လက်သီးတစ်ချက်၏ စွမ်းအား

ဝုန်း..

တတိယမြောက်လက်သီးချက်ကို ထုတ်ဖော်ပြီးနောက် ရွှီနင်၏လက်ကောက်ဝတ်တွင် ရုတ်တရက် ကျင်ခနဲ ခံစားလိုက်ရသည်။

ထိုလက်သီးချက်ကို ထုတ်ဖော်လိုက်စဉ် ပေါက်ကွဲထွက်လာသော အားအင်သည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်အပေါ် ဝန်ပိစေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤလက်သီးချက်၏ စွမ်းအားသည် ယခင်လက်သီးချက်ထက် နှစ်ဆ ပိုပြင်းထန်သောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

ဤသည်မှာ ဒီရေလက်သီးကို မလေ့ကျင့်မီက ရွှီနင် ထုတ်ဖော်နိုင်သော တိုက်ခိုက်မှုစွမ်းအားထက် လေးဆ ပိုများလေသည်။

‘ဟင်းလင်းပြင်နယ်ပယ် လျှို့ဝှက်နည်းစနစ်တွေအားလုံးက ဒီလောက်တောင် ကြောက်စရာကောင်းတာလား’

ဤသည်မှာ ဒီရေလက်သီး၏ ပထမအဆင့်သာ ရှိသေးပြီး သူသည် “ထူးခြားမှု” အပြောင်းအလဲကိုပင် မကြုံတွေ့ရသေးချေ။

‘စတုတ္ထမြောက်လက်သီးချက်ကိုသာ ထုတ်လိုက်ရင် စွမ်းအားက တတိယလက်သီးချက်ထက် နှစ်ဆ ပိုပြင်းထန်လိမ့်မယ်’

သို့သော် ဤအချက်ကို တွေးမိပြီးနောက် ရွှီနင်သည် ထပ်မံစမ်းသပ်ရန် အစီအစဉ် မရှိတော့ပေ။

တတိယလက်သီးချက်ကပင် သူ့ကို မသက်မသာ ဖြစ်စေခဲ့လျှင် စတုတ္ထလက်သီးချက်သည် သေချာပေါက် ဒဏ်ရာရစေလိမ့်မည်။

‘ဒါက ခန်းမသခင်ဟန် ပြောဖူးတဲ့အတိုင်းပဲကိုး... သာမန်လူသားနယ်ပယ် သိုင်းပညာရှင်တွေက ဟင်းလင်းပြင်နယ်ပယ် လျှို့ဝှက်နည်းစနစ်တွေကို သုံးတဲ့အခါ ဝန်ပိတတ်ကြတယ် ဆိုတာလေ’

ရွှီနင်သည် ထိုအရာကို ကိုယ်တိုင်ကြုံတွေ့လိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။

‘သာမန်လူသားနယ်ပယ် သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက်က ဟင်းလင်းပြင်နယ်ပယ် လျှို့ဝှက်နည်းစနစ်တွေကို ဘယ်တော့မှ အပြည့်အဝ အသုံးချနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး... အသုံးပြုတဲ့အခါ သူတို့ရဲ့အဆင့်နဲ့ စွမ်းအားတွေက အကြီးအကျယ် ကန့်သတ်ခံရလိမ့်မယ်’

ရွှီနင် တွေးတောလိုက်သည်။ ‘ဒီရေလက်သီးရဲ့ ပထမလက်သီးချက် သုံးခုကိုတော့ ရန်သူတွေနဲ့တိုက်ခိုက်ရာမှာ ငါသုံးလို့ရတယ်... ဒါပေမဲ့ စတုတ္ထမြောက်လက်သီးချက်ကိုတော့ အကျပ်အတည်းကြုံတဲ့ အခြေအနေမျိုးမှာ ဝှက်ဖဲအနေနဲ့ပဲ သုံးသင့်တယ်... မဟုတ်ရင် ငါပေးဆပ်ရမယ့် တန်ကြေးက အရမ်းများလွန်းတယ်’

‘ဒါတောင်မှ ဒီရေလက်သီးက အရမ်းစွမ်းအားကြီးနေတုန်းပဲ... ငါ့လက်သီးချက်တွေရဲ့ စွမ်းအားကို ဆက်တိုက် နှစ်ဆတိုးပွားအောင် လုပ်နိုင်တယ်’

ရွှီနင်သည် သူ၏လက်ကောက်ဝတ်များကို နှိပ်နယ်ပေးလိုက်သည်။ ‘ဒီလို စွမ်းအားဆင့်ပွားမှုရဲ့ အကန့်အသတ်က ဘယ်လောက်လဲဆိုတာ ငါမသိသေးဘူး... ဒါပေမဲ့ လောလောဆယ်မှာတော့ ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှုက တစ်ခုတည်းသော ကန့်သတ်ချက်ပဲ... ငါ့ခန္ဓာကိုယ် ပိုသန်မာလေ ငါ့လက်သီးက ပိုပြင်းထန်လေ ဖြစ်မှာ... တကယ်လို့ ငါ့ခန္ဓာကိုယ်က အရမ်းအားနည်းနေရင် ဒီရေလက်သီးရဲ့ စွမ်းအားကလည်း ကန့်သတ်ခံရလိမ့်မယ်’

‘တကယ်လို့ ငါသာ ဝိညာဉ်နိုးထခြင်းနယ်မြေ... ဒါမှမဟုတ် ဟင်းလင်းပြင်နယ်ပယ်ကို ရောက်သွားရင် ဒီရေလက်သီးက ပိုပြီးကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ သက်ရောက်မှုတွေကို ဖန်တီးပေးနိုင်လိမ့်မယ်’

‘စွမ်းအင် ၁၀၀ ယူနစ် သုံးလိုက်ရတာ တန်ပါတယ်’

ရွှီနင် ပြုံးလိုက်သည်။

ဤစွမ်းအင် ၁၀၀ ယူနစ်ကို အသုံးပြုလိုက်ခြင်းသည် အလွန်တန်ဖိုးရှိသည်ဟု ရွှီနင် မြင်သည်။

၎င်းသည် သူ၏ လက်ရှိတိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်ကို တိုးမြှင့်ပေးရုံသာမက အနာဂတ်တွင် ဒုက္ခကြုံတွေ့ရပါက အသုံးပြုရန် အပိုဆောင်းဝှက်ဖဲတစ်ခုကိုလည်း ရွှီနင်အား ပိုင်ဆိုင်စေခဲ့သည်။

မနက်ဖြန်အတွက် ရွှီနင် စိုးရိမ်ပူပန်မှု အနည်းငယ်ရှိခဲ့လျှင်ပင် ယခုအခါ ထိုစိုးရိမ်မှုများ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

ပြိုင်ဘက်သည် ဟင်းလင်းပြင်နယ်ပယ် သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး မဟုတ်သရွေ့ မည်သူကမျှ သူ့ကို သတ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ပြီးတော့ ဟင်းလင်းပြင်နယ်ပယ် သိုင်းပညာရှင်များသည် ဤကဲ့သို့သော နိမ့်ကျသည့် အငြင်းပွားမှုမျိုးတွင် ဘယ်တော့မှ ပါဝင်ပတ်သက်မည် မဟုတ်ချေ။

‘တကယ်လို့ ပြိုင်ဘက်က မနက်ဖြန်ကျရင် ငါ့ကို ခြုံခိုတိုက်ခိုက်မယ်ဆိုရင် သူတို့ဘက်က ထိပ်တန်းသိုင်းပညာရှင်အချို့ကို သေချာပေါက် လွှတ်လိမ့်မယ်’

‘အရာအားလုံး အဆင်ပြေရင် ငါက ဖုန်းဟယ်ကိုယ်ခံပညာခန်းမနဲ့ တခြားအင်အားစုရဲ့ ခေါင်းဆောင်ပိုင်းတွေကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်တယ်... သူတို့ကို ရှင်းပြီးတာနဲ့ သူတို့ဆီက ပစ္စည်းတွေရဲ့ ဝေစုကို ငါသေချာပေါက် ရမှာပဲ’

ကြွယ်ဝချမ်းသာမှုကို လိုလားသော ရွှီနင်၏စိတ်ဆန္ဒသည် တဖြည်းဖြည်း တိုးပွားလာခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ စွမ်းအားတိုးတက်မှုမှ ရွှီနင်ထံသို့ ယူဆောင်လာပေးသော ယုံကြည်မှုပင် ဖြစ်သည်။

‘မနက်ဖြန်ကျရင် ဘာဖြစ်မလဲဆိုတာ ကြည့်ကြတာပေါ့’

ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ရှိ လင်းလက်နေသော လမင်းကြီးကို ကြည့်ရင်း ရွှီနင်၏ရင်ထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်များစွာ ဖြစ်ပေါ်နေလေသည်။

…

နောက်တစ်နေ့…

မနက် ၅ နာရီ အချိန်၌…

ရွှီနင်နှင့် တုချဲ့တို့သည် ကိုယ်ခံပညာခန်းမ၏ အရှေ့တွင် တွေ့ဆုံကြသည်။

ရွှီနင် အချိန်မှန် ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ တုချဲ့တစ်ယောက် စိတ်လှုပ်ရှားနေသလို စိုးရိမ်ထိတ်လန့်နေခဲ့သည်။

ဤအခြေအနေရောက်မှတော့ ရွှီနင်က သူ့အကြံကို ရိပ်မိသည်ဖြစ်စေ၊ မရိပ်မိသည်ဖြစ်စေ သူ ဂရုမစိုက်တော့ပေ။

သူသည် ရွှီနင်ကို မြို့ပြင်သို့ အောင်မြင်စွာ ခေါ်ထုတ်သွားနိုင်ရန်သာ မျှော်လင့်နေမိသည်။

တုချဲ့၏အမြင်တွင် ရွှီနင်၏အစီအစဉ်က ဘာပဲဖြစ်နေပါစေ၊ မြို့ပြင်သို့ ရောက်သွားသည်နှင့် အရာအားလုံး အဆင်ပြေသွားမည်ဟု ယူဆထားသည်။

ရွှီနင် မည်မျှပင် သန်မာပါစေ၊ သူသည် စိတ်ဆန္ဒနယ်ပယ်သို့ ယခုလေးတင် ချိုးဖျက်ဝင်ရောက်ထားသော လူငယ်သိုင်းသမားတစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။

ရှဲ့နင်ဟယ်နှင့် သူ့အကူများသည် ရွှီနင်ကို အလွယ်တကူ ဖြေရှင်းနိုင်ပေလိမ့်မည်။

ထိုအချိန်ကျရင် သွေးစိတ်ဆန္ဒဆေးလုံး၏ ကျန်တစ်ဝက်ကို ရရှိပြီး စိတ်အာရုံနယ်ပယ်သို့ အဆင့်တက်နိုင်ရုံသာမက ဟန်ယွဲ့ကိုလည်း သူ ပိုင်ဆိုင်နိုင်တော့မည် ဖြစ်သည်။

“ဒုတိယခန်းမသခင်ရွှီ”

တုချဲ့က ရွှီနင်ကို ဦးစွာ ဂါရဝပြုလိုက်ပြီးနောက် “ဒီကိစ္စအတွက် ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ်ဗျာ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ရွှီနင်က သူ့စကားကို ယုံမယုံ တုချဲ့ မသိပေ။

“ရပါတယ်”

ရွှီနင်က မကျေမနပ်ဖြစ်ပုံ မပြဘဲ တုချဲ့ကို တက်ကြွစွာပင် တိုက်တွန်းလိုက်သည်။ “မြို့တံခါးဆီ သွားပြီး ကုန်သည်အဖွဲ့နဲ့ သွားပေါင်းကြတာပေါ့... မဟုတ်ရင် ခရီးစဉ် ကြန့်ကြာပြီး သူတို့ကို စောင့်ခိုင်းစေမိလိမ့်မယ်”

“ဟုတ်ကဲ့”

ဤသည်မှာ တုချဲ့ ကြားချင်နေသော စကားပင် ဖြစ်သည်။

သူတို့နှစ်ဦး ထွက်ခွာလာကြပြီး ခရိုင်မြို့တံခါးဆီသို့ အလျင်အမြန် သွားရောက်ကြသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်မှာ အနည်းငယ် မှောင်နေသေးသည်။ လမ်းမပေါ်တွင် လျှောက်သွားနေစဉ် လမ်းဘေးရှိ မနက်စာဆိုင်အနည်းငယ်မှလွဲ၍ အခြားလမ်းသွားလမ်းလာများကို မတွေ့ရပေ။

တုချဲ့သည် ရွှီနင်၏ဘေးမှ လျှောက်လာသည်။ သူသည် မြို့တံခါးသို့ ဘေးကင်းကင်းနှင့် မြန်မြန်ဆန်ဆန် ရောက်ချင်နေသည်။

ဤလမ်းခရီးသည် သူလျှောက်ခဲ့ဖူးသမျှထဲတွင် အရှည်ဆုံးဟု တုချဲ့ ခံစားနေရသည်။

မကြာမီ သူတို့နှစ်ဦး မြို့တံခါးသို့ နောက်ဆုံးတွင် ရောက်ရှိလာကြသည်။

မြို့တံခါးကို ကြည့်ရင်း တုချဲ့တစ်ယောက် သူ့အစီအစဉ် ပြီးပြည့်စုံလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

“ကုန်သည်အဖွဲ့က ဘယ်မှာလဲ”

ရွှီနင်က မြို့တံခါးအနီးတစ်ဝိုက်ကို ကြည့်လိုက်သော်လည်း ကုန်သည်အဖွဲ့ကို မတွေ့ရသဖြင့် ခေါင်းလှည့်ကာ တုချဲ့ကို မေးလိုက်သည်။

“သူတို့ မြို့ပြင်မှာ စောင့်နေကြပါတယ်”

တုချဲ့၏အဖြေက အမှန်ပင်ဖြစ်သည်။

ကုန်သည်အဖွဲ့ ရှိနေပြီး သူတို့သည် မြို့ပြင်တွင် အမှန်တကယ် စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။

သို့သော် ကုန်သည်အဖွဲ့မှာ အစစ်အမှန် မဟုတ်ပေ။ ၎င်းသည် ဖုန်းဟယ် ကိုယ်ခံပညာခန်းမမှ နည်းပြများက ရုပ်ဖျက်ထားခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

“ဒါဆိုရင် မြို့ပြင်ထွက်ကြတာပေါ့”

ရွှီနင်နှင့် တုချဲ့တို့သည် မြို့တံခါးကို လျင်မြန်စွာ ဖြတ်သန်းသွားကြသည်။

မြို့ပြင်သို့ ရောက်သည်နှင့် အဝေးတွင် စောင့်ဆိုင်းနေသော ကုန်သည်အဖွဲ့ကို မြင်လိုက်ရသည်။

သူတို့သည် ကုန်ပစ္စည်းအများအပြား ပို့ဆောင်ရန် မလိုသဖြင့် လှည်းနှစ်စီးသာ ယူလာကြသည်။ အစောင့်အဖွဲ့တွင် လူဦးရေ ဆယ်ယောက်မပြည့်ဘဲ ကျန်သူများမှာ ကုန်သည်အဖွဲ့မှ ဖြစ်ကြသည်။

မြို့တံခါးမှ ထွက်လာပြီး ကုန်သည်အဖွဲ့ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ တုချဲ့ နောက်ဆုံးတွင် စိတ်သက်သာရာ ရသွားတော့သည်။

“ဒုခန်းမသခင်ရွှီ... သူတို့ ဟိုမှာပါ၊ သွားကြရအောင်”

တုချဲ့၏စကားသံတွင် ယုံကြည်မှုများ ပြန်လည်ပြည့်ဝလာပုံရသည်။

“အားလုံးပဲ... နောက်ကျသွားတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်”

တုချဲ့က ရှေ့သို့ ဦးဆောင်လျှောက်သွားပြီး ခေါင်းဆောင်လုပ်သူကို လက်သီးဆုပ်ကာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်၊ ထို့နောက် မိတ်ဆက်ပေးလိုက်၏။ “ဒါက ဒုခန်းမသခင်ရွှီပါ... သူက ကျုပ်တို့ကို လိုက်ပါစောင့်ရှောက်ပေးမှာပါ”

“သွားကြစို့”

ခေါင်းဆောင်လုပ်သူက တုချဲ့၏ခံစားချက်ကို ဂရုစိုက်ပုံမရပေ။

သူက ရွှီနင်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် အဖွဲ့ကို ထွက်ခွာရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

လှည်းပေါ်တွင် အပိုမြင်းများ မပါသောကြောင့် ရွှီနင်နှင့် တုချဲ့တို့သည် မြင်းစီး၍ မရပေ။ သူတို့သည် ကုန်သည်အဖွဲ့၏ အနောက်ဘက်ရှိ အမိုးဖွင့်လှည်းပေါ်တွင်သာ ထိုင်လိုက်ကြသည်။

လှည်းပေါ်သို့ ရောက်သည်နှင့် ရွှီနင် ရုတ်တရက် ပြုံးလိုက်သည်။

“ဒုခန်းမသခင်ရွှီ... ဘာကို ပြုံးနေတာလဲ”

ဒီတစ်ခါတွင်တော့ တုချဲ့က ရွှီနင်ကို အပြုံးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

တုချဲ့သည် ယခုအခါ ရွှီနင်ကို ကြောက်လန့်ခြင်း မရှိတော့ပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရှေ့ဆုံးမှ လှည်းပေါ်တွင် ရှဲ့နင်ဟယ်နှင့် အခြားသူများက အသက်ငွေ့ထိန်းဆေးလုံးများကို သောက်သုံးထားပြီး ရွှီနင်ကို လုပ်ကြံရန် စောင့်ဆိုင်းနေကြကြောင်း သူသိထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သူတို့ ဆယ်မိုင်ခန့် ခရီးနှင်ပြီးပါက ရွှီနင်သည် သူတို့၏ အစီအစဉ်ကို သိရှိသွားလျှင်တောင်မှ မြို့ထဲသို့ ပြန်လည်ထွက်ပြေးနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

“ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး...”

ရွှီနင်လည်း ပြုံးလိုက်သည်။

တုချဲ့က သူ့ကိုကြည့်ရင်း နေရခက်သလို ခံစားလိုက်ရသည်။

သို့သော် ရွှီနင်သည် သူ့ထောင်ချောက်ထဲသို့ ဝင်လာပြီဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက် တုချဲ့ ပြန်လည်သက်သာရာ ရသွားသည်။

ခွပ်... ခွပ်... ခွပ်...

မြို့ပြင်တွင် မြင်းခွာသံများက ပုံမှန်စည်းချက်ဖြင့် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

“ရပ်လိုက်... ရပ်လိုက်ကြစမ်း”

မိုင်အနည်းငယ် ခရီးနှင်ပြီးနောက် ရွှီနင်သည် အမိုးဖွင့်လှည်းပေါ်တွင် ရုတ်တရက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။

ရွှီနင်၏အကြည့်များက ကုန်သည်အဖွဲ့ထဲရှိ လူတိုင်းကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်သည်။

“ဒုခန်းမသခင်ရွှီ... ခင်ဗျား ဘာလုပ်...”

တုချဲ့သည် အလွန်သတိရှိသူ ဖြစ်သည်။ သူသည် လှည်းပေါ်မှ ချက်ချင်း အရင်ဆင်းလိုက်ပြီး ရွှီနင်နှင့် ခပ်ခွာခွာ နေလိုက်သည်။

“ဖုန်းဟယ် ကိုယ်ခံပညာခန်းမက အရင်တုန်းကလည်း အစောင့်တာဝန်တွေ ယူခဲ့ဖူးတယ်ဆိုတာ ကျုပ်သေချာပါတယ်”

ရွှီနင်က လှည်းပေါ်ရှိလူများကို စကားပြောသကဲ့သို့ ကုန်သည်အဖွဲ့ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ “ခင်ဗျားတို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကုန်သည်အဖွဲ့လို့ ခေါ်ချင်ရင် သရုပ်ဆောင်တာ ဒီထက်နည်းနည်း ပိုပြင်ဆင်သင့်တယ် မဟုတ်လား... အားလုံးက ကျုပ်ကို စိတ်လှုပ်ရှားပြီး စိုက်ကြည့်နေကြတာကို ကျုပ် မရိပ်မိဘူးလို့ ထင်နေကြသလား”

တုချဲ့ ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် သူ့အရှေ့ရှိ လှည်းဆီသို့ ပြေးသွားလိုက်သည်။

‘ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ... ရွှီနင်က ငါတို့အစီအစဉ်ကို ရိပ်မိသွားတာပဲ’

ရွှီနင် စကားဆုံးသည်နှင့် ရှေ့မှလှည်းသည် ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး သစ်သားပြားများ နေရာအနှံ့ လွင့်စဉ်ကုန်သည်။

လူသုံးယောက် လှည်းပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလာကြပြီး အားလုံးက ရွှီနင်ကို အပြုံးဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

“မိတ်ဆွေလေးရွှီနင်... မင်းက တော်တော်သတ္တိရှိတာပဲ”

ဆံပင်တစ်ဝက် ဖြူနေသော ရှဲ့နင်ဟယ်က မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးဖြင့် ရွှီနင်ကို လက်သီးဆုပ်ကာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

သူ၏ ဤအမူအရာသည် ရွှီနင်ကို ခြုံခိုတိုက်ခိုက်တော့မည့်ပုံနှင့် လုံးဝ မတူပေ။

“ကောင်လေး... ငါတို့ လှည်းထဲမှာ ပုန်းနေတာကို မင်းဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ... ငါတို့အားလုံး အသက်ငွေ့ထိန်းဆေးလုံးတွေ သောက်ထားတာပါ”

ဒီတစ်ခါ စကားပြောသူမှာ အရပ်ပုပု အဘိုးအိုတစ်ဦးဖြစ်ပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် အရေးအကြောင်းများ၊ ကြောက်မက်ဖွယ် အမာရွတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ဤသူမှာ အရိပ်လကိုယ်ခံပညာခန်းမကို ဆန့်ကျင်သော အခြားအင်အားစုတစ်ခု၏ ခေါင်းဆောင်ပိုင်းဖြစ်သူ၊ ချူးရွှယ်ကိုယ်ခံပညာခန်းမ၏ ပိုင်ရှင် ရွှဲချွင်ထုန် ဖြစ်လေသည်။

ရှဲ့နင်ဟယ်နှင့် ရွှဲချွင်ထုန်တို့အပြင် အသက် ၄၀ မပြည့်သေးသော အခြားလူတစ်ယောက်လည်း ရှိနေပြီး သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်များ ရှိနေသည်။

အကယ်၍ ဟန်ဟူရှောင့်သာ ဒီနေရာမှာ ရှိနေခဲ့လျှင် ဤလူကို သေချာပေါက် မှတ်မိပေလိမ့်မည်။ ဤသူမှာ ယခင်က ဟန်ဟူရှောင့်ကို ခြုံခိုတိုက်ခိုက်ခဲ့သော စိတ်ဆန္ဒနယ်ပယ် သိုင်းသမားပင် ဖြစ်သည်။

‘သူတို့က အသက်ငွေ့ထိန်းဆေးလုံးတွေ သုံးထားတာကိုး’

ရွှဲချွင်ထုန်၏ မေးခွန်းကို ကြားပြီးနောက် ယခင်က တုချဲ့မှာ သူ၏ မသမာသော ရည်ရွယ်ချက်များကို မည်သို့ ဖုံးကွယ်ခဲ့သည်ကို ရွှီနင် နားလည်သွားသည်။

“အားလုံးပဲ တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်”

ရွှီနင် လက်သီးဆုပ်ကာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

နှစ်ဖက်လုံးသည် ရန်သူများနှင့် မတူကြပေ။

“အသက်ငွေ့ထိန်းဆေးလုံးတွေက ကောင်းပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားတို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထိန်းချုပ်ထားရမှာပေါ့”

ရွှီနင်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ “ခင်ဗျားတို့ အသက်ငွေ့ထိန်းဆေးလုံးတွေ သောက်ထားပေမယ့် လှည်းထဲကနေ ကျုပ်ကို ခိုးခိုးကြည့်နေကြတယ်လေ”

ရွှဲချွင်ထုန် ရယ်မောလိုက်သည်။ “ငါ မင်းကို တကယ် လျှော့တွက်မိတာပဲ... မင်းက အခုမှ အဆင့်တက်ထားတာဆိုတော့ ငါတို့ကို အာရုံခံမိမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်ခဲ့တာ... ကြည့်ရတာ ငါတို့က အရမ်း မောက်မာမိသွားပုံရတယ်”

“ရွှီနင်... ငါတို့ ဒီရောက်နေမှတော့ ဘာဖြစ်လာမလဲဆိုတာ မင်းသိမှာပါ”

ရွှဲချွင်ထုန် ရှေ့သို့ နှစ်လှမ်းတိုးလိုက်သည်။ “မူလကတော့ ငါတို့ မင်းကို ချက်ချင်း သတ်ပစ်ချင်တာ... ဒါပေမဲ့ အခု ငါ မင်းကို သဘောကျသွားပြီဆိုတော့ မင်း အရိပ်လကိုယ်ခံပညာခန်းမကနေ ထွက်ပြီး ငါတို့နဲ့အတူ အရိပ်လကိုယ်ခံပညာခန်းမကို ဖျက်ဆီးပစ်ကြမလား... တိုက်ပွဲကရတဲ့ ပစ္စည်းတွေကိုတောင် မင်းကို ဝေစုခွဲပေးဦးမယ်”

ရွှဲချွင်ထုန် ဤစကားကို ပြောလိုက်သည်နှင့် တုချဲ့ ထိတ်လန့်သွားသည်။

အကယ်၍ ရွှီနင်သာ စိတ်ပြောင်းသွားခဲ့လျှင် တုချဲ့ ဒုက္ခရောက်ပေတော့မည်။

ရွှီနင်က သူ့ကို လက်စားချေမည်မှာ မလွဲဧကန်ပင်။

“ခင်ဗျားက ဘယ်သူလဲ”

ရွှီနင်သည် မေးခွန်းကို ချက်ချင်း မဖြေဘဲ အခြားမေးခွန်းတစ်ခုကို ပြန်မေးလိုက်သည်။

သူသည် ချွင်းလင်ခရိုင်သို့ ရောက်ရှိနေသည်မှာ မကြာသေးသဖြင့် လူအများအပြားကို မသိရှိသေးပေ။

“ငါက ချူးရွှယ်ကိုယ်ခံပညာခန်းမက ရွှဲချွင်ထုန်ပဲ”

ရွှဲချွင်ထုန်သည်ချွင်ထုန်သည် သူ့ကိုယ်သူ ဖုံးကွယ်မထားပေ။

ထို့နောက် ရှဲ့နင်ဟယ်ကလည်း မိတ်ဆက်လိုက်သည်။ “ဖုန်းဟယ် ကိုယ်ခံပညာခန်းမက ရှဲ့နင်ဟယ်ပါ”

သူတို့နှစ်ဦးအပြင် တတိယလူကတော့ စကားမပြောပေ။ သူသည် ငှားရမ်းခံထားရသော လူသတ်သမားအဖြစ်သာ ဤနေရာသို့ ရောက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဩော်... မြို့ထဲက စီနီယာနှစ်ယောက်ကိုး”

ရွှီနင် ထပ်မံ၍ လက်သီးဆုပ် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

နောက်ကွယ်မှ ကြိုးကိုင်သူကို နောက်ဆုံးတော့ သိလိုက်ရလေပြီ။

“ဘယ်လိုလဲ... အရိပ်လကိုယ်ခံပညာခန်းမကနေ ထွက်ပြီး ငါတို့နဲ့ ပူးပေါင်းမယ့် ကမ်းလှမ်းချက်ကို လက်ခံမလား”

ရွှဲချွင်ထုန်က ထပ်မေးလိုက်သည်။

ရွှီနင် ပြုံးလိုက်သည်။ “စီနီယာရွှဲ... ကျုပ်မှာလည်း ကမ်းလှမ်းချက်တစ်ခု ရှိတယ်”

“ဟေ...”

ရွှဲချွင်ထုန် မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။ “ပြောစမ်း”

“ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက်ကလည်း အရမ်းသဘောကောင်းကြတယ်လို့ ကျုပ်ထင်တယ်... ဖုန်းဟယ် ကိုယ်ခံပညာခန်းမနဲ့ ချူးရွှယ်ကိုယ်ခံပညာခန်းမရဲ့ ရှယ်ယာ ၅၀ ရာခိုင်နှုန်းကို ကျုပ်တို့ အရိပ်လကိုယ်ခံပညာခန်းမဆီ လျော်ကြေးအနေနဲ့ ပေးလိုက်ရင်ရော ဘယ်လိုလဲ... ဒါဆိုရင် ကျုပ် ခင်ဗျားတို့အသက်ကို ချမ်းသာပေးမယ်”

ရွှီနင်၏လေသံမှာ အလွန်နူးညံ့သိမ်မွေ့နေသည်။

သို့သော် ရွှဲချွင်ထုန်နှင့် အခြားသူများ ကြားလိုက်ရသောအခါ သူတို့ နားကြားမှားသည်ဟု ထင်လိုက်ကြသည်။

“ရွှီနင်... ငါတို့လို လူကြီးတွေကို မင်းရဲ့ပြိုင်ဘက် ဖြစ်ဖို့ မတန်ဘူးလို့ ထင်နေတာလား”

ရွှဲချွင်ထုန်၏အပြုံးများ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူ့လေသံက ခက်ထန်လာသည်။

“ဟုတ်တယ်”

ရွှီနင် ပြုံးဖြဲဖြဲ လုပ်လိုက်သည်။

“ကြည့်ရတာ မင်းက ငါ့ကမ်းလှမ်းချက်ကို လက်ခံဖို့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိဘူးပဲ... ထားလိုက်ပါတော့... ဆက်ပြောနေစရာ မလိုတော့ဘူး”

ရွှီနင်က သူတို့သုံးဦးကို ကြည့်လိုက်သည်။ “စိတ်ဆန္ဒနယ်ပယ် သိုင်းသမား သုံးယောက်တည်း... ဒါအကုန်ပဲလား”

ရွှီနင် ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားလိုက်သည်၊ တူညီသော နယ်ပယ်မှ သိုင်းသမားသုံးဦးကို ရင်ဆိုင်နေရသော်လည်း သူက ဦးဆောင်တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။

“သတ္တိရှိလှချည်လား”

ရွှဲချွင်ထုန်သည် ရှေ့ဆုံးတွင် ရပ်နေပြီး ရွှီနင် ဦးဆောင်တိုက်ခိုက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူသည် ရှောင်တိမ်းရန်အကြံမရှိဘဲ တည့်တည့်ရင်ဆိုင်လိုက်သည်။ “မင်း သိပ်နုံအတာပဲ... စိတ်ဆန္ဒနယ်ပယ် သိုင်းသမားတိုင်းက အတူတူမဟုတ်ဘူးဆိုတာ ဒီနေ့ ငါမင်းကို သင်ခန်းစာ ပေးရသေးတာပေါ့”

ရွှီနင်သည် ရွှဲချွင်ထုန်၏စကားကို လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။

အတွင်းအားများ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် စတင်ဆူပွက်လာသည်။

ရွှီနင်သည် ရွှဲချွင်ထုန်ထံသို့ လက်သီးဖြင့် ထိုးလိုက်သည်။

ဤသည်မှာ ဒီရေလက်သီး ပထမလက်သီးချက် ဖြစ်သည်။

‘ဒီစွမ်းအားက...’

လက်သီးချက်က သူ့ဆီရောက်လာသောအခါ ရွှဲချွင်ထုန်သည် ကြီးမားသော စွမ်းအားတစ်ခုကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။

သူသည် လက်သီးချက်ကို ကာကွယ်ရန် လက်မောင်းများကို အမြန်ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။

ဝုန်း…

လက်သီးက ရွှဲချွင်ထုန်ကို ထိမှန်သွားသည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ရွှဲချွင်ထုန်သည် ခရုပတ် လည်ပတ်အားတစ်ခု သူ၏လက်မောင်းမှတစ်ဆင့် ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ တိုးဝင်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

“သောက်ကျိုးနည်း... သူက အခုမှ အဆင့်တက်ထားတဲ့ စိတ်ဆန္ဒနယ်ပယ် သိုင်းသမား မဟုတ်ဘူး... သူက စိတ်ဆန္ဒနယ်ပယ် အထွတ်အထိပ်ပဲ”

ရွှဲချွင်ထုန်၏ ပါးစပ်ထောင့်မှ သွေးများ စီးကျလာသည်။

ရွှီနင်၏လက်သီးချက် သူ့အပေါ် ကျရောက်လာသောအခါ ရွှီနင်၏ အစစ်အမှန်စွမ်းအားကို သူ တွေ့ရှိသွားသည်။

‘စိတ်ဆန္ဒနယ်ပယ် အထွတ်အထိပ် ဟုတ်လား’

ရှဲ့နင်ဟယ်နှင့် ကြေးစားသိုင်းသမားတို့၏ မျက်နှာထားများ ပြောင်းလဲသွားသည်။ ထို့နောက် သူတို့သည် အဖော်ဖြစ်သူကို ကူညီရန် ချက်ချင်း ကြိုးစားလိုက်ကြသည်။

သို့သော် ၎င်းတို့မှာ နှေးကွေးလွန်းနေသည်၊ ရွှီနင်သည် ဒီရေလက်သီး ဒုတိယလက်သီးချက်ကို ထုတ်ဖော်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

ဤလက်သီးချက်သည် ပထမလက်သီးချက်ထက် နှစ်ဆ ပိုပြင်းထန်ပေသည်။

ဒီတစ်ကြိမ် ထပ်မံအထိုးခံလိုက်ရသော ရွှဲချွင်ထုန်သည် သွေးများ အန်ချလိုက်သည်။

သူ့မျက်လုံးထဲတွင် ထိတ်လန့်မှုများ ပေါ်လာသည်။

‘ဒီစွမ်းအားက စိတ်ဆန္ဒနယ်ပယ်ကို ကျော်လွန်နေပြီ’

ရွှဲချွင်ထုန်သည် သူ၏ ကိုယ်တွင်းကလီစာများတွင် ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ ဒဏ်ရာအပြင်းအထန် ရနေပြီဖြစ်ကြောင်း ကောင်းစွာ သိလိုက်သည်။

“ငါ့ကို ကူကြပါဦး”

ရွှဲချွင်ထုန်သည် ဝါရင့်အကြီးအကဲတစ်ဦး၏ ဂုဏ်သိက္ခာများ ပျောက်ဆုံးသွားပြီး အရှက်မရှိ အော်ဟစ်အကူအညီတောင်းလိုက်သည်။

ရှဲ့နင်ဟယ်နှင့် ကြေးစားသိုင်းသမားတို့သည် ရွှီနင်ကို တားဆီးရန် ရှေ့သို့ ချက်ချင်း တိုးဝင်လာကြသည်။

သို့သော် ရွှီနင်၏ တတိယလက်သီးချက်က အသင့်ဖြစ်နေလေပြီ။

ဤလက်သီးချက်သည် ရွှဲချွင်ထုန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိမှန်ရမည်ဖြစ်သော်လည်း ကြေးစားသိုင်းသမားက သူ့ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် ဝင်ရောက်ကာကွယ်လိုက်သည်။

ရွှီနင်သည် မျက်တောင်မခတ်ဘဲ ဆက်လက်တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။

ဝုန်း...

တတိယလက်သီးချက်။

ဤသည်မှာ ပထမလက်သီးချက်၏ စွမ်းအားထက် လေးဆ ပိုများလေသည်။

ငှားရမ်းခံထားရသော သိုင်းသမားသည် ရွှီနင်၏ တတိယလက်သီးချက်ကို ခံယူလိုက်သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း သူ့ရင်ဘတ် ချိုင့်ဝင်သွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ အရိုးများ ကျိုးပဲ့ကုန်သည်။

ကြေးစားသိုင်းသမားသည် သွေးတစ်လုပ် အန်ထုတ်လိုက်သည်။ သူ၏ အသည်းအပိုင်းအစများပင် ပါလာခဲ့သည်။

“ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ”

ရှဲ့နင်ဟယ်သည် ကြေးစားသိုင်းသမား၏ ဘေးနားတွင် ရှိနေသည်။ သူသည် ထိုလက်သီးချက်ထဲမှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အငွေ့အသက်ကို ခံစားမိလိုက်သလို သူ့ဘေးနားရှိ ကြေးစားသိုင်းသမား၏ အသက်စွမ်းအားများ လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကိုလည်း ခံစားလိုက်ရသည်။

မကြာမီတွင် ထိုကြေးစားသိုင်းသမားသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားပြီး ငြိမ်သက်သွားလေတော့သည်။