အခန်း (၃၉-၄၀)

အခန်း ၃၉ ရုရွှယ်... ငါ ထင်တယ်... မင်း သွားသင့်ပြီ

ခရိုင်ဝန် ၏ သမီးကို ရှောင်မို လက်မထပ်တော့ဘူးဆိုတာကို ဘိုင်ရုရွှယ် သိသွားကတည်းက သူမသည် ပူပင်သောကကင်းတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်အဖြစ် ပြန်လည်ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

ဘိုင်ရုရွှယ် သည် နေ့တိုင်း တက်ကြွနေပြီး ဟင်းကြော်နေစဉ်မှာပင် သီချင်းလေးတွေ ညည်းနေတတ်သည်။

တကယ်တော့ ရှောင်မို အနေဖြင့် ခရိုင်ဝန်၏ သမီးကို လက်ထပ်ရန် လုံးဝ မရည်ရွယ်ခဲ့ပေ။

ထိုအချိန်က ရှောင်မို သည် ခရိုင်ဝန်ဆွန်း၏ ကမ်းလှမ်းမှုကို ယဉ်ကျေးစွာ ငြင်းပယ်ချင်ခဲ့သော်လည်း ခရိုင်ဝန်ဆွန်း က ရှောင်မို ၏ စကားကို ဖြတ်ပြောကာ အလောတကြီး အဖြေမပေးဘဲ သေချာစဉ်းစားရန် ပြောခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် ရှောင်မို က သိပ်မပြောတော့ဘဲ ရက်အနည်းငယ်ကြာလျှင် ခရိုင်ဝန်ဆွန်း ၏ အိမ်တော်သို့ ကိုယ်တိုင်သွားရောက်၍ သူ၏ ကျေးဇူးကို တုံ့ပြန်ရန်သာ စဉ်းစားထားခဲ့သည်။

ယနေ့တွင် ရှောင်မို သည် ခရိုင်ဝန်ဆွန်း ၏ အိမ်တော်သို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် ခရိုင်ဝန်ဆွန်း ကို ယဉ်ကျေးစွာ ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။

ခရိုင်ဝန်ဆွန်း က နှမြောမိသော်လည်း ရှောင်မို တွင် ချစ်သူရှိနေပြီဟု ပြောသောအခါ နားလည်ပေးနိုင်ခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် ခရိုင်ဝန်ဆွန်း က လက်ထပ်ပွဲအကြောင်း ထပ်မဆွေးနွေးတော့ဘဲ ရှောင်မို နှင့်အတူ ပညာရေးနှင့် နန်းတွင်းရေးရာ အချို့ကို စကားစမြည် ပြောဆိုကာ အရာရှိတစ်ဦး၏ တာအို အချို့ကို ရှောင်မိုအား မျှဝေပေးရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သည်။

ခရိုင်ဝန်ဆွန်း ၏ အမြင်တွင် ရှောင်မို အရာရှိလောကသို့ ဝင်ရောက်ခြင်းမှာ သေချာနေပြီ ဖြစ်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယခုတစ်ကြိမ် ရှောင်မို ကျဲယွမ် ဖြစ်လာနိုင်ခြင်းမှာ ဆရာကြီးကျန်း၏ အသိအမှတ်ပြုမှုကို ရရှိခဲ့သောကြောင့်ဖြစ်ကြောင်း ခရိုင်ဝန်ဆွန်း နောက်ပိုင်းတွင် ကြားသိခဲ့ရသောကြောင့်ပင်။

ထို ဆရာကြီးကျန်းသည် အလွန် လေးစားခံရသူဖြစ်ပြီး စာအုပ်များ ရေးသားကာ သီအိုရီများ တည်ထောင်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ သူသည် တာဝန်မရှိသော အရာရှိတစ်ဦး ဖြစ်နေသော်လည်း နန်းတွင်းတွင် သူ၏ လွှမ်းမိုးမှုမှာ ကြီးမားလှပြီး လက်ရှိ နန်းရင်းဝန် သည်ပင် သူ၏ တပည့် ဖြစ်သည်။

"ရှောင်မို... မင်း မြို့တော်ကို ရောက်သွားရင် အကြီးအကဲကျန်း ရဲ့ အိမ်တော်ကို မင်းရဲ့ ကတ်ပြား ချက်ချင်း သွားပေးသင့်တယ်" ဟု ခရိုင်ဝန်ဆွန်း က အကြံပြုခဲ့သည်။

"ဆရာကြီးကျန်း လား" ရှောင်မို က နားမလည်စွာ မေးလိုက်သည်။

"အဲဒါက လေးစားရတဲ့ ဆရာကြီး ကျန်းချန်းကျိလေ။ အခု ဟန်လင်ပညာရှိ နဲ့ ကွန်ဖြူးရှပ်ကျောင်းတော် ရဲ့ ကြီးကြပ်ရေးမှူး တာဝန်ယူထားတယ်" ဟု ခရိုင်ဝန်ဆွန်း က သူ၏ မုတ်ဆိတ်မွေးကို သပ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ဒီတစ်ခါ မင်းရဲ့ ကျဲယွမ်ဘွဲ့ကို ဆရာကြီးကျန်း က အဆိုပြုခဲ့တာပဲ။"

"ဒါဆိုရင် သွားရောက်ဂါရဝပြုတာက သေချာပေါက် သင့်တော်ပါတယ်။"

ရှောင်မို ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ မင်း အရမ်းကြီး မျက်နှာလိုမျက်နှာရ သွားလုပ်စရာ မလိုဘူး၊ မဟုတ်ရင် ဆရာကြီးကျန်း စိတ်ဆိုးသွားလိမ့်မယ်။ မင်း သွားလည်မယ်၊ လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက်သောက်မယ်၊ ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ မြှင့်တင်ပေးမှုအတွက် ကျေးဇူးတင်စကား ပြောရုံနဲ့ လုံလောက်ပြီ" ဟု ခရိုင်ဝန်ဆွန်း က ပြောလိုက်သည်။

"ဒီကျောင်းသား နားလည်ပါပြီ၊ ခရိုင်ဝန်မင်း ရဲ့ လမ်းညွှန်မှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ခင်ဗျာ။" ရှောင်မို ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"ဟားဟားဟား... ဘာလမ်းညွှန်မှုလဲ။ နောက်ကျရင် ဒီအဘိုးကြီးကို လမ်းညွှန်ပေးဖို့က အမတ်မင်းရှောင် အလှည့်ပဲ" ခရိုင်ဝန်ဆွန်း က သူ၏ အရက်ခွက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။

ရှောင်မို က မှိန်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးရုံသာ ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ အရက်ခွက်ကိုလည်း မြှောက်လိုက်သည်။

...

"ဂိုဂျီဘယ်ရီ... လောင်ဂန်... မှို... ကြက်မအိုကို အတုံးလေးတွေ တုံးပြီး ရေနွေးဖျော..."

ထိုအချိန်တွင် အိမ်၌ ဘိုင်ရုရွှယ် သည် ရှောင်မို အတွက် ကြက်စွပ်ပြုတ် လုပ်နေသည်။

"နောက်ဆုံးအနေနဲ့ မီးအေးအေးလေးနဲ့ တစ်နာရီလောက် တည်ထားလိုက်ရင် ရပြီ"

ဘိုင်ရုရွှယ် သည် ပျော်ရွှင်စွာ လက်ခုပ်တီးလိုက်ပြီး မြေအိုးကို အဖုံးအုပ်လိုက်သည်။

သူမ မီးဖိုလေးကို ဂရုစိုက်ရင်း ခြံဝင်းအပြင်ဘက်ကို လှမ်းကြည့်ကာ ရှောင်မို အပြန်ကို စောင့်နေခဲ့သည်။

နာရီဝက်ကြာပြီးနောက် ရှောင်မို ပြန်မရောက်လာသေးသော်လည်း ခြံဝင်းတံခါးဝတွင် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ပေါ်လာသည်။

ထိုအမျိုးသမီးမှာ လောကီအညစ်အကြေးကင်းစင်သော အသွင်အပြင်ရှိပြီး လက်ထဲတွင် ဖူချန် (အမွှေးတံမြက်စည်း) တစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ထားကာ တာအိုဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ "သခင်မလေး... ဒီ တာအိုဘုန်းကြီး သောက်ဖို့ ရေတစ်ခွက်လောက် တောင်းလို့ ရမလား။"

"ရတာပေါ့ရှင်။"

ဘိုင်ရုရွှယ် မငြင်းပယ်ဘဲ တာအိုသီလရှင် အတွက် ရေတစ်ခွက် အလျင်အမြန် သွားခပ်ပေးလိုက်သည်။

တာအိုသီလရှင် ရေသောက်နေစဉ် ဘိုင်ရုရွှယ် က သူမကို သေချာ အကဲခတ်ကြည့်ရာ တကယ်ကို လှပကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သခင်မလေး။" တာအိုသီလရှင် ရေသောက်ပြီးနောက် မြေခွက်ကို ပြန်ပေးလိုက်ပြီး ဘိုင်ရုရွှယ် ကို စူးစိုက်ကြည့်နေလိုက်သည်။

ဘိုင်ရုရွှယ် မျက်တောင်လေးများ ခတ်ကာ ခေါင်းစောင်း၍ မေးလိုက်သည်။ "ဆရာသခင်... ကိစ္စတစ်ခုခု ရှိလို့လား။"

"ဟင့်အင်း... ဘာမှမရှိပါဘူး။"

တာအိုသီလရှင် က ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ဒီ တာအိုဘုန်းကြီး က ကောင်းကင်ယံဂိုဏ်းက အကြီးအကဲ တစ်ပါးပါ၊ နာမည်က ဖူချန်လို့ ခေါ်ပါတယ်။ သခင်မလေး မှာ ထူးခြားတဲ့ ပါရမီနဲ့ နတ်ဘုရားကံကြမ္မာ အနည်းငယ် ပါလာတာကို ဒီ တာအိုဘုန်းကြီး မြင်ပါတယ်။ ဒီ တာအိုဘုန်းကြီး နဲ့အတူ ကျင့်ကြံဖို့ တောင်ပေါ်ကို လိုက်ခဲ့မလား။"

"ရှင်။ ကျင့်ကြံဖို့ ဟုတ်လား။ ကျွန်မ မသွားဘူး။" ဘိုင်ရုရွှယ် အလျင်အမြန် လက်ကာပြလိုက်သည်။ "ကျွန်မ ပြုစုစောင့်ရှောက်ပေးရမယ့်သူ တစ်ယောက် ရှိသေးတယ်။ ကျွန်မ မရှိရင် သူ့အတွက် ဟင်းချက်ပေးမယ့်သူ မရှိဘူး။"

တာအိုသီလရှင် က ပြုံးလိုက်သည်။ "သခင်မလေး... အလောတကြီး အဖြေမပေးပါနဲ့။ သေချာ စဉ်းစားလို့ ရပါတယ်။ မင်းရဲ့ မွေးရာပါ အရိုးတည်ဆောက်ပုံ နဲ့ဆိုရင် မကျင့်ကြံရင် တကယ် နှမြောစရာကောင်းပါတယ်။ နောက်နှစ်ရက်နေရင် ဒီ တာအိုဘုန်းကြီး ပြန်လာခဲ့ပါ့မယ်။"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် တာအိုသီလရှင် သည် တာအိုဂါရဝပြုလိုက်ပြီး လှည့်ကာ ကောင်းကင်ယံသို့ လျှောက်လှမ်းသွားပြီး မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ခြေရာလက်ရာမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ခြံဝင်းတံခါးဝတွင် ရပ်နေသော ဘိုင်ရုရွှယ် ၏ မျက်ဝန်းများမှာ တောက်ပစွာ အရောင်လက်နေသည်။

လူတစ်ယောက် ပျံသန်းသွားသည်ကို သူမ ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။

နေဝင်ခါနီးအချိန်တွင် ရှောင်မို အိမ်ပြန်ရောက်လာသည်။

"ရှောင်မို... ပြန်ရောက်ပြီလား မြန်မြန်လာ၊ နင့်အတွက် ကြက်စွပ်ပြုတ် လုပ်ထားတယ်။"

ရှောင်မို ပြန်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ဘိုင်ရုရွှယ်က ကြက်စွပ်ပြုတ် တစ်ပန်းကန် အလျင်အမြန် ခပ်ကာ သူ၏ရှေ့တွင် ချပေးလိုက်သည်။

"အင်း... ငါလည်း ဗိုက်ဆာနေတာ။" ရှောင်မို ကျောက်စားပွဲတွင် ထိုင်ကာ ကြက်စွပ်ပြုတ် တစ်ငုံ သောက်လိုက်သည်။ ဟင်းရည်မှာ အရသာပြည့်ဝသော်လည်း အီမနေဘဲ အရသာရှိလှသည်။

ဘိုင်ရုရွှယ်၏ ဟင်းချက်လက်ရာမှာ တကယ်ကို တစ်နေ့တခြား ပိုကောင်းလာသည်ဟု ဆိုရမည်ပင်။

"ကောင်းလား။" ဘိုင်ရုရွှယ် က ရှောင်မို ၏ ရှေ့တွင် ထိုင်ကာ မေးထောက်လျက် သူမ၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မက်မွန်ပွင့် မျက်ဝန်းများ ကွေးညွှတ်သွားသည်အထိ ရှောင်မို ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ကောင်းတယ်။" ရှောင်မို ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကောင်းရင် အများကြီး သောက်။" ဘိုင်ရုရွှယ် က သူ၏ ပန်းကန်ထဲသို့ ကြက်သား နှစ်ဖတ် ထပ်ထည့်ပေးလိုက်သည်။ "ဒီည ဒီကြက်စွပ်ပြုတ်ပဲ ရှိတယ်၊ တခြားဘာမှ မချက်ထားဘူး။ ဒီည ဒီကြက်ကို အကုန်စားရမယ်နော်။"

"ဒါဆို မင်းက ဘာစားမှာလဲ" ဟု ရှောင်မို က မေးလိုက်သည်။

"နေ့လယ်က ကျန်တဲ့ဟင်းတွေ စားလိုက်မယ်... မစားရင် နှမြောစရာကြီး" ဟု ဘိုင်ရုရွှယ် က သဘာဝကျကျ ပြောလိုက်သည်။

ရှောင်မို - "..."

"မြန်မြန်စား၊ မြန်မြန်စား၊ ကြက်စွပ်ပြုတ်က အေးသွားရင် အရသာမရှိတော့ဘူး။" ဘိုင်ရုရွှယ် က နောက်တစ်ပန်းကန် ထပ်ခပ်ပေးလိုက်သည်။

"မင်းလည်း နည်းနည်းစားပါဦး၊ ငါ တစ်ယောက်တည်း အကုန်မစားနိုင်ဘူး" ဟု ရှောင်မို က ပြောလိုက်သည်။

ဘိုင်ရုရွှယ် က ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ငါ ဗိုက်မဆာဘူး။"

"ဒါတောင်မှ နှစ်လုတ်လောက်တော့ စားမှရမယ်၊ မဟုတ်ရင် အလဟဿ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။"

"ကောင်းပါပြီလေ၊ ဒါပေမဲ့ နင် ငါ့ကို ခွံ့ကျွေးရမယ်... အာ..." ဘိုင်ရုရွှယ် က သူမ၏ ပါးစပ်လေးကို ဟကာ ပန်းရောင်လျှာလေးကို ထုတ်ပြလိုက်သည်။

ရှောင်မို လည်း အသားတစ်ဖတ်ကို ယူကာ သူမ၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ခွံ့ကျွေးလိုက်ရတော့သည်။

ရှောင်မို ခွံ့ကျွေးသော အစားအစာက ပို၍ အရသာရှိသည်ဟု ခံစားရသဖြင့် ဘိုင်ရုရွှယ် ပျော်ရွှင်စွာ ဝါးစားနေတော့သည်။

"ဒါနဲ့ ရှောင်မို... စောစောက ငါတို့ ခြံဝင်းထဲကို တာအိုသီလရှင် တစ်ပါး လာသွားတယ်။"

"တာအိုသီလရှင် လား။"

"အင်း... အင်း။" ဘိုင်ရုရွှယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "သူက အရမ်း လှတာပဲ။ သူမက ကောင်းကင်ယံဂိုဏ်း က အကြီးအကဲ တစ်ပါးတဲ့၊ ပြီးတော့ ငါ့မှာ နတ်ဘုရားကံကြမ္မာ အနည်းငယ် ပါလာတယ်ဆိုပြီး ငါ့ကို ကျင့်ကြံဖို့ ခေါ်သွားချင်တယ်လို့ ပြောတယ်။"

"ဟင်။"

ရှောင်မို အနည်းငယ် အံ့သြသွားသည်။

ကောင်းကင်ယံဂိုဏ်း အကြောင်းကို သူ ကြားဖူးသည်။

ကောင်းကင်ယံဂိုဏ်း သည် ချီတိုင်းပြည် အတွင်း အကြီးမားဆုံးသော ဂိုဏ်းဖြစ်ပြီး လူ့ပြည်တွင် နာမည်ကောင်းရှိသော ကျော်ကြားသည့် လက်ယာဂိုဏ်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ခွဲခြားဆက်ဆံမှုမရှိဘဲ သင်ကြားပေးသည်ဟု ဆိုကြသည်။ တာအိုကို ရှာဖွေလိုစိတ် ရှိသရွေ့ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်ဝင် ကိုပင် သင်ကြားပေးသည်ဟု ဆိုသည်။

ကောင်းကင်ယံဂိုဏ်း အတွင်း၌ မူလအသွင်မှာ ဖီးနစ်ငှက် ဖြစ်သော အမျိုးသမီး အကြီးအကဲ တစ်ပါးပင် ရှိသေးသည်။

သူမ ရေတောင်းသောက်သည်မှာ ဆင်ခြေတစ်ခုသာ ဖြစ်မည်ဟု ရှောင်မို ခံစားမိသည်။

သူမ ဖြတ်သွားရင်း ဤမြွေဖြူလေး ဘိုင်ရုရွှယ် မှာ ထူးခြားသော ပါရမီရှိသည်ကို မြင်ပြီး သူမကို တပည့် အဖြစ် တကယ် လက်ခံချင်၍ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

"ဒါဆို မင်း သဘောတူလိုက်လား" ဟု ရှောင်မို က ခေါင်းမော့ကာ မေးလိုက်သည်။

"သေချာပေါက် မတူပါဘူး..." ဘိုင်ရုရွှယ် လက်ကာပြလိုက်သည်။ "ငါသာ ထွက်သွားရင် နင့်ကို ဘယ်သူ ကြည့်ရှုစောင့်ရှောက်ပေးမှာလဲ။"

ရှောင်မို ခေါင်းငုံ့ကာ ပန်းကန်ထဲရှိ ဆီအကွက်များကို ဇွန်းဖြင့် မွှေနေလိုက်သည်။

"ရှောင်မို... ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ဘာလို့ ဆက်မစားတော့တာလဲ။ အိုးထဲမှာ တစ်ဝက်ကျော်တောင် ကျန်သေးတယ်လေ။" ရှောင်မို စားနေတာကို ရပ်လိုက်သည်ကို ဘိုင်ရုရွှယ် မြင်သွားသည်။

"ရုရွှယ်။" ရှောင်မို ခေါင်းမော့ကာ ဘိုင်ရုရွှယ် ၏ မျက်ဝန်းများကို တည့်တည့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ "ငါ့ကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ပေးစရာ မလိုဘူးဆိုရင် မင်း ကောင်းကင်ယံဂိုဏ်း ကို သွားမလား။"

"ဟင်။" ဘိုင်ရုရွှယ် အနည်းငယ် မှင်သက်သွားပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းများ တုန်ရီလျက် ရှောင်မို ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ရှောင်မို... ဘာ... ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။"

"ရုရွှယ်... နတ်ဘုရားကံကြမ္မာ ဆိုတာ ရဖို့ ခဲယဉ်းတယ်။ ငါ ထင်တာက... ရုရွှယ်... မင်း သွားသင့်ပြီ။"

အခန်း ၄၀ နင်မပါဘဲ လျှောက်ရမယ့် ထာဝရရှင်သန်ခြင်းလမ်းစဉ်ဟာ ငါလျှောက်ချင်တဲ့ လမ်းမဟုတ်ဘူး

"ငါမသွားဘူး"

ရှောင်မိုက သူမကို ကောင်းကင်ယံဂိုဏ်းမှာ ကျင့်ကြံစေချင်ကြောင်း ကြားလိုက်ရသည်နှင့် ဘိုင်ရုရွှယ်သည် ချက်ချင်းပင် မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။

"ရုရွှယ်... မင်းမှာ ကျင့်ကြံဖို့ ပါရမီရှိတယ်။ ဒီလိုနေရာလေးမှာပဲ မင်းကိုယ်မင်း ပိတ်လှောင်မထားသင့်ဘူး။ မင်းကို စောင့်ကြိုနေတဲ့ ပိုကျယ်ပြန့်တဲ့ ကမ္ဘာကြီး ရှိသေးတယ်လေ။"

"ဒါပေမဲ့ ငါက ဒီနေရာကို သဘောကျတယ်"

"ရုရွှယ်... ငါပြောတာ နားထောင်ပါဦး..."

"နားမထောင်ဘူး နားမထောင်ဘူး"

မိန်းကလေးသည် သူမ၏ နားများကို ပိတ်ကာ ခေါင်းကို အဆက်မပြတ် ခါယမ်းနေတော့သည်။

"ရှောင်မို နင်က တကယ့် အစုတ်ပလုတ် ငတုံးကောင်ကြီး"

ဘိုင်ရုရွှယ်သည် သူမ၏ မျက်ရည်များကို သုတ်ကာ ခြံဝင်းထဲမှ ပြေးထွက်သွားတော့သည်။

"ရုရွှယ်..."

ရှောင်မို လှမ်းခေါ်လိုက်သော်လည်း ဘိုင်ရုရွှယ်သည် နေဝင်ရီတရော အမှောင်ထုထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ကျောက်စားပွဲတွင် ထိုင်နေရင်း ရှောင်မိုသည် စားပွဲပေါ်ရှိ ကြက်စွပ်ပြုတ်ကို ကြည့်ကာ မနေနိုင်ဘဲ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

ရှောင်မို၏ အမြင်တွင် ရုရွှယ်သည် သူ၏ဘေး၌ အမြဲကပ်နေခြင်းမှာ သူမအတွက် အကျိုးမရှိပေ။

အကယ်၍ သူမကို လမ်းညွှန်ပေးမည့် ဆရာတစ်ဦး ရှိခဲ့လျှင် သူမ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအတွက် များစွာ အထောက်အကူ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ထို့အပြင် နောင်တစ်ချိန်တွင် ရုရွှယ်သည် နဂါးအဖြစ် အသွင်ပြောင်းရန်အတွက် မြစ်များတစ်လျှောက် ပင်လယ်သို့ ဆင်းသက်ရပေဦးမည်။

ထိုသို့ မြစ်မှပင်လယ်သို့ ဆင်းသက်ရာတွင် သူမ၏ တာအိုလမ်းစဉ်ကို စောင့်ရှောက်ပေးမည့်သူ လိုအပ်သည်။

လောကတွင် အကြီးမြတ်ဆုံးသော ဂိုဏ်းဆယ်ဂိုဏ်းအနက် တစ်ခုဖြစ်သည့် ကောင်းကင်ယံဂိုဏ်းသည် ရုရွှယ်၏ လမ်းစဉ်ကို စောင့်ရှောက်ပေးနိုင်မည့် စွမ်းဆောင်ရည် သေချာပေါက် ရှိပေလိမ့်မည်။

"ငါ သူမကို ဆွဲထားသလို ဖြစ်နေတာလား..."

ရှောင်မို ခေါင်းငုံ့လိုက်ပြီး သူ၏ ရင်ဘတ်မှ ဆွဲကြိုးလေးကို ထုတ်ကြည့်လိုက်သည်။

သူ၏ လည်ပင်းတွင် ဆွဲထားသော ကြည်လင်တောက်ပသည့် ငွေဖြူရောင် မြွေအကြေးခွံလေးကို ကြည့်ရင်း ရှောင်မိုက ယင်းကို မသိမသာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်မိသည်။

ရှောင်မိုသည် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ဘိုင်ရုရွှယ်၏ အခန်းထဲသို့ လျှောက်ဝင်သွားခဲ့သည်။

ဘိုင်ရုရွှယ်၏ အခန်းထဲတွင် အလှဆင်ထားခြင်း ဘာမှမရှိဘဲ ခုတင်တစ်လုံး၊ ထိုင်ခုံတစ်ခုနှင့် မှန်တင်ခုံတစ်ခုသာ ရှိသည်။

ဤမှန်တင်ခုံမှာ လွန်ခဲ့သော တစ်နှစ်ခန့်က အန်တီချန်က သူမ မလိုတော့သဖြင့် ရုရွှယ်ကို ပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

အခန်းလေးမှာ ရိုးရှင်းသော်လည်း အလွန်သန့်ရှင်းသပ်ရပ်လှသည်။

မှန်တင်ခုံအနားသို့ လျှောက်သွားသောအခါ အပ်နှင့်ချည်ဖြင့် သီကုံးထားသော စက္ကူထုပ်လေးတစ်ခုကို ရှောင်မို တွေ့လိုက်ရသည်။

ယင်းကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ သိပ်သည်းလှပသော လက်ရေးလေးများကို မြင်လိုက်ရသည်။

ဘိုင်ရုရွှယ်၏ မှတ်တမ်း (အသုံးစရိတ်စာရင်းလေး)

• စတုတ္ထလ၏ ပထမရက်။

ဘဲသား နှစ်ပိဿာ၊ ကြေးနီပြား ခုနစ်ဆယ်။

ဝက်သား သုံးပိဿာ၊ ကြေးနီပြား ခြောက်ဆယ်။

ပဲပြား နှစ်ပိဿာ၊ ကြေးနီပြား ရှစ်ပြား။

ငရုတ်သီး... ဒီနေ့ ဈေးဝယ်တာ ငွေစ နှစ်ပြား ကုန်သွားတယ်။

ဟွန့်... ဟွမ်ရွာဈေးကို နောက်ဘယ်တော့မှ မသွားတော့ဘူး။ အသားဈေးတွေက တော်တော်တက်နေတာပဲ။

မနက်ဖြန်ကျရင် တောင်ပေါ်တက်ပြီး ရှောင်မိုရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အတွက် အာဟာရဖြစ်အောင် ရစ်ငှက်တစ်ကောင် သွားဖမ်းရမယ်၊ ပိုက်ဆံလည်း သက်သာတာပေါ့။

ဒါပေမဲ့ ရှောင်မိုက မကြာခင် ပြည်နယ်အဆင့် စာမေးပွဲ ဖြေရတော့မှာဆိုတော့ သူ့အတွက် သိုးသားလေးတော့ ဝယ်ပေးမှ ဖြစ်မယ်။ သိုးသားက ခန္ဓာကိုယ်အတွက် ပိုကောင်းတယ်လို့ ကြားဖူးတယ်။

• စတုတ္ထလ၏ ဒုတိယရက်။

ဒီနေ့ ဈေးဝယ်စရာ မလိုဘူး။ မြေအောက်ခန်းထဲမှာ ရှိတာတွေနဲ့ နောက်ထပ် နှစ်ရက်လောက် ခံပါတယ်။

တောင်ပေါ်မှာ ဆေးပင်တချို့ ရှာတွေ့ခဲ့ပြီး ကြက်နှစ်ကောင်လည်း ဖမ်းမိခဲ့တယ်။ တစ်ကောင်ကို ရောင်းပြီး ကျန်တဲ့တစ်ကောင်ကိုတော့ ရှောင်မိုအတွက် စွပ်ပြုတ်ချက်ပေးမယ်၊ ဟီးဟီး... ဟွမ်ရွာက အန်တီဟွမ်က ဈေးကို အတင်းနှိမ်နေတာပဲ။ စိတ်ပျက်ဖို့ကောင်းလိုက်တာ အဲဒီလောက် ဈေးအပေါကြီးနဲ့တော့ မရောင်းနိုင်ပါဘူး

• စတုတ္ထလ၏ တတိယရက်။

ပိုးကောင်လေးတွေရေ... မြန်မြန် ပိုးချည်ထုတ်ပေးကြပါ နင်တို့ အလုပ်ပြီးရင် ငါ အဝတ်တွေ ရက်လုပ်လို့ ရပြီ၊ အဲဒါကို ရောင်းပြီး ရှောင်မိုအတွက် အဝတ်အစားတွေ ချုပ်ပေးရမယ်။

ရှောင်မိုက လကုန်ရင် ပြည်နယ်မြို့တော်ကို သွားရတော့မှာဆိုတော့ သူ့အတွက် လှပတဲ့ ဝတ်ရုံစိမ်းအသစ်တစ်ထည် လုပ်ပေးချင်တယ်။

တခြား စာသင်သားတွေမှာ အဝတ်အစားအသစ်တွေ ရှိရင် ငါ့ရဲ့ ရှောင်မိုမှာလည်း ရှိရမှာပေါ့

• စတုတ္ထလ၏ စတုတ္ထရက်။

ကြက်သွန်မြိတ် တစ်စည်း၊ ကြေးနီပြား တစ်ပြား။

မုန်ညင်းဆီ၊ ကြေးနီပြား နှစ်ပြား။

ခရမ်းသီး...

• စတုတ္ထလ၏ ဆယ့်ငါးရက်မြောက်ရက်။

ရှောင်မိုအတွက် အဝတ်အစားအသစ် တစ်စုံ ချုပ်ပြီးသွားပြီ။ သူ ထွက်သွားမယ့်နေ့ကျရင် ဝတ်ဖို့ ပေးလိုက်မယ်၊ သူ သေချာပေါက် သဘောကျမှာပဲ။

• စတုတ္ထလ၏ နှစ်ဆယ့်လေးရက်မြောက်ရက်။

ရှောင်မိုက ငါချုပ်ပေးတဲ့ အဝတ်တွေကို ဝတ်ကြည့်တယ်။

အင်း... ဒီမမလေးရဲ့ လက်ရာက တကယ်ကို တော်တာပဲ။ ရှောင်မို ဝတ်လိုက်တော့ အရမ်း ကြည့်ကောင်းတာပဲ။

ဒါပေမဲ့ ရှောင်မိုက အဝတ်အစားတွေ မလိုပါဘူးတဲ့၊ သူ့အတွက် ဝတ်ရုံချုပ်ပေးတာထက် ငါ့အတွက် စကတ်တစ်ထည် ချုပ်တာက ပိုအရေးကြီးတယ်တဲ့။

တကယ်တော့ ငါ အဝတ်အစားအသစ်တွေ မလိုပါဘူး။ ငါ အခုဝတ်ထားတဲ့ လျှော်အင်္ကျီလေးနဲ့တင် လုံလောက်နေပါပြီ။

• ပဥ္စမလ၏ ပထမရက်။

ရှောင်မိုနဲ့ ငါ မြို့ထဲ ရောက်လာကြပြီ။ ဒါက လူသားမျိုးနွယ်ရဲ့ ပြည်နယ်မြို့တော်လား။ အရမ်း စည်ကားတာပဲ ရှောင်မိုက ငါ့ကို ဈေးဝယ်ခေါ်သွားပြီး ထန်ဟူလု ဝယ်ကျွေးတယ်။

ထန်ဟူလုက အရမ်း စားလို့ကောင်းတာပဲ။

ဒီနေ့ ရှောင်မိုက ပေါက်စီဆိုင်ကို မြင်တော့ သူ့သူငယ်ချင်းဟောင်းတစ်ယောက်ကို သတိရတယ်တဲ့။ အဲဒါ တခြားမိန်းမများလား။

ပြီးတော့ ပြည့်တန်ဆာရုံတွေ။ ယောက်ျားနဲ့ မိန်းမကြားက ကိစ္စတွေဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာ ရှောင်မို အခုထိ ငါ့ကို မပြောပြသေးဘူး။

ဒါပေမဲ့ ရပါတယ်။ အချိန်တန်ရင် ရှောင်မိုနဲ့ ငါ အတူတူ အဲဒီ ယောက်ျားနဲ့ မိန်းမကြားက ကိစ္စတွေ ကို လုပ်ကြတာပေါ့။

• ပဥ္စမလ၏ ခုနစ်ရက်မြောက်ရက်။

ရှောင်မို စာမေးပွဲခန်းမထဲ ဝင်သွားပြီ။ ရှောင်မို မရှိတော့ အရမ်း ပျင်းတာပဲ။

• ပဥ္စမလ၏ ကိုးရက်မြောက်ရက်။

အိမ်ပြန်ရတော့မယ်၊ အိမ်ပြန်ရတော့မယ်...

• ပဥ္စမလ၏ ဆယ့်ခြောက်ရက်မြောက်ရက်။

ရှောင်မို စာမေးပွဲအောင်ပြီး ကျွီးရန် ဖြစ်သွားပြီ။ လူတိုင်းက ရှောင်မိုကို ချီးကျူးနေကြတယ်။ ရှောင်မိုက တကယ်ပဲ စာပေနတ်ဘုရား ဝင်စားတာ ဖြစ်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားခဲ့ဘူး၊ စာပေနတ်ဘုရားဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာ ငါ မသိပေမဲ့ပေါ့... ဟို ခရိုင်ဝန်က သူ့သမီးကို ရှောင်မိုနဲ့ ပေးစားချင်တယ်တဲ့။ ငါ အရမ်း စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားတယ်။ ရှောင်မိုဆီကနေ မခွဲခွာချင်ဘူး၊ ရှောင်မိုကိုလည်း တခြားမိန်းကလေးတွေနဲ့ မရှိစေချင်ဘူး။ ငါ ဘာလို့ အဲဒီလို ခံစားနေရလဲဆိုတာ ငါ မသိဘူး။

ဒါပေမဲ့ ရှောင်မိုက ခရိုင်ဝန်ရဲ့ သမီးကို လက်မထပ်ဘူးလို့ ပြောတယ်၊ မနက်ဖြန် မြို့ထဲသွားပြီး ခရိုင်ဝန်ကို ငြင်းလိုက်မယ်တဲ့။ ငါ အရမ်း ပျော်တာပဲ။

ဒါပေမဲ့ ငါ ပိုပြီး ကြိုးစားရမယ်၊ လောကမှာရှိတဲ့ တခြားမိန်းမတွေအားလုံးထက် ပိုတော်အောင် ကြိုးစားရမယ်။

အဲဒါဆိုရင် ရှောင်မိုက ငါ့ကို မခွဲခွာနိုင်တော့ဘဲ တခြားမိန်းမတွေကိုလည်း လက်ထပ်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး။

အသုံးစရိတ်စာရင်းနှင့် တူလှသော ဘိုင်ရုရွှယ်၏ မှတ်တမ်းကို ပိတ်လိုက်ပြီး ရှောင်မိုသည် ခုတင်ပေါ်ရှိ ခေါင်းအုံးကို ကြည့်လိုက်မိသည်။

"ရှောင်မို... နင် ငါ့ကို ဆူလို့ရတယ်၊ ရိုက်လို့ရတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါ့ကို မောင်းထုတ်လို့တော့ မရဘူးနော်။ အကယ်၍ တစ်နေ့ကျရင် နင် တကယ်ပဲ သည်းမခံနိုင်တော့ဘူးဆိုရင် ဒီမြွေအကြေးခွံလေးကို ငါ့ခေါင်းအုံးအောက်မှာ သွားထားလိုက်ပါ။ နောက်နေ့ကျရင် ငါ ဘာမှမသိသလို ဟန်ဆောင်ပြီး တိတ်တဆိတ် ထွက်သွားပေးပါ့မယ်။"

ရုရွှယ်၏ စကားသံများက ရှောင်မို၏ စိတ်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေတော့သည်...

"အစုတ်ပလုတ် ငတုံးကောင်ကြီး လူဆိုးကြီး"

"နင့်ကို နှစ်ရက်လောက် စကားမပြောဘူး"

"အစုတ်ပလုတ် ရှောင်မို"

"လူဆိုး ရှောင်မို"

မြွေတောင်၏ တောင်ခါးပန်းရှိ ကျောက်တုံးတစ်တုံးပေါ်တွင် ဘိုင်ရုရွှယ်သည် ကျောက်ခဲလေးများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ကောက်ကာ ရှေ့သို့ ပစ်ပေါက်နေခဲ့သည်။

"နင့်ကို နောက်ဘယ်တော့မှ မတွေ့ချင်တော့ဘူး"

"ထာဝရ... မဟုတ်ဘူး... တစ်လ... ခုနစ်ရက် ထားလိုက်ပါတော့... သုံးရက်လောက်ပဲ ဖြစ်ဖြစ်..."

"အစုတ်ပလုတ် ငတုံးကောင်ကြီး" ဘိုင်ရုရွှယ်သည် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး တောင်အောက်သို့ လှမ်းအော်လိုက်သည်။ "ဒီသုံးရက်အတွင်း နင့်ကို ငါ မတွေ့ချင်ဘူး နင့်ဘာသာနင် ငတ်သေလိုက်တော့"

အော်ဟစ်ပြီးနောက် ဘိုင်ရုရွှယ်သည် ပြန်ထိုင်လိုက်ပြီး သူမကိုယ်သူမ တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်လျက် ခေါင်းကို ဒူးကြားထဲ အပ်ထားလိုက်သည်။

"အဲဒါဆိုရင် ငါ သုံးရက်နေမှ မင်းကို လာရှာရင် ပိုကောင်းမလား။"

မိန်းကလေး အော်ဟစ်ပြီး ဆယ်စက္ကန့်ပင် မပြည့်သေးပေ။

ရှောင်မိုသည် အမှောင်ထုထဲမှ လျှောက်ထွက်လာပြီး ဘိုင်ရုရွှယ်ထံသို့ တိုးလာခဲ့သည်။

ရှောင်မို၏ အသံကို ကြားသောအခါ ဘိုင်ရုရွှယ်၏ ကိုယ်လေးမှာ အနည်းငယ် တုန်ရီသွားသည်။ သူမသည် အလျင်အမြန် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး တောအုပ်ထဲသို့ ပြေးဝင်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

"မပြေးနဲ့ဦး။" ရှောင်မိုသည် ဘိုင်ရုရွှယ်၏ နူးညံ့သော လက်ကောက်ဝတ်ကို အမြန်ဖမ်းဆွဲလိုက်သည်။ "မင်း ထပ်ပြေးရင် ငါ မင်းကို တကယ် ရှာတွေ့တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။"

"နင် ငါ့ကို ရှာတွေ့မှာကို ငါ မလိုချင်ဘူး" ဘိုင်ရုရွှယ်က နှုတ်ခမ်းလေးဆူကာ သူမ၏ မျက်ဝန်းထောင့်မှ မျက်ရည်များကို ခပ်ကြမ်းကြမ်း သုတ်လိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ မင်းမရှိရင် ငါ့အတွက် ဘယ်သူ ဟင်းချက်ပေးမှာလဲ" ရှောင်မိုက ပြုံးလိုက်သည်။ "မင်းက ငါ ငတ်သေမှာကို ကြည့်နေချင်လို့လား။"

"ဟွန့်..." ဘိုင်ရုရွှယ်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ "ငတ်သေလိုက်တော့၊ အစုတ်ပလုတ် ငတုံးကောင်ကြီး..."

ရှောင်မိုက ပြုံးလျက် ဘိုင်ရုရွှယ်၏ ဖြူမွတ်သော ပခုံးလေးများကို ကိုင်ကာ သူ့ဘက်သို့ လှည့်စေပြီး သူမ၏ မျက်ရည်များကို လက်ဖြင့် သုတ်ပေးလိုက်သည်။ "စိတ်မဆိုးပါနဲ့တော့။ ငါ မင်းကို တကယ် မောင်းထုတ်တာ မဟုတ်ပါဘူး။"

"တကယ်လား။"

"တကယ်ပါ။" ရှောင်မို ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ ရုရွှယ်... မင်း တကယ်ပဲ ကောင်းကင်ယံဂိုဏ်းကို မသွားချင်ဘူးလား။"

ဘိုင်ရုရွှယ်က သူမ၏ အရည်လဲ့နေသော မျက်ဝန်းများဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်သည်။ "ငါသွားရင် နင် ငါနဲ့အတူ လိုက်မှာလား။"

ရှောင်မိုက ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ "အဲဒါကတော့ ခက်လိမ့်မယ်ထင်တယ်။ ငါက စာသင်သားတစ်ယောက်ပဲလေ၊ ကျင့်ကြံဖို့ ပါရမီလည်း မရှိဘူး။"

"ဒါဆို ငါမသွားဘူး" ဘိုင်ရုရွှယ်က နှာခေါင်းလေးကို အသာရှုံ့လိုက်သည်။

"ရုရွှယ်... ကောင်းကင်ယံဂိုဏ်းမှာ ကျင့်ကြံရဖို့ဆိုတာ လူပေါင်းများစွာ အိပ်မက်မက်နေကြတဲ့ အရာပဲ။ ထာဝရရှင်သန်ခြင်းကို ရရှိဖို့ဆိုတာ အရမ်းခက်ခဲတယ် ရုရွှယ်၊ မင်းမှာ ဒီအခွင့်အရေး ရှိနေတာပဲ။"

"ဒါပေမဲ့ ရှောင်မို... အဲဒါက ဘာဖြစ်လဲ။"

ဘိုင်ရုရွှယ်၏ မက်မွန်ပွင့် မျက်ဝန်းများက ရှောင်မိုကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

"အကယ်၍ ငါက ထာဝရရှင်သန်ခြင်းကို ရရှိခဲ့ပေမဲ့ နင်သာ မရှိဘူးဆိုရင် အဲဒါက ဘာအဓိပ္ပာယ်ရှိမှာလဲ။

နင်မပါဘဲ လျှောက်ရမယ့် ထာဝရရှင်သန်ခြင်းလမ်းစဉ်ဟာ ငါလျှောက်ချင်တဲ့ လမ်းမဟုတ်ဘူး။"