အခု ငါတို့က စိန်ခေါ်ရမယ့် အလှည့်ပဲ

‘ဒီရွှီနင်ဆိုတဲ့ ကောင်ကတော့...’

ရှဲ့နင်ဟယ် တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်တင်းသွားလေသည်။ သူသည် ခေါင်းကို လှည့်၍ ကြေးစားစစ်သည်တော်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ထိုကြေးစားစစ်သည်မှာ သူနှင့် ခွန်အားချင်း တူညီသည် သို့မဟုတ် ပို၍ပင် သန်မာနိုင်သော်လည်း ယခုအခါ ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လူငယ်၏ လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးသွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။ ဤအရာသည် လက်တွေ့ဖြစ်နေသည်ဟု ယုံကြည်ရန် ခက်ခဲလှပေသည်။

ရှဲ့နင်ဟယ်နှင့် ရွှဲချွင်ထုန်တို့မှာ ခေါင်းနားပန်းကြီးသွားကြတော့သည်။ စိတ်ဆန္ဒနယ်ပယ်မှ သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးကို လက်သီးတစ်ချက်တည်းဖြင့် သတ်ဖြတ်နိုင်ရန်မှာ ဝိညာဉ်နိုးထခြင်းနယ်ပယ်မှ သိုင်းသမားတစ်ဦးအတွက်ပင် ခက်ခဲလှသည့် အရာပင်။ ယခုအချိန်တွင် ရှဲ့နင်ဟယ်နှင့် ရွှဲချွင်ထုန်တို့မှာ အခြားအရာများကို စဉ်းစားနေရန် အချိန်မရှိတော့ချေ။

သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် ထွက်ပြေးရန်ဟူသော အတွေးတစ်ခုတည်းသာ ရှိနေတော့သည်။ ရွှီနင်၏ လက်သီးချက်ကြောင့် သူတို့၏ တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

“ပြေး... မြန်မြန်ပြေးကြ”

ရှဲ့နင်ဟယ်သည် အော်ဟစ်လိုက်ပြီးနောက် နောက်သို့ လှည့်မကြည့်ဘဲ ထွက်ပြေးလေတော့သည်။ ရွှဲချွင်ထုန်သည်လည်း ဒဏ်ရာများကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ အိတ်ကပ်ထဲမှ ဆေးပြားတစ်ပြားကို ထုတ်ကာ သောက်လိုက်ပြီးနောက် ရှဲ့နင်ဟယ်နှင့် လမ်းခွဲ၍ ထွက်ပြေးသွားလေသည်။ ကုန်လှည်းအဖွဲ့ဝင်များအဖြစ် ဟန်ဆောင်ထားကြသော ဖုန်းဟယ်ကိုယ်ခံပညာခန်းမမှ နည်းပြများလည်း အသီးသီး လူစုခွဲကာ ထွက်ပြေးသွားကြသည်။

“ဒါ... ဒါက ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ... ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ”

တုချဲ့မှာ စိတ်ဓာတ်များ ပြိုလဲသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ လွန်ခဲ့သော လဝက်ခန့်က ရွှီနင်နှင့် တွေ့ဆုံစဉ်က သူသည် စိတ်အာရုံနယ်ပယ်တွင်သာ ရှိနေသေးသော်လည်း ယခုကဲ့သို့ တိုတောင်းလှသော အချိန်အတွင်း စိတ်ဆန္ဒနယ်ပယ်မှ သိုင်းပညာရှင်များကို မည်သို့ သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သနည်း။

‘ငါ ဒီရှုပ်ထွေးနေတဲ့ အခြေအနေကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး ထွက်ပြေးမှ ဖြစ်မယ်’

ရွှီနင်၏ လက်ထဲသို့ အဖမ်းခံရပါက ကိုယ်ခံပညာခန်းမသို့ ပြန်ပို့ခံရသည်ဖြစ်စေ၊ မပို့ခံရသည်ဖြစ်စေ သူ သေရမည်မှာ အသေအချာပင်။ တုချဲ့သည် ထိုရှုပ်ထွေးမှုကို အခွင့်ကောင်းယူကာ ချွင်းလင်ခရိုင်နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်အရပ်သို့ ထွက်ပြေးလေတော့သည်။

‘သူက တော်တော် တုံ့ပြန်မှု မြန်တာပဲ’

ရွှီနင်သည် ရန်သူများ ထွက်ပြေးသည်ကို မြင်သောအခါ တုံ့ဆိုင်းမနေပေ။ သူသည် သာမန်လူများကို လျစ်လျူရှုကာ ရွှဲချွင်ထုန်နှင့် ရှဲ့နင်ဟယ်တို့ကိုသာ အရင်ဆုံး အပြတ်ရှင်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ရွှီနင်သည် ရွှဲချွင်ထုန်နောက်သို့ အရင်ဆုံး လိုက်လံဖမ်းဆီးလေသည်။ ထိုသူမှာ ဒဏ်ရာရထားသဖြင့် ဖမ်းရ ပိုလွယ်ကူသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

‘တကယ်လို့ လက်သီးသုံးချက် နည်းစနစ်က ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖိအားပေးပြီး ဟန်ချက်မပျက်သွားစေခဲ့ရင် ရှဲ့နင်ဟယ် မသိလိုက်ခင်မှာတင် ငါ တိုက်ခိုက်နိုင်ခဲ့မှာပဲ’

ရွှီနင်သည် ပြီးပြည့်စုံအောင် မတိုက်ခိုက်နိုင်ခဲ့သော်လည်း နောင်တမရပေ။ နောင်တွင် ဒီရေလက်သီး နည်းစနစ်ကို ဆက်လက် အဆင့်မြှင့်တင်ပါက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် ခွန်အားလည်း တိုးတက်လာမည် ဖြစ်ရာ ထိုပြဿနာများကို ဖြေရှင်းနိုင်ပေလိမ့်မည်။

“မိတ်ဆွေလေးရွှီနင်... ငါမှားသွားတာကို သိပါပြီ”

ရွှီနင်က သူ့အနားသို့ တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာသည်ကို ရွှဲချွင်ထုန် ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် ဆေးပြားကို သောက်ထားသော်လည်း ယခင်ဒဏ်ရာများမှာ လုံးဝ သက်သာသွားခြင်း မရှိသေးပေ။ မူလကပင် သူသည် ရွှီနင်ထက် အားနည်းပြီး ယခု ဒဏ်ရာကြောင့် အရှိန်လျော့နေသဖြင့် ရွှီနင်က သူ့ကို မကြာခင် မီတော့မည် ဖြစ်သည်။

“ငါ ချူးရွှယ်ကိုယ်ခံပညာခန်းမရဲ့ ရှယ်ယာ ၅၀ ရာခိုင်နှုန်းကို ပေးပါ့မယ်... မဟုတ်ဘူး... ၇၀ ရာခိုင်နှုန်းကို အရိပ်လကိုယ်ခံပညာခန်းမကို ပေးပါ့မယ်... ငါ့ကို အသက်ချမ်းသာပေးပါ”

ရွှဲချွင်ထုန်က အသက်ချမ်းသာပေးရန် ကျယ်လောင်စွာ တောင်းပန်လေတော့သည်။ ရွှီနင်က အေးစက်စက် ပြုံးလိုက်သည်။

“မင်းကို သတ်လိုက်ရင် ချူးရွှယ်ကိုယ်ခံပညာခန်းမရဲ့ ၁၀၀ ရာခိုင်နှုန်းလုံးကို ငါတို့ ရနိုင်တာပဲလေ”

ရွှီနင်သည် သူ့နောက်သို့ ဆက်လက် လိုက်လံတိုက်ခိုက်လေသည်။ သူသည် ရွှဲချွင်ထုန်၏ နောက်ကျောတည့်တည့်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး လက်သီးသုံးချက် ဆက်တိုက် ထိုးနှက်လိုက်လေသည်။ ၁၀၀ ရာခိုင်နှုန်း ခွန်အား။ ၂၀၀ ရာခိုင်နှုန်း ခွန်အား။ ၄၀၀ ရာခိုင်နှုန်း ခွန်အား။ ခုခံနိုင်စွမ်း မရှိတော့သော ရွှဲချွင်ထုန်မှာ ချက်ချင်းပင် အသက်ပျောက်သွားတော့သည်။

‘ငါက ရက်စက်တတ်တဲ့လူ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့က ငါ့ကို သတ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာဆိုတော့ ငါ့မှာ ရွေးချယ်စရာ မရှိဘူး။ တကယ်လို့ အခု မင်းကို မသတ်ခဲ့ရင် နောက်ပိုင်းမှာ အဆုံးမရှိတဲ့ ပြဿနာတွေ ကြုံရနိုင်တယ်’

ရွှီနင်သည် ရွှဲချွင်ထုန်၏ အလောင်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ရှဲ့နင်ဟယ်နောက်သို့ ဆက်လက် လိုက်လံဖမ်းဆီးလေသည်။ လိုက်နေစဉ်အတွင်း တုချဲ့ ထွက်ပြေးသွားသော လမ်းကြောင်းကိုလည်း ရွှီနင်က တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်သေးသည်။ တုချဲ့၏ ထွက်ပြေးရာ လမ်းကြောင်းကို စိတ်ထဲ၌ မှတ်သားထားပြီးနောက် ရှဲ့နင်ဟယ်ကိုသာ ဆက်လက် အမဲလိုက်လေတော့သည်။

‘ရွှီနင်က တော်တော် ရက်စက်တာပဲ’

တောင်ကုန်းများပေါ်တွင် ပေါင်းပင်များနှင့် ဆူးပင်များမှာ ရှုပ်ထွေးနေသည်။ တုချဲ့မှာ ကြောက်လန့်တကြား ထွက်ပြေးနေရသဖြင့် ဆံပင်များမှာ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေပြီး အဝတ်အစားများလည်း စုတ်ပြဲနေကာ အကြည့်ရ ဆိုးနေပေသည်။ သူသည် လျင်မြန်သော မြင်းတစ်ကောင်ကို ရှာဖွေချင်သော်လည်း ဖုန်းဟယ်ကိုယ်ခံပညာခန်းမမှ နည်းပြများက သူ့ထက် ဦးအောင် စီးသွားကြသဖြင့် သူစီးရန် မြင်း မကျန်တော့ချေ။ ထို့ကြောင့် တုချဲ့မှာ ခြေလျင်သာ ထွက်ပြေးရတော့သည်။

‘ငါ ဒီလောက်အဝေးကြီး ပြေးလာတာဆိုတော့ သူ ငါ့ကို လိုက်မမီနိုင်လောက်ဘူး’

တုချဲ့သည် ထွက်ပြေးနေရင်း နောက်သို့ မကြာခဏ လှည့်ကြည့်နေမိသည်။ ‘တကယ်လို့ ရွှီနင်သာ ရုတ်တရက် ပေါ်မလာခဲ့ရင် ငါ စိတ်အာရုံနယ်ပယ်ကို ရောက်ပြီး ညီမလေးနဲ့ အတူရှိနေလောက်ပြီ’

တုချဲ့သည် အမုန်းတရားများကြောင့် သွားများကို တင်းတင်းစေ့ထားလိုက်သည်။

“ရွှီနင်... မင်း စောင့်ကြည့်နေလိုက်ပါ... ငါ နတ်ဆိုးဂိုဏ်းတစ်ခုကို ဝင်ပြီး နတ်ဆိုးပညာရပ်တွေကို လေ့ကျင့်မယ်။ တစ်နေ့မှာ ငါ ဟင်းလင်းပြင်နယ်ပယ်ကို ရောက်လာတဲ့အခါ မင်းရဲ့ အသုံးမကျတဲ့ အသက်ကို လာယူပြမယ်”

တုချဲ့သည် အဝေးဆုံးသို့ ထွက်ပြေးရန် အစီအစဉ် ချထားပြီးဖြစ်သည်။ ယခုအချိန်တွင် နောက်ပြန်လှည့်ရန် မဖြစ်နိုင်တော့ဘဲ ချွင်းလင်ခရိုင်နှင့် ဝေးနိုင်သမျှ ဝေးအောင် ပြေးရန်သာ ရှိတော့သည်။

“တုချဲ့... မင်း ဘယ်သူ့ကို သတ်ချင်တာလဲ”

တုချဲ့ နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်စဉ် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ့ရှေ့တည့်တည့်တွင် ရွှီနင်၏ မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရတော့သည်။ ရွှီနင်၏ လက်ထဲတွင် သွေးများ စီးကျနေသော အိတ်တစ်လုံး ပါရှိနေသည်။

“မင်း...”

တုချဲ့၏ ရင်ထဲတွင် တင်းကျပ်သွားပြီး တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီလာတော့သည်။ သူသည် ထိတ်လန့်သွားကာ စကားပင် မပြောနိုင်တော့ဘဲ စိတ်ထဲ၌ ဗလာ ဖြစ်သွားလေသည်။

“မင်းလို သစ္စာဖောက်ကောင်”

ရွှီနင်သည် တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ ရှေ့သို့ တိုးကာ တုချဲ့၏ ရင်ဘတ်ကို လက်သီးဖြင့် ထိုးနှက်လိုက်သည်။ တုချဲ့သည် ထိုဒဏ်ကို အပြည့်အဝ ခံလိုက်ရပြီး ပါးစပ်မှ သွေးများ ပန်းထွက်ကာ နေရာမှာတင် ပွဲချင်းပြီး သေဆုံးသွားတော့သည်။

ရွှီနင်သည် တုချဲ့ ပြောခဲ့သည်များကို ကြားခဲ့သည်။ ဤလူသည် အရိပ်လ ကိုယ်ခံပညာခန်းမအပေါ် နောင်တမရဘဲ သစ္စာဖောက်ခဲ့သည်သာမက နတ်ဆိုးဂိုဏ်းသို့ဝင်ကာ လက်စားချေရန်ပင် ကြံစည်နေသေးသည်။ ဤကဲ့သို့သော လူမျိုးကို အပြတ်မရှင်းခဲ့ပါက နောင်တွင် သူ့အတွက် အန္တရာယ် ပေးနိုင်ပေသည်။

‘အရိပ်လကိုယ်ခံပညာခန်းမရဲ့ အကျပ်အတည်းကတော့ နောက်ဆုံးမှာ ပြီးဆုံးသွားပြီပဲ’

ရွှီနင်သည် တုချဲ့၏ အလောင်းကို ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ ရွှဲချွင်ထုန်ကို သတ်ပြီးနောက် ရွှီနင်သည် ရှဲ့နင်ဟယ်ကို မီသွားခဲ့သည်။ ရှဲ့နင်ဟယ်မှာ အသက်ရှင်လိုသဖြင့် တုချဲ့၏ သစ္စာဖောက်မှုများနှင့် အရိပ်လကိုယ်ခံပညာခန်းမအပေါ် သူတို့၏ အစီအစဉ်များကို ရွှီနင်အား အကုန်ဖွင့်ပြောခဲ့ရသည်။ သူသည် အခြေအနေကို အခွင့်ကောင်းယူ၍ ရွှီနင်ကို ပြန်လည် တိုက်ခိုက်ခဲ့သော်လည်း ရွှီနင်က အလွယ်တကူ ရှောင်တိမ်းကာ သူ့ကို သတ်ပစ်ခဲ့လေသည်။

ကိစ္စများ အားလုံး ပြီးသွားသောအခါ ရွှီနင်သည် ထိုလူသုံးဦး၏ ခေါင်းများကို ဖြတ်၍ အရိပ်လကိုယ်ခံပညာခန်းမသို့ ယူဆောင်သွားရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ ဤသည်မှာ ဟန်ဟူရှောင့်ကို သေချာ ရှင်းပြနိုင်ရန်အတွက် ဖြစ်သည်။ တုချဲ့ကို သတ်ရန် ရွှီနင် အစပိုင်းတွင် တွန့်ဆုတ်နေခဲ့လေသည်။ ဟန်ဟူရှောင့်၏ တစ်ဦးတည်းသော တပည့်ဖြစ်နေသဖြင့် ဟန်ဟူရှောင့်ထံသို့သာ ပို့ဆောင်၍ အပြစ်ပေးရန် စဉ်းစားခဲ့မိသည်။

သို့သော် ဟန်ဟူရှောင့်မှာ စိတ်ပျော့သွားနိုင်သည်ကို ရွှီနင် စိုးရိမ်မိသည့်အပြင် တုချဲ့ ပြောခဲ့သော လက်စားချေမည့် စကားများကြောင့် ဤနေရာမှာတင် အပြတ်ရှင်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

‘ငါ မြို့ထဲကို ပြန်ရမယ်’

ရွှီနင်သည် ဓားတိုတစ်ချောင်းကို ထုတ်ကာ တုချဲ့၏ ခေါင်းကို ဖြတ်၍ အိတ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် ချွင်းလင်ခရိုင်သို့ အမြန်ပြန်လာခဲ့လေသည်။ ထိုအချိန်တွင် နေမင်းမှာ စတင် ထွက်လာနေပြီ ဖြစ်သည်။

…

အရိပ်လကိုယ်ခံပညာခန်းမ…

“မင်း ဘာပြောလိုက်တာလဲ... ရွှီနင်က တုချဲ့နောက်ကို လိုက်ပြီး မြို့ပြင် ထွက်သွားတယ် ဟုတ်လား”

ဟန်ဟူရှောင့်က ဟန်ယွဲ့ကို သံသယများဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ် အဖေ... သူတို့နှစ်ယောက် မြို့ပြင်ကို ထွက်သွားတယ်လို့ နည်းပြတစ်ယောက်ဆီက ကြားရတယ်”

“သူတို့ မြို့ပြင်သွားတာကို ဘာလို့ ငါတို့ကို ဘာမှ မပြောခဲ့ကြတာလဲ”

ဟန်ဟူရှောင့် မေးလိုက်သည်။

“အဲဒါတော့ သမီးလည်း မသိဘူး”

ဟန်ဟူရှောင့်၏ မျက်နှာတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ပေါ်လာသည်။

“အဖေ ဘာကို စိုးရိမ်နေတာလဲ... ဒုတိယခန်းမသခင်ရွှီနဲ့ စီနီယာအစ်ကိုတို့ နှစ်ယောက်လုံး ထွက်ပြေးသွားကြတယ်လို့ ထင်နေတာလား”

ဟန်ဟူရှောင့်က ပြန်မပြောဘဲ ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးမှ မေးလိုက်သည်။

“ဟန်ယွဲ့... ဒီရက်ပိုင်း တုချဲ့ရဲ့ အပြုအမူတွေက ထူးဆန်းနေတယ်လို့ မင်း မထင်ဘူးလား”

“ထူးဆန်းနေတာလား”

ဟန်ယွဲ့က သေသေချာချာ စဉ်းစားကြည့်လိုက်သည်။

“နည်းနည်းတော့ ဟုတ်သလိုပဲ...”

သူမသည် မကြာသေးမီက တုချဲ့ကို သိပ်ပြီး ဂရုမစိုက်ဖြစ်ခဲ့ပေ။

“ဘာဖြစ်လို့လဲ အဖေ”

ဟန်ဟူရှောင့်က လက်ကာပြလိုက်သည်။

“ထားလိုက်ပါတော့... ငါတို့ စောင့်ကြည့်ကြတာပေါ့”

“ခန်းမသခင်”

တံခါးအပြင်ဘက်မှ နည်းပြတစ်ဦး၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ဒုတိယခန်းမသခင်ရွှီ ပြန်ရောက်လာပါပြီ”

ဟန်ဟူရှောင့်သည် ရွှီနင် သို့မဟုတ် တုချဲ့ ပြန်ရောက်လာပါက သူ့ထံ ချက်ချင်း သတင်းပို့ရန် အမိန့်ပေးထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

“တုချဲ့ကော”

ဟန်ဟူရှောင့် မေးလိုက်သည်။

“သူ ပြန်မလာဘူး”

နည်းပြက ဖြေလိုက်သည်။

“သွားကြစို့... ဘာတွေဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာ သွားကြည့်ရမယ်”

ဟန်ဟူရှောင့်သည် အိပ်ရာပေါ်မှ ထရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

“အဖေ... အဖေ့ဒဏ်ရာတွေက...”

ဟန်ယွဲ့က စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်သည်။ ဟန်ဟူရှောင့်က လက်ကာပြလိုက်ပြီး “ရပါတယ်” ဟု ပြောလိုက်၏။ သူ တစ်စုံတစ်ခုကို ရိပ်မိသွားပုံရသည်။

ဟန်ယွဲ့၏ အကူအညီဖြင့် ဟန်ဟူရှောင့်သည် နောက်ဖေးခြံဝင်းထဲသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ရွှီနင်က ထိုနေရာမှာ ရပ်စောင့်နေကာ နည်းပြများစွာလည်း ရွှီနင်၏ အနားတွင် စုရုံးနေကြသည်။

“ဒုတိယခန်းမသခင်ရွှီ...”

ဟန်ဟူရှောင့်သည် ရွှီနင်၏ လက်ထဲတွင် သွေးများ ပေကျံနေသော အိတ်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

“ခန်းမသခင်ဟန်... မိန်းကလေးဟန်ယွဲ့နဲ့ နည်းပြတို့ခင်ဗျာ... အရိပ်လကိုယ်ခံပညာခန်းမရဲ့ အကျပ်အတည်းကတော့ ပြီးဆုံးသွားပါပြီ”

ရွှီနင်သည် သူ၏ လက်ထဲမှ အိတ်ကို ပစ်ချလိုက်ရာ လူအချို့၏ ခေါင်းပြတ်များမှာ အိတ်ထဲမှ ထွက်ကျလာတော့သည်။

“ဒါ... ဒါက...”

ဟန်ဟူရှောင့်သည် ရှေ့သို့ နှစ်လှမ်းခန့် တိုးကာ သေသေချာချာ ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက်တွင်မူ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တောင့်တင်းသွားပြီး မယုံကြည်နိုင်သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေမိတော့သည်။ ဖုန်းဟယ်ကိုယ်ခံပညာခန်းမမှ ရှဲ့နင်ဟယ်၊ ချူးရွှယ်ကိုယ်ခံပညာခန်းမမှ ရွှဲချွင်ထုန်၊ သူ့ကို ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်ခဲ့သော စိတ်ဆန္ဒနယ်ပယ်မှ သိုင်းပညာရှင်နှင့် သူ၏ တစ်ဦးတည်းသော တပည့် တုချဲ့တို့ ဖြစ်နေကြသည်။

ဟန်ဟူရှောင့်တစ်ယောက် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။ ဟန်ဟူရှောင့်သာမက ဟန်ယွဲ့နှင့် အခြားနည်းပြများလည်း ထပ်တူပင် ခံစားနေကြရသည်။ သူတို့သည် အရိပ်လကိုယ်ခံပညာခန်းမတွင် အချိန်ကြာမြင့်စွာ ရှိနေခဲ့ကြသူများ ဖြစ်သဖြင့် ရှဲ့နင်ဟယ်နှင့် ရွှဲချွင်ထုန်ကဲ့သို့သော ထိပ်တန်းပုဂ္ဂိုလ်များကို အလွယ်တကူ မှတ်မိကြလေသည်။

“ဒုတိယခန်းမသခင်ရွှီ... ဒါတွေက ဘာဖြစ်တာလဲ”

ဟန်ယွဲ့သည် ယခု ခံစားနေရသော စိတ်လှုပ်ရှားမှုများကို မည်သို့ ဖော်ပြရမှန်း မသိတော့ပေ။ သူမသည် ရွှီနင်ကိုသာ မေးနိုင်တော့သည်။ ရွှီနင်က ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသော စကားများကို ပြောလိုက်၏။

“အရင်က ခန်းမသခင်ဟန်ကို ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်ပြီး ပြင်းထန်တဲ့ ဒဏ်ရာတွေ ရစေခဲ့တာက ဖုန်းဟယ်ကိုယ်ခံပညာခန်းမက ရှဲ့နင်ဟယ်နဲ့ ချူရွှယ်ကိုယ်ခံပညာခန်းမက ရွှဲချွင်ထုန်တို့ပဲ ဖြစ်တယ်... အခုတော့ သူတို့ကို ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် အပြတ်ရှင်းလိုက်ပါပြီ”

ရွှီနင်၏ စကားများမှာ လူတိုင်း၏ ရင်ကို တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့သည်။

“တုချဲ့ကတော့ သစ္စာဖောက်တစ်ယောက်ပဲ”

ရွှီနင်က လူတိုင်းကို ထပ်မံ ထိတ်လန့်သွားစေမည့် စကားတစ်ခွန်းကို ပြောလိုက်ပြန်သည်။ ထို့နောက် တုချဲ့က သူ့ကို မြို့ပြင်သို့ လှည့်ဖြားခေါ်ဆောင်ကာ သတ်ရန် ကြံစည်ခဲ့ပုံနှင့် ရှဲ့နင်ဟယ် ဖွင့်ပြောခဲ့သော အစီအစဉ်များကို ရှင်းပြလိုက်သည်။

“ဒုတိယခန်းမသခင်ရွှီ... အဖေ ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်ခံရတာက တုချဲ့ကြောင့်လို့ ပြောချင်တာလား”

ဟန်ယွဲ့မှာ သူမ၏ စီနီယာအစ်ကိုက သူမ၏ အဖေကို သတ်ရန် ကြံစည်ခဲ့သည်ကို ခဏတာမျှ မယုံနိုင် ဖြစ်နေရှာသည်။

“ဟုတ်တယ်... ခန်းမသခင်ဟန်... တကယ်လို့ ကျွန်တော့်စကားကို မယုံဘူးဆိုရင် ဖုန်းဟယ်ကိုယ်ခံပညာခန်းမကို သွားကြည့်လို့ ရပါတယ်။ ရှဲ့နင်ဟယ်ရဲ့ စားပွဲပေါ်မှာ သက်သေတွေ ရှိနေမှာပါ”

“မလိုတော့ဘူး”

ရွှီနင်က သက်သေပြရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ဟန်ဟူရှောင့်က သက်ပြင်းရှည်ကြီးကို ချလိုက်ပြီး

“ဒုတိယခန်းမသခင်ရွှီ... ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို ယုံပါတယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

အမှန်စင်စစ် ဟန်ဟူရှောင့်သည် ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်ခံရပြီးကတည်းက တုချဲ့ကို သံသယဝင်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့်လည်း တုချဲ့နှင့် ရွှီနင်တို့ မြို့ပြင်ထွက်သွားသည်ကို သူ စိုးရိမ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

တုချဲ့တွင် တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေသည်ကို သူ ခံစားမိသော်လည်း သူ့အပေါ် မကောင်းကြံစည်လိမ့်မည်ဟု မထင်ခဲ့ပေ။ ထို့အပြင် တုချဲ့သည် သူနှင့် အချိန်ကြာမြင့်စွာ အတူရှိခဲ့သူ ဖြစ်သဖြင့် အလေးအနက် မစဉ်းစားခဲ့မိပေ။

ယခု ရွှီနင်၏ စကားများက သူ့ကို အမှန်တရားကို မြင်သွားစေခဲ့သည်။

တုချဲ့သာ မရှိခဲ့လျှင် သူသည် ထိုကုန်ပစ္စည်း စောင့်ရှောက်ရေး တာဝန်ကို ဘယ်တော့မှ လက်ခံခဲ့မည် မဟုတ်ပေ။

“တုချဲ့က ကိုယ်ခံပညာခန်းမကို သစ္စာဖောက်ပြီး ပြင်ပလူတွေနဲ့ ပေါင်းပြီးတော့ သူ့မိသားစုဝင်တွေကို သတ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာပဲ... သူ သေထိုက်ပါတယ်”

ဟန်ဟူရှောင့်သည် အမှန်တရားကို သိလိုက်ရသောအခါ အစပိုင်းတွင် စိတ်ပျက်သွားသော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် ဒေါသထွက်လာတော့သည်။

သူသည် ဖြောင့်မတ်သောသူ ဖြစ်သဖြင့် သစ္စာဖောက်များကို လုံးဝ သည်းမခံနိုင်ပေ။

တုချဲ့သည် အရိပ်လ ကိုယ်ခံပညာခန်းမ၏ တစ်ဦးတည်းသော တပည့် မဟုတ်သလို နည်းပြများမှာလည်း ဟန်ဟူရှောင့်၏ တပည့်များပင် ဖြစ်ကြသည်။

အကယ်၍ ရွှီနင်က တုချဲ့ကို မသတ်ခဲ့လျှင်ပင် ဟန်ဟူရှောင့်ကိုယ်တိုင် ခန်းမစည်းကမ်းအရ သတ်မည်မှာ အသေအချာပင်။

“ဒုတိယခန်းမသခင်ရွှီ...”

ဟန်ဟူရှောင့်သည် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးကာ လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်၍ ရွှီနင်အား လေးလေးစားစား ဂါရဝပြုလိုက်သည်။

“အရိပ်လ ကိုယ်ခံပညာခန်းမကို ကယ်တင်ပေးခဲ့တဲ့အတွက် ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ်”

ဟန်ဟူရှောင့်တစ်ယောက် ထိုကဲ့သို့ ပြုမူသည်ကို မြင်သောအခါ ဟန်ယွဲ့နှင့် အခြားနည်းပြများလည်း ထပ်တူ ပြုလုပ်ကြတော့သည်။ သူတို့အားလုံးသည် ရွှီနင်ကို ဝိုင်း၍ ဂါရဝပြုလိုက်ကြသည်။

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဒုတိယခန်းမသခင်ရွှီ”

သူတို့အားလုံးသည် ရွှီနင်ကို ရင်ထဲမှ အမှန်တကယ် ကျေးဇူးတင်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ရွှီနင်သည် ဒုတိယခန်းမသခင် ဖြစ်သော်လည်း ဤနေရာသို့ ရောက်သည်မှာ မကြာသေးပေ။ သို့သော် ဤမျှ တိုတောင်းလှသော အချိန်အတွင်းမှာပင် ရွှီနင်သည် သူ၏ စွမ်းဆောင်ရည်များဖြင့် အရိပ်လကိုယ်ခံပညာခန်းမကို ကယ်တင်ခဲ့ပြီး အားလုံးအတွက် အကျပ်အတည်းကို ဖြေရှင်းပေးခဲ့သည်။

“ခန်းမသခင်ဟန်နဲ့ ခင်ဗျားတို့အားလုံးကလည်းဗျာ အားနာစရာကြီး”

ရွှီနင်က နှိမ့်ချစွာ ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်တော် ဒီကို စရောက်တုန်းက ခန်းမသခင်ဟန်နဲ့ ခင်ဗျားတို့အားလုံးက ကျွန်တော့်အပေါ် အများကြီး ကူညီပေးခဲ့ကြတာပဲ။ ကျွန်တော်တို့အားလုံးက ကိုယ်ခံပညာခန်းမတစ်ခုတည်းက ညီအစ်ကိုတွေပဲလေ... တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကူညီကြရမှာပေါ့”

ရွှီနင်၏ စကားများကြောင့် ၎င်းတို့သည် သူ့အပေါ် ပိုမို ကြည်ညိုလေးစားသွားကြသည်။

“ဒုတိယခန်းမသခင်ရွှီ... အတော်လေး ပင်ပန်းနေမှာပဲ။ အရင်ဆုံး အနားယူလိုက်ပါဦး။ ညနေကျမှ ဆိုင်တစ်ဆိုင်မှာ ဂုဏ်ပြုစားပွဲ လုပ်ကြတာပေါ့”

ဟန်ယွဲ့က ရွှီနင်မှာ အစွမ်းထက်သော ရန်သူများနှင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့ရသဖြင့် ပင်ပန်းနေမည်ကို သိနေသည်။

ရွှီနင်က လက်ကာပြလိုက်ပြီး

“အခုက ဂုဏ်ပြုဖို့ အချိန် မဟုတ်သေးဘူး” ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူက ဟန်ဟူရှောင့်ကို ကြည့်ကာ “ခန်းမသခင်ဟန်... အခုက တခြားခန်းမတွေကို ကျွန်တော်တို့က ပြန်ပြီး စိန်‌ခေါ်ရမယ့်အလှည့် မဟုတ်ဘူးလား” ဟု မေးလိုက်သည်။

“ဘာ...”

ဟန်ဟူရှောင့်သည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားသည်။ ရှဲ့နင်ဟယ်နှင့် ရွှဲချွင်ထုန်တို့ သေဆုံးသွားပြီ ဖြစ်သဖြင့် ဖုန်းဟယ်ကိုယ်ခံပညာခန်းမနှင့် ချူးရွှယ်ကိုယ်ခံပညာခန်းမတို့မှာ အကာအကွယ်မဲ့နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ထိုခန်းမများကို အပိုင်စီးနိုင်မည် မဟုတ်သော်လည်း တတ်နိုင်သမျှ အမြန်ဆုံး လှုပ်ရှားရပေလိမ့်မည်။

“ဒါဆိုရင်တော့ ဒုတိယခန်းမသခင်ရွှီကိုပဲ အားကိုးရတော့မှာပဲ”

ဟန်ဟူရှောင့်က ရွှီနင်ကို ပြောလိုက်သည်။ ရွှီနင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ရှဲ့နင်ဟယ်နှင့် ရွှဲချွင်ထုန်တို့သည် အရိပ်လ ကိုယ်ခံပညာခန်းမကို အပိုင်စီးချင်ခဲ့ကြသော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ သူတို့၏ ကိုယ်ခံပညာခန်းမများကသာ အဖျက်ဆီးခံရတော့မည် ဖြစ်သည်။

“ဟန်ယွဲ့... လူအချို့ကို ရွေးပြီး ဒုတိယခန်းမသခင်ရွှီနောက်ကို လိုက်သွားလိုက်”

ဟန်ဟူရှောင့်က ဟန်ယွဲ့ကို အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

“ဟုတ်ကဲ့”

ဟန်ယွဲ့က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ ခဏအကြာတွင် လူတစ်စုမှာ ကိုယ်ခံပညာခန်းမမှ ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။

ရွှီနင်နောက်သို့ လိုက်ပါသွားသော နည်းပြများမှာ အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားနေကြသည်။ သူတို့သည် ယခုကဲ့သို့ ယုံကြည်ချက်အပြည့်ဖြင့် လမ်းလျှောက်ခဲ့ရသည်မှာ အတော်လေး ကြာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ချူးရွှယ်ကိုယ်ခံပညာခန်းမမှာ ပိုနီးသောကြောင့် သူတို့ အရင်ဆုံး သွားခဲ့ကြ၏။ ရွှီနင်တို့အဖွဲ့ ချူရွှယ်ကိုယ်ခံပညာခန်းမသို့ ရောက်သောအခါ ခန်းမမှာ ဖွင့်လှစ်ခြင်း မရှိသေးပေ။

ဒေါက်... ဒေါက်... ဒေါက်...

နည်းပြတစ်ဦးက တံခါးကို ခေါက်လိုက်သည်။

“ဘယ်သူလဲ”

တံခါးအထဲမှ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

တံခါးခေါက်လိုက်သော နည်းပြ၏ မျက်နှာတွင် ယုံကြည်မှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး

“အရိပ်လကိုယ်ခံပညာခန်းမကကွ... မင်းတို့ကို သင်ခန်းစာ လာပေးတာ”

ဟု အော်ပြောလိုက်လေတော့သည်။