အခန်း (၃၅-၃၆)

အခန်း (၃၅) အဲဒီအခါကျရင် နင် ငါ့ကို လက်ထပ်မှာလား

ပြည်နယ်အဆင့် စာမေးပွဲ ဖြေဆိုရန် လဝက်ခန့် လိုသေးသည်။

ရှောင်မိုနှင့် ဘိုင်ရုရွှယ်တို့သည် ရွာထိပ်တွင် ရပ်နေကြပြီး နှစ်ဦးစလုံး ကျောပိုးအိတ်ငယ်လေးများကို လွယ်ထားကြသည်။

သူတို့၏ရှေ့တွင် ရွာသူကြီး၏ မိသားစု ရှိနေသည်။

"ရွာသူကြီး... ဒီတစ်ခါ တကယ် သွားမဖြေတော့ဘူးလား" ဟု ရှောင်မိုက ရွာသူကြီးကို မေးလိုက်သည်။

ရွာသူကြီးသည်လည်း ရှို့ချိုင်တစ်ဦးဖြစ်ရာ ပြည်နယ်အဆင့် စာမေးပွဲကို သဘာဝကျကျ ဝင်ရောက်ဖြေဆိုနိုင်သည်။

"ထားလိုက်ပါတော့၊ ထားလိုက်ပါတော့။" ရွာသူကြီးက ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ "ငါလည်း အသက် ငါးဆယ် ရှိနေပြီ။ အဲဒီအတွက် အချိန်မကုန်ချင်တော့ပါဘူး။ စာမေးပွဲ သွားဖြေရင်တောင် ခရီးစရိတ် ကုန်တာပဲ အဖတ်တင်မှာ။ အဲဒီအစား ယင်းအာ အတွက် အဝတ်အစားလှလှလေးတွေ ဝယ်ပေးလိုက်တာကမှ ကောင်းဦးမယ်။ ရှောင်မို... စာမေးပွဲအတွက် ကြိုးကြိုးစားစား စာကျက်နော်။ မင်းဆီက သတင်းကောင်းကို ငါတို့ စောင့်နေမယ်။"

"မအောင်ရင်လည်း ကိစ္စမရှိပါဘူး။ မင်းရဲ့ ရွာသူကြီးကိုပဲ ကြည့်လေ၊ ဆယ်စုနှစ်ချီပြီး စာမေးပွဲတွေ ဖြေလာတာ တစ်ခါမှ မအောင်ခဲ့ဘူး။ မင်း ကြိုးစားချင်သရွေ့တော့ နောင်ကျရင် ဆက်ဖြေလို့ ရတာပဲကို။ အဆိုးဆုံးဆိုရင် မင်းရဲ့ ရွာသူကြီးလို ပုဂ္ဂလိကကျောင်း လေးဖွင့်ပြီး ဝမ်းစာရှာလို့ ရတာပဲ။"

အန်တီချန်က ရှောင်မိုကို ပြောလိုက်သည်။

အန်တီချန်သည် မိန်းမသားတစ်ဦးသာ ဖြစ်သော်လည်း အချို့လူများသည် သေသည်အထိ စာသင်ခဲ့သော်လည်း ကျွီးရန် အဖြစ် မအောင်မြင်နိုင်ကြောင်း သူမ သိထားသည်။

ဥပမာအားဖြင့် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် ယောက်ျားလိုမျိုးပေါ့။

"ကျွန်တော် သိပါတယ် အန်တီချန်။ အကောင်းဆုံး ကြိုးစားခဲ့ပါ့မယ်" ဟု ရှောင်မိုက ပြုံးကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"မင်း သိရင်ပြီးတာပါပဲ။ စာမေးပွဲ ကောင်းကောင်း မဖြေနိုင်ရင်လည်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေဖို့ မကြိုးစားနဲ့။ မင်း ငါတို့မိသားစုကို ရိက္ခာခြောက်တွေ အများကြီး အကြွေးတင်နေသေးတယ်နော်။"

အန်တီချန်က ရှောင်မိုကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်ပြီးနောက် ဘိုင်ရုရွှယ်ကို ဘေးသို့ဆွဲခေါ်သွားကာ တစ်ခုခုကို မှာကြားနေပုံရပြီး ဘိုင်ရုရွှယ်ထံ မျက်နှာဖုံးပဝါ တစ်ခုကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

အမွှေးတိုင်တစ်ဝက်စာခန့် ကြာပြီးနောက် ရှောင်မိုက လက်နှစ်ဖက်ယှက်ကာ နှုတ်ဆက်ပြီး ရထားလုံးပေါ်သို့ တက်လိုက်သည်။

ဘိုင်ရုရွှယ်က ရထားလုံးကို မောင်းနှင်ကာ ရှောင်မိုကို ပြည်နယ်မြို့တော်ဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

"အန်တီချန်က မင်းကို တစ်ခုခု ပြောလိုက်သေးလား" ဟု ဘိုင်ရုရွှယ်၏ ဘေးတွင် ထိုင်ရင်း ရှောင်မိုက မေးလိုက်သည်။

"အန်တီချန်က ပြောတယ်၊ ငါက အရမ်းလှလွန်းတော့ မြို့ထဲမှာ ချမ်းသာတဲ့ လူငယ်အလေအလွင့်တွေ အများကြီးရှိတာမို့ ပြဿနာတွေ အများကြီး ဆွဲဆောင်မိနိုင်တယ်တဲ့။ သတိထားဖို့၊ မြို့ထဲရောက်တာနဲ့ မျက်နှာဖုံးပဝါကို သေချာပေါက် တပ်ထားဖို့နဲ့ နင့်ဘေးကနေ ဘယ်တော့မှ မခွာဖို့ မှာလိုက်တယ်" ဟု ဘိုင်ရုရွှယ်က ရိုးသားစွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"အင်း။" ရှောင်မို ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

အန်တီချန်၏ စဉ်းစားမှုများမှာ တကယ်ကို အကြောင်းပြချက် ခိုင်လုံပါသည်။

လက်ရှိတွင် သူ၏ ရှို့ချိုင် အဆင့်အတန်းသည် သူမကို ကာကွယ်ရန် တကယ်ပင် မလုံလောက်သေးပေ။

သို့သော် တစ်ခုခု ဖြစ်ခဲ့လျှင်ပင် ဘိုင်ရုရွှယ် ဘာမှဖြစ်မည်မဟုတ်ပေ။

ဘိုင်ရုရွှယ် ကိုယ်တိုင်ပင် သူမသည် နဂါးတံခါးအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်နေပြီကို သိမည်မထင်ပေ။

သူမ နောက်ထပ် ခြေတစ်လှမ်း ရှေ့တိုးလိုက်နိုင်ပါက ရွှေအမြူတေအဆင့် ကို ဖွဲ့စည်းနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

သူမ၏ ကျင့်ကြံခြင်းပါရမီမှာ ကျန်းချင်ရီ ကဲ့သို့ပင် အလွန်အမင်း အံ့မခန်းဖြစ်နေသည်။

ထို့ကြောင့် သာမန် ချမ်းသာသော လူငယ်အလေအလွင့်များ သူမ၏ ဝါးမြိုစားသောက်ခြင်းကို မခံရလျှင်ပင် တော်လှပြီ ဖြစ်သည်။

ဒါပေမဲ့... ရှောင်မိုက အမျိုးသမီး၏ ဘေးတိုက်ရုပ်သွင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

ချင်ရီသည် ပြတ်သားပြီး သူမကိုယ်သူမ အနစ်နာခံရန် ဘယ်သောအခါမှ ခွင့်ပြုမည်မဟုတ်ပေ။

သို့သော် မိစ္ဆာတစ်ကောင် ဖြစ်လင့်ကစား သူမက တကယ်ကို ကြင်နာလွန်းလှသည်။

ဤသည်မှာ ကောင်းသောအရာဖြစ်သလို ဆိုးသောအရာလည်း ဖြစ်သည်။

ခြောက်ရက်အကြာတွင် ရှောင်မိုနှင့် ဘိုင်ရုရွှယ်တို့သည် ကျန်းနန်ပြည်နယ် ၏ ပြည်နယ်မြို့တော် သို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့ကြသည်။

"ထန်ဟူလုရမယ်... ထန်ဟူလု... ထန်ဟူလု တစ်ချောင်းကို ကြေးနီပြား နှစ်ပြား..."

"ဂုဏ်သရေရှိ ဧည့်သည်တော်... အတွင်းကို ဝင်ခဲ့ပါခင်ဗျာ။"

"ဂုဏ်သရေရှိ ဧည့်သည်တော်... ထမင်းစားမှာလား၊ ညအိပ်တည်းခိုမှာလား ခင်ဗျာ။"

"သခင်လေး... ဒီကို မလာတာ ကြာပြီနော်။ ကျွန်မက သခင်လေးကို အရမ်းလွမ်းနေခဲ့တာ။"

ပြည်နယ်မြို့တော်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဈေးသည်များ၊ လမ်းဘေးဈေးသည်များနှင့် လုပ်ငန်းအမျိုးမျိုး၏ အော်ဟစ်သံများမှာ အတက်အကျ ထွက်ပေါ်နေပြီး လမ်း၏ တစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် လမ်းသွားလမ်းလာများ သွားလာလှုပ်ရှားနေကြသည်။

စိမ်းပြာရောင်ဝတ်ရုံများကို ဝတ်ဆင်ထားသော စာသင်သားများ ရှိသည်။

ချမ်းသာသော မိသားစုများမှ သခင်လေးများ ရှိသည်။

ကျစ်ဆံမြီးကျစ်ထားသော ကလေးမလေးများ၏ လက်ကို ဆွဲထားသည့် အမျိုးသမီးငယ်များ ရှိသည်။

ပြည်နယ်မြို့တော်ရှိ အရာအားလုံးကို မြင်သောအခါ ဘိုင်ရုရွှယ်၏ မျက်ဝန်းများ ရုတ်တရက် အရောင်လက်သွားသည်။

တောင်ပေါ်မှ ဆင်းသက်လာသော ဘိုင်ရုရွှယ်သည် ချင်းရှန်မြို့ သို့မဟုတ် ပြည်နယ်မြို့တော်ကို ဆိုထားဘိ၊ တောင်ခြေရှိ ရှီချောင်ကျေးရွာ ကိုသာ အလည်အပတ် သွားဖူးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ရထားလုံးကို သိမ်းဆည်းပြီးနောက် ရှောင်မိုသည် ဘိုင်ရုရွှယ်ကို ခေါ်ကာ တည်းခိုခန်းတစ်ခုကို ရှာဖွေခဲ့သည်။

ပြည်နယ်အဆင့် စာမေးပွဲ ဝင်ရောက်ဖြေဆိုမည့် ရှို့ချိုင် များသည် တည်းခိုခန်းတွင် နေထိုင်ရန် အထူးနှုန်းထားတစ်ခု ရရှိသဖြင့် သိပ်မဈေးကြီးလှပေ။

အထုပ်အပိုးများကို ချထားပြီးနောက် ရှောင်မိုသည် ဘိုင်ရုရွှယ်ကို ခေါ်ကာ လူသားမျိုးနွယ်၏ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုကို လေ့လာရင်း ပြည်နယ်မြို့တော်၏ လမ်းများတစ်လျှောက် လျှောက်လည်ခဲ့သည်။

ဘိုင်ရုရွှယ်က ဟိုဟိုဒီဒီ လိုက်ကြည့်နေသည်။

မြို့ထဲရှိ အရာအားလုံးမှာ မိန်းကလေးအတွက် အလွန် ဆန်းသစ်နေခဲ့သည်။

"ရှောင်မို... ငါ ထန်ဟူလု စားချင်တယ်" ဘိုင်ရုရွှယ်၏ ဖြူမွတ်နုနယ်သော လက်လေးက ရှောင်မို၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆွဲကိုင်ကာ လှုပ်ယမ်းလိုက်သည်။

ရှောင်မိုက ကြေးနီပြား နှစ်ပြားပေးကာ ထန်ဟူလု တစ်ချောင်းကို ဝယ်လိုက်သည်။ ဘိုင်ရုရွှယ်က သူမ၏ မျက်နှာဖုံးပဝါကို အနည်းငယ် မတင်ကာ တစ်ကိုက် ကိုက်လိုက်သည်။

ပါးစပ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသော အစပိုင်း အချိုဓာတ်ကြောင့် အမျိုးသမီး၏ မျက်ဝန်းများ အရောင်လက်သွားသည်။

သို့သော် တစ်ကိုက်ကိုက်ပြီးနောက် ရှန်းကျာသီး၏ အချဉ်ဓာတ်ကြောင့် အမျိုးသမီးမှာ မျက်စိမှိတ်သွားရတော့သည်။

ထန်ဟူလု ရောင်းသော အဘိုးအိုသည်လည်း မှင်သက်သွားသည်။

ဤမျှ လှပသော အမျိုးသမီးကို သူ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။

ဘိုင်ရုရွှယ်သည် စားရင်း ရှေ့သို့ လျှောက်လာခဲ့ပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင် ထန်ဟူလုကို ရှောင်မိုထံ လှမ်းကျွေးတတ်သည်။ "ရှောင်မို... နင်လည်း နည်းနည်းစားပါလား။"

ရှောင်မိုက ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီး သူ ထန်ဟူလု မကြိုက်ကြောင်း အချက်ပြလိုက်သည်။

ဘိုင်ရုရွှယ်က နားမလည်ခဲ့ပေ။ ထန်ဟူလုက တော်တော်လေး အရသာရှိတာပဲကို။

"ပေါက်စီ ရမယ်... ပေါက်စီ ရမယ်..."

လမ်း၏ တစ်ဖက်တစ်ချက်မှ ပေါက်စီသည်၏ အော်ဟစ်သံများကို ကြားလိုက်ရသည်။

ရှောင်မိုသည် မသိမသာ ရပ်တန့်သွားပြီး ပေါက်စီဆိုင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။

တချိန်က ပေါက်ဆီစားခဲ့သော သူမ…

"ရှောင်မို... ပေါက်စီ စားချင်လို့လား။ နင့်အတွက် သွားဝယ်ပေးရမလား" ဟု ဘိုင်ရုရွှယ်က မေးလိုက်သည်။

"မစားတော့ပါဘူး။" ရှောင်မို ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "လူတစ်ယောက်ကို သတိရသွားလို့ပါ။"

"လူတစ်ယောက် ဟုတ်လား။" ဘိုင်ရုရွှယ်က သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။" ရှောင်မိုက ပြုံးကာ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်သွားခဲ့သည်။

ဘိုင်ရုရွှယ်လည်း ဆက်ပြီး မတွေးတော့ပေ။

ယူယန်နန်းဆောင် ကို ဖြတ်သန်းသွားသောအခါ ဘိုင်ရုရွှယ်သည် အဝတ်အစား ခပ်ဟိုက်ဟိုက် ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးများက အမျိုးသားများကို အထဲသို့ ဆွဲသွင်းနေပြီး ဖက်တွယ်လုမတတ် ဖြစ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ဘိုင်ရုရွှယ်က သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ရှောင်မို... အဲဒါ ဘာနေရာလဲ။ အဲဒီအမျိုးသမီးတွေက ဘာလို့ အဝတ်အစားတွေ ဒီလောက်နည်းနည်းလေး ဝတ်ထားပြီး ယောက်ျားတွေကို အထဲဆွဲသွင်းနေကြတာလဲ။"

ရှောင်မိုက တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ရှင်းပြလိုက်သည်။ "အဲဒါက ပြည့်တန်ဆာရုံလေ။"

"ပြည့်တန်ဆာရုံဆိုတာ ဘာလဲ။"

"ပြည့်တန်ဆာရုံဆိုတာက... ယောက်ျားနဲ့ မိန်းမကြားက ကိစ္စတွေအတွက် နေရာတစ်ခုပေါ့။"

"ယောက်ျားနဲ့ မိန်းမကြားက ကိစ္စတွေ။ ဘယ်လို ကိစ္စမျိုးတွေလဲ။ နင်က ယောက်ျား၊ ငါက မိန်းမဆိုတော့ ငါတို့လည်း လုပ်လို့ရတာပေါ့။"

"..."

"ရှောင်မို... ငါ့ကို ပြောပြပါ၊ ပြောပြပါဆို..."

"ကလေးမလေးက အများကြီး မမေးရဘူး။" ရှောင်မိုက ဘိုင်ရုရွှယ်၏ ခေါင်းကို ခပ်ဖွဖွ ပုတ်လိုက်သည်။

ဘိုင်ရုရွှယ်က သူမ၏ ခေါင်းကို ပွတ်ကာ နှုတ်ခမ်းလေး အနည်းငယ် ဆူလိုက်ပြီး "ငါက ကြီးနေတဲ့ မိန်းကလေးပါနော်" ဟု ညည်းတွားလိုက်သည်။

သို့သော် ဘိုင်ရုရွှယ် စိတ်မဆိုးခဲ့ပေ။ သူမ ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်သွားပြီး ရှောင်မို၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။ "ရှောင်မို။"

"ဘာလဲ။"

"နောက်ဆိုရင် အဲဒီ ယောက်ျားနဲ့ မိန်းမကြားက ကိစ္စတွေအတွက် နင် ငါ့ဆီပဲ လာရမယ်နော်၊ ကြားလား~"

ရှောင်မို၏ မျက်ခုံးပင့်သွားပြီး ဘယ်လို တုံ့ပြန်ရမည်ကို မသိတော့ပေ။

နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ရှောင်မိုသည် တည်းခိုခန်း အခန်းထဲတွင်သာ စာကျက်နေခဲ့သည်။

လမ်းများပေါ်တွင် စည်ကားနေသော်လည်း ရှောင်မို အဖော်မပါဘဲ သွားရသည်မှာ ဘိုင်ရုရွှယ်အတွက် ပျင်းစရာကောင်းနေခဲ့သည်။

မကြာမီမှာပင် ပြည်နယ်အဆင့် စာမေးပွဲ စတင်ခဲ့သည်။

ရှောင်မိုသည် စာမေးပွဲဖြေဆိုရန် စာမေးပွဲခန်းမ သို့ သွားရတော့မည် ဖြစ်သည်။

"ချီတိုင်းပြည် ရဲ့ ပြည်နယ်အဆင့် စာမေးပွဲက စုစုပေါင်း သုံးရက်ကြာတယ်။ ဒီသုံးရက်အတွင်း သခင်မလေးဘိုင်... ဟိုဟိုဒီဒီ လျှောက်မသွားဖို့ သတိထားရမယ်နော်၊ ကြားလား။"

မထွက်ခွာမီ ရှောင်မိုက ဘိုင်ရုရွှယ်ကို မှာကြားလိုက်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ ငါက အရမ်း လိမ္မာပါတယ်။ ရှောင်မို... စာမေးပွဲကို သေချာ ဖြေခဲ့နော်~ မအောင်ရင်လည်း ကိစ္စမရှိပါဘူး။ အန်တီချန်က ပြောတယ်၊ စာပေနတ်ဘုရား မှသာ ကျွီးရန်အဖြစ် အောင်မြင်နိုင်တာတဲ့၊ နင်က စာပေနတ်ဘုရားမှ မဟုတ်တာ။"

"တကယ်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ဗျာ" ရှောင်မိုက ဘိုင်ရုရွှယ်၏ ခေါင်းကို ပုတ်လိုက်သည်။ "ငါ သွားတော့မယ်။"

ရှောင်မို လှည့်ကာ စာမေးပွဲခန်းမ အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။

စာမေးပွဲခန်းမ အတွင်းသို့ မဝင်ရောက်မီ ခန္ဓာကိုယ် ရှာဖွေစစ်ဆေးမှု ပြုလုပ်ရန် လိုအပ်သည်။ အရာရှိငယ်က ရှောင်မို၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အားရပါးရ ပုတ်ခတ် စမ်းသပ်နေသည်။

သူသည် သူ၏ တာဝန်ကို အလေးအနက် ထမ်းဆောင်နေခြင်း ဖြစ်နိုင်သလို ချွမ်ရှူး ဒေသမှ လာသူလည်း ဖြစ်နိုင်သည်ဟု ရှောင်မို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဒါက ဘာလဲ။" အရာရှိငယ်က ရှောင်မို၏ ရင်ဘတ်ပေါ်ရှိ မြွေအကြေးခွံကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"အကာအကွယ် အဆောင်တစ်ခုပါ။"

ရှောင်မိုက ခေါင်းလှည့်ကာ ခန်းမအပြင်ဘက်မှ လှမ်းကြည့်နေဆဲဖြစ်သော မိန်းကလေးကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော့် ဇနီးက ပေးထားတာပါ။"

အခန်း ၃၆ ရှောင်မိုလား ဒီလူက တော်တော် စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတာပဲ

ရှောင်မို စာမေးပွဲခန်းမ အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် စာမေးပွဲ တရားဝင် စတင်မည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။

ချီတိုင်းပြည် ၏ ပြည်နယ်အဆင့် စာမေးပွဲ ကို အပိုင်းသုံးပိုင်း ခွဲခြားထားသည်။

ပထမပိုင်းတွင် ရှေးဟောင်း ဂန္ထဝင်ကျမ်းများ၏ အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်များကို စစ်ဆေးသည်။

စာအုပ်လေးအုပ် တွင် ပုံမှန်အားဖြင့် မေးခွန်းသုံးခု ပါဝင်သည်။

စာမေးပွဲဖြေဆိုသူများအနေဖြင့် "မဟာသင်ကြားမှု"၊ "အလယ်အလတ်လမ်းစဉ်"၊ "ကွန်ဖြူးရှပ် လမ်းညွှန်ချက်များ" နှင့် "မင်စီးယပ်" တို့မှ စာပိုဒ်များကို ရွေးချယ်၍ အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုရမည် ဖြစ်သည်။

ဂန္ထဝင်ကျမ်းငါးအုပ် မှာ "ကဗျာကျမ်း"၊ "မှတ်တမ်းကျမ်း"၊ "ကျင့်ဝတ်ကျမ်း"၊ "ပြောင်းလဲခြင်းကျမ်း" နှင့် "နွေဦးနှင့် ဆောင်းဦး မှတ်တမ်းများ" တို့ ဖြစ်ကြသည်။ ကျမ်းတစ်အုပ်လျှင် မေးခွန်းတစ်ခုစီ ပါဝင်ပြီး စာမေးပွဲဖြေဆိုသူများက ငါးခုအနက် လေးခုကို ရွေးချယ်ဖြေဆိုနိုင်သည်။

ဟုတ်ပါသည်။

ချီတိုင်းပြည် ၏ သမိုင်းကြောင်းမှာ ကမ္ဘာမြေပေါ်ရှိ တရုတ်ပြည် သမိုင်းနှင့် အနည်းငယ် ဆင်တူပြီး နွေဦးနှင့် ဆောင်းဦးကာလ၊ စစ်ပြိုင်ခေတ်တို့အပြင် ကွန်ဖြူးရှပ် နှင့် လောင်ဇီ တို့လည်း ရှိခဲ့ဖူးသည်။

သို့သော် ဤရှေးဟောင်း ပညာရှိကြီးများမှာ ကောင်းကင်ဘုံ သို့ တက်လှမ်းကာ ဝိညာဉ်ပြောင်းလဲခြင်း အဆင့်ကို ရရှိသွားကြသော ကျင့်ကြံသူ များ ဖြစ်သည်ဟု ကောလာဟလများ ရှိနေသည်။

ဤဖြစ်နိုင်ချေမှာ အခြေအမြစ်မရှိသည်တော့ မဟုတ်ပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤလောကတွင် မွေးရာပါ ကျင့်ကြံခွင့် ရှိနေသောကြောင့်ပင်။

ဤကဲ့သို့ တာအို လမ်းစဉ်ကို ရှေ့ဆောင်လမ်းပြခဲ့သော ဘိုးဘေးများသည် တကယ်ပင် မှန်းဆ၍မရနိုင်သော အဆင့်များသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

ပြည်နယ်အဆင့် စာမေးပွဲတွင် အပိုင်းရှစ်ပိုင်းပါ စာစီစာကုံး၏ တင်းကျပ်သော ပုံစံကို ဆက်လက် အသုံးပြုခြင်း မရှိတော့ပေ။

စာမေးပွဲဖြေဆိုသူများအနေဖြင့် လွတ်လပ်စွာ ဖော်ပြခွင့် ရှိသည်။

ရှောင်မို သည် ပထမပိုင်း စာမေးပွဲအတွက် သိပ်ပြီး ယုံကြည်မှုမရှိလှပေ။

သူသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ပါရမီရှင်တစ်ယောက်ဟု မသတ်မှတ်ထားပေ။

သူ၏ဆရာမှာ နာမည်အနည်းငယ် ရထားသော်လည်း အနီးနားရှိ မြို့အနည်းငယ်တွင်သာ လူသိများခြင်း ဖြစ်သည်။

သူတို့သည် တကယ့်ကို နာမည်ကြီးသော ဆရာများ မဟုတ်ကြပေ။

သို့သော် အောင်မြင်သူ အများအပြားမှာ ပြည်နယ်နှင့် ခရိုင်များမှ နာမည်ကြီး ဆရာများကို ငှားရမ်းကာ တစ်ဦးချင်း သင်ကြားမှုများ ခံယူခဲ့ကြသည်။

ထို့ကြောင့် ပထမပိုင်းအတွက် ရှောင်မို သည် အောက်ဆုံးသို့ မရောက်သွားစေရန်သာ ရည်ရွယ်ထားသည်။

ဒုတိယပိုင်းတွင် ဝေဖန်ရေး၊ တရားစီရင်ရေး၊ အမိန့်တော်များ၊ ကြေညာစာတမ်းများနှင့် လျှောက်ထားလွှာများ ကဲ့သို့သော လက်တွေ့အသုံးကျသည့် စာစီစာကုံးများ ရေးသားခြင်းကို စစ်ဆေးသည်။

ဝေဖန်ရေး - မေးခွန်းတစ်ခု ပါဝင်ပြီး ပုံမှန်အားဖြင့် သမိုင်းဝင် အဖြစ်အပျက်၊ ပုဂ္ဂိုလ် သို့မဟုတ် နိုင်ငံရေး/ကျင့်ဝတ်ဆိုင်ရာ အဆိုပြုချက်တစ်ခုအပေါ် စာမေးပွဲဖြေဆိုသူများ၏ အမြင်နှင့် အကြောင်းပြချက်များကို ဖော်ပြရန် လိုအပ်သည်။

တရားစီရင်ရေး - မေးခွန်းငါးခု ပါဝင်ပြီး သရုပ်ပြ တရားစီရင်ရေး အမှုအခင်းများ သို့မဟုတ် တရားဝင် စာရွက်စာတမ်း အခြေအနေ ငါးခုကို ပေးထားကာ စာမေးပွဲဖြေဆိုသူများက မဟာ ချီတိုင်းပြည် ဥပဒေနှင့် သက်ဆိုင်ရာ ကျင့်ဝတ်များကို အခြေခံ၍ တရားစီရင်ချက်တစ်ခု ရေးဆွဲရန် လိုအပ်သည်။

အမိန့်တော်များ၊ ကြေညာစာတမ်းများနှင့် လျှောက်ထားလွှာများအတွက် မေးခွန်းတစ်ခုစီ ပါဝင်သည်။

ရှောင်မို သည် ဒုတိယနေ့ စာမေးပွဲအတွက် အတော်လေး ယုံကြည်မှုရှိသည်။

ရှောင်မို သည် ကမ္ဘာမြေ ပေါ်တွင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသော အမှုအခင်းအမျိုးမျိုးကို အခြေခံ၍ ဖြာထွက်စဉ်းစားတွေးခေါ်မှုများကို အသုံးပြုနိုင်ရာ ဤလောကရှိ စာသင်သားများထက် ပိုမိုကျယ်ပြန့်သော အမြင်နှင့် ပိုမိုဆန်းသစ်သော ရှုထောင့်များကို ရရှိနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

တတိယပိုင်းမှာ မူဝါဒရေးရာ စာစီစာကုံးများ ဖြစ်သည်။

မူဝါဒရေးရာ စာစီစာကုံးများတွင် ပုံမှန်အားဖြင့် မေးခွန်းငါးခု ပါဝင်သည်။

အကြောင်းအရာများမှာ အလွန် ကျယ်ပြန့်သည်။

သမိုင်းဝင် အဖြစ်အပျက်များနှင့် ပုဂ္ဂိုလ်များ၏ အကျိုးအမြတ်နှင့် ဆုံးရှုံးမှုများကို ဝေဖန်သုံးသပ်ခြင်း၊ သမိုင်းဝင် အတွေ့အကြုံများနှင့် သင်ခန်းစာများကို အကျဉ်းချုပ် ဖော်ပြခြင်း။

နိုင်ငံရေး၊ စီးပွားရေး၊ အခွန်အခ၊ စပါးသယ်ယူပို့ဆောင်ရေး၊ နယ်စပ်ကာကွယ်ရေး၊ စစ်တပ်စနစ်၊ လူမှုပညာရေး၊ သဘာဝဘေးအန္တရာယ် ကယ်ဆယ်ရေးနှင့် ယဉ်ကျေးမှု စသည့် လက်ရှိ နိုင်ငံတော် ပြဿနာများအတွက် ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာမှုများနှင့် တန်ပြန်လုပ်ဆောင်ချက်များကို အဆိုပြုခြင်း။

မူဝါဒရေးရာ စာစီစာကုံး၏ နောက်ဆုံးမေးခွန်းမှာ ချီတိုင်းပြည် ရှိ မြေပိုင်ရှင် မင်းသားများ အပေါ် အမြင်ကို စစ်ဆေးခြင်း ဖြစ်သည်။

"ချီတိုင်းပြည် ရဲ့ မြေပိုင်ရှင် မင်းသားတွေ ဟုတ်လား..."

ဤမေးခွန်းကို မြင်သောအခါ ရှောင်မို မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။

ရှောင်မို သည် လက်ရှိ နိုင်ငံရေး အခြေအနေများကို လုံးဝ မသိသူ မဟုတ်ပေ။

အရှင်မင်းကြီးသည် မြေပိုင်ရှင် မင်းသားများ၏ အာဏာကို လျှော့ချလိုသည်မှာ မကြာသေးမီကမှ ပေါ်ပေါက်လာခြင်း မဟုတ်ဘဲ နန်းတွင်းအမတ်များကြားတွင်လည်း ယင်းအတွက် ပြင်းထန်သော တောင်းဆိုမှုများ ရှိနေကြောင်း သူ သိထားသည်။

သို့သော် ကျန်းနန်ပြည်နယ် ၏ စာမေးပွဲကြီးကြပ်မှူးချုပ် က မြေပိုင်ရှင် မင်းသားများဟူသော အကြောင်းအရာကို စာမေးပွဲတွင် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း မေးလာလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။ ဤသည်မှာ အရှင်မင်းကြီး ၏ သွယ်ဝိုက်သော သဘောတူညီချက် ပါဝင်ရပေမည်။

ဤသည်မှာ တကယ်ကို မြေပိုင်ရှင် မင်းသားများကို ဆန့်ကျင်သည့် ရန်လိုသော လုပ်ရပ်တစ်ခုပင်... ရှောင်မို အနေဖြင့် မြေပိုင်ရှင် အာဏာ လျှော့ချရေးကို သေချာပေါက် ထောက်ခံရမည် ဖြစ်သည်၊ ဤသည်မှာ နိုင်ငံရေးအရ မှန်ကန်မှုပင် ဖြစ်သည်။

ဒါပေမဲ့ မြေပိုင်ရှင် အာဏာကို ဘယ်လို လျှော့ချရမလဲ... အချိန်အတော်ကြာ စဉ်းစားပြီးနောက်။

ရှောင်မို သူ၏ စာမေးပွဲ စာရွက်ပေါ်တွင် စကားလုံး သုံးလုံး ရေးလိုက်သည်။

စတုတ္ထနေ့ နံနက် (၇ နာရီမှ ၉ နာရီ) တွင် ခေါင်းလောင်းသံ ထွက်ပေါ်လာပြီး စာမေးပွဲဖြေဆိုသူများ စာရေးခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ကာ စာမေးပွဲ စာရွက်များကို တစ်ရွက်ပြီးတစ်ရွက် သိမ်းဆည်းသွားတော့သည်။

စာသင်သားများသည် စာမေးပွဲခန်းမ အတွင်းမှ အတန်းလိုက် ထွက်လာကြသည်။

အချို့က ယခု ပြည်နယ်အဆင့် စာမေးပွဲ ကို သေချာပေါက် အောင်မြင်မည်ဟု ခံစားနေကြသည်။

အချို့ကမူ ယခုတစ်ကြိမ် ကျရှုံးသွားပြီဟု ခံစားနေကြသည်။

အချို့က သူတို့၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် စာသင်သားများကို မေးခွန်းအမျိုးမျိုးနှင့် ပတ်သက်၍ သူတို့၏ အမြင်နှင့် ထင်မြင်ချက်များကို မေးမြန်းနေကြသည်။

လူအုပ်ထဲတွင် ရှောင်မို သည် မျက်နှာဖုံးပဝါ တပ်ထားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို ချက်ချင်း မြင်လိုက်ရသည်။

သူမ၏ ပန်းထိုးဖိနပ်လေးများက ကျောက်တုံးပေါ်တွင် နင်းထားပြီး လူတစ်ယောက်ကို ရှာဖွေရင်း အဝေးသို့ ငေးကြည့်နေသည်။

အမျိုးသမီးက ရှောင်မို ကို မြင်လိုက်ရသည့် အခိုက်အတန့်တွင် သူမ၏ လှပသော မျက်ဝန်းများမှာ ကြီးမားသော ဝမ်းသာပျော်ရွှင်မှုနှင့် တောက်ပမှုတို့ဖြင့် လင်းလက်သွားတော့သည်။ "ရှောင်မို... ဒီမှာ... ဒီမှာ..."

ဘိုင်ရုရွှယ် သည် ကျောက်တုံးပေါ်မှ ခုန်ဆင်းကာ ရှောင်မို ထံသို့ ပြေးလာခဲ့သည်။

"စာမေးပွဲ ပြီးပြီလား" ဟု ဘိုင်ရုရွှယ် က မေးလိုက်သည်။

"အင်း... ပြီးပြီ။" ရှောင်မို ခေါင်းညိတ်ကာ ဘိုင်ရုရွှယ် ၏ ခေါင်းကို ခပ်ဖွဖွ ပုတ်လိုက်သည်။ "သွားရအောင်... အိမ်ပြန်ဖို့ အချိန်တန်ပြီ။"

"ဝေး~ ငါတို့ အိမ်ပြန်ရတော့မယ်~"

...

စာမေးပွဲခန်းမ စာစစ်ဆောင်။

ပြည်နယ်အဆင့် စာမေးပွဲ အတွက် စာစစ်ချိန်မှာ စုစုပေါင်း ငါးရက် ဖြစ်သည်။

စာမေးပွဲ စာရွက်တစ်ရွက်စီကို အရာရှိ သုံးဦးက သုံးကြိမ် စစ်ဆေးရမည် ဖြစ်သည်။

ချီတိုင်းပြည် ၏ နောက်ဆုံး စည်းမျဉ်းများအရ စာစစ်အကြိမ် သုံးကြိမ်အတွင်း အရာရှိ သုံးဦးက စာရွက်ကို အရည်အချင်းပြည့်မီသည်ဟု သတ်မှတ်ပါက အောင်မြင်သူအဖြစ် ရွေးချယ်နိုင်ပြီး လု (မှတ်တမ်းတင်သည်) ဟူသော စာလုံးဖြင့် မှတ်သားရမည် ဖြစ်သည်။

အရာရှိ နှစ်ဦးက စာရွက်ကို အရည်အချင်းပြည့်မီသည်ဟု သတ်မှတ်ပါက ၎င်းကို စာမေးပွဲကြီးကြပ်မှူးချုပ် ထံ ပေးပို့မည်ဖြစ်ပြီး သူက ဝင်ခွင့်အတွက် နောက်ဆုံး ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ချမှတ်မည် ဖြစ်သည်။

အရာရှိ တစ်ဦးကသာ အရည်အချင်းပြည့်မီသည်ဟု သတ်မှတ်ပါက စာမေးပွဲဖြေဆိုသူသည် သုံးနှစ်အကြာတွင်မှ ပြန်လည် ဖြေဆိုရမည် ဖြစ်သည်။

စာစစ်သည့် တတိယနေ့တွင် ယန်ကျီဖန် အမည်ရှိ အရာရှိတစ်ဦးသည် စာမေးပွဲ စာရွက်တစ်ရွက်ကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။

ဤစာရွက်ပေါ်ရှိ လက်ရေးမှာ ကောင်းမွန်ပြီး ဖြေဆိုထားသော ယုတ္တိများမှာလည်း ရှင်းလင်းပြတ်သားကာ တွေးခေါ်မှုများတွင် ဆန်းသစ်မှုနှင့် ကျယ်ပြန့်မှုအချို့ပင် ပါဝင်နေသည်။

တစ်ဝက်ခန့် ဖတ်ပြီးသောအခါ ယန်ကျီဖန် သည် ဤစာသင်သား အောင်မြင်နိုင်ဖွယ်ရှိသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

သို့သော် နောက်ဆုံးမေးခွန်း၏ အဖြေကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ ရုတ်တရက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်မိသည်။

"လာအိုဖန်... မင်း လုပ်နေတာတွေ ရပ်ပြီး ဒီစာရွက်ကို အရင်ကြည့်လိုက်စမ်း" ဟု ယန်ကျီဖန် က သူ၏ ဘေးရှိ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်ကို ပြောလိုက်သည်။

"ဒီစာရွက်က ဘာဖြစ်လို့လဲ" ဖန်ယွဲ့ က စာရွက်ကို ယူကာ ကြည့်လိုက်သည်။ "လက်ရေးကောင်းတယ်။ စာအုပ်လေးအုပ်နဲ့ ဂန္ထဝင်ကျမ်းငါးအုပ် အပိုင်းက နည်းနည်း အားနည်းပေမဲ့ ကျန်တာတွေကတော့ အတော်လေး ကောင်းတယ်၊ ပြီးတော့ မူဝါဒရေးရာ စာစီစာကုံးက ပိုလို့တောင် ကောင်းသေးတယ်။ အောင်စာရင်းထဲ ထည့်လို့ရပါတယ်၊ ဟင်"

နောက်ဆုံးမေးခွန်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ။

ဖန်ယွဲ့ လည်း ယန်ကျီဖန် ကဲ့သို့ပင် မတ်တတ်ရပ်လိုက်မိပြီး သူ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်လျက် ထိုအဖြေကို အကြိမ်ကြိမ် ဖတ်ရှုနေတော့သည်။

"မင်းတို့ နှစ်ယောက်က ဘာလို့ ဒီလောက် ထူးဆန်းနေတာလဲ။ အဲဒီစာရွက်ကို ငါ့ကို ပြစမ်း။"

"ငါ့ကိုလည်း ပြဦး။"

အခန်းထဲရှိ အခြားအရာရှိများသည် စာစစ်ခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး သူတို့ နှစ်ဦးထံသို့ လျှောက်လာကြသည်။

ထိုစာရွက်ပေါ်ရှိ နောက်ဆုံးမေးခွန်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူတို့အားလုံး မှင်သက်သွားကြပြီး အကြိမ်ကြိမ် ကြည့်နေကြတော့သည်။

အမွှေးတိုင်တစ်တိုင်စာခန့် ကြာပြီးနောက် ယန်ကျီဖန် သည် စာမေးပွဲ စာရွက်ကို ကိုင်ကာ စာမေးပွဲကြီးကြပ်မှူးချုပ် ၏ အခန်းထဲသို့ အလျင်အမြန် လျှောက်သွားလိုက်သည်။

"ဟန်လင်ပညာရှိကျန်း... ဒီမှာ လူကြီးမင်း စစ်ဆေးဖို့ လိုအပ်တဲ့ စာမေးပွဲ စာရွက်တစ်ရွက် ရှိပါတယ်။"

ယန်ကျီဖန် သည် ကျန်းချန်းကျိ ကို ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

ကျန်းချန်းကျိ သည် ဟန်လင်ပညာရှိ တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ဟန်လင်ပညာရေးအဖွဲ့ ကို တာဝန်ယူရသူ ဖြစ်သည်။

ဟန်လင်ပညာရှိ မှာ ဂုဏ်ထူးဆောင် ရာထူးတစ်ခုသာ ဖြစ်သော်လည်း ဤ ဟန်လင်ပညာရှိကျန်း မှာ အလွန် နာမည်ကြီးပြီး အလွန်အမင်း ဝါရင့်ကာ အရှင်မင်းကြီး၏ ယုံကြည်ကိုးစားမှုကို အပြည့်အဝ ရရှိထားသူ ဖြစ်သည်။

လက်ရှိ နန်းရင်းဝန်သည်ပင် ဟန်လင်ပညာရှိကျန်း ၏ တပည့် တစ်ဦး ဖြစ်သည်။

ယခုတစ်ကြိမ် ကျန်းချန်းကျိ သည် ကျန်းနန်ပြည်နယ် သို့ စာမေးပွဲကြီးကြပ်မှူးချုပ် အဖြစ် ရောက်ရှိလာခြင်းမှာ အဓိကအားဖြင့် မြို့တော်တွင် လုပ်စရာမရှိသဖြင့် ခရီးသွားလိုသောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

"အဲဒီမှာ ချထားလိုက်" ဟု ဟန်လင်ပညာရှိကျန်း က လျစ်လျူရှုစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒီတစ်ရွက်ကို အရင် အပြီးသတ်လိုက်ဦးမယ်။"

"ဟန်လင်ပညာရှိကျန်း..." ယန်ကျီဖန် သူ၏ စကားများကို စုစည်းလိုက်သည်။ "ဒီစာမေးပွဲ စာရွက်ကို အခန်းထဲက လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် ငါးယောက်စလုံး စစ်ဆေးပြီးပါပြီ၊ သူတို့အားလုံးက ဒါကို အောင်မြင်သင့်တယ်လို့ ယုံကြည်ကြပါတယ်။"

"အို" ကျန်းချန်းကျိ ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်သည်။

စာမေးပွဲ စာရွက်တစ်ရွက်ကို စစ်ဆေးရန် လူသုံးဦးသာ လိုအပ်သော်လည်း ယခု စာစစ်သူ ခြောက်ဦးက ကြည့်ရှုပြီးပြီ ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် စာစစ်သူ သုံးဦးက အတည်ပြုပြီးပါက ထိုစာရွက်ကို အထက်သို့ ပေးပို့ရန် မလိုအပ်သော်လည်း သူက ယူလာသေးသည်။

"ဒီစာမေးပွဲ စာရွက်မှာ ပြဿနာ တစ်ခုခုများ ရှိနေလို့လား" ဟု ကျန်းချန်းကျိ က မေးလိုက်သည်။

"ပြဿနာ လုံးဝ မရှိပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မြေပိုင်ရှင် အာဏာ လျှော့ချရေး နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ စာသင်သားရဲ့ နောက်ဆုံး အဆိုပြုချက်က ဟန်လင်ပညာရှိကျန်း ရဲ့ စစ်ဆေးမှု လိုအပ်တယ်လို့ လက်အောက်ငယ်သားတွေ အားလုံး ယုံကြည်ကြလို့ပါ" ဟု ယန်ကျီဖန် က ရိုသေစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ယူလာခဲ့။"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ ခင်ဗျာ။"

ကျန်းချန်းကျိ သည် စာမေးပွဲ စာရွက်ကို ယူကာ အစမှအဆုံး ဖတ်ရှုလိုက်ပြီး နောက်ဆုံး အဆိုပြုချက်ကို တိုက်ရိုက် မကြည့်သေးပေ။

သို့သော် နောက်ဆုံး အဆိုပြုချက်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျန်းချန်းကျိ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားတော့သည်။

ကျန်းချန်းကျိ သည် စာရွက်ဘေးရှိ ဖုံးကွယ်ထားသော နာမည်ကို တိုက်ရိုက် ဆုတ်ဖြဲလိုက်သည်။ ယန်ကျီဖန် အသက်ရှူမှားသွားသည်၊ အဘိုးအိုကျန်း တစ်ဦးတည်းသာ ဤကဲ့သို့သော အလုပ်မျိုးကို လုပ်ရဲသည်... "ရှောင်မို။"

"ဒီလူက တော်တော် စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတာပဲ။"