အခန်း (၄၁-၄၂)

အခန်း ၄၁ သခင်လေးက သူမရဲ့ ကံကြမ္မာပဲ၊ ပြီးတော့ သူမရဲ့ ဖူးစာပဲ

နှစ်ရက်အကြာတွင်။

ဘိုင်ရုရွှယ် ပြောခဲ့သည့်အတိုင်းပင် ထိုတာအိုသီလရှင်သည် သူတို့ရဲ့ အိမ်သို့ ထပ်မံ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ရှောင်မိုက တာအိုသီလရှင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမ ဒီအတိုင်း ရပ်နေရုံမျှဖြင့်ပင် လောကီအညစ်အကြေးကင်းစင်သော အရှိန်အဝါတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်နေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

သူမ မည်မျှပင် အတိုင်းအဆမရှိ လှပနေပါစေ၊ သူမအပေါ် မကောင်းသော စိတ်ကူးများ လုံးဝ ဝင်လာမည်မဟုတ်ပေ။

ကိုယ်နဲ့ သူမကြားမှာ ဘယ်လိုမှ ဖြတ်ကျော်လို့မရနိုင်တဲ့ ကြီးမားတဲ့ ကွာဟချက်တစ်ခု ရှိနေတယ်လို့ မသိစိတ်ကနေ အလိုလို ခံစားနေရသလိုပင်။

တာအိုသီလရှင်ကို မြင်သောအခါ ဘိုင်ရုရွှယ်သည် ရှောင်မိုရဲ့ အနောက်သို့ အလျင်အမြန် ပုန်းအောင်းသွားသည်။

တာအိုသီလရှင်က သူမကို ပြန်ပေးဆွဲသွားမည်ကို စိုးရိမ်နေသကဲ့သို့ပင်။

"ဒီတာအိုဘုန်းကြီး ဖူချန်က သခင်လေးကို ဂါရဝပြုပါတယ်။" ဖူချန်က တာအိုဂါရဝပြုလိုက်သည်။

"ဒီဂျူနီယာ ရှောင်မိုက နတ်သမီးကို ဂါရဝပြုပါတယ် ခင်ဗျာ။" ရှောင်မိုက ပြန်လည် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"သခင်လေးနဲ့ ဒီသခင်မလေးရဲ့ ဆက်ဆံရေးက ဘာလဲလို့ မေးလို့ရမလား..." ဖူချန်က မေးလိုက်သည်။

"သူငယ်ချင်းတွေပါ။" ရှောင်မိုက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ဖူချန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် ရှောင်မိုရဲ့ အနောက်တွင် ပုန်းအောင်းနေသော ဘိုင်ရုရွှယ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "သခင်မလေး... ဘယ်လို ဆုံးဖြတ်လိုက်လဲလို့ မေးလို့ရမလား။"

ဘိုင်ရုရွှယ်က ရှောင်မိုရဲ့ နောက်မှနေ၍ ကြောက်ရွံ့စွာဖြင့် ခေါင်းပြူကြည့်လိုက်ပြီး သူမရဲ့ လက်သေးသေးလေးက ရှောင်မိုရဲ့ အင်္ကျီကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ "ငါ... ငါ ထာဝရရှင်သန်ခြင်းကို မကျင့်ကြံဘူး နင်နဲ့အတူ မလိုက်ဘူး"

ဖူချန်က ရှောင်မိုကို ကြည့်လိုက်သည်။

ရှောင်မိုလည်း အနည်းငယ် လက်မြှောက်အရှုံးပေးချင်နေသည်။ "မနေ့က ကျွန်တော်လည်း ရုရွှယ်ကို ဖျောင်းဖျကြည့်သေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ရုရွှယ်က ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မသွားချင်ဘူးလို့ ငြင်းနေတယ်။"

ဖူချန်က ဘိုင်ရုရွှယ်ကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဒီတာအိုဘုန်းကြီး နားလည်ပါပြီ။ ကြည့်ရတာ ဖူးစာဆုံမယ့် အချိန် မရောက်သေးဘူး ထင်ပါတယ်။"

ဖူချန်သည် သူမရဲ့ ရင်ခွင်ထဲမှ ကျောက်စိမ်းဆွဲသီးတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ "အကယ်၍ သခင်မလေးရုရွှယ် စိတ်ပြောင်းသွားခဲ့ရင် ဒီကျောက်စိမ်းဆွဲသီးကို ယူပြီး ကောင်းကင်ယံဂိုဏ်းက ဒီတာအိုဘုန်းကြီးဆီကို အချိန်မရွေး လာရှာလို့ ရပါတယ်။"

ဘိုင်ရုရွှယ်က ရှောင်မိုကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ရှောင်မိုက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

ထိုအခါမှသာ ဘိုင်ရုရွှယ်သည် သူမရဲ့ လက်ကို ဂရုတစိုက် ဆန့်ထုတ်ကာ ကျောက်စိမ်းဆွဲသီးကို လှမ်းယူလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် ဒီတာအိုဘုန်းကြီး ပြန်ခွင့်ပြုပါဦး။ အနှောင့်အယှက်ပေးမိတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်။"

"နတ်သမီးကို ရွာထိပ်အထိ ကျွန်တော် လိုက်ပို့ပေးပါ့မယ်။"

ဖူချန် ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ရှောင်မိုက ပြောလိုက်သည်။

ဖူချန် လှည့်လာပြီး ရှောင်မိုရဲ့ မျက်ဝန်းများကို တည့်တည့် ကြည့်လိုက်ကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဒါဆို သခင်လေးကို ဒုက္ခပေးရတော့မှာပဲ။"

"ကြွပါ ခင်ဗျာ။"

ရှောင်မိုက ဘိုင်ရုရွှယ်ကို အိမ်စောင့်နေရန် ပြောပြီးနောက် ဖူချန်ကို ရွာအထွက်ဘက်သို့ ဦးဆောင် ခေါ်သွားလိုက်သည်... "သခင်လေးက ဒီတာအိုဘုန်းကြီးကို တစ်ခုခု မေးချင်လို့လား။"

သူတို့နှစ်ဦး အတန်ကြာ လျှောက်လာပြီးနောက် ဖူချန်က သူမဘေးရှိ အမျိုးသားကို မေးလိုက်သည်။

စောစောက ရှောင်မိုက သူမကို လိုက်ပို့ပေးမည်ဟု ပြောကတည်းက သူ့မှာ သူမကို မေးစရာ တစ်ခုခု ရှိနေပြီး ဘိုင်ရုရွှယ်ကို မသိစေချင်ကြောင်း ဖူချန် ခန့်မှန်းမိပြီး ဖြစ်သည်။

"ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ နတ်သမီးရဲ့ အမြင်ကို ဘာမှ လွတ်မသွားနိုင်ဘူးပဲ။ ကျွန်တော့်မှာ တကယ်ပဲ မေးစရာ မေးခွန်းတချို့ ရှိနေပါတယ်။ နတ်သမီးက ရှင်းပြပေးနိုင်မလားတော့ မသိဘူး။"

"သခင်လေး... ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းသာ ပြောပါ။"

"မြွေတစ်ကောင်ကနေ နဂါးအဖြစ် အသွင်ပြောင်းတဲ့ ကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး မေးချင်လို့ပါ။"

ဖူချန်ရဲ့ မျက်ဝန်းများတွင် အံ့သြသွားသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ "ဒါဆို သခင်လေးက သိပြီးသားပေါ့။"

"ကျွန်တော်က ဘယ်လိုလုပ် မသိဘဲ နေမှာလဲ။"

ရှောင်မိုက ပြုံးကာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် ငယ်ငယ်တုန်းက မြွေဖြူလေးတစ်ကောင်ကို ကယ်ခဲ့ဖူးတယ်။ သုံးနှစ်ကြာတော့ အဖြူရောင်စကတ်နဲ့ ကလေးမလေးတစ်ယောက်က ကျွန်တော့်ကို လာရှာတယ်။

သူမမှာ အတည်တကျ နေစရာ မရှိဘူး၊ ဆောင်းရာသီရောက်တိုင်း ပျောက်သွားတတ်တယ်၊ ပြီးတော့ အစပိုင်းတုန်းက သူမရဲ့ အသွင်ပြောင်းတာက သိပ်မကျွမ်းကျင်သေးဘူး၊ သူမရဲ့ မြွေအမြီးကိုတောင် နှစ်ခါသုံးခါလောက် ထုတ်ပြမိသေးတယ်။

ဖြစ်နိုင်တာက လျှို့ဝှက်ချက်ကို မသိတာ သူမတစ်ယောက်တည်းများ ဖြစ်နေမလားပဲ။

ဒါပေမဲ့ သူမက မပြောတော့ ကျွန်တော်လည်း မမေးဖြစ်ခဲ့ဘူး။"

"သခင်လေး မကြောက်ဘူးလား။"

"သူမ ဘယ်သူ့ကိုမှ ဒုက္ခမပေးခဲ့ပါဘူး။ ကျွန်တော်က ဘာကို ကြောက်ရမှာလဲ။"

"ကောင်းတယ်။" ဖူချန်က ရှောင်မိုကို ကြည့်ကာ ချီးကျူးလိုက်သည်။ "သခင်လေးမှာ တာအိုနှလုံးသား ရှိတယ်၊ ကံမကောင်းတာက ဝိညာဉ်အမြစ် မရှိတော့ တာအိုကို မကျင့်ကြံနိုင်တာပဲ။"

"လူတိုင်းမှာ ကိုယ့်ဘဝနဲ့ကိုယ် ရှင်သန်ရတဲ့ နည်းလမ်းတွေ ရှိပါတယ်။ တာအိုကို မကျင့်ကြံနိုင်ရင်လည်း ကျွန်တော်က သာမန်လူတစ်ယောက်အနေနဲ့ပဲ နေသွားမှာပါ။" ရှောင်မို ပြုံးလိုက်သည်။ "နတ်သမီးလည်း ရုရွှယ်အတွက် လာတာ ဖြစ်ရမယ် မဟုတ်လား။"

"မှန်ပါတယ်။"

ဖူချန် ဖုံးကွယ်မထားခဲ့ပေ။

"အဲဒီတုန်းက ဒီတာအိုဘုန်းကြီး ဒီရွာကို ဖြတ်သွားရင်း မိစ္ဆာချီ အနည်းငယ် ရှိနေတဲ့ ခြံဝင်းတစ်ခုကို တွေ့လိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီမိစ္ဆာချီက နေနဲ့ လလို သန့်စင်ကြည်လင်နေတာကို တွေ့ရတယ်။

ဒီအချက်က သူမ ဘယ်သူ့ကိုမှ ဒုက္ခမပေးခဲ့ဖူးဘဲ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကိုပဲ သုံးပြီး ကျင့်ကြံခဲ့တယ်ဆိုတာ ပြသနေတယ်။

ဒီတာအိုဘုန်းကြီးက သိချင်စိတ်နဲ့ လာကြည့်ရင်း သခင်လေးရဲ့ ခြံဝင်းထဲက သခင်မလေးဘိုင်မှာ အလွန်ကောင်းမွန်တဲ့ အရိုးတည်ဆောက်ပုံနဲ့ ထူးခြားတဲ့ ပါရမီရှိတာကို တွေ့လိုက်ရလို့ သူမကို တပည့်အဖြစ် လက်ခံချင်စိတ် ဖြစ်ပေါ်လာတာပါ။

အရင်က ဖုံးကွယ်ထားခဲ့တဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်၊ သခင်လေး ခွင့်လွှတ်ပေးမယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။"

"နတ်သမီး... အဲဒီလောက်လည်း မလိုပါဘူး။" ရှောင်မိုရဲ့ မျက်နှာအမူအရာတွင် အနည်းငယ် လွမ်းဆွေးမှုများ ပါဝင်လာသည်။ "တကယ်တော့ သူမ ဒီမှာ မရှိသင့်ဘူး၊ ကျွန်တော်ကသာ သူမကို ဆွဲထားသလို ဖြစ်နေတာပါ။"

ဖူချန် ပြုံးလိုက်သည်။ "လူပဲဖြစ်ဖြစ် မိစ္ဆာပဲဖြစ်ဖြစ် လူတိုင်းမှာ ကိုယ်ပိုင် ကံကြမ္မာ အကျိုးဆက်တွေ ရှိကြပါတယ်။ သူမက သခင်လေးရဲ့ ဘေးမှာ နေချင်တယ်ဆိုတာက သူမအတွက်တော့ သခင်လေးဟာ သူမရဲ့ တာအိုပဲဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပါပဲ။ ဘယ်လိုလုပ် ဆွဲထားတယ်လို့ ပြောလို့ရမှာလဲ။"

ရှောင်မို အတွေးနက်သွားသည်။

ဖူချန် ဆက်ပြောသည်။ "သခင်လေးရဲ့ စောစောက မေးခွန်းကို ဖြေရရင်... မြွေတစ်ကောင်ကနေ နဂါးအဖြစ် အသွင်ပြောင်းဖို့ဆိုတာ တကယ်ကို မလွယ်ကူပါဘူး။

မြွေတစ်ကောင်က အရင်ဆုံး မြွေကြီးအဖြစ် အသွင်ပြောင်းရပါတယ်။ ဒါက အခြေခံအကျဆုံး အဆင့်ဖြစ်ပြီး သဘာဝရန်သူတွေ အပါအဝင် လူသားတွေရဲ့ ဖမ်းဆီးစားသောက်မှုကနေ ရှောင်ရှားဖို့၊ သင့်တော်တဲ့ ဝိညာဉ်မြေတွေကို ရှာဖွေဖို့၊ ရောဂါဘယနဲ့ ဘေးအန္တရာယ်တွေကို တွန်းလှန်ဖို့၊ ပြီးတော့ အရေးကြီးဆုံးက အဆင့်နိမ့်သတ္တဝါတစ်ကောင်ရဲ့ အလိုအလျောက် တုံ့ပြန်မှုတွေနဲ့ ပျင်းရိမှုတွေကို ကျော်လွှားပြီး ကျင့်ကြံခြင်းကို စွဲစွဲမြဲမြဲ လုပ်ဆောင်ဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။

သူမမှာ မူလက ဘေးဒုက္ခတစ်ခု ရှိခဲ့ပေမဲ့ သခင်လေးက ကယ်တင်ခဲ့လို့ အခု သူမက မြွေဖြူကြီးအဖြစ် အသွင်ပြောင်းသွားပြီ။

ဒီအခက်အခဲကိုတော့ သူမ ဖြတ်ကျော်သွားပြီ။"

"အဲဒီနောက် မြွေကြီးကနေ မြွေနဂါးအဖြစ် အသွင်ပြောင်းရမယ်၊ အဲဒီအဆင့်မှာတော့ သာမန်လူတွေရဲ့ ဖမ်းဆီးစားသောက်မှုကနေ ရှောင်ရှားရုံတင်မကဘဲ ကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ ဖမ်းဆီးစားသောက်မှုကနေပါ ရင်ဆိုင်ရတော့မယ်။

ဒီတာအိုဘုန်းကြီး ကြည့်ရသလောက် သခင်မလေးရုရွှယ်မှာ ဘိုးဘေးတွေဆီက အမွေဆက်ခံထားတဲ့ လက္ခဏာတွေရှိပြီး နဂါးအဖြစ် အသွင်ပြောင်းနိုင်တဲ့ အလားအလာလည်း ရှိနေတယ်။ ဒါကြောင့် ကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ ပစ်မှတ်ထားခံရနိုင်ခြေ ပိုများတယ်။ သခင်လေး... သခင်မလေးဘိုင်ကို သတိထားဖို့ သေချာပြောပြထားပေးပါ။"

ရှောင်မို ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဒီဂျူနီယာ မှတ်ထားပါ့မယ်။"

ဖူချန် ဆက်ပြောသည်။ "မြွေနဂါးအဖြစ် အသွင်ပြောင်းပြီးနောက်မှာတော့ နဂါးပျံအဖြစ် အသွင်ပြောင်းရမယ်၊ ဒါက မြွေမျိုးနွယ်တွေအတွက် အရေးအကြီးဆုံး အပိုင်းပဲ။

နဂါးပျံအဖြစ် အသွင်ပြောင်းတယ်ဆိုတာ နဂါးပျံရဲ့ လမ်းကြောင်းကို လျှောက်လှမ်းခြင်း ပဲ။

ဒါက ပုံမှန်အားဖြင့် သည်းထန်စွာ ရွာသွန်းတဲ့ မိုး၊ တောင်ကျရေတွေနဲ့ လျှံတက်နေတဲ့ မြစ်ရေတွေ ရှိတဲ့အချိန်မှာ ဖြစ်ပေါ်လေ့ရှိတယ်။

မြွေမျိုးနွယ်တွေက အဲဒီကြီးမားလှတဲ့ ရေကြီးရေလျှံမှု စွမ်းအားကို အသုံးပြုပြီး မြစ်ကြောင်းတစ်လျှောက် ပင်လယ်ဆီကို စုန်ဆင်းကြရတယ်။ ဒီဖြစ်စဉ်က အလွန်တရာ အန္တရာယ်များပြီး မြစ်ကြောင်းထဲက ကျောက်ဆောင်ကြီးတွေ၊ တောင်တန်းတွေလို သဘာဝ အတားအဆီးတွေကို ဖြတ်ကျော်ဖို့ ဒါမှမဟုတ် ရှောင်ကွင်းဖို့ လိုအပ်တယ်။

ပြီးတော့ တံတားခုံးတွေ ဒါမှမဟုတ် တံတားတိုင်တွေအောက်မှာ ချိတ်ဆွဲထားတဲ့ နဂါးသတ်ဓားတွေ၊ ရေကာတာတွေ၊ ပြီးတော့ အဆောင်မန္တန်တွေ ရေးထွင်းထားတဲ့ နဂါးချည်ကြိုးတွေ စတဲ့ လူလုပ် အတားအဆီးတွေလည်း ရှိသေးတယ်။

နဂါးပျံရဲ့ လမ်းကြောင်းကို လျှောက်လှမ်းခြင်း အချိန်မှာ ပြင်းထန်တဲ့ လေမုန်တိုင်း၊ မိုးသည်းထန်မှု၊ လျှပ်စီးလက်ခြင်းနဲ့ မိုးကြိုးပစ်ခြင်းတွေ သေချာပေါက် ရှိရမယ်။

မြစ်ကြောင်းထဲမှာ ရှေ့ဆက်နေတဲ့ မြွေမျိုးနွယ်တွေကို မိုးကြိုးနဲ့ လျှပ်စီးတွေက ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပစ်ချလိမ့်မယ်၊ ပြီးတော့ အများစုက မိုးကြိုးဘေးဒဏ်ကြောင့် တစ်စစီ အပိုင်းပိုင်းအစစ ဖြစ်သွားကြလိမ့်မယ်။"

"နောက်ဆုံးအနေနဲ့ စစ်မှန်သောနဂါးအဖြစ် အသွင်ပြောင်းခြင်းပဲ။

မြွေမျိုးနွယ်တွေ ပင်လယ်ထဲ ရောက်သွားပြီးတဲ့နောက် သူတို့ကို ငုပ်လျှိုးနေတဲ့ နဂါးပျံတွေ လို့ ခေါ်တယ်။ ဒီအချိန်မှာ သူတို့က ကြိုးကြိုးစားစား ကျင့်ကြံနိုင်ပြီ။

အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ကျင့်ကြံပြီးသွားရင် အထွတ်အထိပ် ယန်ရွှေရောင်မိုးကြိုးကိုးချက် ကျဆင်းလာလိမ့်မယ်။

ကျရှုံးသွားရင် ခန္ဓာကိုယ် ပျက်စီးမယ်၊ တာအိုလမ်းစဉ် ပျောက်ကွယ်မယ်၊ ဝိညာဉ်တွေ လွင့်စဉ်ပျောက်ကွယ်သွားမယ်။

အောင်မြင်သွားရင်တော့ စစ်မှန်သောနဂါးအဖြစ် အသွင်ပြောင်းသွားလိမ့်မယ်။"

"..." ဖူချန်ရဲ့ စကားများကို ကြားပြီးနောက် ရှောင်မို မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။

"သခင်လေး ဘာကို စိုးရိမ်နေလဲဆိုတာ ဒီတာအိုဘုန်းကြီး သိပါတယ်။"

ရွာအဝင်ဝမှ အပြင်သို့ ခြေချလိုက်ပြီးနောက် ဖူချန် ရပ်တန့်ကာ ရှောင်မိုကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"သခင်လေးက နဂါးအဖြစ် အသွင်ပြောင်းတာက အရမ်း အန္တရာယ်များလို့၊ သူမက သခင်လေးဘေးမှာ နေနေရင် သူမကို နှောင့်နှေးစေမှာကို စိုးရိမ်နေတာ။ သူမကို ကာကွယ်ပေးနိုင်မယ့် ငါနဲ့အတူ တောင်ပေါ်ကို လိုက်သွားတာက ပိုကောင်းမယ်လို့ တွေးနေတာ။

သခင်လေးက ခြံဝင်းထဲမှာတုန်းကတောင် တွေးလိုက်သေးတယ်၊ ဒီတစ်ခါ သခင်မလေးရုရွှယ်က ငါနဲ့အတူ တောင်ပေါ်ကို မလိုက်ပေမဲ့ နောင်ကျရင် သူမ စိတ်ပြောင်းသွားအောင် ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖျောင်းဖျလို့ ရတယ်လို့လေ။"

"..." ရှောင်မို တိတ်ဆိတ်နေလိုက်သည်။

တိတ်ဆိတ်နေခြင်းသည် သဘောတူခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ဖူချန် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"သခင်လေး... ဒီလောကမှာ လူတိုင်းက ကိုယ်ပိုင် ကံကြမ္မာ အကျိုးဆက်တွေ ရှိကြပါတယ်။

သခင်လေးက သူမသာ ငါနဲ့အတူ တောင်ပေါ်ကို လိုက်လာရင် သူမရဲ့ အနာဂတ် နဂါးအသွင်ပြောင်းခြင်းက ပိုပြီး သေချာသွားမယ်လို့ ယုံကြည်နေတယ်။

သခင်လေးက သူကသာ သူမရဲ့ မဟာတာအိုကို အဟန့်အတား ဖြစ်စေလိမ့်မယ်လို့ ယုံကြည်နေတယ်။

ဒါပေမဲ့ တကယ်တမ်းကျတော့ အဲဒီလို တကယ် ဟုတ်ရဲ့လား။"

ဖူချန် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်သည်။ နေ့ခင်းဘက်ဖြစ်သော်လည်း သူမရဲ့ မျက်ဝန်းများမှာ ကောင်းကင်ယံ လျှို့ဝှက်ချက်များကို ဟောကိန်းထုတ်နေသကဲ့သို့ ကြယ်များနှင့် စကြဝဠာကြီးများ တောက်ပနေပုံရသည်။

"လောကီရေးရာတွေထဲမှာ ရုန်းကန်နေရတာက တောင်ပေါ်မှာ အေးအေးဆေးဆေး ကျင့်ကြံနေတာထက် ပိုဆိုးတယ်လို့ ဘယ်သူပြောလဲ။

သခင်လေးက သာမန်လူတစ်ယောက် ဖြစ်ပေမဲ့ ငါတို့ ကျင့်ကြံသူတွေထက် အောင်မြင်မှု ပိုနည်းလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူပြောလဲ။"

ရှောင်မို ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်သည်။ "နတ်သမီး ဆိုလိုတာက..."

ဖူချန် သူမရဲ့ အကြည့်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ရာ ကြယ်များ ပြည့်နှက်နေသော သူမရဲ့ မျက်ဝန်းများမှာ ပုံမှန် မျက်ဝန်းနက်များအဖြစ် တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

အမျိုးသမီးက သူမရှေ့ရှိ အမျိုးသားကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ကိုယ့်နှလုံးသားက ညွှန်ပြရာကိုပဲ လိုက်ပါ။"

"သခင်လေးက သူမရဲ့ ကံကြမ္မာပဲ။"

"ပြီးတော့ သူမရဲ့ ဖူးစာပဲ။"

အခန်း ၄၂ ငါက မြေကြီးထဲ ပြန်သွားမယ်၊ သူမက ထာဝရရှင်သန်ခြင်းလမ်းစဉ်ကို တက်လှမ်းလိမ့်မယ်

"လောကီရေးရာတွေထဲမှာ ရုန်းကန်နေရတာက တောင်ပေါ်မှာ အေးအေးဆေးဆေး ကျင့်ကြံနေတာထက် ပိုဆိုးတယ်လို့ ဘယ်သူပြောလဲ။"

"သခင်လေးက သာမန်လူတစ်ယောက် ဖြစ်ပေမဲ့ ငါတို့ ကျင့်ကြံသူတွေထက် အောင်မြင်မှု ပိုနည်းလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူပြောလဲ။"

ခြံဝင်းထဲတွင် ထိုင်နေရင်း ရှောင်မိုက သူ၏ လက်ထဲရှိ စာအုပ်ကို ကြည့်နေသော်လည်း စာဖတ်ရန် အာရုံစိုက်၍ မရနိုင်ကြောင်း တွေ့ရှိရသည်။

ရှောင်မို၏ စိတ်ထဲတွင် ဖူချန် မထွက်ခွာမီ ပြောခဲ့သော စကားများက အဆက်မပြတ် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

တကယ်ပါပဲ။

မူလက ရှောင်မိုက ရုရွှယ် ဒီတစ်ခါ မထွက်သွားချင်ဘူးဆိုရင် သူမကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လမ်းပြပေးမယ်လို့ တွေးထားခဲ့တာပါ။

သူမကို အပြုံးလေးတွေနဲ့ ခွဲခွာနိုင်အောင်၊ သူမ ဘာနောင်တမှ မရှိဘဲ တောင်ပေါ်ကို အေးအေးချမ်းချမ်း တက်သွားနိုင်အောင် သူမကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖျောင်းဖျမယ်လို့ တွေးထားခဲ့တာပေါ့လေ။

ဒါပေမဲ့ ဖူချန်ရဲ့ စကားကို ကြားပြီးနောက်မှာတော့ ရှောင်မိုရဲ့ စိတ်က အနည်းငယ် ယိမ်းယိုင်သွားခဲ့သည်။

ရုရွှယ်ကို ထွက်သွားဖို့ တကယ်ပဲ အတင်းအကျပ် မလုပ်သင့်တော့ဘူးလား။

ဒီလိုလုပ်တာ တကယ်ပဲ အဆင်ပြေရဲ့လား... ရုရွှယ်က ငါ့အပေါ် တစ်နေ့တခြား ပိုပိုပြီး မှီခိုလာနေတယ်။

ပြီးတော့ ငါက သက်တမ်း အနှစ်တစ်ရာပဲ ရှိတဲ့ သာမန်လူတစ်ယောက်လေ။

အနှစ်တစ်ရာ ကြာပြီးတဲ့နောက် ရုရွှယ်က ငါ သေဆုံးသွားတာကို သူမ မျက်စိရှေ့မှာတင် မြင်တွေ့ရမယ်ဆိုရင် သူမရဲ့ တာအိုနှလုံးသားက တကယ်ပဲ ခံနိုင်ရည် ရှိပါ့မလား။

"ရှောင်မို။"

"ရှောင်မို"

"ဟေး ရှောင်မို"

ရှောင်မို စိတ်လွင့်နေစဉ်မှာပင် ဘိုင်ရုရွှယ်၏ လက်သေးသေးလေးက သူ၏ မျက်စိရှေ့တွင် အဆက်မပြတ် လှုပ်ရမ်းလာသည်။

"ရုရွှယ်... ဘာဖြစ်လို့လဲ" ရှောင်မိုက လက်တွေ့ဘဝသို့ ပြန်ရောက်လာသည်။

"ငါ အရင်က ပြောဖူးတယ်လေ၊ မနက်ဖြန်ကျရင် ငါ့ညီမလေးကို တောင်အောက် ခေါ်လာချင်တယ်လို့၊ တကယ် အဆင်ပြေရဲ့လား" ဟု ဘိုင်ရုရွှယ်က မေးလိုက်သည်။

ရှောင်မိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဒါပေါ့၊ အဆင်ပြေပါတယ်။"

"ဝေး... မနက်ဖြန်ကျရင် သူ့ကို သွားကြိုရမယ်" ဘိုင်ရုရွှယ်က ပျော်ရွှင်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "နင် သေချာပေါက် ရှောင်ချင်းကို သဘောကျမှာပါ။"

"အင်း။" ရှောင်မိုက အနည်းငယ် ပြုံးပြလိုက်ပြီးနောက် အတွေးထဲသို့ ပြန်လည် နစ်မြောသွားပြန်သည်။

ရှောင်မို၏ ပုံစံကို မြင်သောအခါ ဘိုင်ရုရွှယ်က မနေနိုင်ဘဲ နှုတ်ခမ်းဆူလိုက်သည်။ "ရှောင်မို... ဘာဖြစ်လို့လဲ။ အဲဒီ တာအိုသီလရှင်ကို လိုက်ပို့ပေးပြီးကတည်းက နင်က လုံးဝကို စိတ်မလုံမလဲ ဖြစ်နေတာပဲ။"

စကားပြောနေစဉ် ဘိုင်ရုရွှယ်၏ မက်မွန်ပွင့် မျက်ဝန်းများတွင် ထူးဆန်းသော အကြည့်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားပြီး လန့်ဖြတ်ကာ နောက်သို့ ခြေနှစ်လှမ်း အလျင်အမြန် ဆုတ်လိုက်သည်။ "အစုတ်ပလုတ် ရှောင်မို နင် သူ့ကို သဘောကျသွားတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်။"

ရှောင်မိုက စာအုပ်ကို လိပ်ကာ မိန်းကလေး၏ ခေါင်းကို ခပ်ဖွဖွ ပုတ်လိုက်သည်။ "ဘာတွေ လျှောက်တွေးနေတာလဲ။ ငါ သဘောမကျပါဘူး။"

"တကယ် မကျဘူးလား။" ဘိုင်ရုရွှယ်က သူမ၏ လက်များကို နောက်ပစ်ကာ ခါးလေးကို ကိုင်းပြီး ရှောင်မိုကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

ရှောင်မိုက မိန်းကလေး၏ အင်္ကျီလည်ပင်းပေါက်အတွင်းမှ ဆီးနှင်းတောင်ထွတ်များကို မတော်တဆ မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူ၏ အကြည့်ကို အလျင်အမြန် လွှဲဖယ်လိုက်သည်။ "တကယ်ပါ၊ ငါ သဘောမကျပါဘူး။"

"ဒါဆိုရင်လည်း တော်သေးတာပေါ့။" ဘိုင်ရုရွှယ်က သိသိသာသာ နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေသော သူမ၏ ရင်ဘတ်ကို ပုတ်လိုက်သည်။ "ငါ့ကို လန့်သေအောင် လုပ်နေတာပဲ။"

"ဒါဆို ရှောင်မို... နင် ဘာလို့ ဒီလောက် မှိုင်တွေနေရတာလဲ" ဟု ဘိုင်ရုရွှယ်က ဆက်မေးလိုက်သည်။

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။" ရှောင်မိုက ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ငါ့အတွက် စိတ်မပူပါနဲ့။"

"..."

ဘိုင်ရုရွှယ် နှုတ်ခမ်းဆူလိုက်သည်။

သူ့ပုံစံကြီးက မြွေတစ်ကောင်ကို စိတ်မပူအောင် ဘယ်လိုလုပ် နေနိုင်မှာလဲ... နေ့လယ်ခင်းတွင် ဘိုင်ရုရွှယ်က မုန်လာဥ၊ ဂိုဂျီဘယ်ရီတို့ဖြင့် ပြုတ်ထားသော သိုးသားစွပ်ပြုတ်ကို မီးဖိုချောင်ထဲမှ ယူလာခဲ့သည်။

အချိန်အတိုင်းအတာတစ်ခုကြာတိုင်း ဘိုင်ရုရွှယ်က ရှောင်မို စားရန် သိုးသားစွပ်ပြုတ်ကို ချက်ပေးလေ့ရှိသည်။

အစပိုင်းတွင် ရှောင်မိုက အကြောင်းရင်းကို မသိခဲ့သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် အန်တီချန်က ဘိုင်ရုရွှယ်နှင့် စကားပြောစဉ် "သိုးသားက ယောက်ျားတွေအတွက် ကောင်းတယ်၊ သူတို့ကို ခွန်အားတွေ ပိုဖြစ်စေတယ်" ဟု ပြောခဲ့ကြောင်း သူ သိလိုက်ရသည်။

ရလဒ်အနေဖြင့် ဘိုင်ရုရွှယ်က သိုးသားစားရင် စာကျက်ဖို့ ခွန်အားတွေ ပိုရတယ်ဟု အထင်လွဲသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှောင်မိုက သူမကို အမှန်ပြင်ပေးရန် ခက်ခဲနေခဲ့သည်။

နေ့လယ်စာ စားပြီးနောက် ဘိုင်ရုရွှယ်က ပန်းကန်များကို ဆေးကြောကာ ခြံဝင်းထဲသို့ ထွက်လာရာ ရှောင်မိုက အဲဒီနေရာမှာတင် ထိုင်ပြီး မှိုင်တွေနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဘိုင်ရုရွှယ်က အဝတ်များကို လျှော်ဖွပ်ကာ ခြံဝင်းထဲတွင် လှန်းလိုက်သော်လည်း ရှောင်မိုက မှိုင်တွေနေဆဲပင်။

ဘိုင်ရုရွှယ်က ခြံဝင်းကို သန့်ရှင်းရေး လုပ်နေချိန်မှာလည်း သူက မှိုင်တွေနေဆဲပင်။

မိန်းကလေး၏ မျက်လုံးများက ဟိုဟိုဒီဒီ ကစားသွားသည်။ သူမက ပန်းထိုးဖိနပ် စီးထားသော သူမ၏ ခြေထောက်လေးကို မြှောက်ကာ သူ၏ ခြေထောက်ကို နင်းလိုက်သော်လည်း သူက ဘာတုံ့ပြန်မှုမှ မလုပ်ပေ။

ညစာစားပြီးနောက်တွင်လည်း ရှောင်မိုက မှိုင်တွေနေဆဲပင်။

ဤအချိန်တွင် ဘိုင်ရုရွှယ်၏ ပန်းရောင်သမ်းနေသော ပါးပြင်လေးများက ဖောင်းမို့လာတော့သည်။

ရှောင်မို ဒီလိုပုံစံ ဖြစ်နေတာကို သူမ မကြိုက်ပေ။

သူမက ရှောင်မို နေ့တိုင်း ပျော်နေတာကိုပဲ မြင်ချင်တာ... ထိုည အမှောင်ကျလာသောအခါ ဘိုင်ရုရွှယ်က ရှောင်မိုကို ပျော်ရွှင်အောင် လုပ်ပေးမည့် နည်းလမ်းတစ်ခုကို စဉ်းစားမိသွားပုံရပြီး ရှောင်မို၏ လက်ကို အလျင်အမြန် ဆွဲလိုက်သည်။ "ရှောင်မို... ရှောင်မို... ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့..."

"ဘယ်သွားမလို့လဲ" ရှောင်မိုက မေးလိုက်သည်။

"နင့်ကို ပျော်ရွှင်စေမယ့် နေရာတစ်ခုဆီကိုပေါ့။"

စကားပြောပြီးသည်နှင့် ရှောင်မို ငြင်းဆန်ရန် အချိန်မပေးတော့ဘဲ ဘိုင်ရုရွှယ်က ရှောင်မိုကို ဆွဲထူကာ ခြံဝင်းထဲမှ ထွက်သွားတော့သည်။

ဘိုင်ရုရွှယ်က ရှောင်မိုကို တောင်ပေါ်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး ပို၍ပို၍ မြင့်သောနေရာသို့ လျှောက်သွားကြသည်။

အချိန်မည်မျှကြာအောင် လျှောက်လာခဲ့ကြသည်မသိ၊ ဘိုင်ရုရွှယ်က ရှောင်မိုကို တောင်ထိပ်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

ကောင်းကင်ယံတွင် ကြယ်များ ပြည့်နှက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

တောင်က အလွန်မြင့်သဖြင့် ရှောင်မိုက ကြယ်များကြားတွင် ဝန်းရံခံထားရပြီး ဂလက်ဆီတစ်ခုလုံးတွင် နစ်မြုပ်နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

လက်ဆန့်တန်းလိုက်ပါက များပြားလှသော ကြယ်များကို လက်ဖြင့် ဖမ်းဆုပ်နိုင်မည်ဟုပင် ခံစားရသည်။

"ဘယ်လိုလဲ။ လှတယ် မဟုတ်လား။" ဘိုင်ရုရွှယ်က ခါးထောက်ကာ အနည်းငယ် ဂုဏ်ယူစွာ ပြောလိုက်သည်။

"လှပါတယ်" ရှောင်မိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ ရုရွှယ်က ငါ့ကို ဘာလို့ ဒီနေရာကို ခေါ်လာတာလဲ။"

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ နင် စိတ်မကြည်မလင် ဖြစ်နေလို့လေ။"

ဘိုင်ရုရွှယ်က နှုတ်ခမ်းလေးကို အနည်းငယ် ဆူလိုက်သည်။

"ငါ နင်နဲ့အတူ တောင်အောက်ကို မဆင်းလာခင်တုန်းက စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာ တစ်ခုခု ကြုံလာတိုင်း ဒီကို လာလေ့ရှိတယ်။ အော်ဟစ်လိုက်တာနဲ့ ချက်ချင်း နေလို့ကောင်းသွားတယ်။ ဒါပေမဲ့ နင်နဲ့အတူ တောင်အောက်ကို ဆင်းလာပြီးကတည်းက ဒီကို လာဖြစ်တာ ရှားသွားတယ်။"

"ဘာဖြစ်လို့လဲ။"

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ရွာကနေ တောင်ထိပ်ကို ရောက်ဖို့ တစ်နာရီကျော်လောက် အချိန်ယူရပြီး အရမ်း ပင်ပန်းလို့လေ။ ဒါကြောင့် ငါက ပုံမှန်အားဖြင့် ဟိုကျောက်တုံးပေါ်မှာပဲ ငိုပြီး၊ အရင်တစ်ခေါက်ကလို နင့်ကို အော်ဆဲနေလိုက်တာ။"

ရှောင်မို - "..."

"ကဲ... ကဲ... မြန်မြန် စမ်းကြည့်။" ဘိုင်ရုရွှယ်က ရှောင်မိုကို ရှေ့သို့ ဆွဲလိုက်သည်။ "နင် အကျယ်ကြီး အော်ထုတ်ပစ်ရမယ်နော်။"

"ဒါက နည်းနည်းတော့ လွန်မနေဘူးလား..." ရှောင်မိုက အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့နေသည်။

"ဘာလွန်တာလဲ။ ဘယ်သူမှ မကြားပါဘူး။ ငါ့ကို ကြည့်ထား။"

ဘိုင်ရုရွှယ်က ရှေ့သို့ လျှောက်သွားပြီး ရှောင်မိုကို ကျောခိုင်းကာ တောင်တန်းများကို မျက်နှာမူလျက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ရှောင်မို နင်က တကယ့် အစုတ်ပလုတ် ငတုံးကောင်ကြီး ငါ ချက်တဲ့ဟင်းကို နင် မကြိုက်လို့ မရဘူးနော်"

"..."

"ရှောင်မို စာဖတ်တာ ရပ်တော့ မြန်မြန်လာပြီး ငါနဲ့ ကစား..."

"..."

"ရှောင်မို... နင် ငါ့ကို ဆူလို့ မရဘူးနော်၊ မဟုတ်ရင် ငါ နင့်ကို စကားမပြောတော့ဘူး။"

"ရှောင်မို နင် တခြားမိန်းကလေးတွေကို လက်မထပ်ရဘူးနော် ကြားလား"

"ရှောင်မို နင် ပျော်ပျော်နေရမယ်နော်၊ မဟုတ်ရင် ငါလည်း ဝမ်းနည်းမှာ"

မိန်းကလေး၏ အသံက တောင်တန်းများကြားတွင် ပျံ့နှံ့သွားပြီး တောင်ထွတ်များနှင့် တောင်တန်းများကြားတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားတော့သည်။

သူမ၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း၊ သူမ၏ အသံကို နားထောင်ရင်း။

သူမ အော်လိုက်သော စကားတိုင်းတွင် သူ၏ နာမည် ပါဝင်နေသည်။

"အကြမ်းဖျင်းကတော့ အဲဒီလိုမျိုးပဲ..." ဘိုင်ရုရွှယ်က လှည့်ကာ ရှောင်မိုကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ဒါက တကယ်ကို အသုံးဝင်တာနော်။"

ရှောင်မိုက အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။ "အသုံးဝင်တာ မဝင်တာကို ခဏထားလိုက်ပါဦး... မင်းက ဘာလို့ အမြဲတမ်း ငါ့ကိုပဲ ဆဲနေရတာလဲ။"

ဘိုင်ရုရွှယ်က ရှောင်မိုကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။ "အရူးကြီး... ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါ့ရဲ့ လောကကြီးထဲမှာ နင် တစ်ယောက်တည်းပဲ ရှိလို့လေ။"

"..."

ရှောင်မို၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အနည်းငယ် အေးခဲသွားပြီး သူ၏ ရင်ထဲတွင် ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော ခံစားချက်တစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည်။

"ကိုယ့်နှလုံးသားက ညွှန်ပြရာကိုပဲ လိုက်ပါ။"

ဖူချန်၏ စကားများက ရှောင်မို၏ စိတ်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

သူ တစ်ခုခုကို နားလည်သွားသကဲ့သို့ သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ တဖြည်းဖြည်း ကြည်လင်လာသည်။

ဟုတ်တယ်... သူ့နှလုံးသားက ညွှန်ပြရာကိုပဲ လိုက်ရမယ်... သူမက မထွက်သွားချင်ဘူးဆိုမှတော့ ငါက ဘာလို့ သူမကို အမြဲတမ်း ထွက်သွားစေချင်နေရတာလဲ။

အနှစ်တစ်ရာ ကြာပြီးတဲ့နောက် ငါ သေဆုံးသွားမယ်ဆိုရင်တောင် ဘာဖြစ်လဲ။

အနည်းဆုံးတော့ ဒီအနှစ်တစ်ရာအတွင်းမှာ ငါ သူမရဲ့ ဘေးမှာ နေနိုင်တာပဲ။

အနှစ်တစ်ရာ ကြာပြီးတဲ့နောက်။

ငါက မြေကြီးထဲ ပြန်သွားမယ်။

သူမက ထာဝရရှင်သန်ခြင်းလမ်းစဉ်ကို တက်လှမ်းလိမ့်မယ်။

"မြန်မြန် စမ်းကြည့်လေ၊ ဒါ တကယ် အလုပ်ဖြစ်တယ်နော်။" ဘိုင်ရုရွှယ်က ရှောင်မို၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆွဲလိုက်သည်။

"ငါ တကယ် အော်ရမှာလား။"

"တကယ် အော်ရမှာပေါ့။"

"ကောင်းပြီလေ..." ရှောင်မိုက လရောင်အောက်ရှိ တောင်တန်းများကို ကြည့်ကာ သူ၏ စိတ်တွင်းမှ ရှက်ရွံ့မှုကို ကျော်လွှားလိုက်ပြီး အသက်ပြင်းပြင်းရှူကာ အကျယ်ကြီး အော်လိုက်သည်။ "အနှစ်တစ်ရာ... အရမ်းကို တိုတောင်းလွန်းတယ်..."

"ဟင်။" ဘိုင်ရုရွှယ် မျက်တောင်လေးများ ခတ်သွားပြီးနောက် ငွေခေါင်းလောင်းလေးများ မြည်သံကဲ့သို့ ရွှင်လန်းစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ "ရှောင်မို... အဲဒါက ဘယ်လို စိုးရိမ်ပူပန်မှုမျိုးလဲ။"

သူမက ရှေ့သို့ လျှောက်သွားပြီး သူ၏ ဘေးတွင် ရပ်ကာ ထိုအရပ်မျက်နှာသို့ပင် အကျယ်ကြီး အော်လိုက်သည်။ "အနှစ်တစ်ရာက ဘယ်လိုလုပ် တိုတောင်းရမှာလဲ အနှစ်တစ်ရာဆိုတာ အရမ်း ရှည်လျားတာကို"

"အရူးမလေး..."

ရှောင်မိုက ခေါင်းလှည့်ကာ သူ၏ ဘေးရှိ မိန်းကလေးကို ပြုံးလျက် ကြည့်လိုက်သည်။

အနှစ်တစ်ရာဆိုတာ လူတစ်ယောက်အတွက်တော့ တကယ်ကို ရှည်လျားပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ မင်းအတွက်တော့။

အဲဒါ တကယ်ကို တိုတောင်းလွန်းပါတယ်။