အခန်း (၂၁၄)

နာမည်ကျော်ကြားလှသော ဆရာကြီး မုန့်ခုန်းဟွာ၏ မျက်နှာတွင်ပင် အံ့ဩတုန်လှုပ်မှု အရိပ်အယောင်များ ထင်ဟပ်သွားတော့သည်။

သူတို့အားလုံး မမြင်လိုက်ရသည့်အရာမှာ လုံယီ၏ လက်သီးမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် မှိန်ပျပျ ရွှေရောင်အလင်းလွှာတစ်ခု ဖုံးလွှမ်းသွားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ လက်ရှိ ကျောက်ဖြစ်ခြင်းပါရမီ၏ အားအကောင်းဆုံး အခြေအနေဖြစ်ပြီး စတုတ္ထမြောက် အဆင့်လည်း ဖြစ်သည်။

ကျောက်ဖြစ်ခြင်း စွမ်းအား၏ ပထမအဆင့်ဖြစ်သည့် ကျောက်စိမ်းဖြူရောင်မှာ သံနက်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော လက်နက်များ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ခံနိုင်ရည်ရှိသည်။

ဒုတိယအဆင့် ငွေဖျော့ရောင်သည် သိုင်းဆရာသခင်များ၏ ဓားစွမ်းအင်များကို တောင့်ခံနိုင်သည်။

တတိယအဆင့် ငွေရောင်သည် နှိုင်းယှဉ်စရာ မရှိသေးသော်လည်း ကောင်းကင်ပြင်ပမှ ကျလာသော ဥက္ကာခဲသံကိုပင် ခုခံနိုင်မည်ဟု လုံယီ ခန့်မှန်းထားသည်။

စတုတ္ထအဆင့်ဖြစ်သော ရွှေရောင်အဆင့်၏ အင်အားကို လုံယီကိုယ်တိုင်ပင် အတိအကျမသိသော်လည်း သာမန်လူသားတို့၏ ကန့်သတ်ချက်ကို ကျော်လွန်နေသည်မှာ အသေအချာပင်။

လက်ရှိ စမ်းသပ်ချက်အရ အတောင်ပံပါကျားကြီး၏ စိမ်းပြာရောင်အလင်းတန်းကို တားဆီးနိုင်ခြင်းမှာ လုံယီ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင်။ အကြောင်းမှာ မုန့်ခုန်းဟွာ၏ ခန္ဓာဖောက်ထွင်း စစ်မှန်သောခွန်အားကပင် ထိုအလင်းတန်းကို ချေဖျက်နိုင်လျှင် လုံယီ၏ ဤရွှေရောင်ခံစစ်မှာ သာမန်သိုင်းဆရာသခင်ထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်နေသောကြောင့်ပင်။

ရှူး…

အတောင်ပံပါကျားကြီး၏ အလင်းတန်းတိုက်ကွက်ကို ပိတ်ဆို့ပြီးနောက် လုံယီသည် သူ၏ လျှပ်စီးမြန်ပါရမီကို ပြတ်သားစွာ အသုံးပြုလိုက်သည်။ သူ၏ ခြေထောက်ကြွက်သားများ ထူထဲသွားပြီး ခါးနှင့် ကျောပြင်မှာ တင်းမာသွားကာ ဒူးခေါင်းရှိ ဝဲကယက်ပုံသဏ္ဌာန် ကြွက်သား ၂၀ ခုမှာ စပရိန်အလား ကျုံ့သွားပြီးနောက် ပြန်လည်ကန်ထွက်လိုက်ရာ သူသည် အမြောက်ဆန်တစ်ခုကဲ့သို့ ကျားဖြူကြီးထံသို့ ပြေးဝင်သွားတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် အတောင်ပံပါကျားကြီးမှာမူ လုံယီ၏ မယုံနိုင်စရာ လက်သီးချက်ကြောင့် အာရုံများ ထွေပြားနေဆဲပင်။

ဘုန်း..

အိမ်တစ်လုံးခန့် ကြီးမားလှသော ကျားကြီး၏ ဦးခေါင်းမှာ လုံယီ၏ ပြင်းထန်လှသော လက်သီးချက်ကို တိုက်ရိုက် ခံလိုက်ရသည်။ ၎င်း၏ ဦးခေါင်းမျက်နှာပြင်တွင် ချိုင့်ခွက်ကြီးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး မဟာခွန်အားကြောင့် မျက်နှာရှိ ကြွက်သားများနှင့် အမွှေးအမျှင်များမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားတော့သည်။

“မြန်မြန်... အခုပဲ တိုက်ခိုက်ကြတော့”

ဆရာတော် ရွှမ်ကျီက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သိုင်းဆရာသခင် အမြောက်အမြားမှာ မြို့ရိုးပေါ်မှ ခုန်ချလိုက်ကြပြီး ဧရာမလိပ်ကြီးများရှိရာသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်သွားကြတော့သည်။

လုံယီနှင့် မုန့်ခုန်းဟွာတို့က အတောင်ပံပါကျားဖြူကြီးကို ထိန်းထားပေးနိုင်သဖြင့် ကျန်ရှိသော သိုင်းဆရာသခင်များသည် သူတို့၏ စွမ်းဆောင်ရည်အားလုံးကို အစွမ်းကုန် ထုတ်ဖော်ခွင့် ရရှိသွားကြသည်။

ဧရာမလိပ်ကြီးများသည် ကြီးမားထွားကြိုင်းပြီး ခံနိုင်ရည်ရှိသော်လည်း ၎င်းတို့၏ တိုက်စစ်စွမ်းအားမှာ ပျမ်းမျှသာရှိသဖြင့် သိုင်းဆရာသခင်များအတွက်မူ ကြီးမားသော ခြိမ်းခြောက်မှု မဟုတ်ပေ။ ၎င်းတို့သည် ဦးခေါင်းများကို အခွံထဲသို့ ရုပ်သိမ်းထားနိုင်သော်လည်း ခြေလက်အင်္ဂါများမှာမူ အပြင်သို့ ထွက်နေဆဲပင်။

“တိမ်တိုက်မှောက် လက်ဝါး”

သံလက်ဝါးရှင် လျိုတာလုံးသည် သူ၏သံလက်သီးများကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ သိသာထင်ရှားသော အနီရောင်နှင့် အနက်ရောင်အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဥက္ကာခဲတစ်ခုအလား ပြင်းထန်လှသော ထိုလက်သီးချက်များသည် ဧရာမလိပ်ကြီး၏ တိုင်လုံးသဖွယ် ခြေထောက်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားရာ မိုးကြိုးပစ်သကဲ့သို့ အသံကြီး မြည်ဟည်းသွားတော့သည်။

“ပျံသန်းခြင်း နတ်သမီးဓား”

ဓားတစ်လက် နတ်သမီး ဟူနန်းသည် ခြေဖဝါးအောက်တွင် မှိန်ပျပျ အဖြူရောင်အလင်းတန်းများကို ထုတ်လွှတ်လျက် လေထဲတွင် ခြေဖျားထောက်ကာ အရှိန်ကို အဆက်မပြတ် မြှင့်တင်နေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် အနီရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး အခြားလိပ်ကြီးတစ်ကောင်၏ ခြေထောက်ဆီသို့ တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်ကာ ပတ်ပတ်လည်ကို လျင်မြန်စွာ ပိုင်းဖြတ်လိုက်ရာ သွေးများမှာ ရေပန်းတစ်ခုအလား အရပ်မျက်နှာအနှံ့ ပန်းထွက်သွားတော့သည်။

“ကောင်းကင်တုန်ဟည်း စက္ကူတူ”

ဘုရင်ကြီး ချူဖုန်းသည် ပေါင်ချိန် ၁၀၀ ကျော်လေးသော ရွှေရောင်ဖရုံသီးတူကို လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် ကိုင်စွဲကာ ဥက္ကာခဲတစ်ခုအလား ကောင်းကင်မှ ပျံဆင်းလာသည်။ ဧရာမလိပ်ခွံ၏ ထိပ်ပိုင်းကို ပြင်းထန်စွာ ထုနှက်လိုက်ရာ ပေအနည်းငယ် ကျယ်ဝန်းသော ချိုင့်ခွက်ကြီးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်သွားတော့သည်။ ထိုမျှ ဧရိယာလေးမှာ လိပ်ကြီးအတွက် အသက်အန္တရာယ် မရှိနိုင်သော်လည်း အကြိမ်ကြိမ် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ထုနှက်ခံရပါက အရေအတွက်မှသည် အရည်အသွေးသို့ ပြောင်းလဲသွားမည် ဖြစ်သည်။

ဒိုင်း ဒိုင်း ဒိုင်း…

ချူဖုန်းသည် သူ၏တူဖြင့် အားရပါးရ ထုနှက်နေပြီး အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် အချက်ပေါင်း ဒါဇင်နှင့်ချီ၍ တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။ ဧရာမလိပ်ကြီးမှာ အဆက်မပြတ် အော်ဟစ်နေရပြီး ၎င်း၏ဦးခေါင်း ရုပ်သိမ်းထားသော အခွံကြားမှ သွေးများ အမြောက်အမြား စိမ့်ထွက်လာတော့သည်။

တစ်ဖက်တွင်မူ လုံယီရှိရာဘက်မှ တိုက်ပွဲမှာ ပိုမိုပြင်းထန်နေသည်။ အတောင်ပံပါကျားကြီး နာကျင်မှုကို ခံစားနေရသော အခိုက်အတန့်ကို အခွင့်ကောင်းယူကာ လုံယီသည် ၎င်း၏ ကျောပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ အမွှေးအမျှင်များကို မြဲမြံစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ပုဆိန်ဖြင့် အဆက်မပြတ် ပိုင်းဖြတ်နေရာ ဂလန်း ဂလန်း ဂလန်း ဟူသော သတ္တုချင်း ထိခိုက်သံများနှင့်အတူ မီးပွင့်များ နေရာအနှံ့ လွင့်စင်နေတော့သည်။

အတောင်ပံပါကျားကြီးမှာ ဒေါသအဆုံးစွန် ထွက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သားရဲတို့၏ ဘုရင်တစ်ပါး ဖြစ်ပါလျက်နှင့် လုံယီအား သူ၏ကျောပေါ်တက်စီးခွင့် မပေးနိုင်ပေ။

၎င်းသည် ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်ရန် အတောင်ပံများကို ခတ်ထုတ်လိုက်ပြီး လေထဲတွင် ဇောက်ထိုးထိုးဆင်းခြင်း၊ ပတ်ချာလည်ခြင်းများကို အသည်းအသန် ပြုလုပ်တော့သည်။ သို့သော် လုံယီမှာမူ ကော်နှင့် ကပ်ထားသည့်အလား ၎င်း၏ကျောပေါ်တွင် မြဲမြံစွာ ရှိနေပြီး မည်သို့မျှ ခါချ၍ မရနိုင်ပေ။

နောက်ဆုံးတွင် ကျားဖြူကြီးမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြန်လည်ဆင်းသက်ကာ ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်ရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။ ယခုအခါ ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့တွင် ဒဏ်ရာများစွာ ဗရပွဖြစ်နေပြီး သွေးများမှာလည်း အဆက်မပြတ် စီးကျနေပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ၎င်း၏ ဧရာမခန္ဓာကိုယ်နှင့် ထူးခြားလှသော ခံစစ်စွမ်းရည်ကြောင့် လုံယီအနေဖြင့် အသက်အန္တရာယ်စိုးရိမ်ရသည့် ဒဏ်ရာမျိုးကို လျင်မြန်စွာ ပေးနိုင်ရန်မှာ ခက်ခဲနေဆဲပင်။

“မြန်မြန်... ပစ်လိုက်တော့”

လုံယီက မုန့်ခုန်းဟွာကို လှမ်းအော်ပြောလိုက်သည်။

မုန့်ခုန်းဟွာက ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီး သူ၏ စစ်မှန်သောခွန်အားများ ကုန်ခမ်းနေပြီဖြစ်ရာ ဆက်လက်မကူညီနိုင်တော့ကြောင်း အချက်ပြလိုက်သည်။ လုံယီမှာလည်း အကူအညီမဲ့သွားရသည်။ အတောင်ပံပါကျားကြီးသည် သူ၏ကျောဖြင့် မြေပြင်ကို ဆောင့်ချရန် နောက်တစ်ကြိမ် ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်ရန် ပြင်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် လုံယီသည် ကျောပေါ်မှ ခုန်ချလိုက်ပြီး မုန့်ခုန်းဟွာနှင့်အတူ နောက်သို့ ဆုတ်ခွာလာခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် ထိုင်ဝမ်မြို့မှ သိုင်းဆရာသခင် တစ်ဒါဇင်ကျော်သည် ဧရာမလိပ်ကြီး နှစ်ကောင်ကို အောင်မြင်စွာ သုတ်သင်နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ကျန်ရှိသော လိပ်ကြီးနှစ်ကောင်ကိုလည်း ခြေထောက်များ ကြေမွသွားအောင် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာပေးနိုင်ခဲ့သဖြင့် မြို့ရိုးကို ဆက်လက်တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း မရှိတော့ပေ။

ဤသို့ဖြင့် ဗျူဟာမြောက် ရည်မှန်းချက် အောင်မြင်သွားကာ လူတိုင်း မြို့ရိုးပေါ်သို့ ပြန်တက်လာကြပြီး သားရဲဒီရေနှင့် အားပြိုင်မှုကို ဆက်လက် ဆင်နွှဲကြတော့သည်။

“ဂိုဏ်းချုပ်လုံရဲ့ နတ်ဘုရားခွန်အားက တကယ့်ကို အံ့မခန်းပါပဲ။ ကျွန်တော်တို့အတွက် မျက်စိပွင့်သွားစေတယ်”

မြို့ရိုးပေါ်သို့ ပြန်ရောက်သည့်အခါ ဆရာတော် ရွှမ်ကျီက မချီးကျူးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

“ဟုတ်ပါတယ် ဒီနေ့သာ ကိုယ်တိုင်မမြင်ခဲ့ရင် လူ့ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်က ဒီလောက်အထိ ရောက်နိုင်တယ်လို့ စိတ်တောင်မကူးမိဘူး။ ကျွန်တော်ကတော့ ရေတွင်းထဲက ဖားတစ်ကောင်လို ဖြစ်နေပါပြီ”

သံလက်ဝါးရှင် လျိုတာလုံးကလည်း ထပ်ခါတလဲလဲ ခေါင်းညိတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ သူကိုယ်တိုင်မှာ ခန္ဓာကိုယ်လေ့ကျင့်မှုကို အလေးပေးသော သိုင်းဆရာသခင်တစ်ဦး ဖြစ်သည့်အတွက် လုံယီ၏ ခွန်အားမှာ မည်မျှအထိ ကြောက်စရာကောင်းသည်ကို ပိုမိုနားလည်နေခြင်းပင်။

“နောက်ထပ် နှစ်အနည်းငယ်ကြာရင် ညီလေးလုံကို ငါတောင် ယှဉ်နိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်တယ်”

မုန့်ခုန်းဟွာက ရုတ်တရက် ပြောလိုက်ရာ လူတိုင်း ထိတ်လန့်သွားကြတော့သည်။

မုန့်ခုန်းဟွာဆိုသည်မှာ ဝမ်ကျန်းခရိုင်၏ နံပါတ်တစ်ပညာရှင်အဖြစ် နှစ်ပေါင်းများစွာ သတ်မှတ်ခံထားရသူပင်။ လွန်ခဲ့သော ဆယ်စုနှစ်များစွာကပင် အလယ်ပိုင်းလွင်ပြင်မှ အစွမ်းထက်သော သိုင်းဆရာသခင်များကို အနိုင်ယူခဲ့ဖူးသူ ဖြစ်သည်။ သူကိုယ်တိုင်က ဤသို့ပြောလိုက်သည်ဆိုလျှင် လုံယီသည် ဝမ်ကျန်းခရိုင်၏ နံပါတ်တစ်အသစ် ဖြစ်လာရန် ကံပါလာပြီဟု ဆိုလိုခြင်းပင်။

“စီနီယာတို့က ကျွန်တော့်ကို အမွှမ်းတင်လွန်းနေပါပြီ”

လုံယီက နှိမ့်ချစွာ လက်သီးဆုပ်ပြလျက် “ကျွန်တော်က အင်အားအကြမ်းထည်ကိုပဲ အားကိုးနေရတာပါ”

“အခုလောလောဆယ်တော့ သားရဲဒီရေကိုပဲ အာရုံစိုက်ကြရအောင်။ အဲဒီသားရဲဘုရင်က တကယ်ကို ရင်ဆိုင်ရခက်တယ်”

လုံယီ၏ စကားကို ကြားရသောအခါ အားလုံးက သူတို့၏ အာရုံကို အတောင်ပံပါကျားဖြူကြီးထံ ပြန်လည်ပို့ဆောင်လိုက်ကြသည်။ လက်ရှိတွင် အကျပ်အတည်းမှာ ပြီးဆုံးသွားခြင်းမရှိသေးရာ အာရုံလွှဲ၍မရနိုင်သေးပေ။ ကံကောင်းသည်မှာ မြို့၏တည်ငြိမ်မှုကို ခြိမ်းခြောက်နေသော ဧရာမလိပ်ကြီးများမှာ သေဆုံးခြင်း သို့မဟုတ် အစွမ်းကုန်သွားခြင်းတို့ ဖြစ်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ မသေမျိုးဆရာသခင်ချန်ထားခဲ့သော အစီအရင်စနစ်များ၏ အကာအကွယ်ဖြင့် ထိုင်ဝမ်မြို့၏ မြို့ရိုးမှာ လောလောဆယ်တွင် ဘေးကင်းနေပြီဖြစ်သည်။

“သတ်ကြ ဒီသားရဲတွေကို အပြတ်ရှင်းကြ”

“ဝူး... ဝူး...”

လူသားစစ်သည်များနှင့် မြို့ရိုးပေါ်သို့ တွားတက်လာသော သတ္တဝါများအကြား ထပ်တလဲလဲဖြစ်နေသော သွေးချောင်းစီးတိုက်ပွဲကြီး ပြန်လည်စတင်ပြန်သည်။ လုံယီ၏ စွမ်းအင်အမှတ်များမှာလည်း တည်ငြိမ်စွာဖြင့် အဆက်မပြတ် တိုးပွားလာနေပြီး မကြာမီမှာပင် တစ်ထောင်ဂဏန်းကို တစ်ဖန်ပြန်၍ ကျော်ဖြတ်သွားခဲ့သည်။

အချိန်များ ကုန်လွန်လာသည်နှင့်အမျှ ၁၅၀၀၊ ၂၀၀၀၊ ၂၅၀၀၊ ၃၀၀၀...

တစ်ပတ်အကြာတွင် လုံယီသည် သူ၏ စွမ်းရည်ပြမျက်နှာပြင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ စုစုပေါင်းစွမ်းအင်မှာ ၃၈၅၂ သို့ ရောက်ရှိနေပြီး သူ၏အဆင့်မှာ ပဉ္စမချီစွမ်းအားအဆင့်စစ်သည် (၄၄၀/၆၀၀) ဖြစ်နေသည်။ ဒုတိယအဆင့် အသက်ရှူလေ့ကျင့်ခန်း၏ တစ်နေ့လျှင် ကျွမ်းကျင်မှုအမှတ် ၄၀ တိုးနှုန်းအရ နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း သူသည် ဆဠမချီစွမ်းအားအဆင့်သို့ ရောက်ရှိတော့မည်ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုနေ့တွင်ပင် စွမ်းရည်ပြမျက်နှာပြင်၌ တစ်ခါမှမကြုံဖူးသော ပြောင်းလဲမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပြီး လုံယီ၏ အာရုံကို အပြည့်အဝ ဆွဲဆောင်သွားခဲ့သည်။ အပေါ်ဆုံးနားတွင် နီရဲတောက်ပသော စာလုံးများ ပေါ်လာပြီး မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်နေသည်။

“အဆင့်မြှင့်တင်ရန် အခြေအနေများ ပြည့်စုံသွားပါပြီ အဆင့်မြင့်တင်မလား”

စွမ်းရည်ပြမျက်နှာပြင်က အဆင့်မြင့်လို့ရသေးတာလား။

လုံယီ၏ ရင်ထဲတွင် လှုပ်ရှားသွားပြီး တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ စိတ်ထဲမှ ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။ “လုပ်မယ်”

နောက်တစ်ခဏတွင် မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်နေသော စာသားမှာ ရာခိုင်နှုန်းပြတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

၀%... ၁%... ၂%...

မိနစ်အနည်းငယ်အကြာတွင် ၈၀% ကျော်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ထိုအချိန်မှာ ညနက်ပိုင်းသို့ ရောက်နေပြီဖြစ်ရာ သားရဲဒီရေ၏ တိုက်ခိုက်မှုများမှာ နှေးကွေးသွားပြီး သားရဲဘုရင်မှာလည်း အတွင်းဘက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားပြီဖြစ်သည်။ ယခင်ရက်များက လေ့လာချက်အရ ၎င်းမှာ အနားယူနေလောက်ပြီဖြစ်သည်။

၎င်းကို တွေးမိသောအခါ လုံယီသည် မြို့စားမင်းလီကို အသိပေးကာ မြို့ရိုးပေါ်မှ ခဏတာ ဆင်းသက်ခဲ့ပြီး သူ၏ တည်းခိုရာသို့ အမြန်ပြန်လာခဲ့သည်။ သူ အိမ်ထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် စွမ်းရည်ပြမျက်နှာပြင်၏ အဆင့်မြင့်မှာ ၁၀၀% သို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

သူ၏ အမြင်အာရုံမှာ တစ်ချက် ဝေဝါးသွားပြီးနောက် လုံးဝ အသစ်စက်စက်ဖြစ်သော ပြကွက်တစ်ခုမှာ သူ၏ မျက်စိရှေ့ ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။