အခန်း (၃၃-၃၄)

အခန်း ၃၃ ဒါပေမဲ့ သူတစ်ယောက်တည်းကိုတော့ အစ်မ လွှတ်မချနိုင်ဘူး

မယ်တော်ကြီး၏ အဆောင်မှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် ရှောင်မိုသည် ရန်ရှင်းနန်းဆောင် သို့ ပြန်လာကာ ဘဝတစ်ရာကျမ်း အတွင်းသို့ နောက်တစ်ကြိမ် ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။

ခြံဝင်းအတွင်း၌ ထိုင်နေစဉ်။

ရှောင်မိုက သူ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ကြည်လင်တောက်ပနေသော မြွေအကြေးခွံလေးတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ဘိုင်ရုရွှယ် သည် ထိုမြွေအကြေးခွံကို ဆွဲကြိုးအဖြစ် သီကုံးပေးခဲ့ပြီး ယခုအခါ ရှောင်မို ၏ လည်ပင်းတွင် ဆွဲထားကာ သူ သွားလေရာသို့ ယူဆောင်သွားလေ့ရှိသည်။

ရှောင်မို သူ၏ လက်ထဲရှိ စာအုပ်ကို ချထားလိုက်ပြီး ခေါင်းမော့ကာ မြွေတောင် ရှိရာဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

သူမကို သွားကြိုရမည့် အချိန်နီးလာပြီ ဖြစ်သည်။

မနေ့က ဘိုင်ရုရွှယ် သည် သူမ၏ ပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းကာ ယနေ့ မွန်းတည့်ချိန်တွင် ထိုလမ်းငယ်လေးပေါ်၌ သူ့ကို စောင့်နေမည်ဟု ပြောခဲ့သည်။

အချိန်ကို ခန့်မှန်းကြည့်ရလျှင် သူမ တောင်အောက်သို့ ဆင်းလာတော့မည် ထင်သည်...

"အစ်မ... တကယ်ပဲ သွားတော့မလို့လား။"

ဂူပေါက်ဝတွင် ရှောင်ချင်း သည် သူမ၏ အစ်မကို ကြည့်ရင်း နှာခေါင်းလေး ရှုံ့ကာ မေးလိုက်သည်။

"ရှောင်ချင်း... စိတ်မပူပါနဲ့။" ဘိုင်ရုရွှယ်က ညီမဖြစ်သူ၏ ပခုံးကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။ "အစ်မ သေချာပေါက် ခဏခဏ ပြန်လာပြီး နင့်ကို လာတွေ့ပါ့မယ်။ တောင်အောက်က ဘဝနဲ့ အစ်မ ရင်းနှီးသွားပြီဆိုရင် နင့်ကိုပါ ခေါ်သွားမယ်လေ။ ရှောင်မိုက တကယ် သဘောကောင်းတဲ့သူပါ။"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ။" ရှောင်ချင်း မျက်ဝန်းထောင့်မှ မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်သည်။ "ဒါဆို အစ်မ... တောင်အောက်ကို ရောက်သွားရင် သတိထားရမယ်နော်။ လူသားမျိုးနွယ်တွေက အရမ်း ကောက်ကျစ်ကြတာ ပြီးတော့ အစ်မက အရမ်း ရိုးအလွန်းတော့ အလိမ်ခံရဖို့ လွယ်တယ်..."

"အလိမ်မခံရပါဘူး။" ဘိုင်ရုရွှယ် ဖြူမွတ်နေသော မေးစေ့လေးကို ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ မော့လိုက်သည်။ "အစ်မက အရမ်း ထက်မြက်တာပါ၊ ပြီးတော့ ရှောင်မိုလည်း ရှိနေတာပဲဟာကို။"

"အစ်မကို သူက ရောင်းစားသွားမှာပဲ စိုးရိမ်တာပါ အစ်မရယ်" ဟု ရှောင်ချင်း သက်ပြင်းချရင်း စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်မိသည်။

"အစ်မ... တောင်အောက်ကို ရောက်သွားရင် လူတွေရှေ့မှာ အစ်မရဲ့ မူလအသွင်ကို လုံးဝ ပြလို့မရဘူးနော်။ ဒါကို သေချာ မှတ်ထား၊ သေချာ မှတ်ထားနော်" ဟု ရှောင်ချင်း ထပ်မံ သတိပေးလိုက်သည်။

"အင်း... အင်း... အင်း... အစ်မ သိပါတယ်။" ဘိုင်ရုရွှယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ရှောင်ချင်း... နင်လည်း ကြွက်တွေ အများကြီးစားပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်နော်။ အစ်မ အမြန်ဆုံး နင့်ကို တောင်အောက် ခေါ်သွားနိုင်အောင် ကြိုးစားပါ့မယ်။"

"ရှောင်ချင်း အစ်မကို စောင့်နေမယ်နော်..."

ညီမဖြစ်သူကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ဘိုင်ရုရွှယ် သည် တောင်အောက်သို့ ပျော်ရွှင်စွာ ဆင်းလာခဲ့သည်။

မကြာမီမှာပင် ဘိုင်ရုရွှယ် တောင်ခါးပန်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

လမ်းငယ်လေးဘေးရှိ ကျောက်တုံးနားတွင် စိမ်းပြာရောင် ဝတ်ရုံကို ဆင်မြန်းထားသော သူ့ကို ဘိုင်ရုရွှယ် တွေ့လိုက်ရသည်။

"ရှောင်မို။" ဘိုင်ရုရွှယ် လှမ်းခေါ်လိုက်ပြီး အပြေးကလေး သွားလိုက်သည်။

ရှောင်မို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဘိုင်ရုရွှယ် သည် လက်တစ်ဖက်တွင် ကြက်တစ်ကောင်၊ ကျန်လက်တစ်ဖက်တွင် ယုန်တစ်ကောင် ကိုင်ဆောင်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဒါတွေက ဘာတွေလဲ။" ရှောင်မို မေးလိုက်သည်။

"ဒါက ဒီနေ့ ငါတို့ရဲ့ နေ့လယ်စာလေ~" ဘိုင်ရုရွှယ် က သူမ၏ လက်ထဲရှိ သားကောင်များကို လှုပ်ယမ်းပြလိုက်သည်။ "တောင်အောက် ရောက်ရင် နင့်အတွက် ငါ ချက်ကျွေးမယ်။"

"ကောင်းပါပြီ။" ရှောင်မို ပြုံးလိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင် သခင်မလေးဘိုင် ရဲ့ ဟင်းချက်လက်ရာကို အားကိုးရတော့မှာပေါ့။"

"ဟီးဟီး~ ဒီသခင်မလေးရဲ့ ဟင်းချက်လက်ရာက အရမ်း ကောင်းတာနော်~~~"

"သခင်မလေးဘိုင် ကို ယုံပါတယ်။" ရှောင်မို က မျှော်လင့်တကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦး ယှဉ်တွဲ၍ မြွေတောင်မှ ဆင်းလာခဲ့ကြပြီး ရွာထဲသို့ ဝင်ရောက်လာကြသည်။

"ဆရာရှောင်... ဘေးက သခင်မလေးက တကယ်ကို လှတာပဲနော်။"

"လှလိုက်တဲ့ မိန်းကလေး။"

"ဒီမိန်းကလေးက နတ်သမီးလေး နဲ့တောင် တူသေးတယ်။ ဆရာရှောင်... သူက ဘယ်သူလဲ။"

ရှောင်မို ဘိုင်ရုရွှယ် ကို ရွာထဲသို့ ခေါ်လာသောအခါ အန်တီလီ၊ အန်တီဝမ် နှင့် အခြားသူများက ဘိုင်ရုရွှယ် ကို မြင်မြင်ချင်းပင် ဝိုင်းဝန်းချီးကျူးကြတော့သည်။

သူတို့က အလကား ချီးကျူးနေခြင်း မဟုတ်ပေ၊ ဤမျှ လှပသော အမျိုးသမီးမျိုးကို သူတို့ တကယ်ကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ကြပေ။

ဤအမျိုးသမီးသည် ဖြူမွတ်နုနယ်ပြီး နှင်းပွင့်လေးကဲ့သို့ သန့်စင်နေကာ ပုံပြင်များထဲမှ နတ်သမီးများ နှင့်ပင် တူနေသည်။

"သူမက အဖေ့သူငယ်ချင်း တစ်ယောက်ရဲ့ သမီးပါ။ သူမက အရင်က ချန်တိုင်းပြည် မှာ နေတာ။ ချန်တိုင်းပြည် မှာ စစ်ရေးရှုပ်ထွေးနေလို့ ရုရွှယ်က သူမရဲ့ မိဘတွေနဲ့အတူ အငတ်ဘေးရှောင်ရင်း လိုက်လာတာပါ။ ရုရွှယ်ရဲ့ မိဘတွေ ဆုံးပါးသွားတာ သိပ်မကြာသေးဘူး။ ဒီနေ့ ကျွန်တော် မြို့ထဲသွားရင်း ရုရွှယ် ကို မှတ်မိသွားတာပါ။ ရုရွှယ်မှာ သွားစရာ နေရာမရှိတော့လို့ လောလောဆယ် ကျွန်တော် ခေါ်လာခဲ့တာပါ။"

ရှောင်မို သည် ရွာထဲရှိ အတင်းအဖျင်း ပြောတတ်သော ဆွေမျိုးများကို သူ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသော ဇာတ်လမ်းလေးအတိုင်း ပြောပြလိုက်သည်။

မိန်းကလေး၏ နောက်ခံဇာတ်ကြောင်းမှာ သနားစရာကောင်းလွန်းသဖြင့် အတင်းအဖျင်း ပြောတတ်သော ဆွေမျိုးများပင် အလွန်အမင်း စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားကြပြီး ရုရွှယ်ကို ဘေးသို့ ခေါ်ကာ အခြေအနေများကို ဝိုင်းမေးကြတော့သည်။

မကြာမီမှာပင် ရှီချောင်ကျေးရွာ ရှိ ရွာသားများအားလုံး ရွာထဲသို့ ပန်းတစ်ပွင့်ကဲ့သို့ လှပပြီး နတ်သမီးလေး ထက်ပင် ချစ်စရာကောင်းသော မိန်းကလေးတစ်ဦး ရောက်လာကြောင်း သိရှိသွားကြတော့သည်။

"သခင်မလေးဘိုင်... ဒီမှာ ခဏလောက် အဆင်ပြေသလို နေပေးပါနော်။ တစ်ခုခု လိုအပ်ရင် ကျွန်တော့်ကို ပြောပါ။"

ခြံဝင်းထဲသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ရှောင်မို သည် ဘိုင်ရုရွှယ် ကို အနီးနားရှိ သစ်သားအိမ်လေး တစ်လုံးဆီသို့ ခေါ်သွားခဲ့သည်။

ဤသစ်သားအိမ်လေးမှာ မူလက ပစ္စည်းအဟောင်းများ သိမ်းဆည်းရန် အသုံးပြုခဲ့ခြင်းဖြစ်သော်လည်း ရှောင်မိုက ရှင်းလင်းထားပြီး အိပ်ရာနှင့် ခေါင်းအုံးများအားလုံး အသစ်စက်စက်များ ဖြစ်သည်။

ဘိုင်ရုရွှယ် လက်ကာပြလိုက်ပြီး သူမ၏ အိပ်ရာပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။ "အရမ်း သက်သောင့်သက်သာ ရှိတာပဲ... ပုံမှန်ဆိုရင် ငါ ကျောက်တုံးပေါ်မှာ အိပ်ရတာ..."

ရှောင်မို - "..."

"အဲ... ငါ ဆိုလိုတာက... ငါတို့ ညီအစ်မ နှစ်ယောက်ရဲ့ အိပ်ရာက ကျောက်တုံးကြီးလို အရမ်း မာနေတာလို့ ပြောတာပါ" ဘိုင်ရုရွှယ် အလျင်အမြန် ပြင်ပြောလိုက်သည်။

"သခင်မလေးဘိုင် သဘောကျရင် ပြီးတာပါပဲ။" ရှောင်မို ဘာမှမသိဟန် ဆက်လက် ဆောင်နေလိုက်သည်။

"အရမ်းကို သဘောကျပါတယ်"

ရှောင်မို ကို လှည့်စားရသည်မှာ ဤမျှ လွယ်ကူသည်ကို မြင်သောအခါ ဘိုင်ရုရွှယ် သူမ၏ အဖြစ်မှန်ကို ပေါ်သွားစရာ အကြောင်းမရှိဟု တွေးလိုက်မိသည်။ ရှောင်ချင်း၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများမှာ လုံးဝ အပိုတွေချည်းသာ ဖြစ်သည်။

"ရှောင်မို... နင့်အတွက် ထမင်းသွားချက်ပေးမယ်နော်။"

"ကျေးဇူးပါ သခင်မလေးဘိုင်။"

"ရပါတယ်လေ၊ ရပါတယ်လေ~"

ဘိုင်ရုရွှယ် အိပ်ခန်းထဲမှ ပျော်ရွှင်စွာ ခုန်ပေါက်ထွက်လာပြီး မီးဖိုချောင်ဘက်သို့ ပြေးသွားတော့သည်။

ရှောင်မို ခြံဝင်းထဲတွင် ထိုင်ကာ စာအုပ်တစ်အုပ်ကို လှန်လှောဖတ်ရှုနေသည်။

သို့သော် မကြာမီမှာပင် ရှောင်မို သည် ပြင်းထန်သော မီးခိုးနံ့တစ်ခုကို ရလိုက်သည်။

ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ ရှောင်မို မြင်လိုက်ရသည်မှာ မှိုင်းများပေကျံနေသော ဘိုင်ရုရွှယ် မီးဖိုချောင်ထဲမှ ပြေးထွက်လာပြီး ငိုယိုအော်ဟစ်နေခြင်းပင်။

"ရှောင်မို... မီးလောင်နေပြီ မီးဖိုချောင် မီးလောင်နေပြီ..."

...

ကျိုးတိုင်းပြည် ၏ ဝတ်လုံတော်ရအမတ်ကြီး ၏ အိမ်တော် နောက်ဖေးခြံဝင်းရှိ မီးဖိုချောင်အတွင်း၌။

ယန်ရုရွှယ် သည် ဟင်းချက်နေသည်။

အစေခံမလေး ရှောင်ချွန်း သည် သခင်မလေး ၏ ဘေးတွင် ရပ်ကာ ကူညီပေးနေသည်။

ကူညီပေးနေသည်ဟု ဆိုသော်လည်း တကယ်တမ်းတွင် ရှောင်ချွန်းမှာ လုပ်စရာ ဘာမှမရှိပေ။

ဟင်းသီးဟင်းရွက် လှီးသည်ဖြစ်စေ၊ မီးထိုးသည်ဖြစ်စေ သခင်မလေး ကိုယ်တိုင်သာ အားလုံး လုပ်ဆောင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

သခင်မလေး ၏ ကျွမ်းကျင်လှသော ဓားကိုင်ဟန်နှင့် မီးထိုးကာ ထင်းထည့်ရာတွင် လျင်မြန်တိကျမှုတို့ကို ကြည့်ရင်း ရှောင်ချွန်း အမြဲတမ်း သက်ပြင်းချမိသည်။ ဤမျှ ပြည့်စုံလွန်းသော အမျိုးသမီးမျိုး မည်သို့များ တည်ရှိနေရသနည်း... သူမသည် အိမ်တွင်းအိမ်ပြင် အလုပ်အားလုံးကို ကျွမ်းကျင်ပြီး ပါရမီနှင့် အလှတရား နှစ်ခုစလုံးကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူ ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်သခင်မလေးသာ ဖြစ်နိုင်ပေလိမ့်မည်။

ဟင်းချက်ပြီးသွားသောအခါ ယန်ရုရွှယ်က ရှောင်ချွန်း ကို အပြင်သို့ ယူသွားရန် ခိုင်းလိုက်သည်။

ခြံဝင်းထဲတွင် အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံကို ဆင်မြန်းထားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ထိုင်နေသည်။

ဤသူမှာ သခင်မလေး၏ သူငယ်ချင်းဖြစ်ပြီး ထိုအမျိုးသမီး၏ နောက်ခံကို ရှောင်ချွန်း တစ်ခါမျှ မသိခဲ့ပေ။

သူမသည် အမြဲတမ်း ခြေရာလက်ရာမကျန် လာရောက်ကာ ပျောက်ကွယ်သွားလေ့ရှိသည်။

သို့သော် ရှောင်ချွန်း ဘာမှ သိပ်မပြောသလို မေးခွန်းလည်း များများစားစား မမေးခဲ့ပေ။

ဤအမျိုးသမီး၏ အလှမှာ သခင်မလေး ထက် အနည်းငယ်မျှသာ နိမ့်ကျကြောင်းကိုသာ ရှောင်ချွန်း သိသည်။

ထို့အပြင် သခင်မလေး က သူမကို "ရှောင်ချင်း" ဟု ခေါ်လေ့ရှိသည်... ထမင်းဟင်းများကို စားပွဲပေါ်တင်ပြီးနောက် ရှောင်ချွန်း ထုံးစံအတိုင်း ဦးညွှတ်ကာ ထွက်ခွာသွားသည်။

ယန်ရုရွှယ် သည် ရှောင်ချင်း၏ ရှေ့တွင် ထိုင်လိုက်ပြီး သူမ၏ သွယ်လျသော လက်လေးဖြင့် အင်္ကျီလက်စကို ခေါက်တင်လိုက်ရာ ဖြူမွတ်သော လက်မောင်းလေး ပေါ်လာသည်။ သူမ ကြက်သားဟင်းရည် တစ်ခွက်ကို ခပ်ကာ ရှောင်ချင်း ထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"ရှောင်ချင်း... အစ်မ ချက်တဲ့ ဟင်းကို မစားရတာ တော်တော်ကြာပြီ မဟုတ်လား။ လာ... အစ်မရဲ့ လက်ရာတွေ ကျသွားပြီလားဆိုတာ မြည်းကြည့်ပါဦး။"

"အစ်မ..." ရှောင်ချင်း ခေါင်းမော့ကာ သူမရှေ့မှ အမျိုးသမီးကို ရှုပ်ထွေးသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ "အစ်မ နဂါးနန်းတော် ကို ပြန်မလာတာ အကြာကြီး ရှိနေပြီနော်။"

ယန်ရုရွှယ် သည် ကြက်အသားတုံး နောက်တစ်တုံးကို ရှောင်ချင်း ၏ ပန်းကန်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။ "ကိစ္စတွေ ရှင်းသွားပြီဆိုရင် အစ်မ ပြန်လာခဲ့ပါ့မယ်။"

"အစ်မ အလကားပါပဲ"

ရှောင်ချင်း ၏ လေသံတွင် ဒေါသအနည်းငယ် ပါဝင်နေသည်။

"ဒီတစ်ခါ အစ်မ သူ့ရဲ့ တတိယမြောက် ဘဝကို ရှာတွေ့ခဲ့ရင်တောင် ဘာထူးမှာလဲ။ ဒီဘဝမှာလည်း သူက သာမန်လူတစ်ယောက်ပဲလေ၊ သူ့ရဲ့ သက်တမ်းက အနှစ်တစ်ရာတောင် မပြည့်ဘူး၊ နောက်ဆုံးကျရင် သူ မြေကြီးဖြစ်သွားမှာပဲ"

ယန်ရုရွှယ် ဘာမှပြန်မပြောဘဲ သူမ၏ ညီမလေးအတွက် ထမင်းခူးပေးနေလိုက်သည်။

"အစ်မ သူ သေခါနီးအချိန်မှာ အစ်မကို ဘာပြောခဲ့လဲဆိုတာ အစ်မ မေ့သွားပြီလား။" ရှောင်ချင်း ရုတ်တရက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး သူမ၏ ရင်ဘတ်မှာ ပြင်းထန်စွာ နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေကာ အစ်မဖြစ်သူကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

ယန်ရုရွှယ် - "..."

နှစ်ပေါင်း ထောင်ချီတိုင်အောင် စွဲလမ်းနေခဲ့သော သူမ၏ အစ်မကို ကြည့်ရင်း ရှောင်ချင်း သူမ၏ ခွန်အားများအားလုံး ဆုံးရှုံးသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။ "အစ်မရယ်... လွှတ်ချလိုက်ပါတော့..."

"ရှောင်ချင်း..."

ယန်ရုရွှယ် ခေါင်းမော့ကာ ရှောင်ချင်း ၏ မျက်ဝန်းများကို ညင်သာစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"အစ်မ အရာအားလုံးကို လွှတ်ချထားနိုင်ပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ သူတစ်ယောက်တည်းကိုတော့။

အစ်မ လွှတ်မချနိုင်ဘူး။"

အခန်း ၃၄ အဲဒီအခါကျရင် နင် ငါ့ကို လက်ထပ်မှာလား

မိန်းကလေး၏ ပထမဆုံး ဟင်းချက်စမ်းသပ်မှုမှာ လုံးဝ ကျရှုံးသွားခဲ့သည်။

ပြီးတော့ မီးဖိုချောင်ပါ မီးလောင်လုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ရှောင်မိုက လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်နိုင်ခဲ့ပြီး မီးကို ငြှိမ်းသတ်နိုင်ခဲ့သည်။

မီးမလောင်ခဲ့လျှင်ပင် ယခုတစ်ကြိမ် ဘိုင်ရုရွှယ် ချက်ထားသော ဟင်းမှာ လူစား၍မရနိုင်ဟု ရှောင်မို ခံစားရသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဘိုင်ရုရွှယ်၏ စိတ်ထဲတွင် ဟင်းချက်သည်ဆိုသည်မှာ ရေနွေးပူထဲ ထည့်ပြုတ်ခြင်းထက် ပို၍ ဘာမှမရှိသောကြောင့်ပင်။

ဘိုင်ရုရွှယ်၏ မူလအစီအစဉ်မှာ ရေဆူအောင်တည်ပြီး ယုန်နှင့် ရစ်ငှက်ကို အိုးထဲသို့ တိုက်ရိုက်ပစ်ထည့်ကာ ပြုတ်ရန်သာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ငါးပြုတ်ချက်လျှင်တောင်မှ အသက်ရှင်နေသော ငါးကို ရေနွေးအိုးထဲ ဒီအတိုင်း ပစ်ထည့်လေ့ မရှိကြပါ... မိမိကိုယ်ကိုယ် အပြစ်တင်ကာ ခေါင်းငုံ့နေသော ဘိုင်ရုရွှယ်ကို မြင်သောအခါ ရှောင်မိုက သူမကို မဆူတော့ပေ။ ထိုအစား သူက အားပေးလိုက်သည်။ "ရပါတယ်၊ ဒီနေ့ ညစာကိုတော့ ငါပဲ ချက်လိုက်ပါ့မယ်။"

"ရှောင်မို... တောင်းပန်ပါတယ်။ နောက်ဆိုရင် ဟင်းချက်တာကို သေချာ သင်ယူပါ့မယ်လို့ ကတိပေးပါတယ်..." ဘိုင်ရုရွှယ်က သူမ၏ လှပသော မျက်နှာလေးကို မော့လာရာ သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ မျက်ရည်များဖြင့် ဝေဝါးနေပြီး ရှောင်မိုက တစ်ခွန်းလောက် ထပ်ဆူလိုက်လျှင်ပင် ချက်ချင်း ငိုချတော့မည့်အလား ဖြစ်နေသည်။

ရှောင်မိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "မလောပါနဲ့၊ ဖြည်းဖြည်းချင်း သင်ပေါ့။"

အိုးထဲမှ ယုန်နှင့် ရစ်ငှက်ကို ဆယ်ယူပြီးနောက် ရှောင်မိုက ဟင်းချက်ရန် ပါဝင်ပစ္စည်းများကို စတင် ပြင်ဆင်တော့သည်။

ဘိုင်ရုရွှယ်က ဘေးမှနေ၍ ရှောင်မို ဟင်းချက်ပုံကို ကြည့်ရှုကာ သူမ ကူညီပေးနိုင်မည့်အရာ ရှိမရှိ စောင့်ကြည့်နေသည်။

ရှောင်မိုက ယုန်နှင့် ကြက်၏ ကလီစာများကို ထုတ်ယူခြင်း၊ သေချာစွာ ဆေးကြောခြင်း၊ အတုံးသေးသေးလေးများ တုံးခြင်းနှင့် နောက်ဆုံးတွင် ကြက်သွန်မြိတ်၊ ဂျင်း၊ ကြက်သွန်ဖြူတို့ဖြင့် ဆီသတ်ကြော်လှော်ခြင်းတို့ကို မိန်းကလေးက ကြည့်ရှုနေခဲ့သည်။

ထိုအခါမှသာ လူသားများ၏ ဟင်းချက်နည်းမှာ ဤမျှ အသေးစိတ်ကျကြောင်း သူမ နားလည်သွားတော့သည်။

ထို့နောက်တွင် ဘိုင်ရုရွှယ်သည် လူသားများ၏ ဟင်းချက်နည်းကို စတင် သင်ယူတော့သည်။

ဘိုင်ရုရွှယ်၏ ဆရာမှာ ရွာသူကြီး၏ ဇနီးဖြစ်သူ အန်တီချန်ပင် ဖြစ်သည်။

ဘိုင်ရုရွှယ်သည် အန်တီချန်နှင့် မည်သို့ အဆက်အသွယ် ရသွားသနည်းဆိုလျှင်။

ရွာသူကြီး၏ ဒုတိယသမီးဖြစ်သူ ဝမ်ယင်း၏ ကျေးဇူးကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

အစ်ကိုရှောင်၏ အိမ်သို့ နတ်သမီးလေးတစ်ပါး ရောက်နေကြောင်း ဝမ်ယင်း ကြားသိရပြီး သူမက အလွန်လှပလှသဖြင့် ဝမ်ယင်းက လာရောက်ကြည့်ရှုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဘိုင်ရုရွှယ်သည် မူလကတည်းက ရိုးအသူဖြစ်ရာ ကလေးမလေး ဝမ်ယင်းနှင့် အလွယ်တကူ ခင်မင်သွားခဲ့သည်။

နတ်သမီးလေးက ဟင်းချက်သင်ချင်ကြောင်း ပြောသည်ကို ဝမ်ယင်း ကြားသောအခါ သူမက ဘိုင်ရုရွှယ်ကို မိခင်ဖြစ်သူထံ ချက်ချင်း ခေါ်သွားခဲ့တော့သည်။

ဤမျှ လှပသော မိန်းကလေးတစ်ဦး၏ တောင်းဆိုမှုကို အန်တီချန်က သေချာပေါက် မငြင်းပယ်နိုင်ခဲ့ပေ။

ထိုသို့ဖြင့် ဘိုင်ရုရွှယ်သည် အန်တီချန်၏တပည့်ဖြစ်လာခဲ့တော့သည်။

အန်တီချန်က အလွန် စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် ရှောင်မို၏ ခြံဝင်းထဲသို့ နေ့စဉ် လာရောက်ကာ ဘိုင်ရုရွှယ်ကို ဟင်းချက်နည်း သင်ပေးခဲ့သည်။

အစပိုင်းတွင် အန်တီချန်က အတော်လေး သည်းခံနိုင်ခဲ့သည်။

ဘိုင်ရုရွှယ်၏ ဖြူမွတ်နုနယ်သော လက်ကလေးများကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူမသည် ကြမ်းတမ်းသော အလုပ်များကို တစ်ခါမျှ မလုပ်ဖူးသည့် ချမ်းသာသော မိသားစုမှ သခင်မလေး တစ်ဦး ဖြစ်ရမည်ဟု အန်တီချန် သိထားသောကြောင့်ပင်။

ထို့ကြောင့် ဤ သခင်မလေး သည် ဘာမှသိမည်မဟုတ်ကြောင်း အန်တီချန် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်သည်။

သို့သော် တဖြည်းဖြည်းနှင့် အန်တီချန် စိတ်မရှည်နိုင်တော့ပေ။

"မဟုတ်ဘူး မဟုတ်ဘူး အရင်ဆုံး ငါးအကြေးခွံတွေ ခွာရမယ်လေ ပြီးတော့ ကလီစာတွေလည်း ထုတ်ရမယ် ဒီအတိုင်းကြီး အိုးထဲ ပစ်ထည့်လို့ ဘယ်ရမလဲ"

"သမီး... တောင်းပန်ပါတယ်..."

"ငရုတ်သီးခြောက်တွေ ဘာလို့ ဒီလောက်အများကြီး ထည့်နေရတာလဲ။ ရှောင်မိုကို စပ်သေအောင် လုပ်မလို့လား။"

"တောင်းပန်ပါတယ်"

"ဆားတွေ ထပ်မထည့်နဲ့တော့လေ ဆားက အလကားရတာ မှတ်နေလား။ ရှောင်မိုကို ရေငတ်သေအောင် လုပ်မလို့လား။"

"သမီး တမင်လုပ်တာ မဟုတ်ပါဘူး..."

"ကဲ... ကဲ... အခု နံနံပင် ထည့်လိုက်။ ရှောင်မိုက နံနံပင် ကြိုက်တယ်။"

"တော်ပြီလေ နံနံပင်ဆိုတာ အနံ့လေးမွှေးအောင် ထည့်ရတာ၊ ဂေါ်ဖီထုပ်ကြော်သလို ကြော်ဖို့ မဟုတ်ဘူး"

နေ့လယ်ခင်းတိုင်း ရှောင်မို ခြံဝင်းထဲတွင် စာဖတ်နေစဉ် အန်တီချန်က ဘိုင်ရုရွှယ်ကို ဆူပူနေသံများကို သူ ကြားရလေ့ရှိသည်။

အချိန်တိုင်းပင် အန်တီချန်က "နင့်ကို သင်ပေးရတာ အလကားပဲ၊ ငါ နောက်ဘယ်တော့မှ လာမသင်ပေးတော့ဘူး" ဟု ညည်းတွားလျက် ထွက်သွားလေ့ရှိသည်။

အချိန်တိုင်းပင် ဘိုင်ရုရွှယ်သည် အန်တီချန်၏ ဆူပူမှုကြောင့် မျက်ရည်ကျရလေ့ရှိသည်။

သို့သော် အန်တီချန်က နောက်နေ့တွင် ပြန်ရောက်လာတတ်သလို ဘိုင်ရုရွှယ်ကလည်း မျက်ရည်များကို သုတ်ကာ ဟင်းချက်နည်းကို ဆက်လက် ကြိုးစားသင်ယူလေ့ရှိသည်။

အကြောင်းရင်းမှာ ရိုးရှင်းပါသည်။ ဘိုင်ရုရွှယ်သည် တုံးအသော်လည်း လှပပြီး အလေးအနက် သင်ယူလိုစိတ် ရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် အန်တီချန်မှာ ပါးစပ်ကသာ ဆိုးသော်လည်း စိတ်သဘောထား ကောင်းမွန်ပြီး သူမ၏ ဒေါသများ ပြေလျော့သွားသောအခါ လှပသော မိန်းကလေးကို ပြန်လည်သတိရလာလေ့ရှိသည်။

ရက်များ ကုန်လွန်လာသည်နှင့်အမျှ။

အန်တီချန်က ဘိုင်ရုရွှယ်ကို ဆူပူရသည့် အကြိမ်အရေအတွက်မှာ တဖြည်းဖြည်း နည်းပါးလာခဲ့သည်။

သုံးလအကြာ နေ့လယ်ခင်းတစ်ခုတွင် အန်တီချန်က ဘိုင်ရုရွှယ်ကို တစ်ခွန်းမျှပင် မဆူတော့ပေ။

ထိုနေ့လယ်ခင်းတွင် သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် ရှောင်မို တူကိုင်လိုက်သည်ကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေခဲ့ကြသည်။

"အရသာရှိတယ်။" ယုန်သားတစ်ဖတ်ကို စားပြီးနောက် ရှောင်မိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဝေး ပျော်လိုက်တာ" ဘိုင်ရုရွှယ် ပျော်ရွှင်စွာ ခုန်ပေါက်သွားသည်။

အန်တီချန်မှာမူ မျက်ရည်တစ်ပေါက်ကို မနေနိုင်ဘဲ သုတ်လိုက်မိသည်။

နောက်ဆုံးတော့ သူမ သင်တန်းဆင်းသွားပြီပဲ လွယ်ခဲ့တာမှ မဟုတ်တာ...

ဟင်းချက်ခြင်းအပြင် ဘိုင်ရုရွှယ်သည် ရှောင်မို၏ အဝတ်အစားများကိုလည်း လျှော်ဖွပ်ပေးခဲ့သည်။

မနက်တိုင်း နိုးလာသည်နှင့် ဘိုင်ရုရွှယ်သည် သူမနှင့် ရှောင်မို၏ အဝတ်အစားများကို သယ်ကာ မြစ်ကမ်းနံဘေးသို့ လျှော်ဖွပ်ရန် သွားလေ့ရှိသည်။

ရွာထဲရှိ အန်တီများနှင့် အမျိုးသမီးကြီးများကလည်း အလွန် စိတ်အားထက်သန်ကြပြီး ဘိုင်ရုရွှယ်ကို အဝတ်အစားများ ပြောင်စင်အောင် မည်သို့လျှော်ရမည်ကို သင်ပေးကြသည်။

မကြာမီမှာပင် အန်တီများနှင့် အမျိုးသမီးကြီးများသည် ဘိုင်ရုရွှယ်နှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်လာကြသည်။

သူတို့က ဘိုင်ရုရွှယ်ကို ရံဖန်ရံခါတွင် အဓိပ္ပာယ်နှစ်ခွပါသော နောက်ပြောင်မှုများပင် ပြုလုပ်လာကြသည်။

သို့သော် ဘိုင်ရုရွှယ်က အဲဒါတွေကို လုံးဝ နားမလည်ခဲ့ပေ။

ဘိုင်ရုရွှယ်၏ အပြစ်ကင်းစင်သော အမူအရာကို မြင်သောအခါ အန်တီများနှင့် အမျိုးသမီးကြီးများကလည်း မရှင်းပြတော့ဘဲ ရယ်မောရုံသာ ရယ်မောနေကြသည်။

ဘိုင်ရုရွှယ်မှာမူ နားမလည်နိုင်သဖြင့် ရှောင်မိုထံ ပြန်ပြေးလာကာ မေးမြန်းလေ့ရှိသည်။

"ရှောင်မို... အန်တီဝမ်က ယောက်ျားတွေမှာ ခြေသုံးချောင်း ရှိတယ်လို့ ဘာလို့ပြောတာလဲ။ ဒါပေမဲ့ နင့်မှာ ခြေနှစ်ချောင်းပဲ ရှိတာလေ။ နင့်ရဲ့ တတိယခြေထောက်က ဘယ်မှာလဲ။ ငါ့ကို ပြပါဦး။"

"ရှောင်မို... အန်တီချန်က ငါ့ကိုကြည့်ရတာ ကလေးတွေ အများကြီး မွေးနိုင်မယ့်ပုံပဲတဲ့၊ ငါ ကိုယ်ဝန်ရသွားရင် တစ်မိသားစုလုံး ငတ်မှာမဟုတ်ဘူးလို့ ဘာလို့ပြောတာလဲ။"

"ရှောင်မို... အန်တီဆွန်းက နင် ညဘက် ငါ့အခန်းထဲ တိတ်တဆိတ် ဝင်လာပြီး ငါ့ကို ဆိုးသွမ်းတဲ့အရာတွေ လုပ်သေးလားလို့ မေးတယ်။ ဆိုးသွမ်းတဲ့အရာတွေ ဆိုတာ ဘာလဲ။ ဒီည နင် ငါ့အခန်းထဲ လာမှာလား။"

ဘိုင်ရုရွှယ်၏ မေးခွန်းများကို ကြုံတွေ့ရသောအခါ ရှောင်မိုက မည်သို့ဖြေရမည်ကို မသိသဖြင့် တိတ်ဆိတ်စွာသာ နေလိုက်ရသည်။

တစ်ခါတစ်ရံတွင် ဘိုင်ရုရွှယ်သည် တောင်ပေါ်သို့ ပြန်တက်ကာ ညီမဖြစ်သူကို သွားတွေ့လေ့ရှိပြီး ရွာထဲမှ အရသာရှိသော တည်သီးခြောက်များကို ယူသွားကာ သူမ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော စိတ်ဝင်စားစရာ အကြောင်းများကို ပြောပြလေ့ရှိသည်။

ရာသီဥတုပူသောအခါ ဘိုင်ရုရွှယ်သည် ယပ်တောင်ကို ကိုင်ကာ ရှောင်မိုကို ယပ်ခတ်ပေးလေ့ရှိသည်။ သူမကိုယ်တိုင် ချွေးများ ရွှဲနစ်နေလျှင်ပင် ခဏသာ သုတ်လိုက်ပြီး ရှောင်မိုကို ဆက်လက် ယပ်ခတ်ပေးလေ့ရှိသည်။

ရာသီဥတုအေးသောအခါ ဘိုင်ရုရွှယ်သည် ရှောင်မို၏ အိပ်ရာထဲသို့ ဝင်ကာ စောင်ကို နွေးအောင် လုပ်ပေးလေ့ရှိသည်။

ရှောင်မိုက မလိုပါဘူးဟု ပြောသော်လည်း ဘိုင်ရုရွှယ်က အချိန်တိုင်း အတင်းအကျပ် လုပ်ပေးလေ့ရှိသည်။

မင်၊ စုတ်တံ၊ စက္ကူ၊ မင်သွေးကျောက်နှင့် စာအုပ်များအတွက် အသုံးစရိတ်များ ကြီးမားလာသောကြောင့် ဘိုင်ရုရွှယ်သည် အမဲလိုက်ကာ ရရှိလာသော သားကောင်များကို အန်တီချန်ထံ ပေးအပ်ပြီး ရောင်းချပေးရန် အကူအညီတောင်းလေ့ရှိသည်။

ထို့အပြင် ဘိုင်ရုရွှယ်သည် အန်တီချန်ကို အတုယူကာ ပိုးကောင်များ မွေးမြူပြီး ပိုးချည်ရက်လုပ်ရန်လည်း သင်ယူခဲ့သည်။

ဘိုင်ရုရွှယ်က ပိုးကောင်များကို အစာကျွေးသည့်အခါတိုင်း "ပိုးကောင်လေးတွေ... ပိုးချည်တွေ အများကြီး အများကြီး ထုတ်ပေးရမယ်နော်~" ဟု အမြဲ ရေရွတ်လေ့ရှိသည်။

ရွာသူကြီးတွင် ရှောင်မိုကို သင်ပေးစရာ ဘာမှမရှိတော့ပေ။

ထို့ကြောင့် ရှောင်မိုသည် ပညာရှာမှီးရန်နှင့် အခြားဆရာများ၏ သင်ခန်းစာများကို နားထောင်ရန် အခြားနေရာများသို့ မကြာခဏ သွားရောက်ရလေ့ရှိသည်။

ပညာရှာမှီးရန် ငွေလိုသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ချင်းရှန်ခရိုင်၏ ခရိုင်ဝန်သည် ဒေသခံ ပညာတတ်များ၏ မျက်နှာသာပေးမှုကို အလွန်အမင်း ရယူလိုသူ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ကျောင်းလခနှင့် ခရီးစရိတ်များအတွက် ငွေကြေးထောက်ပံ့မှု ရယူရန် သူ့ထံ ချဉ်းကပ်နိုင်ခဲ့သည်။

ရှောင်မို ပညာရှာမှီးရန် အခြားနေရာများသို့ သွားသောအခါ ဘိုင်ရုရွှယ်သည် သူ့နောက်မှ လိုက်ပါသွားလေ့ရှိသည်။

သူတို့နှစ်ဦး တောင်တန်းများနှင့် တောအုပ်များကို ဖြတ်သန်းသွားလာကြစဉ် ဘိုင်ရုရွှယ်သည် ရှောင်မိုအတွက် အမဲလိုက်ပေးခြင်း၊ အစားအစာများ ကင်ပေးခြင်းနှင့် ရေခပ်ပေးခြင်းတို့ကို ပြုလုပ်ပေးလေ့ရှိသည်။

ရှောင်မိုကမူ ရှေ့သို့ လျှောက်သွားကာ စာသင်ကြားရန်သာ အာရုံစိုက်ရန် လိုအပ်သည်။

ဆောင်းရာသီ ရောက်လာသောအခါ ဘိုင်ရုရွှယ်သည် အိပ်ငိုက်လာတော့သည်။

ညတိုင်း ဘိုင်ရုရွှယ်သည် စောစောအိပ်ရာဝင်လေ့ရှိပြီး နေမွန်းတည့်ချိန်ရောက်မှသာ နိုးလာလေ့ရှိသည်။ ထိုအခါမှသာ သူမ အလန့်တကြား ထလာပြီး ရှောင်မိုကို ညည်းတွားလေ့ရှိသည်။ "ဘာလို့ ငါ့ကို မနှိုးတာလဲ။ အဝတ်တွေတောင် မလျှော်ရသေးဘူး။"

မသိမသာဖြင့် ဘိုင်ရုရွှယ်သည် အဝတ်လျှော်ခြင်း၊ ဟင်းချက်ခြင်းမှအစ အိမ်သန့်ရှင်းရေး လုပ်ခြင်းအထိ အရာအားလုံးတွင် ပိုမို ကျွမ်းကျင်လာခဲ့ပြီး အိမ်ထောင်ရှင်မကောင်းတစ်ဦးနှင့် တူလာခဲ့သည်။

ဆောင်းလယ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

တစ်နေ့သော နံနက်ခင်းတွင် ဘိုင်ရုရွှယ် နိုးလာသောအခါ သူမ၏ အသားအရေပေါ်တွင် ကြည်လင်တောက်ပနေသော မြွေအရေခွံတစ်လွှာ ဖုံးအုပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

မိန်းကလေး လန့်သွားသည်။ သူမ မှန်ကို အလျင်အမြန် ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင်လည်း အဖြူရောင် မြွေအရေခွံတစ်လွှာ ရှိနေပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ ဝေဝါးနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဒုက္ခပဲ ငါ အရေခွံလဲတော့မယ် ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ... ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ..."

ဘိုင်ရုရွှယ်သည် အခန်းထဲတွင် ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် လမ်းလျှောက်နေပြီး သူမ၏ လက်သေးသေးလေးများက အင်္ကျီလက်စများကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ဘိုင်ရုရွှယ် ရပ်တန့်သွားပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းများတွင် ပြတ်သားမှုများ ရှိနေသည်။ "ကြည့်ရတာ ငါ ထွက်သွားရတော့မယ်ထင်တယ်။"

ဘိုင်ရုရွှယ် စက္ကူနှင့် စုတ်တံကို ယူကာ ရှောင်မိုအတွက် စာတစ်စောင် ချန်ထားခဲ့သည်။ အကြမ်းဖျင်း အဓိပ္ပာယ်မှာ "အိမ်မှာ အရေးပေါ်ကိစ္စ ရှိလို့ပါ။ ညီမလေး နေမကောင်းလို့ ပြန်သွားပြုစုရဦးမယ်။ နွေဦးရောက်ရင် ပြန်လာခဲ့ပါ့မယ်။"

ထို့နောက် ဘိုင်ရုရွှယ်သည် မြွေအသွင်ပြောင်းကာ ပြတင်းပေါက်မှနေ၍ အလျင်အမြန် ထွက်ပြေးပြီး တောင်ပေါ်သို့ တက်သွားတော့သည်။

"ရုရွှယ်... နိုးတော့လေ... ရုရွှယ်..."

မွန်းလွဲပိုင်းရောက်သည်အထိ ဘိုင်ရုရွှယ် မနိုးသေးသဖြင့် ရှောင်မိုက တံခါးကို ခေါက်လိုက်သည်။ အခန်းထဲတွင် လူမရှိတော့ပေ။ စားပွဲပေါ်တွင် ချန်ထားခဲ့သော စာတစ်စောင်နှင့် ကြမ်းပြင်ပေါ်ရှိ အဖြူရောင် ကြည်လင်တောက်ပနေသော မြွေအရေခွံကိုသာ တွေ့လိုက်ရသည်။

တောင်ပေါ်သို့ ပြန်ရောက်ပြီးနောက် ဘိုင်ရုရွှယ်သည် ဂူထဲသို့ အလျင်အမြန် ဝင်ရောက်သွားသည်။

သူမ၏ ညီမလေးမှာ ဆောင်းခိုနေပြီ ဖြစ်သည်။ ဘိုင်ရုရွှယ်သည် သူမ၏ ဘေးတွင် လှဲလျောင်းကာ ဂူအပြင်ဘက်ရှိ သည်းထန်စွာ ကျဆင်းနေသော နှင်းများကို ကြည့်ရင်း အနည်းငယ် စိုးရိမ်လာမိသည်။

"ငါ ဟင်းမချက်ပေးရင် သူ ငတ်နေမလား။"

"သူ့အဝတ်တွေကို ဘယ်သူမှ မလျှော်ပေးရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။"

"သူ့အိပ်ရာကို နွေးအောင် လုပ်ပေးမယ့်သူလည်း မရှိဘူး။ သူ နေရခက်နေမလား။"

တွေးနေရင်းပင် ဘိုင်ရုရွှယ်၏ ခေါင်းမှာ ပိုမို လေးလံလာပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဆောင်းခိုသည့် အိပ်စက်ခြင်းထဲသို့ ကျရောက်သွားတော့သည်။

နွေဦးရာသီသို့ ရောက်သောအခါ ဘိုင်ရုရွှယ် မျက်လုံးဖွင့်လာပြီး နောက်တစ်ကြိမ် အရေခွံ ထပ်လဲလိုက်သည်။

သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် ပုံစံကို မြင်သောအခါ ဘိုင်ရုရွှယ် လန့်သွားသည်။

ဘိုင်ရုရွှယ်သည် ယခုအခါ အလျား ၁၅ ပေနှင့် အလုံးအပတ် ၁ ပေခန့် ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ဘိုင်ရုရွှယ်၏ သွေးမျိုးဆက် တွင် ကိန်းအောင်းနေသော အသိပညာများက သူမသည် မြွေတစ်ကောင် မဟုတ်တော့ဘဲ မြွေကြီး တစ်ကောင်ဖြစ်ကြောင်း ပြောပြနေသည်။

သူမသည် မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း လူသားအသွင် ပြောင်းလိုက်သည်။ ဘိုင်ရုရွှယ် အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ ခြေချောင်းများကို မမြင်ရတော့ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

ရေကန်စပ်သို့ လျှောက်သွားပြီးနောက် ဘိုင်ရုရွှယ်သည် ရေထဲတွင် ထင်ဟပ်နေသော သူမ၏ အရိပ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

အမျိုးသမီး၏ ကိုယ်ဟန်မှာ ကျက်သရေရှိပြီး ဆွဲဆောင်မှု အပြည့်ရှိနေသည်။ သူမ၏ နူးညံ့သော ပခုံးလေးအောက်တွင် ကျောက်စိမ်းတောင်ထွတ်များမှာ ပြည့်ဖြိုးလုံးဝန်းနေပြီး ခါးကို စည်းနှောင်ထားသော ခါးပတ်လေးကြောင့် ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် အကွေးအကောက်တစ်ခုကို ဖန်တီးပေးထားသည်။ ပါးလွှာသော ပိတ်စအောက်တွင် သူမ၏ စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းသော ကိုယ်ဟန်အချိုးအစားမှာ မှိန်ဖျော့ဖျော့ ပေါ်လွင်နေပြီး သူမ၏ အသက်ရှူသံနှင့်အတူ အနည်းငယ် နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေကာ မွှေးပျံ့သော ရနံ့များ ထွက်ပေါ်နေသည့် နွေးထွေးသော ကျောက်စိမ်းတစ်ခုနှင့် တူနေသည်။

သူမ၏ ခါးလေးမှာ သွယ်လျပြီး လေထဲတွင် ယိမ်းနွဲ့နေသော မိုးမခပင်လေးကဲ့သို့ လက်တစ်ဖဝါးစာမျှသာ ရှိသည်။

စကတ်အောက်ခြေတွင် သူမ၏ ကျောက်စိမ်းခြေတံ နှစ်ဖက်မှာ သွယ်လျရှည်လျားနေသည်။ သလဲသီးရောင်စကတ် ဖြင့် ဖုံးကွယ်ထားသော်လည်း သူမ၏ ကျက်သရေရှိပြီး မတ်မတ်ရပ်နေသော ကိုယ်ဟန်ကို မြင်တွေ့နိုင်သေးသည်။

သူမ၏ မက်မွန်ပွင့် မျက်ဝန်းများမှာ နူးညံ့စွာ ကြည့်နေတတ်ပြီး အသစ်ပွင့်လာသော မက်မွန်ပွင့်ဖတ်လေးများကဲ့သို့ မျက်ဝန်းထောင့်များမှာ အနည်းငယ် ကော့တက်နေကာ သဘာဝဆန်သော ဆွဲဆောင်မှုနှင့် ကျက်သရေကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး ပါးနီဆိုးထားသကဲ့သို့ ဖမ်းစားနိုင်သော ပန်းရောင်သမ်းမှုလေးများ ပျံ့နှံ့နေသည်။

"ဒါ ငါလား။"

ဘိုင်ရုရွှယ်သည် ရေထဲရှိ သူမ၏ အရိပ်ကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်နေခဲ့သည်။

သူမ လှည့်ကာ ဘေးတိုက်ကြည့်လိုက်ရာ ရေထဲရှိ အမျိုးသမီး၏ ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစားအကွေးအကောက်များမှာ တောင်တန်းများကဲ့သို့ ပြန့်ကားပြီး အတက်အကျ ဖြစ်နေသည်။

"ကြည့်ရတာ လှတော့ လှပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါ့ပခုံးတွေ အရမ်း ညောင်းနေပြီ..."

ဘိုင်ရုရွှယ်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး သူမရှေ့ရှိ တောင်တန်းနှစ်ခုကို ပင့်မထားလိုက်ရသည်။

"ထားလိုက်ပါတော့။ ငါ တောင်အောက်ကို အမြန်ဆင်းသွားရမယ်။ နှစ်ဝက်လောက်တောင် ကြာသွားပြီဆိုတော့ ရှောင်မို ကောင်းကောင်း စားရရဲ့လား မသိဘူး။"

တောင်အောက်သို့ ဆင်းလာပြီး ရှောင်မို၏ ခြံဝင်းအဝင်ဝသို့ ရောက်သောအခါ ရှောင်မိုက ထုံးစံအတိုင်း စာအုပ်ဖတ်နေသည်။

"ရှောင်မို။"

ဘိုင်ရုရွှယ်က ခြံဝင်းထဲရှိ အမျိုးသားကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

ရှောင်မို ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ ခြံဝင်းအပြင်ဘက်ရှိ အဖြူရောင်စကတ်နှင့် အမျိုးသမီးကို ကြည့်ကာ အချိန်အတော်ကြာ ကြောင်အမ်းသွားပြီးမှ နောက်ဆုံးတွင် သတိပြန်ဝင်လာသည်။ "သခင်မလေးဘိုင်လား။"

"ငါမဟုတ်ရင် ဘယ်သူဖြစ်ရမှာလဲ။"

ဘိုင်ရုရွှယ် ခြံဝင်းထဲသို့ လျှောက်ဝင်လာခဲ့သည်။

သို့သော် ဘိုင်ရုရွှယ် လျှောက်သွားသည့် နေရာတိုင်းတွင် ရှောင်မို၏ အကြည့်များက လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။

"နင်... နင် ဘာလို့ ငါ့ကို စိုက်ကြည့်နေတာလဲ။ ငါက... ထူးဆန်းနေလို့လား။" ဘိုင်ရုရွှယ်က ရှောင်မို၏ စူးရှသော အကြည့်များကြောင့် အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့သွားပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပူနွေးလာသည်။

"မဟုတ်ပါဘူး။ နှစ်ဝက်လောက် မတွေ့ရတာ သခင်မလေးဘိုင် တော်တော်လေး ပြောင်းလဲသွားတယ်လို့ ခံစားရလို့၊ ငါ နည်းနည်း အသားမကျသေးလို့ပါ" ရှောင်မိုက သူ၏ အကြည့်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "တောင်းပန်ပါတယ်၊ ငါ ရိုင်းသွားတယ်။"

"အင်း... အရင်ကနဲ့စာရင် ငါ ပိုလှလာလား၊ ပိုဆိုးသွားလား။" ဘိုင်ရုရွှယ်က သူမ အမြဲတမ်း လုပ်လေ့ရှိသကဲ့သို့ နောက်ပြောင်စွာ မေးလိုက်သည်။

"အများကြီး ပိုလှလာတယ်။" ရှောင်မိုက ရိုးသားစွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ယခင် ရုရွှယ်က ကလေးမလေးတစ်ဦး၏ အပြစ်ကင်းစင်မှုမျိုး ရှိခဲ့သည်။

ယခု ရုရွှယ်ကမူ အပြည့်အဝ ရင့်ကျက်လာပြီး သူမ၏ အပြစ်ကင်းစင်မှုနှင့်အတူ ဆွဲဆောင်မှုအချို့ကိုပါ ပိုင်ဆိုင်ထားပြီ ဖြစ်သည်။

"ငါက လှတယ်ဆိုရင် နင် ကြိုက်သလောက် ကြည့်လို့ရတယ်လေ။" ဘိုင်ရုရွှယ်၏ မျက်ဝန်းလေးများမှာ လခြမ်းလေးများကဲ့သို့ ကွေးညွှတ်သွားသည်။ "နင်သာဆိုရင် ငါ စိတ်မဆိုးပါဘူး~"

"အဲဒါကတော့ မသင့်တော်ပါဘူး။" ရှောင်မိုက ပြုံးကာ ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

"ဘာ မသင့်တော်တာလဲ။" ဘိုင်ရုရွှယ်က ခေါင်းစောင်းလိုက်သည်။ "ငါ လှလာတာက နင် ကြည့်ဖို့အတွက်ပဲလေ။"

"..." ရှောင်မို တစ်ခဏမျှ စကားပြောမထွက် ဖြစ်သွားသည်။

"သခင်မလေး..." ရှောင်မိုက ဘယ်လို ရှင်းပြရမလဲဟု စဉ်းစားလိုက်သည်။ "ယောက်ျားနဲ့ မိန်းမကြားမှာ ကွာခြားချက်တွေ ရှိတယ်လေ။"

"ငါ နားမလည်ဘူး။"

ဘိုင်ရုရွှယ် နားမလည်ခဲ့ပေ။

အကယ်၍ အခြားသူတစ်ယောက်သာဆိုလျှင် ယောက်ျားနှင့် မိန်းမကြား ကွာခြားချက်ကို သူမ သေချာပေါက် လိုက်နာမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူမက ရှောင်မိုကို မမုန်းဘူးဆိုတော့ ဒါက အရေးပါသေးလို့လား။

ရှောင်မိုမှာ အမြဲတမ်း ထူးဆန်းသော စွဲကိုင်မှုအချို့ ရှိနေတတ်သည်။

မသိမသာဖြင့်... နောက်ထပ် နှစ်နှစ် ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။

ဆောင်းရာသီအတွင်း ဘိုင်ရုရွှယ်သည် ဆောင်းခိုရန် တောင်ပေါ်သို့ တက်သွားလေ့ရှိသည်။

ဆောင်းခိုရာမှ နိုးလာတိုင်း ဘိုင်ရုရွှယ်သည် ပိုမို တုတ်ခိုင်ရှည်လျားလာသော်လည်း လူသားအသွင် ပြောင်းပြီးနောက် သူမ၏ ရုပ်သွင်မှာမူ အမြဲတမ်း ပုံသေဖြစ်နေတော့သည်။

တစ်နေ့တွင် ဘိုင်ရုရွှယ်သည် အဝတ်လျှော်ရန် မြစ်ကမ်းနံဘေးသို့ သွားခဲ့သည်။

ရွာထဲရှိ အန်တီများနှင့် အမျိုးသမီးကြီးများက ဘိုင်ရုရွှယ်ကို ဘာတွေ ပြောလိုက်သည် မသိပေ။

ဘိုင်ရုရွှယ် ပြန်ရောက်လာသောအခါ သူမသည် ရှောင်မိုကို အဆက်မပြတ် စိုက်ကြည့်နေတော့သည်။

သူမသည် ထမင်းစားနေစဉ်လည်း စိုက်ကြည့်နေသလို၊ အဝတ်လှန်းနေစဉ်လည်း ခိုးကြည့်နေတတ်သည်။

ဘာမှလုပ်စရာမရှိသည့်အခါ ရှောင်မို၏ ရှေ့တွင် ထိုင်ကာ သူ့ကိုသာ ကြည့်နေတတ်သည်။

"သခင်မလေးဘိုင်... ကိစ္စတစ်ခုခု ရှိလို့လား။" ရှောင်မိုက သူ၏ စာအုပ်ကို ချထားလိုက်ပြီး စားပွဲပေါ်ရှိ လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ငုံ သောက်လိုက်သည်။

"အင်း... အင်း။" ဘိုင်ရုရွှယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ရှောင်မို... နင် ငါ့ကို ဘယ်တော့ လက်ထပ်မှာလဲ။"

"အဟွတ်... အဟွတ်... အဟွတ်..." ရှောင်မို ဆိုးရွားစွာ သီးသွားသည်။ "သခင်မလေးဘိုင်... ဘာပြောလိုက်တာလဲ။"

"နင် ငါ့ကို ဘယ်တော့ လက်ထပ်မှာလဲလို့ မေးတာလေ။" ဘိုင်ရုရွှယ်က မေးလိုက်သည်။

"သခင်မလေးဘိုင်... ဘာလို့ အဲဒီလို မေးရတာလဲ။"

"အန်တီလီ က ငါ့ကို မေးခိုင်းလို့လေ~"

ဘိုင်ရုရွှယ်က သူမ၏ သွယ်လျသော ခါးလေးကို ဆန့်မတ်လိုက်ရာ ကျောက်စားပွဲပေါ်သို့ ဆီးနှင်းတောင်တန်းများ ၏ အရိပ် ကျရောက်သွားတော့သည်။

"အန်တီလီ က ပြောတယ်၊ ငါလည်း အိမ်ထောင်မရှိဘူး၊ နင်လည်း အိမ်ထောင်မရှိဘူး။ ပြီးတော့ ငါတို့က နေ့တိုင်း အတူတူ နေကြတယ်၊ နှစ်ယောက်စလုံးလည်း အရွယ်ရောက်နေပြီဆိုတော့ ဘာလို့ အခုထိ လက်မထပ်ကြသေးတာလဲတဲ့။ အန်တီလီက သူမရဲ့ သားဆိုရင် နင့်အရွယ်တုန်းက ပဲငံပြာရည်တောင် သွားဝယ်နိုင်တဲ့ မြေးတွေ ရှိနေပြီလို့ ပြောတယ်။"

"အင်း..." ရှောင်မို ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီး ရှင်းပြလိုက်သည်။ "သခင်မလေးဘိုင်... လူနှစ်ယောက်က တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ချစ်မှသာ လက်ထပ်လို့ ရတာလေ။"

"ဒါပေမဲ့ ငါက နင့်ကို သဘောကျတယ်လေ။" ဘိုင်ရုရွှယ် မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။ "နင်ရော ငါ့ကို သဘောမကျဘူးလား။"

ရှောင်မို ပြုံးလိုက်သည်။ "ဒါဆို သခင်မလေးဘိုင်ရဲ့ အမြင်မှာ ငါတို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးက ဘာလဲ။"

"သူငယ်ချင်းလေ။" ဘိုင်ရုရွှယ်က လွှတ်ခနဲ ပြောလိုက်သည်။

ရှောင်မို ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ သခင်မလေးဘိုင်... သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်လို သဘောကျရုံနဲ့တော့ မလုံလောက်ဘူးလေ။"

"ဒါဆို ဘယ်လို သဘောကျမျိုးကမှ လုံလောက်တာလဲ။"

ဘိုင်ရုရွှယ် နားမလည်တော့ပေ။ တစ်ယောက်ယောက်ကို သဘောကျတယ်ဆိုတာမှာ အမျိုးအစားတွေ ကွဲပြားသေးလို့လား။

"အင်း..." ရှောင်မို စဉ်းစားလိုက်သည်။ "ဒါက ပြောပြဖို့တော့ ခက်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ တစ်နေ့ကျရင် သခင်မလေးဘိုင် နားလည်သွားတဲ့အခါ ငါ့ကို လက်ထပ်ချင်လား မချပ်ချင်ဘူးလားဆိုတာ သခင်မလေး သိလာလိမ့်မယ်။"

"ဒါဆို တစ်နေ့ကျရင် ငါ နားလည်သွားပြီး နင့်ကို လက်ထပ်ချင်သေးတယ်ဆိုရင်... အဲဒီအခါကျရင် နင် ငါ့ကို လက်ထပ်မှာလား။"

ရှောင်မို တစ်ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားပြီး မိန်းကလေး၏ မက်မွန်ပွင့် မျက်ဝန်းများကို ညင်သာစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့။"