွာသည်လည်း ပြတ်သားသူဖြစ်ရာ လုံယီ၏ ယုံကြည်ချက်အပြည့်ရှိသော အမူအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဆက်လက် တားဆီးမနေတော့ပေ။

ရှီချိုင်ဖုန်း တစ်ဦးတည်းသာ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် လုံယီ၏ အင်္ကျီလက်ကို ဆွဲကာ “အစ်ကိုရွှီ... သေချာရဲ့လား အစ်ကိုသာ သေသွားရင် ကျွန်မ တကယ် ပျင်းနေမှာနော်”

“မစိုးရိမ်ပါနဲ့ ငါက မသေချာတဲ့အလုပ်ကို ဘယ်တော့မှ မလုပ်ဘူး”

လုံယီက ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

အစီအစဉ်အတိုင်း လုံယီနှင့် မုန့်ခုန်းဟွာတို့နှစ်ဦးသည် မြို့ရိုးမျှော်စင်ပေါ်မှ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ခုန်ချလိုက်ကြတော့သည်။