အခန်း (၄၃-၄၄)

အခန်း ၄၃ နင် သူ့ကို သဘောကျနေပြီပဲ

နောက်နေ့ မနက်စောစော။

ရှောင်မို ခြံဝင်းထဲတွင် စာဖတ်နေစဉ် စိမ်းပြာရောင် ဂါဝန်ရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားသော မိန်းကလေးတစ်ဦးကို ခေါ်ဆောင်လာသည့် ဘိုင်ရုရွှယ် ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဘိုင်ရုရွှယ်၏ ဖြူမွတ်နုနယ်သော မျက်နှာလေးမှာ ပျော်ရွှင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

သို့သော် ဘိုင်ရုရွှယ် ခေါ်ဆောင်လာသော မိန်းကလေးမှာမူ ခေါင်းကို ငုံ့ထားပြီး အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေပုံရကာ သိပ်မလိုက်ချင်သည့် ပုံစံပေါက်နေသည်... ရှောင်မိုကို မြင်သောအခါ ဘိုင်ရုရွှယ်သည် သူမ၏ ခြေလှမ်းများကို ခပ်မြန်မြန် လျှောက်လာပြီး မိန်းကလေးကို ခြံဝင်းထဲသို့ ဆွဲခေါ်လာခဲ့သည်။ "ရှောင်မို... ဒါက ငါ့ညီမလေး ဘိုင်ချင်းလျို လေ။ ဒီနှစ်မှ အရွယ်ရောက်တာ။ ငါကတော့ သူ့ကို ရှောင်ချင်း လို့ ခေါ်တယ်၊ နင်လည်း ရှောင်ချင်း လို့ပဲ ခေါ်လို့ရပါတယ်။"

ညီအစ်မ နှစ်ယောက်စလုံးမှာ အလွန်တရာ လှပကြသော်လည်း သူတို့၏ စတိုင်များမှာ ကွဲပြားကြသည်။

ဘိုင်ရုရွှယ်တွင် ကျက်သရေရှိသော ကိုယ်ဟန်နှင့် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ရုပ်သွင်ရှိပြီး သူမသည် ချစ်စရာကောင်းလောက်အောင် ရိုးအကာ အလွယ်တကူ အလိမ်ခံရမည့်သူနှင့် တူသည်။

သို့သော် ရှောင်ချင်းတွင်မူ သွယ်လျသော ကိုယ်ဟန်ရှိပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းများတွင် သတိထားမှုနှင့် စောင့်ကြည့်မှုများ ပါဝင်နေသည်။ ကြည့်လိုက်သည်နှင့် အစ်မဖြစ်သူထက် ပိုမို ထက်မြက်ပုံရသည်။

"မင်္ဂလာပါ သခင်မလေးရှောင်ချင်း။" ရှောင်မို မတ်တတ်ရပ်ကာ ဦးညွှတ် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"ဟွန့်" ရှောင်ချင်း က သူမ၏ မေးစေ့လေးကို မော့လိုက်သည်။

ငါ့အစ်မကို လုယူသွားတဲ့ အစုတ်ပလုတ် ယောက်ျားက နင်ပဲကိုး။

နင့်ကြောင့် ငါ့အစ်မကို တစ်လနေမှ တစ်ခါနှစ်ခါပဲ တွေ့ရတော့တယ် ညတိုင်း ငါတစ်ကောင်တည်း၊ မြွေအပျိုကြီး တစ်ကောင်တည်း အထီးကျန်စွာ အိပ်နေရတာ

ငါသာ ငါ့အစ်မကို မခွဲခွာချင်လို့ မဟုတ်ရင်၊ ပြီးတော့ မြွေတစ်ကောင်တည်း ကျင့်ကြံရတာ အရမ်း ပျင်းစရာမကောင်းဘူးဆိုရင် ငါ တောင်အောက်ကို လုံးဝ ဆင်းလာမှာ မဟုတ်ဘူး

ညီမဖြစ်သူ၏ နှုတ်ခမ်းများ ကောင်းကင်သို့ ထိုးထွက်မတတ် ဆူထွက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ဘိုင်ရုရွှယ် သည် တိတ်တဆိတ် အသွင်ပြောင်းလိုက်ပြီး သူမ၏ အဖြူရောင် အမြီးဖျားလေးဖြင့် ညီမဖြစ်သူ၏ တင်ပါးကို ရိုက်လိုက်သည်။

ရှောင်ချင်း နာကျင်မှုကြောင့် အနည်းငယ် မျက်နှာရှုံ့သွားပြီး သူမ၏ နှုတ်ခမ်းပါးလေးကို ကိုက်ကာ အစ်မဖြစ်သူ သင်ပေးထားသော လူသားမျိုးနွယ် ၏ ကျင့်ဝတ်အတိုင်း အနည်းငယ် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ "ရှောင်ချင်းက... သခင်လေး ကို ဂါရဝပြုပါတယ်... နောင်ကျရင် ရှောင်ချင်းနဲ့ အစ်မတို့က သခင်လေး ကို အများကြီး ဒုက္ခပေးရတော့မှာပါ..."

"သခင်မလေးရှောင်ချင်း... အားနာလွန်းပါပြီ။ ကျွန်တော့်ကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ပေးနေတာက မင်းရဲ့အစ်မပါ။" ရှောင်မို ပြုံးလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်အခန်းက သိပ်မကျယ်တော့ သခင်မလေးရှောင်ချင်း အနေနဲ့ အစ်မဖြစ်သူနဲ့ အတူတူ အိပ်ရလိမ့်မယ် ထင်တယ်။"

"ဘာဒုက္ခမှ မဖြစ်ပါဘူး၊ ဘာဒုက္ခမှ မဖြစ်ပါဘူး။" ရုရွှယ် က ညီမဖြစ်သူအတွက် အလျင်အမြန် ဝင်ပြောလိုက်သည်။ "ငါတို့က ငယ်ငယ်ကတည်းက အတူတူ အိပ်လာကြတာဆိုတော့ အကျင့်တောင် ရနေပါပြီ။"

ရှောင်ချင်း လည်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "ငါက အစ်မနဲ့ အတူတူ အိပ်ရတာကို သဘောကျပါတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆိုလည်း ကောင်းတာပေါ့။" ရှောင်မို ပြုံးလိုက်သည်။ "သခင်မလေးရှောင်ချင်း... ကိုယ့်အိမ်လို သဘောထားပြီး နေပါ။ အခုကစပြီး ငါတို့အားလုံးက မိသားစုတွေပါပဲ။"

"ဘယ်သူက နင့်မိသားစုလဲ... ရှီး..."

ရှောင်ချင်း တိတ်တဆိတ် ရေရွတ်နေစဉ်မှာပင် ဘိုင်ရုရွှယ် ၏ အမြီးဖျားက ညီမဖြစ်သူ၏ တင်ပါးကို ထပ်မံ ရိုက်လိုက်ပြန်သည်။

ရှောင်ချင်း ၏ မျက်ဝန်းထောင့်များတွင် မျက်ရည်စများ သမ်းလာသည်။

အစ်မဖြစ်သူက သူမ၏ တင်ပါးကို နီရဲသွားအောင် ရိုက်လိုက်ပြီဟု သူမ သေချာပေါက် ခံစားလိုက်ရသည်။

"အင်း... ရှောင်မို... နင် စာဖတ်တော့လေ။ ငါ့ညီမလေးကို အခန်းနဲ့ ရင်းနှီးသွားအောင် ခေါ်သွားလိုက်ဦးမယ်။"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ဘိုင်ရုရွှယ် သည် ရှောင်ချင်း ကို အခန်းထဲသို့ အလျင်အမြန် ဆွဲခေါ်သွားပြီး တံခါးကို "ဂျိန်း" ခနဲ ပိတ်လိုက်တော့သည်။

ပိတ်သွားသော တံခါးကို ကြည့်ရင်း ရှောင်မို မနေနိုင်ဘဲ ပြုံးလိုက်မိသည်။ "ကြည့်ရတာ သခင်မလေးရှောင်ချင်း က ငါ့အပေါ် မကျေနပ်ချက် တချို့ ရှိနေပုံရတယ်။"

...

အိပ်ခန်းထဲတွင် ဘိုင်ရုရွှယ် သည် ခါးထောက်ကာ နှုတ်ခမ်းဆူလျက် ရှောင်ချင်း ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ရှောင်ချင်း... အစ်မကို ကတိပေးထားတာတွေ မှတ်မိသေးရဲ့လား။"

"မှတ်မိပါတယ်။" ရှောင်ချင်း က သူမ၏ တင်ပါးကို ပွတ်ရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဒါဆို အဲဒါတွေက ဘာတွေလဲဆိုတာ ပြောပြစမ်း။"

"ပထမအချက်၊ ကိုယ့်ရဲ့ မူလအသွင်ကို လုံးဝ မပြရဘူး။"

"အင်း... ပြီးတော့ရော။"

"ဒုတိယအချက်၊ ရှောင်မိုကို အစ်မလိုပဲ ဆက်ဆံရမယ်၊ ပြီးတော့ သူ့ကို ဘာပြဿနာမှ မပေးရဘူး။"

ဘိုင်ရုရွှယ် က ရှေ့သို့ ကိုင်းလိုက်သည်။ "ဒါကြောင့် နင်က လိမ္မာရမယ်၊ အစ်မစကားကို နားထောင်ရုံသာမက ရှောင်မို စကားကိုလည်း နားထောင်ရမယ်၊ ကြားလား"

"နားလည်ပါပြီ အစ်မရယ်..." ဟု ရှောင်ချင်း က စိတ်မပါ့တပါဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အို... ရှောင်ချင်းရယ်..." ဘိုင်ရုရွှယ် က ရှောင်ချင်း ၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ "ရှောင်မို က တကယ် သဘောကောင်းတဲ့သူပါ။"

"ဒါပေမဲ့ အစ်မ... ကျွန်မတို့က မိစ္ဆာတွေလေ၊ သူက လူသားတစ်ယောက်။ မိစ္ဆာတစ်ကောင်နဲ့ လူသားတစ်ယောက်က ဘယ်လိုလုပ် အတူတူ နေလို့ရမှာလဲ။ အကယ်၍ သူသာ သိသွားရင်..."

"စိတ်မပူပါနဲ့။" ဘိုင်ရုရွှယ် က သူမ၏ သွယ်လျသော ခါးလေးကို ဆန့်မတ်လိုက်ပြီး ညီမဖြစ်သူ၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။ "သူက အရမ်း တုံးအတာ၊ စာအုပ်ဂျပိုးကြီးလေ။ သူ သိမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ငါ့ကို ကြည့်လေ၊ ဒီလောက်ကြာတာတောင် တစ်ခါမှ အမိမခံရသေးဘူး မဟုတ်လား။"

...

ရှောင်ချင်း သည် အစ်မဖြစ်သူ၏ အလွန်အမင်း ဂုဏ်ယူနေသော မျက်နှာထားကို ကြည့်ရင်း တစ်ခုခု ပြောချင်သော်လည်း ဘယ်ကစပြောရမှန်း မသိဖြစ်နေသည်။

ဟုတ်တယ်။

အစ်မက ဒီလောက် တုံးအတာတောင် ဘာလို့ အခုထိ အမိမခံရသေးတာလဲ။

ရှောင်မို က သူမထက်တောင် ပိုတုံးအလို့များလား။

"အချုပ်ပြောရရင် နင့်အမြီးကို မပြဘဲ ကြွက်တွေကို ခိုးစားနေသရွေ့တော့ နင် အမိခံရမှာ မဟုတ်ဘူး၊ ကြားလား" ဟု ဘိုင်ရုရွှယ် က ထပ်မံ မှာကြားလိုက်သည်။

"နားလည်ပါပြီ အစ်မ။"

ရှောင်ချင်း စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ဒီအခြေအနေအထိ ရောက်နေပြီဆိုမှတော့ အစ်မပြောတာကို အရင်နားထောင်ပြီး ဒီ လူသားမျိုးနွယ် အမျိုးသားနဲ့ ခဏလောက် အတူတူ နေကြည့်လိုက်ပါတော့မယ်...

"လာ... အစ်မ နင့်ကို ဈေးဝယ်ထွက်ဖို့ ခေါ်သွားမယ်။ နေ့လယ်ကျရင် ဟင်းဘယ်လိုချက်ရမလဲ၊ အဝတ်ဘယ်လိုလျှော်ရမလဲဆိုတာ သင်ပေးမယ်။ အစ်မ ပြောပြမယ်နော်၊ အဲဒီအလုပ်တွေအားလုံးမှာ နက်နဲတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေ ရှိတယ်။"

ဘိုင်ရုရွှယ် က ညီမဖြစ်သူကို အခန်းထဲမှ ဆွဲထုတ်သွားတော့သည်။

နာရီဝက်ခန့် အကြာတွင် ဘိုင်ရုရွှယ် နှင့် ရှောင်ချင်း တို့သည် ခြင်းတောင်းတစ်လုံးကို ကိုင်ကာ ဟွမ်ရွာ သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

"အနီးနားက ရွာတွေအားလုံးက ဟွမ်ရွာမှာ ဈေးလာရောင်းကြတာ။ ပုံမှန်ဆိုရင် အစ်မက ဒီမှာပဲ ဈေးဝယ်လေ့ရှိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ တချို့ အမျိုးသမီးကြီးတွေက လူတွေကို လိမ်ချင်ကြတယ်၊ ဒါကြောင့် ဈေးဆစ်ရမယ်။ သေချာ ကြည့်ထားနော် ညီမလေး။"

ဘိုင်ရုရွှယ် က လှည့်ကာ အမျိုးသမီးကြီး တစ်ဦးကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ "အဘွားလီ... ဒီငါးကြင်းက ဘယ်လောက်လဲ။"

"ဘာ ကြေးနီပြား သုံးဆယ့်သုံးပြား ဟုတ်လား။"

"ဒီငါးက အရမ်း ဝဖြိုးပြီး သုံးပိဿာလောက် ရှိတယ်ဆိုတာ ကျွန်မ သိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက အရမ်း ဈေးကြီးလွန်းတယ်"

"ကြေးနီပြား နှစ်ဆယ့်ငါးပြား ထားလိုက်၊ ကျွန်မ ယူမယ်။"

"မရဘူးလေ၊ ကြေးနီပြား နှစ်ဆယ့်ရှစ်ပြား ကလည်း ဈေးကြီးနေတုန်းပဲ။"

"ကြေးနီပြား နှစ်ဆယ့်ငါးပြားပဲ ထားလိုက်ပါ။"

"အဘွားလီ ရယ်... ကျွန်မကို ရောင်းလိုက်ပါ... ကျွန်မကို ရောင်းလိုက်ပါနော်... ဒီငါးလေးက ဘယ်လောက် သနားစရာကောင်းလဲ ကြည့်ပါဦး... အမြန်မစားရရင် သူ ဒုက္ခရောက်ရှာလိမ့်မယ်... အဘွားလီ ရယ်~~~" ဘိုင်ရုရွှယ် က အဘွားလီ ၏ လက်မောင်းကို ကိုင်လှုပ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အဘွားလီ။"

ဘိုင်ရုရွှယ် ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ကြေးနီပြား နှစ်ဆယ့်ငါးပြား ပေးလိုက်ပြီးနောက် ငါးကို ယူကာ ဝါးခြင်းတောင်းထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။

"ဘယ်လိုလဲ။ တွေ့လား။ ဈေးဆစ်တယ်ဆိုတာ အဲဒီလို ဆစ်ရတာ။" ဘိုင်ရုရွှယ် က ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားသော မျက်နှာဖြင့် ညီမဖြစ်သူကို ကြည့်လိုက်သည်။

"..." ရှောင်ချင်း ၏ ခံစားချက်များမှာ ရှုပ်ထွေးနေသည်။

သူမက လူသားတွေနဲ့ သိပ်ပြီး မထိတွေ့ဖူးပေမဲ့။

ဒါပေမဲ့ တကယ်ပဲ ဒီလို ဈေးဆစ်ရတာလား။

"အစ်မ... ဒါက ခက်ခဲပုံမရပါဘူး" ဟု ရှောင်ချင်း က ပြောလိုက်သည်။

"ဘယ်သူပြောလဲ။ အရမ်း ခက်တာနော် ဒါပေမဲ့ ရှောင်မို စာမေးပွဲ အောင်ပြီးကတည်းက ငါ ဈေးဆစ်ရတာ ပိုလွယ်လာတာတော့ အမှန်ပဲ။ အနီးနားက ရွာတွေက လူတိုင်းက ရှောင်မို ကို ကောင်းကောင်း ဂရုစိုက်ကြတယ်လေ။" ဟု ဘိုင်ရုရွှယ် က ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆို အစ်မ... တခြား ယောက်ျားတွေ ဆီကနေ ပစ္စည်းဝယ်ရင်ရော ဒီလိုပဲ မျက်နှာချိုသွေးပြီး ဝယ်တာလား။"

"ဘယ်လိုလုပ် အဲဒီလို ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။" ဘိုင်ရုရွှယ် က ညီမဖြစ်သူကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။ "သူတို့က ရောင်းရင်ရောင်းမယ်၊ မရောင်းရင် ငါက တခြားဆိုင်ကို သွားမှာပေါ့။ ငါက ယောက်ျားတစ်ယောက်တည်းကိုပဲ မျက်နှာချိုသွေးတာ။"

"ဘယ်သူလဲ" ရှောင်ချင်း က သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"အရူးမလေး။" ဘိုင်ရုရွှယ် က ညီမဖြစ်သူ၏ နဖူးကို ခပ်ဖွဖွလေး တောက်လိုက်သည်။ "ရှောင်မို ပေါ့~~~"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ဘိုင်ရုရွှယ် သည် ရှေ့သို့ ပျော်ရွှင်စွာ လျှောက်သွားပြီး ဈေးဆက်ဝယ်နေတော့သည်။

ထို့အပြင် ညီမဖြစ်သူ ပြောသကဲ့သို့ပင် သူမသည် အမျိုးသမီးကြီးများနှင့် အန်တီများကိုသာ မျက်နှာချိုသွေးလေ့ရှိသည်။

အမျိုးသား ဈေးသည်များအတွက်မူ အစ်မဖြစ်သူက ပုံမှန်အားဖြင့် ဈေးတစ်ခု ခေါ်လေ့ရှိပြီး ရောင်းသူက သဘောတူပါက ရောင်းကာ မသဘောတူပါက အစ်မဖြစ်သူက လှည့်ထွက်သွားလေ့ရှိသည်။

ဈေးဝယ်ပြီးနောက် ရှောင်ချင်း သည် ဟင်းချက်ရန် အစ်မဖြစ်သူနောက်သို့ လိုက်ကာ အိမ်ပြန်လာခဲ့သည်။

အစ်မဖြစ်သူက အတော်လေး တုံးအကြောင်း ရှောင်ချင်း သိသည်။

သို့သော် အစ်မဖြစ်သူသည် မီးမွှေးခြင်းနှင့် ဟင်းချက်ရာတွင် အလွန် ကျွမ်းကျင်နေသဖြင့် သူမသည် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ လေ့ကျင့်ခဲ့ရပြီး အခက်အခဲများစွာကို သည်းခံခဲ့ရမည်မှာ သေချာသည်။

နေ့လယ်စာ စားချိန်တွင် အစ်မဖြစ်သူက ဟင်းခွက်များထဲရှိ အသားများကို ရှောင်မို အတွက် တမင်ချန်ထားပေးပြီး သူမကိုယ်တိုင် တစ်ဖတ်မျှပင် မစားခဲ့ပေ။

ရှောင်မို တူချသွားပြီးမှသာ အစ်မဖြစ်သူက ကျန်နေသော အသားများကို စားလေ့ရှိသည်။

သို့သော် ဤ လူသားမျိုးနွယ် အမျိုးသားကလည်း အစ်မဖြစ်သူ ကြိုက်နှစ်သက်သော ဟင်းများကို တမင် ချန်ထားပေးလေ့ရှိကြောင်း ရှောင်ချင်း သတိပြုမိခဲ့သည်။

မွန်းလွဲပိုင်းတွင် ရှောင်ချင်း သည် အစ်မဖြစ်သူကို ခြံဝင်းသန့်ရှင်းရေး လုပ်ရာတွင် စတင် ကူညီပေးခဲ့သည်။ အခန်းထဲမှသည် ခြံဝင်းအထိ အစ်မဖြစ်သူက အသေးစိတ် သန့်ရှင်းရေး လုပ်လေ့ရှိသည်။

ခြံဝင်း သန့်ရှင်းရေး လုပ်ပြီးနောက် အစ်မဖြစ်သူသည်လည်း ရှောင်မို နှင့်အတူ ခြံဝင်းထဲတွင် ထိုင်ကာ စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ကိုင်၍ ဖတ်နေလေ့ရှိသည်။

သို့သော် အစ်မဖြစ်သူက စာဖတ်နေသော်လည်း သူမ၏ အာရုံစိုက်မှုက ရှောင်မို ထံတွင်သာ အမြဲ ရှိနေကြောင်း ရှောင်ချင်း သတိပြုမိခဲ့သည်။

ရှောင်မို လက်ဆန့်တန်းလိုက်သည်နှင့် အစ်မဖြစ်သူက သူ့အတွက် လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက် ငှဲ့ပေးလေ့ရှိသည်။

ရှောင်မို လည်ပင်းကို လှည့်လိုက်သည်နှင့် အစ်မဖြစ်သူက မတ်တတ်ရပ်ကာ သူ့အတွက် ပခုံး နှိပ်နယ်ပေးလေ့ရှိသည်။

ရှောင်မို လုပ်မည့် လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို အစ်မဖြစ်သူက ကြိုတင် သိနေသကဲ့သို့ပင်။

ညနေစောင်းလာသောအခါ ရှောင်ချင်း သည် ညစာ ပြင်ဆင်ရန်အတွက် အစ်မဖြစ်သူနောက်သို့ မီးဖိုချောင်ထဲ ထပ်မံ လိုက်သွားရပြန်သည်။

ညစာစားပြီးနောက် အစ်မဖြစ်သူသည် အင်္ကျီလက်စများကို ခေါက်တင်ကာ ရှောင်မို ရေချိုးရန်အတွက် ရေနွေးတည်ပေးလေ့ရှိသည်။

ဤအရာများအားလုံးမှာ အသေးအဖွဲ ကိစ္စများဖြစ်ပြီး ရှောင်ချင်း မှာ ကြည့်နေရုံဖြင့်ပင် ပျင်းစရာကောင်းပြီး ရှုပ်ထွေးလွန်းသည်ဟု ခံစားရသည်။

"အစ်မ... နေ့တိုင်း ဒီလိုလုပ်နေရတာ မပျင်းဘူးလား။"

ရှီချောင်ကျေးရွာ သို့ ရောက်ရှိပြီး ခုနစ်ရက်အကြာတွင် ရှောင်ချင်း သည် စည်ပိုင်းထဲ၌ အစ်မဖြစ်သူနှင့်အတူ ရေချိုးနေစဉ် မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။

"ပျင်းရအောင် ဘာလို့လဲ" ဘိုင်ရုရွှယ် မျက်တောင်လေးများ ခတ်သွားသည်။ "အစ်မကတော့ အရမ်း ပျော်တာပဲ။"

"ဘာလို့ ပျော်ရတာလဲ။" ရှောင်ချင်း နားမလည်နိုင်ပေ။ "အဝတ်လျှော်ရတာ၊ ဟင်းချက်ရတာ၊ ခြံဝင်း သန့်ရှင်းရေး လုပ်ရတာ၊ ပြီးတော့ သူ့ရေချိုးဖို့ ရေနွေးတည်ပေးရတာတွေက... ဘာများ ပျော်စရာကောင်းလို့လဲ..."

"အင်း..." ဘိုင်ရုရွှယ် က ညီမဖြစ်သူ၏ ကျောကို ပွတ်သပ်ပေးရင်း ဘယ်လို ဖြေရမလဲဟု စဉ်းစားလိုက်သည်။ "အစ်မလည်း သေချာတော့ မသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သူ့ဘေးမှာ နေခွင့်ရသရွေ့၊ ပြီးတော့ သူ့အတွက် အရာရာကို လုပ်ပေးနိုင်သရွေ့... အဲဒါတွေက အသေးအဖွဲ ကိစ္စလေးတွေ ဖြစ်နေရင်တောင် အစ်မ အရမ်းကို ပျော်နေတာပါပဲ။"

...

ရှောင်ချင်း သည် အစ်မဖြစ်သူ၏ စကားများ၏ အဓိပ္ပာယ်ကို နားမလည်ခဲ့ပေ

သို့သော် ရက်များ ကုန်လွန်လာသည်နှင့်အမျှ ဤအမျိုးသားသည် အတော်လေး အဆင်ပြေပုံရကြောင်း ရှောင်ချင်း တွေ့ရှိလာခဲ့သည်။ ဤအမျိုးသားသည် အလွန် စိတ်သဘောထား ကောင်းမွန်ပြီး အမြဲတမ်း နူးညံ့သော အပြုံးလေးကို ဆင်မြန်းထားလေ့ရှိသည်။

ထို့အပြင် သူမ စာသင်ချင်သည့်အခါတိုင်း သူက စိတ်ရှည်လက်ရှည် သင်ပေးလေ့ရှိသည်။

နောက်ထပ် ဆယ်ရက် ကုန်လွန်သွားသောအခါ ရှောင်ချင်း သည် ဤကဲ့သို့သော ဘဝမျိုးကို အမှန်တကယ် ကျင့်သားရနေပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်... သို့သော် ရှောင်ချင်း ရှီချောင်ကျေးရွာ သို့ ရောက်ရှိလာပြီး ဆယ့်ခုနစ်ရက်မြောက်နေ့တွင် ဖြစ်သည်။

ထိုညက ဘိုင်ရုရွှယ် သည် လမင်း၏ အဆီအနှစ်ကို စုပ်ယူနေစဉ် မတော်တဆ ပြဿနာတစ်ခုနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။

မနက်နိုးလာသောအခါ ဘိုင်ရုရွှယ် ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူရော်နေပြီး အအေးမိနေသော သာမန်လူ တစ်ယောက်ကဲ့သို့ နုံးခွေနေခဲ့သည်။

"အစ်မ... ဒီနေ့ သေချာ အနားယူလိုက်ပါ။ အိမ်အလုပ်တွေကို ကျွန်မ လုပ်လိုက်ပါ့မယ်။" အစ်မဖြစ်သူ၏ အခြေအနေကို မြင်သောအခါ ရှောင်ချင်း က စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် အစ်မဖြစ်သူ၏ အခြေအနေမှာ မဆိုးရွားလှပေ။ နှစ်ရက်ခန့် အနားယူလိုက်ပါက ကောင်းသွားမည် ဖြစ်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ရှောင်ချင်း... နင် တကယ် လုပ်နိုင်ပါ့မလား" ဘိုင်ရုရွှယ် က စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

ဒီအိမ်အလုပ်တွေအားလုံးကို အပြည့်အဝ ကျွမ်းကျင်ဖို့ သူမ အနေဖြင့် နှစ်လတိတိ အချိန်ယူခဲ့ရတာလေ။

ရှောင်ချင်း က သင်ယူနေတာ လဝက်ကျော်လေးပဲ ရှိသေးတာ။

"ကျွန်မ လုပ်နိုင်ပါတယ်။ အစ်မ... အစ်မ သေချာသာ အနားယူလိုက်။ မဟုတ်ရင် ဒီလိုအခြေအနေနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် အလုပ်လုပ်နိုင်မှာလဲ။ အကယ်၍ မတော်တဆ အမြီးပေါ်သွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။"

"ဒါဆိုလည်း... ကောင်းပါပြီ..."

ဘိုင်ရုရွှယ် သဘောတူလိုက်ရတော့သည်။

ရှောင်ချင်း က အစ်မဖြစ်သူကို စောင်ခြုံပေးပြီးနောက် အခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

ရှောင်မို လည်း အိပ်ရာမှ ထလာသည့်အချိန်နှင့် ကွက်တိပင် ဖြစ်သည်။

ရှောင်ချင်း က အစ်မဖြစ်သူ နေမကောင်းကြောင်း၊ သို့သော် မပြင်းထန်သဖြင့် ဆရာဝန်ခေါ်ရန် မလိုကြောင်းနှင့် ရက်အနည်းငယ်နေလျှင် ကောင်းသွားမည်ဖြစ်ကြောင်း ရှောင်မို ကို ပြောပြလိုက်သည်။

ရှောင်မို သည် ဘိုင်ရုရွှယ် ကို ကြည့်ရန် အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားခဲ့သည်။

ဘိုင်ရုရွှယ် ကလည်း သူမ တကယ် ဘာမှမဖြစ်ကြောင်း၊ အရင်ကလည်း ဒီလိုဖြစ်ဖူးသဖြင့် အမြန်ဆုံး ပြန်ကောင်းလာမည်ဖြစ်ကြောင်း ပြောပြလိုက်သည်။

ဘိုင်ရုရွှယ် တွင် အသေးအဖွဲ ကျင့်ကြံခြင်းဆိုင်ရာ ပြဿနာတစ်ခုခု ရှိနေမည်ဖြစ်သော်လည်း ဆိုးရွားမည်မဟုတ်ဟု ရှောင်မို တွေးလိုက်သည်။

မဟုတ်လျှင် ရှောင်ချင်း က သူ့ထက်ပင် ပို၍ စိုးရိမ်နေမည် ဖြစ်သည်။

ရှောင်မို ထွက်သွားပြီးနောက် ဘိုင်ရုရွှယ် သည် အခန်းထဲတွင် ထိုင်ကာ ရှောင်ချင်း က ရှောင်မို ၏ အဝတ်များကို သိမ်းဆည်းပြီး တစ်ထည်ချင်း ခေါက်နေသည်ကို ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ကြည့်နေခဲ့သည်။

ရှောင်ချင်း အလွန် သေသပ်စွာ လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။

သို့သော် ဘိုင်ရုရွှယ်၏ ရင်ထဲတွင် ထူးဆန်းနေသလို ခံစားနေရသည်။

ဒီအရာတွေက သူမ လုပ်ရမယ့် အရာတွေလေ... မွန်းတည့်ချိန် ရောက်သောအခါ ဘိုင်ရုရွှယ် အတော်လေး နေလို့ကောင်းလာသဖြင့် သူမ စိတ်မအေးနိုင်ဘဲ ရှောင်မို အတွက် ဟင်းချက်ပေးရန် မီးဖိုချောင်ထဲသို့ သွားချင်နေခဲ့သည်။

သို့သော် ရှောင်ချင်း က အစ်မဖြစ်သူကို အပြင်သို့ ပြန်နှင်လွှတ်လိုက်သည်။ "အစ်မ... အနားယူနေပါ။ ကျွန်မ ချက်လိုက်ပါ့မယ်။"

မကြာမီမှာပင် ရှောင်ချင်း သည် မီးဖိုချောင်ထဲမှ ဟင်းခွက်များကို ယူလာခဲ့သည်။

"ကိုကိုရှောင်... အစ်မ... ကျွန်မ ချက်တဲ့ဟင်းက သိပ်ပြီး အရသာမရှိဘူး၊ သည်းခံပြီး စားပေးကြပါနော်။"

"လုံးဝ မဆိုးပါဘူး ရှောင်ချင်းရယ်၊ မင်း ချက်တာ အရသာရှိပါတယ်။"

"တကယ်လား။ ဒါဆို ကိုကိုရှောင် အများကြီး စားနော်။"

"ကောင်းပါပြီ။"

"အစ်မ... အစ်မလည်း အများကြီး စားနော်။"

"အင်း... အင်းပါ..."

ဘိုင်ရုရွှယ် သည် သူမ၏ ပန်းကန်ထဲရှိ ထမင်းများကို ဖြည်းညင်းစွာ စားနေခဲ့သည်။

ရှောင်ချင်း ချက်သော ဟင်းများက တကယ်ကို အရသာရှိပါသည်။

ရှောင်မိုက ရှောင်ချင်း ချက်သော ဟင်းများကို ခံတွင်းတွေ့နေခြင်းမှာလည်း ကောင်းသောအရာ ဖြစ်သည်။

ဒါပေမဲ့။

တစ်ခုခုက သူမ၏ ရင်ဘတ်ကို ပိတ်ဆို့နေသကဲ့သို့ ဘိုင်ရုရွှယ် ၏ ရင်ထဲတွင် ထိုင်းမှိုင်းလေးလံနေသည်ဟုသာ ခံစားနေရသည်။

မွန်းလွဲပိုင်းတွင် ဘိုင်ရုရွှယ်သည် ခုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းရင်း ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ရှောင်ချင်း က ရှောင်မို အတွက် ရေငှဲ့ပေးပြီး သူ၏ ပခုံးများကို နှိပ်နယ်ပေးနေသည်ကို ကြည့်နေခဲ့သည်။

ရှောင်မိုက ရှောင်ချင်း ကို စာဖတ်ရန်နှင့် စာလုံးများ မှတ်မိရန် သင်ပေးနေသည်ကို ကြည့်နေခဲ့သည်။

"သခင်မလေးရှောင်ချင်းက တကယ်ကို ထက်မြက်တာပဲ" ဟု ရှောင်မိုက ရှောင်ချင်း ကို ရံဖန်ရံခါ ချီးကျူးနေသည်ကို ကြားနေခဲ့ရသည်။

ဘိုင်ရုရွှယ်၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် ပို၍ပို၍ ကျပ်တည်းလာသကဲ့သို့ ခံစားလာရသည်။

ဘာဖြစ်လို့လဲ။

ငါ ဘာဖြစ်နေတာလဲ။

ငါ့ရောဂါ ပိုဆိုးလာလို့များလား။

ညနေပိုင်းတွင် ရုရွှယ် အအေးမိနေကြောင်း အန်တီချန် ကြားသိသွားပြီး ရှောင်မို ၏ ခြံဝင်းသို့ အထူးတလည် လာရောက်ကာ ရုရွှယ် ကို လာကြည့်ခဲ့သည်။

"ဒီကောင်မလေး... နင့်ခန္ဓာကိုယ်က ပုံမှန်ဆို တော်တော်လေး ကျန်းမာတာ မဟုတ်ဘူးလား။ နွေရာသီ အလယ်ကြီးမှာ ဘယ်လိုလုပ် အအေးမိသွားရတာလဲ။ နင့်အတွက် ဆေးနည်းနည်း ကျိုပြီး ဒီဘူးထဲ ထည့်လာတယ်။ မအိပ်ခင် တစ်ခွက်သောက်၊ မနက်ဖြန် မနက်ကျရင် နွှေးပြီး နောက်တစ်ခွက် သောက်လိုက်။ မကြာခင် ကောင်းသွားမှာပါ။"

အခန်းထဲတွင် အန်တီချန် က ရုရွှယ် ကို ပြောလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အန်တီချန်။" ဘိုင်ရုရွှယ်က ဘူးကို ယူကာ အနည်းငယ် ပြုံးပြလိုက်သည်။

သို့သော် မကြာမီမှာပင် မိန်းကလေးသည် သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် တစ်ခုခု လေးလံနေသကဲ့သို့ ခေါင်းငုံ့သွားတော့သည်။

"ရုရွှယ်... ဘာဖြစ်လို့လဲ" အန်တီချန် က မေးလိုက်သည်။

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး အန်တီချန်။" ဘိုင်ရုရွှယ် အလျင်အမြန် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "သမီး အဆင်ပြေပါတယ်။"

"အဲဒီလို လာမလုပ်နဲ့။" အန်တီချန် က သူမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ "နင်က သဘာဝအတိုင်းကို ရိုးအတာ၊ အရာအားလုံးက နင့်မျက်နှာပေါ်မှာ ပေါ်နေတာပဲ။ နင့်စိတ်ထဲမှာ တစ်ခုခု အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေတယ်ဆိုတာကို ငါက ဘယ်လိုလုပ် မသိဘဲ နေမှာလဲ။ မြန်မြန် ပြောပြစမ်းပါ။ နေမကောင်းဖြစ်နေချိန်မှာ စိတ်ပူစရာတွေကို မြိုသိပ်ထားလို့ မရဘူး၊ မဟုတ်ရင် ရောဂါက သက်သာလာမှာ မဟုတ်ဘူး။"

ဘိုင်ရုရွှယ်က သူမ၏ နှုတ်ခမ်းပါးလေးကို ခပ်ဖွဖွ ကိုက်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်ဝန်းများတွင် တုံ့ဆိုင်းမှု အနည်းငယ် ပေါ်လာပြီး သူမ၏ လက်ချောင်းများက စောင်ကို အဆက်မပြတ် ပွတ်သပ်နေမိသည်။

အန်တီချန်က မလောပါပေ၊ သူမ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောလာမည်ကို စိတ်ရှည်လက်ရှည် စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်သည်။

"အန်တီချန်..." အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် ဘိုင်ရုရွှယ် ခေါင်းမော့လာသည်။

"အင်း။"

"ဒီနေ့ ရှောင်ချင်းက သမီးကိုယ်စား ရှောင်မို ကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ပေးခဲ့တယ်။ သူမက အဝတ်တွေကို သပ်သပ်ရပ်ရပ် ခေါက်တယ်၊ အရသာရှိတဲ့ ဟင်းတွေ ချက်တယ်၊ ခြံဝင်းကိုလည်း သန့်ရှင်းအောင် ရှင်းလင်းပေးတယ်။ သမီး ပျော်သင့်တာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ ရင်ထဲမှာ ဒီလောက် ဟာတာတာကြီး ဖြစ်နေရတာလဲ။ ပြီးတော့ တစ်ခါတလေကျရင် ရင်ဘတ်ထဲက ကျပ်လာပြီး အသက်ရှူလို့တောင် မဝတော့ဘူး။"

ဘိုင်ရုရွှယ်၏ လက်သေးသေးလေးများက စောင်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားမိသည်။

"အန်တီချန်... အဲဒါက ဘယ်လို ရောဂါမျိုးလဲဟင်..."

"ဟင်။"

အန်တီချန် တစ်ခဏမျှ မှင်သက်သွားပြီးနောက် တစ်ခုခုကို နားလည်သွားပုံရကာ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များက အပြုံးတစ်ဝက်အဖြစ် ကွေးတက်သွားတော့သည်။

"အန်တီချန် ခန့်မှန်းကြည့်မယ်နော်... ရှောင်ချင်း က ရှောင်မို အနားကို ကပ်သွားပြီး သူ့အပေါ် ယုယုယယ ဆက်ဆံတဲ့အချိန်မျိုးမှသာ နင့်ရင်ဘတ်ထဲက ပိတ်ဆို့နေသလို ခံစားရတာ မဟုတ်လား။"

"အင်း... အင်း။"

"ရှောင်မို က သူမကို ချီးကျူးတဲ့အခါ နင့်ညီမလေးအတွက် ပျော်ပေးသင့်တယ်ဆိုတာ နင် သိပေမဲ့ ရင်ထဲမှာတော့ ထူးဆန်းတဲ့ ဆုံးရှုံးမှုတစ်ခုကို ခံစားနေရတယ် မဟုတ်လား။"

"ဟုတ်တယ်၊ အဲဒီလိုပဲ။"

အန်တီချန် က မိန်းကလေး၏ မြန်ဆန်စွာ နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေသော ရင်ဘတ်ကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။ "ဒီနေရာမှာ တစ်ခါတလေကျရင် ရှာလကာရည် သောက်ထားသလိုမျိုး ချဉ်စူးစူးကြီး ဖြစ်နေသလား (သဝန်တိုနေတာလား)။"

"အဲဒါ တိကျတယ် အရင်က ဒီလို တစ်ခါမှ မခံစားခဲ့ရဖူးဘူး။ အန်တီချန်... အန်တီ ဘယ်လိုသိတာလဲ။"

"အို... အရူးမလေးရယ်..."

အန်တီချန် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး မိန်းကလေး၏ နဖူးကို ခပ်ဖွဖွလေး တောက်လိုက်သည်။

"နင် သူ့ကို သဘောကျနေပြီပဲ..."

အခန်း ၄၄ ရှောင်မို... ငါ နင့်ကို သဘောကျနေပြီ ထင်တယ်

နောက်နေ့တွင် ဘိုင်ရုရွှယ်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လုံးဝနီးပါး ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာပြီ ဖြစ်သည်။

ရုရွှယ် ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာသည့်အတွက် ရှောင်မို နောက်ဆုံးတော့သက်ပြင်းချနိုင်ခဲ့သည်။

သို့သော် ရုရွှယ် ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာပြီးနောက် သူမ အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေသည်ဟု ရှောင်မို အမြဲတမ်း ခံစားနေရသည်။

ရုရွှယ်က သူ့ကို ခိုးခိုးကြည့်နေတတ်သည်ကို ရှောင်မို သတိထားမိခဲ့သည်။

သူက သူမကို ပြန်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူမက ဘာမှမဖြစ်သလို ဟန်ဆောင်ကာ အကြည့်ကို အလျင်အမြန် လွှဲဖယ်သွားတတ်သည်။

သူ၏ အကြည့်များ ဖယ်ခွာသွားသည်နှင့် သူမက သူ့ကို နောက်တစ်ကြိမ် ခိုးကြည့်ပြန်သည်။

အခုလိုမျိုးပေါ့... ရုရွှယ်က အဝတ်တွေ လှန်းနေသည်။

ရှောင်မိုက စာအုပ်ကို လှန်လှောဖတ်ရှုနေသော်လည်း ဘိုင်ရုရွှယ်၏ အကြည့်ကို သူ ခံစားမိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ရှောင်မို ခေါင်းမော့လိုက်ရာ ဘိုင်ရုရွှယ်၏ မျက်ဝန်းများနှင့် ဆုံသွားသည်။

ဘိုင်ရုရွှယ်မှာ လန့်သွားသကဲ့သို့ သူမ၏ အကြည့်ကို အလျင်အမြန် ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ခေါင်းလှည့်ကာ အဝတ်များကို ဆက်လှန်းနေပြီး သေသပ်နေပြီဖြစ်သော အဝတ်များကိုပင် ပြန့်ပြူးအောင် လုပ်နေသယောင် ဟန်ဆောင်နေတော့သည်။

ရှောင်မို စာအုပ်ကို ချထားလိုက်ပြီး ဘိုင်ရုရွှယ်ထံသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

ရှောင်မို သူမထံသို့ ချဉ်းကပ်လာသည်ကို ခံစားရသောအခါ ဘိုင်ရုရွှယ်၏ နှလုံးခုန်နှုန်းမှာ တဖြည်းဖြည်း မြန်ဆန်လာသည်။

ရှောင်မို နီးကပ်လာလေလေ ဘိုင်ရုရွှယ် ပို၍ စိုးရိမ်လာလေလေဖြစ်ပြီး အဝတ်လှန်းရာတွင် သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာလည်း ပိုမို မြန်ဆန်လာတော့သည်။

"ရုရွှယ်... ဘာဖြစ်လို့လဲ။ စိတ်ထဲမှာ တစ်ခုခု ရှိနေလို့လား။"

ဘိုင်ရုရွှယ်၏ အနီးသို့ ရောက်သောအခါ ရှောင်မိုက မေးလိုက်သည်။

"ဟင်။ ဟင့်အင်း... ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး...နော်" ဘိုင်ရုရွှယ်၏ မျက်လုံးများ ဟိုဟိုဒီဒီ ကစားသွားပြီး သူမ၏ ဖြူမွတ်နုနယ်သော လက်လေးများက အဆက်မပြတ် ဝှေ့ယမ်းပြနေသည်။ "ငါ့စိတ်ထဲမှာ ဘာရှိရမှာလဲ။ မရှိပါဘူး... လုံးဝ ဘာမှမရှိပါဘူး..."

"တကယ် ဘာမှမရှိဘူးလား" ဟု ရှောင်မိုက မေးလိုက်သည်။

"တကယ် ဘာမှမရှိပါဘူး..." ဘိုင်ရုရွှယ်၏ မျက်လုံးများက အပြစ်ရှိသူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ တိမ်းရှောင်သွားပြီး သူမ၏ ပါးပြင်များမှာလည်း နီရဲနေတော့သည်။

အဝတ်လှန်းနေရင်း သူမ ဘာလို့ မျက်နှာနီရဲနေရသလဲဆိုတာကို ရှောင်မို နားမလည်နိုင်ပေ။

ရှောင်မို ထပ်မေးရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင်။

ရှောင်မို၏ အနီးရှိ အဝတ်တစ်ထည်မှာ သေချာ မချိတ်ထားသဖြင့် ဝါးတန်းပေါ်မှ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောကျလာသည်။

ရှောင်မိုက အလိုအလျောက် လက်လှမ်းကာ ထိုအဝတ်ကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။

အထိအတွေ့၏ စိုစွတ်မှုနှင့် ပိတ်စ၏ ပိုးသားကဲ့သို့ နူးညံ့မှုကြောင့် ရှောင်မို မှင်သက်သွားသည်။

သူ၏ လက်ထဲရှိ အရာကို ကြည့်လိုက်ရာ အဲဒါက...

"နင် အရမ်း နှာဘူးကျတာပဲ"

ဘိုင်ရုရွှယ်၏ ပါးပြင်များမှာ စတော်ဘယ်ရီသီးလေးများကဲ့သို့ နီရဲသွားပြီး ရှောင်မို၏ လက်ဖဝါးထဲမှ ရင်ခွင်ဖုံး (တုတို) ကို အလျင်အမြန် လုယူလိုက်သည်။

ရင်ခွင်ဖုံး (တုတို) ကို ရင်ဘတ်တွင် ပိုက်ထားလျက် ဘိုင်ရုရွှယ် အခန်းထဲသို့ ပြေးဝင်သွားပြီး တံခါးကို ဂျိန်းခနဲ ပိတ်ချလိုက်တော့သည်။

"တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ..."

မိန်းကလေး၏ တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားသော အခန်းတံခါးကို ကြည့်ရင်း ရှောင်မို အတွေးနက်သွားသည်။

ရုရွှယ်က... သူမက အခု ရှက်တတ်နေပြီလား။

အရင်တုန်းက ရင်ခွင်ဖုံး (တုတို) တစ်ခုက ရှောင်မို၏ မျက်နှာပေါ်သို့ လွင့်ကျလာစဉ်က ရုရွှယ်က အားရပါးရ ရယ်မောခဲ့ပြီး ရှောင်မို၏ ပါးစပ်ထဲသို့ပင် ထပ်မံ ထိုးထည့်ချင်နေခဲ့သေးသည်ကို သူ မှတ်မိနေသည်။

နေ့လယ်စာ စားချိန်တွင် ဘိုင်ရုရွှယ်သည် ထမင်းတစ်လုတ် စားလိုက်၊ ရှောင်မိုကို ခိုးကြည့်လိုက် လုပ်နေဆဲပင်။

ရှောင်မိုက ထမင်းပန်းကန်ကို ယူလိုက်စဉ် သူမ၏ လက်နှင့် မတော်တဆ ထိမိသွားသည်။

ဘိုင်ရုရွှယ်မှာ ဓာတ်လိုက်သွားသကဲ့သို့ နောက်သို့ တွန့်ဆုတ်သွားပြီး သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အနည်းငယ် ကြောင်အမ်းသွားကာ ထမင်းများကို ပါးစပ်ထဲသို့ အလျင်အမြန် ခပ်သွင်းနေတော့သည်။

ရှောင်မိုနှင့် ရှောင်ချင်းတို့ အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူတို့ နှစ်ဦးစလုံး၏ မျက်ဝန်းများတွင် နားမလည်နိုင်မှုများ ရှိနေကြသည်။

"ကိုကိုရှောင်... အစ်မ ဘာဖြစ်နေတာလဲ။"

အစ်မဖြစ်သူ ထွက်သွားပြီးနောက် အခွင့်အရေးရသဖြင့် ရှောင်ချင်းက အနည်းငယ် စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

"ငါလည်း မသိဘူး..." ရှောင်မို ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ရုရွှယ်က ဒီမနက် နိုးလာကတည်းက ဒီလိုဖြစ်နေတာပဲ။"

ရှောင်ချင်း - "..."

ဘယ်လိုပြောရမလဲ။

အကယ်၍ ဘိုင်ရုရွှယ်သာ သာမန် အမျိုးသမီးတစ်ဦးဆိုလျှင် ယနေ့ သူမ၏ အပြုအမူကို ရှောင်မို အလွန် သဘာဝကျသည်ဟု ထင်မိမည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ပုံမှန်အားဖြင့် တုံးအသော ဘိုင်ရုရွှယ်က ရုတ်တရက် ညတွင်းချင်း ရှက်ရွံ့မှုကို နားလည်လာပြီး ပထမဆုံးအချစ်၏ ရှက်သွေးဖြာမှုမျိုးပင် ရှိနေခြင်းက ရှောင်မိုကို တကယ်ပဲ အလွန် ထူးဆန်းသည်ဟု ခံစားရစေသည်... အနည်းငယ် အသားမကျသလိုပင်...

ထိုနေ့ ညနေပိုင်းတွင် ရှောင်မို ရေချိုးပြီးနောက် ဘိုင်ရုရွှယ် မရှိတော့သည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး ခြံဝင်းထဲတွင် ရှောင်ချင်း တစ်ယောက်တည်း ပိုးကောင်များကို အစာကျွေးနေသည်ကိုသာ တွေ့လိုက်ရသည်။

"ရှောင်ချင်း... မင်းအစ်မရော။" ရှောင်မိုက မေးလိုက်သည်။

"ကိုကိုရှောင်... အစ်မက အပြင်မှာ လမ်းခဏသွားလျှောက်မယ်၊ မကြာခင် ပြန်လာခဲ့မယ်လို့ ပြောသွားတယ်။" ရှောင်ချင်းက ပိုးစာရွက်များကို ကိုင်ကာ မော့ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"အင်း။" ရှောင်မို တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်သည်။ "ငါ သွားရှာလိုက်ဦးမယ်။ ရှောင်ချင်း အိမ်မှာ တစ်ယောက်တည်း နေခဲ့လို့ ရမလား။"

"ဟုတ်ကဲ့၊ ရပါတယ်။" ရှောင်ချင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်ဝန်းများတွင် ပျော်ရွှင်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခုပင် ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

ရှောင်မို ထွက်သွားပြီးနောက် ရှောင်ချင်းသည် သူမ၏ မူလအသွင်သို့ ပြောင်းကာ အစာစတင် ရှာဖွေတော့သည်။

အစ်မဖြစ်သူ၏ ဟင်းချက်လက်ရာက ကောင်းမွန်သော်လည်း သူမ ကြွက်မစားရတာ အတော်လေး ကြာနေပြီဖြစ်၍ လွမ်းနေမိသည်...

ရွာအပြင်ဘက်သို့ ထွက်လာပြီးနောက် ရှောင်မိုက ဘိုင်ရုရွှယ် ဘယ်နေရာတွင် ရှိနေမည်ကို အကြမ်းဖျင်း ခန့်မှန်းလိုက်သည်။

ရှောင်မိုက မြွေတောင် ရှိရာဘက်သို့ တည့်တည့် လျှောက်သွားခဲ့သည်။

ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ။

ထိုကျောက်တုံးပေါ်တွင် အဖြူရောင်စကတ်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဒူးကိုပိုက်ကာ သူမ၏ လှပသော ခေါင်းလေးကို မော့လျက် ညကောင်းကင်ယံရှိ ကြယ်များကို ကြည့်နေသော သူမကို ရှောင်မို တွေ့လိုက်ရသည်။

"တစ်ခုခုက မင်းကို စိတ်မပျော်မရွှင် ဖြစ်စေပြန်ပြီလား။"

ရှောင်မိုက ဘိုင်ရုရွှယ်ကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

ရှောင်မို၏ အသံကို ကြားသောအခါ ဘိုင်ရုရွှယ်၏ နုနယ်သော ကိုယ်လေးမှာ အနည်းငယ် တုန်ရီသွားပြီး ကောင်းကင်မှ အကြည့်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။ "ဟင့်အင်း... ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး..."

"တကယ် ဘာမှမဖြစ်ဘူးလား။" ရှောင်မိုက ဘိုင်ရုရွှယ်၏ ရှေ့သို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

"ဒီတစ်ခါ တကယ် ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။" ဘိုင်ရုရွှယ် ခေါင်းငုံ့ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့ မင်းက တော်တော်လေး ထူးဆန်းနေတယ်၊ ပြီးတော့ ငါ့ကို ရှောင်နေသလိုပဲ။ အဲဒါ ဘာဖြစ်လို့လဲ။"

"ငါက ဘယ်လိုလုပ် အဲဒီလို လုပ်မှာလဲ... နင် ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်နေတာနေမှာပါ..." ဘိုင်ရုရွှယ်က ခေါင်းကို တစ်ဖက်သို့ လှည့်သွားသည်။

ရှောင်မိုက ဘိုင်ရုရွှယ်၏ ဘေးတိုက်ရုပ်သွင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ "ကောင်းပါပြီလေ၊ ဒါဆို ငါ တကယ်ပဲ ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်တာနေမှာပါ။ အချိန်လည်း လင့်နေပြီဆိုတော့ ပြန်ကြရအောင်၊ မဟုတ်ရင် ရှောင်ချင်း စိတ်ပူနေလိမ့်မယ်။"

"အို..."

ဘိုင်ရုရွှယ် ကျောက်တုံးပေါ်မှ ဆင်းကာ ရှောင်မိုနောက်သို့ လိုက်၍ တောင်အောက်သို့ ဆင်းလာခဲ့သည်။

သူတို့နှစ်ဦး တောင်ပေါ်လမ်းကျဉ်းလေးအတိုင်း လျှောက်လာကြရာ လရောင်က စီးဆင်းနေသော ရေလို တိတ်ဆိတ်စွာ ကျဆင်းနေပြီး ထင်းရှူးကိုင်းများအကြားမှ ဖြတ်သန်းကာ သူတို့အပေါ်သို့ အကွက်ကျား အရိပ်များ ထိုးကျနေသည်။

ရှောင်မို၏ ခြေလှမ်းများက တမင်ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ မတော်တဆပဲဖြစ်ဖြစ် နှေးကွေးသွားပြီး ဘိုင်ရုရွှယ်၏ စကတ်စလေးက လမ်းဘေးရှိ နိမ့်ကျနေသော မြက်ဖျားလေးများကို တောင်ပေါ်ည၏ အိပ်စက်နေသော သတ္တဝါများကို နှိုးမိမည်စိုးသည့်အလား ညင်သာစွာ ပွတ်တိုက်သွားသည်။

မှောင်မိုက်နေသော မြေပြင်ပေါ်တွင် အရိပ်နှစ်ခု ကျရောက်နေပြီး တစ်ခါတစ်ရံ နီးကပ်သွားကာ တစ်ခါတစ်ရံ ကွဲကွာသွားကြသည်။

အစိမ်းရောင် အလင်းတန်းလေးများ လွင့်မျောလာပြီး ပိုးစုန်းကြူးလေးများက ဘယ်အချိန်ကတည်းက ရောက်နေမှန်းမသိ ပေါ်လာကာ လေထုထဲတွင် သေးငယ်သော ကြယ်လေးများကဲ့သို့ ပေါ့ပါးစွာ ကခုန်နေကြသည်။

ပိုးစုန်းကြူးလေး တစ်ကောင်က မိန်းကလေး၏ နားထင်နားသို့ ရွေ့လျားလာသော ကြယ်တစ်ပွင့်ကဲ့သို့ လွင့်မျောလာပြီး တစ်ခဏမျှ ညင်သာစွာ ရပ်တန့်ကာ အေးအေးဆေးဆေး ပြန်လည် ပျံသန်းသွားသည်။

မိန်းကလေးက ခေါင်းမော့ကာ သူ၏ ဘေးတိုက်ရုပ်သွင်ကို ငေးကြည့်နေမိသည်။

သူမ၏ နှလုံးသားထဲမှ အနူးညံ့ဆုံး အစိတ်အပိုင်းကို ညင်သာစွာ အထိတွေ့ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ဘိုင်ရုရွှယ် ခံစားလိုက်ရသည်။

သူမ၏ နှလုံးသားထဲမှ တစ်ခုခု အညှောက်ပေါက်လာသကဲ့သို့ပင်။

ချိုမြိန်ပြီး ချဉ်စူးစူးလေး။

သူ့ကို သိစေချင်ပေမဲ့ သူ သိသွားမှာကိုလည်း ကြောက်နေမိတယ်။

"ရှောင်မို..." ဘိုင်ရုရွှယ်က သူမ၏ သတ္တိများကို စုစည်းလိုက်ပုံရပြီး သူမ၏ ချယ်ရီနှုတ်ခမ်းလေးများ အနည်းငယ် ဟကာ သူ၏ နာမည်ကို တိုးတိုးလေး ခေါ်လိုက်သည်။

"အင်း။" ရှောင်မိုက ထူးလိုက်သည်။

"ဟင့်အင်း... ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး..." သူ၏ မျက်ဝန်းများကို ကြည့်ရင်း မိန်းကလေးက နောက်တစ်ကြိမ် တုံ့ဆိုင်းသွားပြန်သည်။ "ငါ... ဒီည ပိုးစုန်းကြူးလေးတွေ တော်တော်လှတာကို သတိထားမိလို့ပါ။"

"တကယ်ကို လှတာပါပဲ။"

"..."

ဘိုင်ရုရွှယ် ခေါင်းငုံ့သွားပြီး တိတ်ဆိတ်သွားကာ သူမ၏ လက်သေးသေးလေးက စကတ်စကို ပွတ်သပ်နေမိသည်။

သို့သော် မကြာမီမှာပင် ဘိုင်ရုရွှယ်က သူမ၏ သတ္တိများကို နောက်တစ်ကြိမ် စုစည်းလိုက်ပြန်သည်။ "ရှောင်မို။"

"ဟင်?"

"ဟင့်အင်း... ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး... ဒီည လမင်းကြီး အရမ်းဝိုင်းနေတာကို သတိထားမိလို့ပါ။"

ရှောင်မို ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်သည်။ "မဆိုးပါဘူး။"

"ရှောင်မို..."

"ဟင်?"

"ငါ... ဒီည ကြယ်တွေ အရမ်းများတာကို သတိထားမိလို့ပါ။"

"တော်တော်လေး များတာပါပဲ။"

"ရှောင်မို... ဒီနေ့ အန်တီဝမ် တစ်ယောက် အထူးတလည် ပျော်နေတာကို သတိထားမိလား။"

"သူ့သားရဲ့ ခရိုင်မြို့က စီးပွားရေး အဆင်ပြေသွားလို့ နေမှာပေါ့။"

"ရှောင်ချင်း က ငရုတ်ပွသီး မကြိုက်တာကို ငါ သတိထားမိတယ်။"

"အဲဒါကို ငါ သတိထားမိတာ ကြာလှပြီ။"

"ရှောင်မို... ရွာထဲက နွားမည်းကြီး ပျင်းလာတာကို သတိထားမိတယ်။"

"သူက အိုနေပြီကိုး။"

"ရှောင်မို။"

"ဟင်?"

"ငါ သတိထားမိတာက... ငါ နင့်ကို သဘောကျနေပြီ ထင်တယ်။"