အခန်း (၂၁၉)

“မသေမျိုးဆရာသခင် ခင်ဗျာ... ဂိုဏ်းချုပ်မုန့်က စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းလို့ စကားမှားသွားတာပါ။ တမင်ရည်ရွယ်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျေးဇူးပြုပြီး သနားညှာတာသောအားဖြင့် သူ့ကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါဦး”

မြို့စားမင်းလီသည် မတတ်သာသည့်အဆုံး ကြားဝင်ဖျန်ဖြေပေးလိုက်ရသည်။

“ဟုတ်ပါတယ် ဆရာသခင်... သူရဲကောင်းမုန့်က အခုတစ်ခေါက် သားရဲဒီရေကို ခုခံရာမှာ အများကြီး ကူညီပေးခဲ့တာပါ။ သူ့ရဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ်တွေကို ထောက်ထားပြီး သက်ညှာပေးလို့ မရဘူးလားဟင်”

ဟူနန်းကလည်း မုန့်ခုန်းဟွာအတွက် အသံပျော့လေးဖြင့် ဝိုင်းဝန်းတောင်းပန်ပေးရှာသည်။

သို့သော်လည်း မသေမျိုးဆရာသခင်သည် ထိုသူနှစ်ဦးလုံးကို အဖက်မလုပ်ဘဲ မုန့်ခုန်းဟွာကိုသာ အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူ ဒူးထောက်လာမည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေသကဲ့သို့ပင်။

“မင်းက ငါ့ကို ဒူးထောက်ခိုင်းတယ် ဟုတ်လား မင်းကိုယ်မင်း ဘယ်လောက် အန္တရာယ်ကြီးတဲ့ အခြေအနေကို ရောက်နေပြီလဲဆိုတာ မသိသေးဘူးပဲ”

မုန့်ခုန်းဟွာသည် ရုတ်တရက် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်တော့သည်။

ဖြူဖွေးသော စစ်မှန်သောခွန်အားများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး စားပွဲပေါ်ရှိ ပန်းကန်ခွက်ယောက်များကို လွင့်စင်သွားစေကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆူညံစွာ ကျကွဲကုန်ကြသည်။

“ဟင်...”

မသေမျိုးဆရာသခင်သည် တစ်စုံတစ်ခုကို အာရုံခံမိသွားပုံရပြီး သူ၏မျက်နှာထားမှာ ရုတ်တရက် ပျက်ယွင်းသွားသည်။

“မင်း... မင်း ဘယ်တုန်းက အဆိပ်ခတ်လိုက်တာလဲ ငါ့ရဲ့ အာရုံခံနိုင်စွမ်းကိုတောင် ကျော်လွန်ပြီး ဖုံးကွယ်ထားနိုင်တယ်ပေါ့”

“သူလုပ်တာ မဟုတ်ဘူး ငါလုပ်တာ"

ရုတ်တရက် အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားသော လူတစ်ဦးသည် အခန်းအလယ်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ပေါ်ထွက်လာသည်။

သူသည် တစ်ကိုယ်လုံးကို လုံခြုံစွာ ဖုံးအုပ်ထားပြီး မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသဖြင့် အေးစက်ကြမ်းကြုတ်သော မျက်လုံးတစ်စုံကိုသာ မြင်ရသည်။ သူ၏ နက်ရှိုင်းပြီး ရှတတဖြစ်နေသော အသံကြီးက ဆက်လက်ထွက်ပေါ်လာသည်

“အရင်ဆုံး ငါက အရောင်အသွေးမရှိ ဘေးဥပဒ်မပေးနိုင်တဲ့ ဖီးနစ်နားခိုမြစ်ရည်ကို ဝိညာဉ်ဝိုင်ထဲမှာ ထည့်ထားခဲ့တာ။ ဝိုင်ရဲ့ ရနံ့က အဲဒီမြစ်ရည်ရဲ့ အချိုဓာတ်ကို လုံးဝ ဖုံးကွယ်ပေးထားနိုင်တယ်။ ပြီးတော့ ဒီဘေးပတ်ပတ်လည်မှာ ချထားတဲ့ မြွေသစ်ခွပန်းတွေနဲ့ ပေါင်းစပ်လိုက်တဲ့အခါ အဲဒီပန်းရနံ့နဲ့ မြစ်ရည်တို့ ပေါင်းစပ်သွားပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအားတွေကို ဟန့်တားပိတ်ဆို့နိုင်တဲ့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ အဆိပ်တစ်ခု ဖြစ်သွားတာပေါ့"

“ငါးပါးသော ဓာတ်ကြီးဂိုဏ်းရဲ့ မီးဓာတ်လိုင်းက ကောင်လေး... အခု စမ်းကြည့်လိုက်ဦးလေ။ မင်း မှော်အတတ်တွေကို သုံးနိုင်သေးရဲ့လား”

အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့်လူက ရက်စက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

“မင်း... မင်းက ဘယ်သူလဲ”

လူငယ်မသေမျိုးဆရာသခင်သည် ထိတ်လန့်ဒေါသထွက်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သူ၏ ညာဘက်လက်ညှိုးနှင့် လက်ခလယ်ကြားတွင် ဝါဂွမ်းရောင် အဆောင်စာရွက်တစ်ရွက် ပေါ်လာပြီး လက်ဝဲဘက်လက်ကလည်း ရှုပ်ထွေးသော လက်ကွက်များကို အသည်းအသန် ပြုလုပ်နေသည်။ သူသည် အသက်လု၍ တုံ့ပြန်ရန် ပြင်ဆင်နေပုံပင်။

သို့သော် မမျှော်လင့်ဘဲ မုန့်ခုန်းဟွာက လက်ကိုမြှောက်ကာ ဖြူဖွေးသော စစ်မှန်သောခွန်အားတစ်ခုကို ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။ ဖူးဟူသော အသံနှင့်အတူ ၎င်းမှာ မသေမျိုးဆရာသခင်၏ ညာဘက်လက်ဖဝါးကို ထိုးဖောက်သွားသဖြင့် ဆရာသခင်လေးမှာ အော်ဟစ်လိုက်ရပြီး အဆောင်စာရွက်မှာလည်း မြေပြင်သို့ ကြွေကျသွားတော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မုန့်ခုန်းဟွာသည် လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားလိုက်ရာ မသေမျိုးဆရာသခင်၏ ဘေးသို့ ချက်ချင်းရောက်ရှိသွားပြီး သူ၏ သံမဏိဓားမှာ ဆရာသခင်လေး၏ လည်ပတ်တွင် ကန့်လန့်ဖြတ် အနေအထားဖြင့် အသင့်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာတင် အရာအားလုံးက ရုတ်ချည်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

ဖြစ်ပျက်သွားသည့် အခြေအနေများက မြန်ဆန်လွန်းလှသဖြင့် အားလုံးမှာ ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေကြတော့သည်။ ထိုနေရာတွင် ကြားဝင်တားဆီးနိုင်စွမ်းရှိသူများ ရှိသော်လည်း အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူ၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို မသေချာခြင်းနှင့် ငါးပါးသော ဓာတ်ကြီးဂိုဏ်းမှ မသေမျိုးဆရာသခင်အပေါ် ထားရှိသည့် မနှစ်မြို့မှုများကြောင့် အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင်ပင် မည်သူကမျှ ကူညီရန် ရှေ့မထွက်ကြချေ။

“ရပ်လိုက်စမ်း မင်းတို့ ပုန်ကန်ဖို့ ကြံစည်နေတာလား”

အရေးကြီးသည့် အခိုက်အတန့်တွင် မြို့စားမင်းလီက ပြတ်သားစွာ လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး မသေမျိုးဆရာသခင်ကို ကယ်တင်ရန်အတွက် မုန့်ခုန်းဟွာထံသို့ သူ၏ဓားဖြင့် အားကုန် ထိုးစိုက်လိုက်သည်။ ဝေနိုင်ငံတော် အစိုးရ၏ အရာရှိတစ်ဦးအနေဖြင့် သူ၏ ရပ်တည်ချက်မှာ သာမန်လူများနှင့် ကွဲပြားသည်။

သူသည်လည်း ငါးပါးသော ဓာတ်ကြီးဂိုဏ်းမှ ဆရာသခင်ကို မကြိုက်သော်လည်း သူ၏ နယ်မြေအတွင်း၌ ထိုသူ အန္တရာယ်ပြုခံရသည်ကို လက်ပိုက်ကြည့်နေမည် မဟုတ်ပေ။ အဆုံးတွင်တော့ ငါးပါးသော ဓာတ်ကြီးဂိုဏ်းဆိုသည်မှာ နန်းတော်၏ နောက်ကွယ်မှ ကျောထောက်နောက်ခံပြုထားသည့် ဂိုဏ်းဖြစ်ပြီး အတူတကွ ရပ်တည်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း မြို့စားမင်းလီ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို မုန့်ခုန်းဟွာက ခုခံရန်ပင် မကြိုးစားဘဲ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် သနားစရာကောင်းလှသည်ဟူသော အရိပ်အယောင်တစ်ခုသာ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ မြို့စားမင်းလီ၏ နောက်ကျောဘက်တွင် လည်ပတ်နေသော အနက်ရောင် မီးလျှံ တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာသည်။

၎င်းမှာ မြို့စားမင်း၏ ကျောပြင်ကို တည့်တည့်မတ်မတ် ထိမှန်သွားတော့သည်။ တစ်ခဏချင်းမှာပင် ထိုင်ဝမ်မြို့၏ အာဏာအရှိဆုံးပုဂ္ဂိုလ်မှာ ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး အရိုးတစ်စပင် မကျန်တော့ချေ။

“မြို့စားမင်းကြီး”

စစ်သူကြီးယွဲ့သည် ဒေါသနှင့် ဝမ်းနည်းမှုတို့ကြောင့် ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး သူ၏ဓားကိုဆွဲကာ အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် လျှို့ဝှက်လူထံသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။ နောက်တစ်ခဏတွင် အနက်ရောင် မီးလျှံမှာ လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ စစ်သူကြီးယွဲ့ထံသို့ ပြေးဝင်သွားပြန်သည်။ စစ်သူကြီးယွဲ့၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ဖြူဖွေးသော စစ်မှန်သောခွန်အားများ ပေါက်ကွဲထွက်လာသော်လည်း ခဏတာမျှပင် တောင့်မခံနိုင်ဘဲ သူသည်လည်း မြို့စားမင်းလီကဲ့သို့ပင် ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရတော့သည်။

ဤအနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူမှာလည်း သိသာထင်ရှားလှသော အစွမ်းထက်သည့် မသေမျိုးဆရာသခင် နောက်တစ်ဦးပင်။

လူတိုင်းမှာ တုန်လှုပ်ချောက်ချားစွာဖြင့် ကြည့်နေကြပြီး လက်တစ်ချောင်းပင် မလှုပ်ဝံ့ကြချေ။ မြို့စားမင်းလီနှင့် စစ်သူကြီးယွဲ့တို့ကဲ့သို့ ပြာအဖြစ် အဆုံးသတ်သွားမည်ကို လူတိုင်း ထိတ်လန့်နေကြသည်။

“ငါးပါးသော ဓာတ်ကြီးဂိုဏ်းကတော့ တကယ့်ကို အားကျဖို့ကောင်းတာပဲ။ မိုင်ပေါင်းထောင်ချီ ကျယ်ဝန်းတဲ့ နယ်မြေတွေကို ပိုင်ဆိုင်ထားတယ်။ လုံကျန်းမြစ်ရဲ့ သဘာဝအတားအဆီးကြောင့်လည်း ဘေးကင်းလုံခြုံနေတယ်။ အတွင်းထဲမှာလည်း မိစ္ဆာတွေ မရှိသလောက်ပဲဆိုတော့ အသက်ရှင်ဖို့အတွက် အသည်းအသန် တိုက်ခိုက်နေစရာ မလိုဘူးပေါ့လေ"

အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့်လူက တစ်ကိုယ်တည်း ရေရွတ်ရင်း မုန့်ခုန်းဟွာ ဖမ်းချုပ်ထားသော အနီရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်ဆီသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်လှမ်းသွားသည်။

“မင်းက... မင်းက တခြားတစ်ဖက်က လာတာလား လုံကျန်းမြစ်ကို ဘယ်လို ဖြတ်ကျော်လာတာလဲ”

အနီရောင်ဝတ်စုံနှင့် မသေမျိုးဆရာသခင်က ထိတ်လန့်တကြား မေးလိုက်သည်။

“လုံကျန်းမြစ်ထဲမှာ ရှိနေတဲ့ အစောင့်အရှောက်က ကျင့်စဉ်အဆင့် အလွန်မြင့်မားတဲ့သူတွေကိုပဲ တားဆီးတာပါ။ ငါ့လို အကောင်ပေါက်လေးတွေကိုတော့ သူက ဂရုမစိုက်ပါဘူး"

အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့်လူက ခပ်အေးအေးပင် ပြန်ပြောရင်း ဆရာသခင်လေး၏ ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် အနက်ရောင် အဆောင်စာရွက်တစ်ရွက်ကို ထုတ်ယူကာ ဆရာသခင်လေး၏ နဖူးပေါ်သို့ ကပ်လိုက်တော့သည်။

“အား...”

အနီရောင်ဝတ်စုံနှင့် ဆရာသခင်လေးမှာ အသည်းခိုက်မတတ် အော်ဟစ်လိုက်ရသည်။ မကြာမီမှာပင် သူ၏မျက်နှာမှာ ရှုံ့မဲ့သွားပြီး နီရဲသော အလင်းတန်းများနှင့် စိမ်းဖျော့ဖျော့ အလင်းတန်းများမှာ LED မီးပြားတစ်ခုကဲ့သို့ တဖျတ်ဖျတ် လင်းလက်လာရာ ကြည့်ရသည်မှာ အလွန်ပင် ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။

ခဏအကြာတွင် သူသည် မနေနိုင်တော့ဘဲ ပါးစပ်ကို ဟလိုက်ရသည်။ ပုတီးစေ့အရွယ်အစားခန့်ရှိသော လိမ္မော်နီရောင် မီးလျှံလုံးလေးတစ်ခုမှာ သူ၏ပါးစပ်ထဲမှ တရွေ့ရွေ့ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုမီးလျှံလုံးလေးအတွင်း၌ ပြင်းထန်လှသော စွမ်းအင်များ တုန်ခါနေ၏။ ၎င်းသည် လေထဲတွင် အလွန်နှေးကွေးစွာ လှုပ်ရှားနေပြီး မူလသခင်ထံမှ မခွာချင်သကဲ့သို့ ရှိနေသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်မူ အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့်လူ၏ လက်ထဲသို့ ကျရောက်သွားကာ သူ၏ လျှို့ဝှက်နည်းလမ်းတစ်ခုဖြင့် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့်လူက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“ကောင်းလှချေလား ငါးပါးသော ဓာတ်ကြီးဂိုဏ်းဟာ တကယ့် ဆရာကြီးတွေရှိတဲ့ ဂိုဏ်းကြီးဆိုတာ အလကားမဟုတ်ဘူးပဲ။ ချီစွမ်းအင်ကျင့်ကြံခြင်း အလယ်အလတ်အဆင့်နဲ့တင် ဝိညာဉ်

မီးလျှံတစ်ခုကို သန့်စင်ထားနိုင်တယ်ပေါ့။ မင်းကို ဒီကိုရောက်လာအောင် အကွက်ချပြီး ဆွဲဆောင်ခဲ့ရတာ တကယ်ကို တန်ပါတယ်”

“ဒါဆို... သားရဲဒီရေလှိုင်းက မင်းရဲ့ စီစဉ်မှုပေါ့ ဟုတ်လား”

သူ၏ မီးလျှံလုံးလေး အလုခံလိုက်ရပြီးနောက် အနီရောင်ဝတ်စုံနှင့် ဆရာသခင်လေး၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော်သွားပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ သွေးများ စီးကျလာသည်။ ၎င်းမှာ သူ၏ မူလဝိညာဉ်

ချီစွမ်းအင် အပြင်းအထန် ဆုံးရှုံးသွားသည့် လက္ခဏာပင်။ ထိုအကြောင်းကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် သူက ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်တော့သည်။

“ဝမ်ကျန်းရဲ့ မြို့ငါးမြို့ထဲမှာ ထိုင်ဝမ်မြို့ရဲ့ အစီအရင်စနစ်တစ်ခုတည်းကိုပဲ မင်းတို့ဂိုဏ်းရဲ့ မီးဓာတ်လိုင်းက တည်ဆောက်ခဲ့တာ။ အစီအရင်စနစ် ပျက်စီးသွားပြီး မြို့ပျက်စီးတော့မယ့် အန္တရာယ်ရှိလာရင် မင်းတို့ဂိုဏ်းက ဝိညာဉ်မီးလျှံကျင့်ကြံထားတဲ့သူတစ်ယောက်ကို သေချာပေါက် လွှတ်ပြီး ပြင်ခိုင်းမှာပဲ။ မဟုတ်ရင် ဝေနိုင်ငံတော်အစိုးရကို မင်းတို့ အဖြေပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့်လူက သူ၏အကြံအစည် အောင်မြင်သွားသဖြင့် မနေနိုင်ဘဲ ထုတ်ဖော်ပြောကြားလိုက်သည်။

“ငါက ကျားမိစ္ဆာကို ထိုင်ဝမ်မြို့ဆီ ဆွဲခေါ်လာတာဟာ ဝိညာဉ်မီးလျှံကို သန့်စင်ထားတဲ့ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို မျှားခေါ်ဖို့ပဲ။ တကယ့် ပြိုင်ဘက်ကောင်းတစ်ယောက် လာလိမ့်မယ်လို့ ထင်ထားတာ... မမျှော်လင့်ဘဲ ချီစွမ်းအင်ကျင့်ကြံခြင်း အလယ်အလတ်အဆင့်ရှိတဲ့ ကောင်လေးတစ်ယောက်ပဲ ရောက်လာတာကိုး"

အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့်လူက အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်ရင်း “မင်းရဲ့ မူလဝိညာဉ်မီးလျှံရဲ့ အကူအညီနဲ့ဆိုရင် ငါ့ရဲ့ အနာဂတ်ကျင့်စဉ်အတွက် အနှိုင်းမဲ့အခြေခံကောင်းတစ်ခု ချမှတ်

နိုင်မှာဖြစ်သလို ပြန်ရောက်တာနဲ့ အဆင့်တက်ဖို့အတွက်လည်း အကွက်ချနိုင်ပြီ။ မင်းက ငါ့ရဲ့ မသေမျိုးလမ်းစဉ်အတွက် အကြီးမားဆုံး အထောက်အပံ့ပေးခဲ့တာမို့လို့... နောင်တမရှိဘဲ သေလို့ရပါပြီ"

သူ၏စကားအဆုံးတွင် မုန့်ခုန်းဟွာ၏ မျက်နှာထက်၌ ရက်စက်သော အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ သူ၏ ညာဘက်လက်မောင်းကို အသာအယာ လှုပ်ရှားလိုက်ရုံဖြင့် သံမဏိဓားသည် အနီရောင်ဝတ်စုံနှင့် ဆရာသခင်လေး၏ လည်ပတ်ကို ပိုင်းဖြတ်လိုက်တော့သည်။

တို့ဖူးတုံးကို လှီးလိုက်သကဲ့သို့ပင်...

မကျေမနပ်ဖြစ်နေသော ဦးခေါင်းတစ်ခုမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားပြီး အကြိမ်အနည်းငယ် လိမ့်သွားခဲ့ရသည်။

စောစောကမှ မြင့်မြတ်လှသည်ဟု ထင်ရသော သားရဲဒီရေလှိုင်းကို အလွယ်တကူ နှိမ်နင်းပြခဲ့သော ငါးပါးသော ဓာတ်ကြီးဂိုဏ်းမှ ချီစွမ်းအင်ကျင့်ကြံသူသည် ယခုအခါတွင်မူ လမ်းဘေးတွင် အသတ်ခံလိုက်ရသော သတ္တဝါတစ်ကောင်အလား အလောင်းပင် မပြည့်စုံဘဲ သေဆုံးသွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။

ကြည့်နေကြသော လူအပေါင်းမှာ ရင်ထဲတွင် ကြာမြင့်စွာ တုန်လှုပ်နေကြတော့သည်။ လုံယီသည်လည်း အကြီးအကျယ် စိတ်လှုပ်ရှားသွားခဲ့ရသည်။ ဝမ်ကျန်း ငါးမြို့နယ်အတွင်းရှိ မရေတွက်နိုင်သော လူသားတို့၏ အသက်အိုးအိမ်စည်းစိမ်များကို ခြိမ်းခြောက်ခဲ့သည့် သားရဲဒီရေကြီးမှာ မသေမျိုးဆရာသခင်တစ်ဦး၏ အဆင့်တက်ရန်အတွက် ခင်းထားသော အကွကတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်နေသည်။ အသက်လုတိုက်ပွဲဝင်ခဲ့မှုများ၊ သားရဲဒီရေကို ခုခံရင်း သူရဲကောင်းဆန်ဆန် အသက်စွန့်ခဲ့မှုများမှာ ယခုအခါတွင် ရယ်စရာပြက်လုံးတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

လုံယီ၏ ရင်ထဲ၌ ဒေါသအဟုန်များ ဝေစီလာသည်။ မသေမျိုးဆရာသခင်တစ်ဦးဆိုသည်မှာ လူသားတို့၏အသက်ကို မြက်ပင်တစ်ပင်လို သဘောထားပြီး သတ္တဝါအားလုံးကို ကစားစရာပစ္စည်းတစ်ခုလို မြင်နိုင်တာလား။ သို့သော်လည်း အင်အားချင်း ကွာခြားလွန်းလှသဖြင့် သူသည် အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့်လူကို ရူးရူးမိုက်မိုက်နှင့် သွားရောက် အကျိုးအကြောင်းပြောနေမည် မဟုတ်ပေ။

အခမ်းအနားရှိ လူအများစုမှာလည်း လုံယီကဲ့သို့ပင် တွေးနေကြသည်။ အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် ဆရာသခင်က အနီရောင်ဝတ်စုံဝတ် အလောင်းကို ဂရုတစိုက် ရှာဖွေပြီးနောက် မုန့်ခုန်းဟွာနှင့်အတူ ထွက်ခွာရန် ပြင်သည်ကို လူတိုင်းက လက်ပိုက်ကြည့်နေကြရသည်။ မြို့စားမင်းလီအတွက် လက်စားချေပေးရန် မည်သူမျှ မရည်ရွယ်ကြချေ။

သို့သော် မည်သူမျှ မထင်မှတ်ထားဘဲ လူငယ်တစ်ဦး၏ အသံမှာ ရုတ်တရက် ဟိန်းထွက်လာခဲ့သည်

“မသေမျိုးဆရာသခင် ခင်ဗျာ... ကျေးဇူးပြုပြီး ခဏလောက် စောင့်ပါဦး”