အခန်း (၄၅-၄၆)

အခန်း ၄၅ အဲဒီအခါကျရင် သူ ငါ့ကို လက်ထပ်မှာလား

ခြံဝင်းထဲတွင် ရှောင်ချင်းသည် ကျေနပ်စွာ လေချဉ်တက်လိုက်သည်။

စောစောက ရှောင်ချင်းသည် သူမ၏အစားအသောက်တပ်မက်မှုများကို ဖြည့်ဆည်းလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

အနီးနားရှိ ကြွက်ဆယ်ကောင်ကျော်ကို ရှောင်ချင်းက တစ်ကောင်လုံး အရှင်လတ်လတ် မျိုချပစ်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

ရှောင်ချင်း ဗိုက်ဝသွားပြီး အေးအေးဆေးဆေး အိပ်ရန် ပြင်နေစဉ်မှာပင်။

ရုတ်တရက် ညအမှောင်ထုထဲမှ အစ်မဖြစ်သူ အပြေးအလွှား ပြန်လာသည်ကို ရှောင်ချင်း မြင်လိုက်ရသည်။

"အစ်မ... အစ်မ..."

"ရှောင်ချင်း... ငါ အိပ်တော့မယ်"

ရှောင်ချင်း စကားမဆုံးမီမှာပင် ဘိုင်ရုရွှယ်သည် ထွက်ပြေးလာသကဲ့သို့ သူမ၏အခန်းထဲသို့ ပြေးဝင်သွားရာ ရှောင်ချင်းမှာ ညအမှောင်ထဲတွင် ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။

အစ်မ ဘာဖြစ်သွားတာလဲ။

ပြီးတော့ ကိုကိုရှောင်မိုရော ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ။

သူ အစ်မကို သွားရှာတာ မဟုတ်ဘူးလား။

ရှောင်ချင်း ခြံဝင်းထဲတွင် စောင့်နေခဲ့သည်။ အမွှေးတိုင်တစ်ဝက်စာခန့်အကြာတွင် ရှောင်မို ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။

ရှောင်ချင်းက သူ၏အနီးသို့ အလျင်အမြန် ပြေးသွားလိုက်သည်။ "ကိုကိုရှောင်မို... အစ်မ ဘာဖြစ်တာလဲ။ ကိုကိုရှောင်မိုနဲ့ အစ်မကြားမှာ တစ်ခုခု ဖြစ်ခဲ့လို့လား။"

"အင်း..." ရှောင်မို တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်သည်။ "မင်းအစ်မနဲ့ ငါ့ကြားမှာ တစ်ခုခု ဖြစ်ခဲ့တာတော့ မှန်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကြီးကြီးမားမားတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ တကယ်တော့ ရုရွှယ် ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး၊ မင်း စိုးရိမ်စရာ မလိုပါဘူး။"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ။"

ကိုကိုရှောင်မိုက ဒီလိုပြောမှတော့ အစ်မ ဘာမှမဖြစ်တာ သေချာပါတယ်။

"စောစော အနားယူလိုက်ပါတော့။ ငါလည်း အခန်းထဲ အရင် ပြန်တော့မယ်" ဟု ရှောင်မိုက ရှောင်ချင်းကို ပြောလိုက်သည်။

ရှောင်ချင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကိုကိုရှောင်မိုလည်း စောစော အနားယူပါနော်။"

...

"ငါ ပြောလိုက်တယ်... ငါ တကယ် ပြောလိုက်မိပြီ..."

ဘိုင်ရုရွှယ်သည် ခုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းနေပြီး သူမ၏ခြေကျင်းဝတ်လေးများမှာ တင်းမာနေကာ သွယ်လျလှပသော ခြေသလုံးလေးများက အိပ်ရာခင်းကို အဆက်မပြတ် ပုတ်ခတ်နေမိသည်။

သူမက ခေါင်းအုံးဖြင့် မျက်နှာကို တင်းကျပ်စွာ ဖုံးအုပ်ထားပြီး မက်မွန်ပွင့်မျက်ဝန်းလေးများသာ အပြင်သို့ ထွက်နေသည်။

"ငါ သတိထားမိတာက... ငါ နင့်ကို သဘောကျနေပြီထင်တယ်..."

ရှောင်မိုကို စောစောက ပြောခဲ့သောစကားများကို ပြန်တွေးမိပြီး ဘိုင်ရုရွှယ်မှာ ရှက်သွေးဖြာမှုများ လွှမ်းမိုးသွားကာ သူမ၏ဖြူမွတ်နုနယ်သော ခြေသလုံးလေးများမှာ စောင်ပေါ်တွင် ပိုမို မြန်ဆန်စွာ လှုပ်ခတ်လာတော့သည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် သူမ၏ရင်ထဲရှိ ရှက်ရွံ့မှုများ တဖြည်းဖြည်း လျော့ကျသွားပြီး ဘိုင်ရုရွှယ်သည် တဖြည်းဖြည်း တည်ငြိမ်လာခဲ့သည်။

"နေပါဦး... ငါက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ရှက်နေရတာလဲ။ ပြီးတော့ တောင်ပေါ်မှာတုန်းက ငါ ဘာလို့ ထွက်ပြေးလာတာလဲ။"

အနည်းငယ် တည်ငြိမ်သွားပြီးနောက် သူမ တစ်ခုခု မှားယွင်းစွာလုပ်မိသွားပြီဖြစ်ကြောင်း ဘိုင်ရုရွှယ် သတိပြုမိလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ပြောပြီးနောက် သူမ အလွန်အမင်း ရှက်ရွံ့သွားပြီး တောင်အောက်သို့ အလျင်အမြန် ပြေးဆင်းချင်စိတ်သာ ရှိတော့သည်။

ဒါပေမဲ့ တကယ်တမ်းကျတော့ သူမ ရှက်စရာ အကြောင်းမရှိပါဘူး။

သဘောကျရင် သဘောကျတယ်၊ သဘောမကျရင် သဘောမကျဘူးပေါ့။

ငါက ရှောင်မိုကို သဘောကျတာလေ... ငါ့ရင်ထဲက ချစ်ခင်မှုကို ဖော်ပြလိုက်ရုံတင်ပါ။

ငါက ရှောင်မိုရဲ့အဖြေကိုတောင် မစောင့်ဘဲ တောင်အောက်ကို ပြေးဆင်းလာခဲ့တာ။

"တကယ်ပါပဲ... ငါ ဘာလို့ ထွက်ပြေးလာခဲ့တာလဲ..."

ဘိုင်ရုရွှယ်သည် ခေါင်းအုံးထဲတွင် မျက်နှာကို ဆက်လက် ဖုံးအုပ်ထားပြီး အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်လာမိသည်။

ခဏကြာ စိတ်ရှုပ်ပြီးနောက် ဘိုင်ရုရွှယ်သည် ကိုယ်ကို လှည့်ကာ ခုတင်ပေါ်တွင် ပက်လက်လှန်လိုက်သည်။

သူမက ခေါင်းအုံးကို ဖက်ထားလျက် မျက်နှာကြက်ကို ကြည့်နေပြီး သူမ၏စိတ်ထဲတွင် အတွေးများစွာ ပြည့်နှက်နေတော့သည်။

ရှောင်မို ငါ့ကို သဘောကျပါ့မလား။

သူ ငါ့ကို သဘောကျမှာပေါ့နော်။

အရင်တစ်ခေါက်က သူ ပြောခဲ့တယ်လေ... စစ်မှန်တဲ့အချစ်ဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာကို ငါ နားလည်သွားတဲ့အခါ သူ ငါ့ကို လက်ထပ်မယ်လို့။

ဒါက စစ်မှန်တဲ့အချစ် ဖြစ်ရမယ် မဟုတ်လား။

ဒါဆို သူ ငါ့ကို လက်ထပ်မှာလား။

အဲဒီတုန်းက သူ ပြောခဲ့တဲ့စကားတွေက အခုထိ အတည်ပဲလား။"

တွေးလေလေ ဘိုင်ရုရွှယ် ပို၍ စိုးရိမ်လာလေလေပင်။

သူမ ရှောင်မိုကို သွားရှာချင်သော်လည်း မမေးရဲပေ။

သူမ၏ရင်ထဲတွင် အဖြေကို လွန်စွာသိချင်နေသော်လည်း အလွန်အမင်းလည်း ကြောက်ရွံ့နေမိသည်။

"စိတ်ရှုပ်လိုက်တာ... စိတ်ရှုပ်လိုက်တာ... စိတ်ရှုပ်လိုက်တာ" ဘိုင်ရုရွှယ်သည် ဒလိမ့်တုံးလေးတစ်ခုကဲ့သို့ ခုတင်ပေါ်တွင် လှိမ့်နေတော့သည်။ "ငါ အရင်က ဒီလိုမဟုတ်ပါဘူး..."

"အစ်မ... ဘာဖြစ်လို့လဲ။"

ရှောင်ချင်း အခန်းထဲ ဝင်လာသောအခါ အစ်မဖြစ်သူ ခုတင်ပေါ်တွင် ဟိုလှိမ့်ဒီလှိမ့် လုပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ရှောင်ချင်း..."

ဘိုင်ရုရွှယ်က ခေါင်းအုံးကို ဖက်ကာ ခုတင်ပေါ်တွင် ဘဲတစ်ကောင်လို ထိုင်နေပြီး သူမ၏မက်မွန်ပွင့်မျက်ဝန်းလေးများမှာ တုန်ခါနေသည်။

"ငါက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မဟုတ်တော့သလို ခံစားနေရတယ်... ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ။"

...

သူ၏အခန်းထဲတွင် ရှောင်မိုသည် ဖယောင်းတိုင်အလင်းရောင်ဖြင့် စာဖတ်နေသည်။

အရင်က ရှောင်မိုသည် ညဘက် စာဖတ်ရန် လရောင်ကို အားကိုးခဲ့ရပြီး လရောင်မကောင်းပါက စာဖတ်၍ မရခဲ့ပေ။

သို့သော် ကျဲယွမ်ဖြစ်လာပြီးနောက် ရှောင်မိုသည် ထိုသို့ လုပ်စရာ မလိုတော့ပေ။

ယခုအခါ ရုရွှယ်က ပိုးကောင်များ မမွေးမြူလျှင်၊ တောကြက်များနှင့် ယုန်များကို မဖမ်းလျှင်ပင် ရှောင်မိုတွင် ငွေကြေး ပြတ်လပ်မည် မဟုတ်တော့ပေ။

သို့သော် ရုရွှယ်သည် ပိုးကောင်များကို ဆက်လက် မွေးမြူနေဆဲဖြစ်ပြီး ရံဖန်ရံခါတွင် တောကြက်များနှင့် ယုန်များကို ဖမ်းကာ ရောင်းချနေဆဲပင်ဖြစ်သည်။ အပိုဝင်ငွေ နည်းနည်းလေးရတာကလည်း အထောက်အကူဖြစ်တယ်လို့ သူမက ပြောသည်။

အမွှေးတိုင်တစ်ဝက်စာခန့်အကြာတွင် ရှောင်မိုသည် သူ၏လက်ထဲရှိ စာအုပ်ကို ချထားလိုက်သည်။

သူ အာရုံစိုက်၍ မရနိုင်ကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ၏စိတ်ထဲတွင် ရုရွှယ်၏ပုံရိပ်များ ပြည့်နှက်နေသည်။

ရုရွှယ်က ဤကဲ့သို့သော စကားမျိုး ပြောလိမ့်မည်ဟု ရှောင်မို တကယ်ကို မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

ရုရွှယ်က "ငါ နင့်ကို သဘောကျတယ်" ဟု အရင်က ပြောဖူးသော်လည်း။

သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်မှာ လုံးဝ ကွာခြားကြောင်း ရှောင်မို သိသည်။

ရုရွှယ်၏ သူ့အပေါ်ထားရှိသော ချစ်ခင်မှုမှာ စစ်မှန်သော ရိုမန်တစ်အချစ်ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်က ရှောင်မို မှင်သက်သွားပြီး ရုရွှယ်ကို အဖြေပြန်ပေးရန် အခွင့်အရေး မရလိုက်မီမှာပင် သူမ ပြေးထွက်သွားခဲ့သည်...

"ဒီကောင်မလေး..." ရှောင်မိုက ပြုံးကာ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ဖယောင်းတိုင်ကို ညင်သာစွာ မှုတ်ပိတ်လိုက်သည်။

ကြည့်ရတာ မနက်ဖြန် မြို့ထဲ သွားရမယ်ထင်တယ်။

သူမကို အကြာကြီး စောင့်ခိုင်းထားလို့ မဖြစ်ဘူး။

နောက်နေ့မနက်တွင် ရှောင်မို နိုးလာပြီး ခြံဝင်းထဲသို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

ဘိုင်ရုရွှယ်က စားပွဲကို သုတ်နေသော်လည်း ရှောင်မိုကို မြင်သည်နှင့် လန့်သွားသော ငှက်ငယ်လေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ မီးဖိုချောင်ထဲသို့ အလျင်အမြန် ပြေးဝင်သွားတော့သည်။

မနက်စာ စားချိန်တွင် ဘိုင်ရုရွှယ်သည် စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောသလို ရှောင်မိုကိုလည်း မကြည့်ရဲပေ။

ရှောင်မိုက ဘိုင်ရုရွှယ်အနီးသို့ အနည်းငယ် တိုးကပ်သွားတိုင်း သူမက မျက်နှာနီရဲကာ အလျင်အမြန် ခွာသွားတတ်သည်။

အစ်မဖြစ်သူနှင့် ကိုကိုရှောင်မိုကြားတွင် တစ်ခုခု ဖြစ်ထားရမည်ဟု ရှောင်ချင်း ခံစားမိသည်၊ သူတို့ကြားတွင် ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော ထူးဆန်းသည့်လေထုတစ်ခု ရှိနေသည်။

"မဟုတ်ဘူး ငါ ဆက်ပြီး ဒီလို နေလို့မဖြစ်ဘူး"

မွန်းလွဲပိုင်းတွင် ဘိုင်ရုရွှယ်က သူမ၏ပါးပြင်များကို ပုတ်လိုက်သည်။

သူမအနေဖြင့် ရှောင်မိုကို ဆက်ပြီး ပုန်းရှောင်နေ၍ မဖြစ်နိုင်ကြောင်း ခံစားရပြီး သူမ၏ရင်ထဲတွင်လည်း ရှောင်မို၏အဖြေကို သိချင်နေမိသည်။

သို့သော် ဘိုင်ရုရွှယ်က စတင် မေးမြန်းရန် အလွန် ရှက်ရွံ့နေခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် မွန်းလွဲပိုင်းတွင် ဘိုင်ရုရွှယ်သည် သူမ၏သတ္တိများကို စုစည်းကာ ခြံဝင်းသန့်ရှင်းရေး လုပ်ရင်း ရှောင်မိုအနီးသို့ တမင် ချဉ်းကပ်သွားခဲ့သည်။

သို့သော် ရှောင်မိုက ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလို၊ မနေ့ညက ကိစ္စများ လုံးဝ မဖြစ်ခဲ့သလို ဟန်ဆောင်ကာ သူ၏စာအုပ်ကိုသာ ဆက်ဖတ်နေခဲ့သည်။

ရှောင်မို၏တည်ငြိမ်နေသော ပုံစံကို ကြည့်ရင်း ဘိုင်ရုရွှယ်သည် သူမ၏ပြည့်ဖြိုးသော ပန်းရောင်ပါးပြင်လေးများကို ဖောင်းကာ အနည်းငယ် ဒေါသထွက်လာမိသည်။

ဘိုင်ရုရွှယ်သည် ရှောင်မို၏အာရုံစိုက်မှုကို ရရှိရန် ကြိုးစားလျက် သူ၏အနီးတစ်ဝိုက်တွင် အခေါက်ခေါက်အခါခါ လမ်းလျှောက်နေခဲ့သည်။

သို့သော် ရှောင်မိုက ဘာတုံ့ပြန်မှုမှ မလုပ်ပေ၊ ရှောင်မို မနေ့ညက ကိစ္စတွေကိုများ မေ့သွားပြီလားဟုပင် ဘိုင်ရုရွှယ် တွေးမိသွားသည်။

"အစုတ်ပလုတ် ရှောင်မို၊ အစုတ်ပလုတ် ရှောင်မို မနေ့ညက ငါ အဲဒီစကားတွေ ပြောခဲ့တာကို ဒီနေ့ကျတော့ နင်က ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလို လုပ်နေတယ်။ မနေ့ညက ငါ ထွက်ပြေးသွားရင်တောင် အခု နင် ငါ့ကို အဖြေပြန်ပေးလို့ ရတာပဲကို

အစုတ်ပလုတ် ရှောင်မို အရင်က နင် ငါ့ကို လက်ထပ်မယ်လို့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောထားပြီးတော့ အခုကျတော့ တစ်ခွန်းမှ မဟတော့ဘူး နင့်ကို ငါ ဘယ်တော့မှ စကားမပြောတော့ဘူး တကယ့် အစုတ်ပလုတ်"

သူမ၏အခန်းထဲတွင် ဘိုင်ရုရွှယ်၏လုံးဝန်းပြည့်ဖြိုးသော ခြေတံများက ခေါင်းအုံးတစ်လုံးကို ညှပ်ထားပြီးနောက် သူမ၏ပန်းရောင် လက်သီးလေးများကို မြှောက်ကာ ရှောင်မို၏ရင်ဘတ်ကို ထိုးနေသကဲ့သို့ ခေါင်းအုံးကို အချက်ပေါင်းများစွာ ထိုးကြိတ်နေတော့သည်။

"အစ်မ... အဆင်ပြေရဲ့လား။" ရှောင်ချင်း အခန်းထဲ ဝင်လာသောအခါ အစ်မဖြစ်သူက ခေါင်းအုံးတစ်လုံးကို ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး ခေါင်းအုံးထဲမှ ဝါဂွမ်းများပင် အစ်မဖြစ်သူ၏ရိုက်နှက်မှုကြောင့် ထွက်ကျလာတော့မည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

"အဆင်ပြေပါတယ်" ဘိုင်ရုရွှယ်က ဒေါသတကြီး နှုတ်ခမ်းဆူလိုက်ရာ သူမ၏ရင်ဘတ်မှာ ပြင်းထန်စွာ နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေသည်။ "အစုတ်ပလုတ် ရှောင်မို စာဖတ်နေတုန်းပဲလား။"

"ဟင့်အင်း" ရှောင်ချင်းက ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ "ကိုကိုရှောင်မို အပြင်သွားတယ်။"

"ဟင်။ အပြင်သွားတယ် ဟုတ်လား။" ဘိုင်ရုရွှယ် မျက်တောင်လေးများ ခတ်သွားသည်။ "အစုတ်ပလုတ် ရှောင်မို ဘယ်သွားတာလဲ။"

"ချင်းရှန်မြို့ကို။"

ရှောင်ချင်းက ပြောလိုက်သည်။

"ကိုကိုရှောင်မိုက ပစ္စည်းတစ်ခု သွားယူမလို့တဲ့၊ ပြီးတော့ အစ်မကို စိတ်မပူနဲ့တဲ့။ သူ နောက်ရက်အနည်းငယ်နေရင် ပြန်လာခဲ့မယ်တဲ့။"

အခန်း ၄၆ နင် ငါ့ကို လာလက်ထပ်ရင်၊ ငါ နင့်ကို လက်ထပ်မယ်ဟာ

ရှောင်မို ရှီချောင်ကျေးရွာမှ ထွက်ခွာသွားသည်မှာ သုံးရက်မြောက်နေ့ ဖြစ်သည်။

ချင်းရှန်ခရိုင်ဝန် ၏ အိမ်တော်။

ချင်းရှန်ခရိုင်ဝန် ဆွန်းစီယွမ်သည် ရှောင်မို တည်းခိုနေသော သီးသန့်ခြံဝင်းဆီသို့ ခပ်မြန်မြန် လျှောက်လာခဲ့သည်။

"ရှောင်မို။" ဆွန်းစီယွမ် ခြံဝင်းထဲသို့ ဝင်လာရာ သူ၏မျက်နှာတွင် ပျော်ရွှင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

"အမတ်မင်းဆွန်း။" ရှောင်မို သူ၏လက်ထဲရှိ စာအုပ်ကို ချထားလိုက်ပြီး မတ်တတ်ရပ်ကာ ဆွန်းစီယွမ်ကို ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"ပန်းပဲဆရာလေးရဲ့ တပည့် အခုလေးတင် ရောက်လာပြီး မင်းလိုချင်တဲ့ ပစ္စည်းကို သွန်းလုပ်ပြီးပြီလို့ ပြောသွားတယ်။ အခု သွားယူချင်လား" ဟု ဆွန်းစီယွမ်က မေးလိုက်သည်။

"သေချာပေါက်ပါပဲ" ရှောင်မို၏မျက်ဝန်းများတွင် အရောင်လက်သွားသည်။ "ဒီနှစ်ရက်အတွင်း အမတ်မင်းဆွန်းကို အများကြီး ဒုက္ခပေးမိပါတယ်။ ဒီဂျူနီယာကို ချေးငှားခဲ့တဲ့ ရွှေတွေကို လူကြီးမင်းဆီကို သေချာပေါက် ပြန်ဆပ်ပါ့မယ်။"

"ဟားဟားဟား... လောစရာမလိုပါဘူး၊ ရွှေနည်းနည်းလေးပဲဟာ" ဟု ခရိုင်ဝန်ဆွန်းက ရယ်မောလျက် ပြောလိုက်သည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်က ရှောင်မို ချင်းရှန်မြို့သို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် ခရိုင်ဝန်ဆွန်းကို သွားရောက်တွေ့ဆုံကာ ပစ္စည်းတစ်ခု သွန်းလုပ်ရန် ရွှေအနည်းငယ် ချေးငှားလိုကြောင်း ပြောခဲ့သည်။

မူလက ဆွန်းစီယွမ်သည် ရှောင်မိုကို မည်သည့်လက်ဆောင် ပေးရမည်ကို စဉ်းစားကာ ခေါင်းခဲနေခဲ့သည်။ ရိုးရိုးရှင်းရှင်းလည်း မဖြစ်ရသလို သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးကိုလည်း ပိုမို နက်ရှိုင်းစေမည့် လက်ဆောင်မျိုး ဖြစ်ရမည်လေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ရှောင်မို အရာရှိလောကသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူ့ကို တွေ့ရခဲတော့မည် မဟုတ်လော။

သို့သော် ရှောင်မိုသည် ပြည်နယ်အဆင့် စာမေးပွဲကို အောင်မြင်ထားသဖြင့် ငွေကြေးပြတ်လပ်နေမည် မဟုတ်သလို လောဘကြီးသူ တစ်ယောက်လည်း မဟုတ်ပေ။

ချမ်းသာသော သူဌေးများစွာက သူ့ကို လက်ဆောင်များ ပေးပို့ခဲ့သော်လည်း သူက လက်ခံရန် ငြင်းဆိုခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် ခရိုင်ဝန်ဆွန်းသည် ဘယ်ကနေ စလုပ်ရမည်ကို တကယ်ပင် မသိခဲ့ပေ။

ထို့ကြောင့် ရှောင်မိုက သူ့ကို အကူအညီ လာတောင်းသောအခါ ခရိုင်ဝန်ဆွန်းသည် ဝမ်းသာလွန်း၍ ရယ်မောလုမတတ် ပင်ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

ခရိုင်ဝန်ဆွန်းက ရွှေတုံးတစ်တုံးကို ရက်ရောစွာ ထုတ်ပေးခဲ့ပြီး ချင်းရှန်ခရိုင်ရှိ အကောင်းဆုံး ပန်းပဲဆရာနှင့် ရှောင်မိုကို မိတ်ဆက်ပေးခဲ့သည်။

ရှောင်မိုက ပန်းပဲဆရာကို ပုံစံကြမ်း ပေးလိုက်သည်။

၎င်းမှာ ကျောက်မျက်ရတနာများ မြှုပ်နှံရန် မလိုဘဲ အနည်းငယ် ထွင်းထုရန်သာ လိုအပ်သော ပစ္စည်းသေးသေးလေးတစ်ခု ဖြစ်သဖြင့် နှစ်ရက်အတွင်း ပြီးစီးနိုင်ပေသည်။

ထို့ကြောင့် ရှောင်မိုက ချင်းရှန်ခရိုင်တွင် နေထိုင်ချင်ခဲ့သည်။

သို့သော် ခရိုင်ဝန်ဆွန်းက ရှောင်မိုကို တည်းခိုခန်းတွင် မည်သို့ နေခွင့်ပြုပါမည်နည်း။

သူက ရှောင်မိုကို သူ၏ ကိုယ်ပိုင်အိမ်တော်သို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ပြီး ယခုအချိန်အထိ တည်းခိုနေစေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

တကယ်တော့ ခရိုင်ဝန်ဆွန်းသည် ရှောင်မိုက ထိုရွှေအနည်းငယ်ကို ဘယ်တော့မှ ပြန်မဆပ်ပါစေနှင့်ဟုပင် ဆုတောင်းနေခဲ့သည်။

ထိုသို့ဆိုလျှင် ရှောင်မိုက သူ့အပေါ် ကျေးဇူးတင်နေမည် မဟုတ်လော။

တစ်ခါတစ်ရံတွင် နှစ်ဖက်စလုံးက အချင်းချင်း တစ်ခုခုကို ကျေးဇူးတင်နေကြသောအခါ သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးမှာ ပိုမို နက်ရှိုင်းလာတတ်သည်။

ခရိုင်ဝန်ဆွန်းအတွက် နောင်တရစရာ နှစ်ခုတည်းသော အရာများမှာ-

ပထမအချက်၊ ရှောင်မို သွန်းလုပ်လိုသော ပစ္စည်းမှာ သေးငယ်ပြီး ရွှေအများကြီး မလိုသဖြင့် ကျေးဇူးကို ဤထက် ပိုကြီးအောင် လုပ်၍မရခြင်း ဖြစ်သည်။

ခရိုင်ဝန်ဆွန်းက ကျန်ရှိနေသော ရွှေများကို ရှောင်မိုအား ပေးချင်သော်လည်း ရှောင်မိုက ယဉ်ကျေးစွာ ငြင်းပယ်ခဲ့ပြီး မည်သည့်အခြေအနေတွင်မဆို လက်မခံခဲ့ပေ။

ဒုတိယအချက်၊ ရှောင်မိုသည် သူ၏ သမီးအပေါ် စိတ်မဝင်စားသေးခြင်း ဖြစ်သည်။

ခရိုင်ဝန်ဆွန်းသည် ရှောင်မိုကို သူ၏ အိမ်တော်တွင် တည်းခိုစေရန် အားထုတ်ခဲ့ရခြင်းမှာ ရှောင်မိုနှင့် ဆက်ဆံရေး ပိုမို နက်ရှိုင်းစေရန်သာမက သူ၏သမီးကိုလည်း သူနှင့် အချိန်ပိုပေးနိုင်ရန်အတွက် ဖြစ်သည်။

ခရိုင်ဝန်ဆွန်းသည် သူ၏ သမီး၏ ရုပ်ရည်နှင့် ပတ်သက်၍ အတော်လေး ယုံကြည်မှု ရှိသည်။

အရင်တစ်ခေါက်က ရှောင်မို ယဉ်ကျေးစွာ ငြင်းပယ်ခဲ့သော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူတို့နှစ်ဦး အပြန်အလှန် ဆက်သွယ်နိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။

ရှောင်မိုက ဒီမိန်းကလေး မဆိုးပါဘူးဟု ဆုံးဖြတ်ပြီး စိတ်ပြောင်းသွားလျှင်ကော။

ထမင်းစားချိန်များတွင် ရှောင်မိုနှင့် သခင်မလေးဆွန်းတို့ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ တွေ့ဆုံခဲ့ကြသည်။

ရှောင်မို စာဖတ်နေစဉ်တွင် ခရိုင်ဝန်ဆွန်းက သူ၏သမီးကို လက်ဖက်ရည် သွားပို့ခိုင်းခဲ့သည်။

ဤနှစ်ရက်တာ အပြန်အလှန် ဆက်သွယ်မှုများအပြီးတွင် သခင်မလေးဆွန်းသည် ရှောင်မိုအပေါ် တကယ်ပင် ခံစားချက်များ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

သို့သော် ရှောင်မိုက သခင်မလေးဆွန်းကို နောက်တစ်ကြိမ် လှည့်ပင်မကြည့်ခဲ့ပေ... သခင်မလေးဆွန်းက ရှောင်မိုနှင့် လက်ထပ်နိုင်မည့် နည်းလမ်းတစ်ခု ရှာပေးရန် သူမ၏ ဖခင်ကိုပင် တောင်းဆိုခဲ့သည်။

သို့သော် ခရိုင်ဝန်ဆွန်းအနေဖြင့် မည်သည့်နည်းလမ်းကို စဉ်းစားနိုင်မည်နည်း။

ခရိုင်ဝန်ဆွန်းက မစုံစမ်းထားသည်တော့ မဟုတ်ပေ။

ရှောင်မို၏ ချစ်သူမှာ ရုပ်ရည် မည်သို့ပင်ရှိစေကာမူ ရှီချောင်ကျေးရွာမှ သခင်မလေးဘိုင် ဖြစ်နိုင်ခြေများသည်။

သခင်မလေးဘိုင်သည် ရှောင်မိုကို အမြဲတမ်း ပြုစုစောင့်ရှောက်ခဲ့ပြီး သူ စာသင်နိုင်ရန်အတွက် အဝတ်ရက်ခြင်း၊ ဆေးပင်ရှာခြင်းတို့ဖြင့် ငွေရှာပေးခဲ့သည်။

အကယ်၍ သူသာ မသမာသော နည်းလမ်းတစ်ခုခုကို သုံးခဲ့လျှင် ရှောင်မိုက သူ့ကို မုန်းတီးသွားမည့်အပြင် သတင်းပေါက်ကြားသွားပါက သူ၏ ဂုဏ်သတင်းမှာလည်း ချက်ချင်း ပျက်စီးသွားပေလိမ့်မည်။

ရှောင်မိုနှင့် သူ၏သမီးတို့ ဖူးစာမပါဘူးဟုသာ သူ ကောက်ချက်ချနိုင်တော့သည်။

အမွှေးတိုင်တစ်တိုင်စာခန့် အကြာတွင် ရှောင်မိုနှင့် ခရိုင်ဝန်ဆွန်းတို့သည် ပန်းပဲဆရာလေး၏ အလုပ်ရုံ အဝင်ဝသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

"ခရိုင်ဝန်မင်း၊ ဆရာရှောင်။" မျက်ခုံးထူထူ မျက်လုံးပြူးပြူးနှင့် ပန်းပဲဆရာလေးသည် အင်္ကျီဗလာဖြင့် အလျင်အမြန် ထွက်လာပြီး စာသင်သားတစ်ဦး၏ အမူအရာကို အတုခိုးကာ သူတို့ကို ဦးညွှတ် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"ပန်းပဲဆရာလေး... ဆရာရှောင် တောင်းဆိုထားတဲ့ ပစ္စည်း ရပြီလား" ဟု ခရိုင်ဝန်ဆွန်းက မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့၊ ရပါပြီ၊ ခဏလောက် စောင့်ပေးကြပါ ခင်ဗျာ။"

ပန်းပဲဆရာလေးသည် ရေပုံးထဲတွင် လက်ဆေးလိုက်ပြီး သန့်ရှင်းသော မျက်နှာသုတ်ပဝါဖြင့် သုတ်ကာ ဗီရိုထဲမှ ပန်းထိုးသေတ္တာလေး တစ်လုံးကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။ "ကြည့်ရှုပေးကြပါ ခင်ဗျာ။"

"မင်းရဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ပန်းပဲဆရာလေး။" ရှောင်မိုသည် ပန်းထိုးသေတ္တာကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ယူကာ ဖွင့်လိုက်သည်။

တောက်ပနေသော ရွှေရောင်ပစ္စည်းတစ်ခုက ရှောင်မိုနှင့် အမတ်မင်းဆွန်းတို့၏ မျက်စိရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်။

အမတ်မင်းဆွန်းက ကိုင်းကြည့်လိုက်ပြီး မနေနိုင်ဘဲ ခေါင်းညိတ်လိုက်မိသည်။ ပန်းပဲဆရာလေး၏ လက်ရာက တကယ်ကို ပြောင်မြောက်လှသည်။

သေချာပေါက် ရှောင်မို၏ ပုံစံကြမ်းဒီဇိုင်းကလည်း လှပနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ပန်းပဲဆရာလေးသည် အနာဂတ်တွင် အရာရှိကြီး ဖြစ်လာမည့် ကျဲယွမ်သခင် ကို ကြည့်ကာ စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။ "ဆရာရှောင်... ကျေနပ်ရဲ့လား ခင်ဗျာ။"

ရှောင်မို ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကျေနပ်ပါတယ်။"

ပန်းပဲဆရာလေး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ဆရာရှောင် ကျေနပ်ရင် ပြီးတာပါပဲ။"

"ပန်းပဲဆရာလေး... မင်းရဲ့ လုပ်အားခအတွက် အကြွေတွေကိုပါ ယူထားလိုက်ပါ။" ရှောင်မို ကျေနပ်သည်ကို မြင်သောအခါ ခရိုင်ဝန်ဆွန်းက ပန်းပဲဆရာလေးထံ ငွေစတစ်စကို ပစ်ပေးလိုက်သည်။

ရှောင်မို လုပ်အားခကို ပေးနိုင်သော်လည်း ရှောင်မို ပေးနိုင်သည့်အတွက်ကြောင့်ပင် ခရိုင်ဝန်ဆွန်းက ရှောင်မို အရင်ပေးမည်စိုး၍ အလျင်အမြန် ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ခရိုင်ဝန်မင်း၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာရှောင်။" ပန်းပဲဆရာလေးက အလျင်အမြန် ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်သည်။ ဤငွေပမာဏမှာ ပုံမှန်လုပ်အားခ၏ လေးဆခန့် ရှိသည်။

"ရှောင်မို... ကိစ္စလည်း ပြီးသွားပြီဆိုတော့ ငါတို့ သွားပြီး အရက်နည်းနည်းလောက် သောက်ကြမလား" ဟု ခရိုင်ဝန်ဆွန်းက ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။

ရှောင်မို အလျင်အမြန် ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး သူ၏လေသံတွင် တောင်းပန်မှုများ ပါဝင်နေသည်။ "အမတ်မင်းဆွန်းရဲ့ ကမ်းလှမ်းမှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒီဂျူနီယာ အရင် ပြန်ရလိမ့်မယ် ထင်ပါတယ်။"

"ဒီလောက်တောင် အလောတကြီးလား" ဟု အမတ်မင်းဆွန်းက အံ့သြစွာ မေးလိုက်သည်။

"ဒီဂျူနီယာကို အကြာကြီး စောင့်နေတဲ့ လူတစ်ယောက် ရှိနေလို့ပါ" ဟု ရှောင်မိုက ပန်းထိုးသေတ္တာလေးကို ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ "သူမကို ထပ်ပြီး မစောင့်စေချင်တော့ဘူး။"

...

"အစ်မ... တစ်ခုခု စားလိုက်ပါဦး..."

"အစ်မ ဗိုက်မဆာဘူး။"

"ဒါပေမဲ့ အစ်မ... ဘာမှမစားတာ နှစ်ရက်၊ သုံးရက်တောင် ရှိနေပြီလေ..."

"ရပါတယ်။ အစ်မက ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေကို စုပ်ယူနိုင်တာပဲ၊ အစားစားစရာ မလိုပါဘူး။"

"အစ်မ..." ရှောင်ချင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ကိုကိုရှောင်မို ထွက်သွားကတည်းက အစ်မဖြစ်သူမှာ ဝိညာဉ်လွင့်နေသကဲ့သို့ ခြံဝင်းထဲတွင် နေ့တိုင်း ထိုင်ကာ သူအပြန်ကိုသာ စောင့်နေခဲ့သည်။

မနေ့ညက အစ်မဖြစ်သူက လှုပ်ရှားသံတစ်ခု ကြားလိုက်ရသဖြင့် ကိုကိုရှောင်မို ပြန်လာပြီဟု ထင်ကာ ဝမ်းသာအားရ ပြေးထွက်သွားသော်လည်း ခြံဝင်းထဲရှိ ကြက်များကို ခိုးရန် ကြိုးစားနေသော မြွေပါများသာ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ဒေါသထွက်သွားသော အစ်မဖြစ်သူက မြွေပါများအားလုံးကို မြစ်ထဲသို့ ပစ်ချလိုက်သည်။

"ရှောင်ချင်း... ရှောင်မိုက အစ်မကို မုန်းသွားပြီလား မသိဘူးနော်" ဟု ဘိုင်ရုရွှယ်က ညီမဖြစ်သူ၏ လက်သေးသေးလေးကို ကိုင်ကာ စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

"အစ်မ... ကိုကိုရှောင်မိုက အစ်မကို မုန်းမယ့်ပုံ လုံးဝ မပေါ်ပါဘူး" ဟု ရှောင်ချင်းက မတတ်နိုင်သည့်လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆို ရှောင်မိုက ဘာလို့ ပြန်မလာသေးတာလဲ။ တခြားမိန်းမနဲ့များ ထွက်သွားပြီလား။"

"အို... အစ်မရယ်..." ရှောင်ချင်း ပင်ပန်းသွားသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ "ကိုကိုရှောင်မိုက ပစ္စည်းတစ်ခု သွားသွန်းလုပ်မလို့၊ နောက်ရက်အနည်းငယ်နေရင် ပြန်လာခဲ့မယ်လို့ ပြောသွားတာလေ။ ကိုကိုရှောင်မို ဒီနေ့ ပြန်လာလောက်ပြီ။"

"အို..."

ဘိုင်ရုရွှယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သော်လည်း ခြံဝင်းအပြင်ဘက်ရှိ လမ်းငယ်လေးကိုသာ ငေးကြည့်နေဆဲပင်။

ရှောင်ချင်းက ဒီလိုပြောသော်လည်း ဘိုင်ရုရွှယ်၏ ရင်ထဲတွင် အလွန်အမင်း မလုံမခြုံ ဖြစ်နေဆဲပင်။

"အဲဒီညက ငါ ပြောလိုက်တဲ့ စကားတွေကြောင့်များ ရှောင်မို လန့်ပြေးသွားတာလား။"

"ရှောင်မိုက သူ့ကတိကို မတည်ချင်တော့တာများလား။"

"ဒါမှမဟုတ် ရှောင်မိုက ခရိုင်ဝန်ဆွန်းရဲ့ သမီးက တကယ်ပဲ ကောင်းတယ်လို့ ဆုံးဖြတ်ပြီး ချင်းရှန်ခရိုင်ကို သွားလက်ထပ်လိုက်တာလား။"

ခန့်မှန်းချက် အမျိုးမျိုးက ဘိုင်ရုရွှယ်၏ စိတ်ထဲတွင် ဆက်တိုက် ပေါ်ထွက်လာနေသည်။

တွေးလေလေ ဘိုင်ရုရွှယ် ပို၍ စိုးရိမ်လာလေလေဖြစ်ပြီး သူမ၏ လှပသော မက်မွန်ပွင့်မျက်ဝန်းများတွင် မျက်ရည်စများ တဖြည်းဖြည်း ဖုံးလွှမ်းလာတော့သည်။

"ဟင်။ အစ်မ... ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ဘာလို့ ငိုနေတာလဲ။" ရှောင်ချင်း လန့်သွားသည်။

"အစ်မ... မငိုပါနဲ့တော့..." ရှောင်ချင်း တစ်ခဏမျှ အတိတ်မေ့သွားပြီး ဘယ်လို နှစ်သိမ့်ပေးရမှန်း မသိဖြစ်သွားသည်။

ရှောင်ချင်း ထိတ်လန့်နေစဉ်မှာပင် လမ်းငယ်လေး၏ မလှမ်းမကမ်းမှ ခြံဝင်းဆီသို့ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်လာနေသော အရိပ်တစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။

အမျိုးသား၏ အရိပ်နှင့် ပုံပန်းသဏ္ဌာန်ကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်လိုက်ရသောအခါ ရှောင်ချင်း၏ မျက်ဝန်းများ ရုတ်တရက် အရောင်လက်သွားသည်။ "အစ်မ ကိုကိုရှောင်မို ပြန်လာပြီ"

"ဟင်။"

ဘိုင်ရုရွှယ် ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့ကာ ခြံဝင်းအပြင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ဘိုင်ရုရွှယ် မျက်ရည်ဝဲနေသော မျက်ဝန်းများဖြင့် သူ့ကို ကြည့်နေသည်ကို ရှောင်မို မြင်သောအခါ တစ်ခုခု ဖြစ်ပြီဟု ထင်ကာ ခြေလှမ်းများကို အလျင်အမြန် သွက်လိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ဒီရက်ပိုင်း ငါမရှိတုန်း တစ်ခုခု ဖြစ်လို့လား" ဟု ရှောင်မိုက ညီအစ်မ နှစ်ယောက်ကို မေးလိုက်သည်။

"ကိုကိုရှောင်မို... ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ ကျွန်မ အစ်မကို ပြောပါတယ်... ကိုကို နောက်နှစ်ရက်နေရင် ပြန်လာမှာပါလို့၊ ဒါပေမဲ့ အစ်မက..."

စကားတစ်ဝက်မှာပင် ရှောင်ချင်းသည် အစ်မဖြစ်သူ၏ လက်ကောက်ဝတ် ဆွဲခြင်းကို ခံလိုက်ရသဖြင့် ကျန်သောစကားများကို မျိုချလိုက်ရတော့သည်။

ရှောင်မို၏ အကြည့်က သူ၏ရှေ့ရှိ ဘိုင်ရုရွှယ်ထံသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

မိန်းကလေးမှာ ခေါင်းငုံ့ထားပြီး သူမ၏ ပါးပြင်များမှာ နီရဲနေကာ မျက်ဝန်းများမှာလည်း စိုစွတ်နေပြီး သူမ၏ ကော့ညွှတ်နေသော မျက်တောင်လေးများတွင် မျက်ရည်ပေါက်လေးများ တွယ်ကပ်နေသည်။

ဘာဖြစ်ခဲ့သလဲဆိုတာကို ရှောင်မို အကြမ်းဖျင်း ခန့်မှန်းမိလိုက်သည်။

ဒီကောင်မလေးက သူ သူမကို စွန့်ပစ်ပြီး ထွက်ပြေးသွားတယ်လို့ သံသယဝင်နေတာ ဖြစ်ရမယ်။

ဒါမှမဟုတ် သူ ချင်းရှန်ခရိုင်ကို သွားပြီး အမတ်မင်းဆွန်းရဲ့ သမီးကို သွားလက်ထပ်လိုက်တယ်လို့ သံသယဝင်နေတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။

"ရှောင်ချင်း... ဒီအရက်အိုးကို ရွာသူကြီးဆီ သွားပေးလိုက်ပါဦး။ အမတ်မင်းဆွန်းက လက်ဆောင်ပေးလိုက်တာ။" ရှောင်မိုက အရက်အိုးလေး တစ်အိုးကို ရှောင်ချင်းထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ ကိုကိုရှောင်မို။"

ရှောင်ချင်းက အရက်အိုးကို ယူကာ ကိုကိုရှောင်မိုနှင့် အစ်မဖြစ်သူကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် အလျင်အမြန် ပြေးထွက်သွားတော့သည်။

ကိုကိုရှောင်မိုက အစ်မဖြစ်သူနှင့် နှစ်ယောက်တည်း နေချင်၍ သူမကို ခဏ ရှောင်ထွက်ခိုင်းခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သူမ သိသည်။

ရှောင်ချင်းမှာ ဘာကန့်ကွက်စရာမှ မရှိပါဘူး။

အစ်မဖြစ်သူ၏ လက်ရှိအခြေအနေအရ ကိုကိုရှောင်မို တစ်ဦးတည်းသာ သူမကို တကယ် နှစ်သိမ့်ပေးနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ခြံဝင်းထဲတွင် ရှောင်မိုနှင့် ဘိုင်ရုရွှယ် နှစ်ဦးတည်းသာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။

ဘိုင်ရုရွှယ်သည် သူမ၏ ခေါင်းလေးကို ငုံ့ထားပြီး လက်သေးသေးလေးများက အင်္ကျီစကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားကာ သူမ၏ နှာခေါင်းနီနီလေးမှာ အနည်းငယ် ရှုံ့နေသည်။ သူမ၏ သနားစရာကောင်းသော ပုံစံလေးက ရင်နာစရာ ကောင်းသော်လည်း ချစ်စရာကောင်းနေပြန်သည်။

ရှောင်မို ပြုံးလိုက်ပြီး လက်ဆန့်တန်းကာ ဘိုင်ရုရွှယ်၏ မျက်ဝန်းထောင့်မှ မျက်ရည်များကို သုတ်ပေးလိုက်သည်။ "မငိုပါနဲ့တော့။ ငါ ပြန်လာပြီပဲ မဟုတ်လား။"

ဘိုင်ရုရွှယ်က ခေါင်းငုံ့ထားဆဲဖြစ်ပြီး တိတ်ဆိတ်နေဆဲပင်။

"ငါ ထန်ဟူလု နှစ်ချောင်း ဝယ်လာတယ်။ လွယ်အိတ်ထဲမှာ ရှိတယ်။ ထန်ဟူလု စားမလား။"

ဘိုင်ရုရွှယ်က ဘာမှပြန်မပြောသေးဘဲ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းပါးလေးကိုသာ ခပ်ဖွဖွ ကိုက်ထားလိုက်သည်။

"ဒါဆို ကွေဟွာမုန့် စားမလား။ ဖန်ဆိုင်က ကွေဟွာမုန့်က တော်တော်ကောင်းတယ်၊ ငါ နည်းနည်း ဝယ်လာခဲ့တယ်။"

ဘိုင်ရုရွှယ်က ဘာမှတုံ့ပြန်မှု မလုပ်သေးပေ။

ရှောင်မို ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ အနည်းငယ် ကြောင်အမ်းသွားသည်။

တကယ်ပါပဲ၊ မိန်းကလေးက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်ကမှ အဲဒီစကားတွေကို သူ့ကို ပြောထားတာ၊ သူက ဘာတုံ့ပြန်မှုမှ မလုပ်ဘဲ နှစ်ရက်၊ သုံးရက်လောက် အိမ်မပြန်ဘဲ ထွက်ပြေးသွားတာ။ အဲဒါက တော်တော်လေး လွန်သွားတယ်... ရှောင်မိုက သူမကို ဘယ်လို ချော့ရမလဲလို့ စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင်။

ဘိုင်ရုရွှယ်က သူမ၏ နူးညံ့သော လက်သေးသေးလေးကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ သွယ်လျသော ကျောက်စိမ်းလက်ချောင်းလေးများက ရှောင်မို၏ အင်္ကျီလက်စကို ညင်သာစွာ ဆွဲလိုက်သည်။

နွေရာသီ လေပြေလေး ဖြတ်သိုက်သွားပြီး မိန်းကလေး၏ စကတ်စလေးကို ညင်သာစွာ လွင့်ဝဲသွားစေသည်။ မူလက ချောင်ကျနေသော ဂါဝန်ရှည်လေးမှာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ကပ်သွားပြီး သူမ၏ ကျက်သရေရှိသော အကွေးအကောက်များကို ပေါ်လွင်သွားစေသည်။

သူမ၏ ဆံနွယ်အချို့ကလည်း အနည်းငယ် လွင့်ဝဲနေသည်။

လေပြေလေးက တောအုပ်ထဲရှိ မြက်ခင်းများနှင့် မြေကြီးရနံ့များကို သယ်ဆောင်လာသလို မိန်းကလေး၏ သင်းပျံ့သော ရနံ့လေးကိုလည်း သယ်ဆောင်လာသည်။

"ရှောင်မို... ငါ မှားသွားပါတယ်..."

မိန်းကလေး၏ အသံလေးမှာ ပန်းပွင့်ဖတ်ပေါ်တွင် ညင်သာစွာ နားခိုနေသော လိပ်ပြာလေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အလွန် တိုးညှင်းလှသည်။

"ဘာတွေ မှားသွားတာလဲ။" သူမ ဘာကြောင့် တောင်းပန်နေမှန်း ရှောင်မို နားမလည်ပေ။

"ငါ... ငါ့စိတ်ထဲမှာ နင့်ကို ဒေါသမထွက်သင့်ဘူး..."

သူမ၏ အသံလေးတွင် ရှိုက်သံအနည်းငယ် ပါဝင်နေသည်။

"နင့်ဆီက အဖြေတစ်ခု ရဖို့ကိုပဲ ငါ ဆက်မတွေးနေသင့်ဘူး။"

"ပြီးတော့ နင့်ကွယ်ရာမှာ နင့်ကို အစုတ်ပလုတ်ကြီး လို့ မခေါ်သင့်ဘူး၊ နင် အရင်က ပြောခဲ့တဲ့ စကားတွေက အတည်မဟုတ်ဘူးလို့ မပြောသင့်ဘူး..."

"ရှောင်မို..."

ဘိုင်ရုရွှယ် ခေါင်းမော့လိုက်ရာ သူမ၏ လှပသော မက်မွန်ပွင့်မျက်ဝန်းလေးများတွင် ကြည်လင်သော မျက်ရည်များဖြင့် တောက်ပနေပြီး ကြည်လင်သော စမ်းရေထဲတွင် နစ်မြုပ်နေသော မှန်စီရွှေချ မက်မွန်ပွင့်လေးများကဲ့သို့ပင်။

"ဒီကစပြီး ငါ အရမ်း လိမ္မာပါ့မယ်လို့ ကတိပေးပါတယ်။"

"ငါ ထပ်ပြီး ဂျစ်မတိုက်တော့ပါဘူး..."

"ငါ့ရင်ထဲမှာပဲ နင့်ကို တိတ်တဆိတ် သဘောကျနေလို့ ရပါတယ်။"

"အရင်က နင်ပြောခဲ့တဲ့ စကားတွေကို မကြားခဲ့ရသလို ဟန်ဆောင်လို့ ရပါတယ်။"

"နင် ငါ့ကို လက်ထပ်ဖို့ ထပ်မတောင်းဆိုတော့ပါဘူး။"

"ဒါပေမဲ့ ရှောင်မို... ငါ့ကို ထပ်ပြီး မထားခဲ့ပါနဲ့နော်..."

မိန်းကလေး၏ အသံလေး တိတ်သွားသည်နှင့် ကြည်လင်သော မျက်ရည်များက သူမ၏ ဖြူမွတ်နုနယ်သော ပါးပြင်များပေါ်မှ ဖြည်းညင်းစွာ စီးကျလာပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ အတားအဆီးမရှိ ကျဆင်းသွားတော့သည်။ ပြန့်ကျဲသွားသော မျက်ရည်ပေါက်လေးများက နွေရာသီနှောင်းပိုင်း၏ အလင်းရောင်နှင့်အတူ တောက်ပသွားပြီးနောက် မြေကြီးထဲသို့ ကျဆင်းကာ ဖြည်းညင်းစွာ စိမ့်ဝင်သွားတော့သည်။

ရှောင်မို လက်ဆန့်တန်းကာ သူမ၏ ပါးပြင်ကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းထောင့်မှ မျက်ရည်များကို သုတ်ပေးလိုက်သည်။

"အရူးမလေး... မင်း ဘာအမှားမှ မလုပ်ပါဘူး၊ ငါလည်း မင်းကို ထားမသွားပါဘူး။ ပြီးတော့ မင်းက အခုလည်း အရမ်း လိမ္မာနေပါပြီ၊ ဒါ့အပြင်..."

ရှောင်မို ပြုံးလိုက်သည်။ "ငါ အရင်က ပြောခဲ့တဲ့ စကားတွေက အတည်မဟုတ်ဘူးလို့ ဘယ်သူပြောလဲ။"

"ဟင်။" ဘိုင်ရုရွှယ် မှင်သက်သွားသည်။

"ဒီတစ်ခါ ချင်းရှန်မြို့ကို သွားတာက မင်းအတွက် ပစ္စည်းတစ်ခု လုပ်ပေးချင်လို့ပါ။ ပြီးဖို့က နှစ်ရက်၊ သုံးရက်လောက် ကြာတယ်၊ ချင်းရှန်မြို့ကို သွားရတဲ့ ခရီးကလည်း တော်တော်ဝေးတော့ ငါ အဲဒီမှာပဲ စောင့်နေလိုက်တာ။ ပြီးတာနဲ့ ချက်ချင်း ပြန်လာပြီး မင်းကို ပေးမလို့လေ။"

ရှောင်မိုက သူ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ပန်းထိုးသေတ္တာလေးကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ဘိုင်ရုရွှယ်၏ လက်သေးသေးလေးကို ကိုင်ကာ သူမ၏ လက်ဖဝါးကို ဖွင့်ပြီး သေတ္တာလေးကို ထည့်ပေးလိုက်သည်။ "ဖွင့်ကြည့်လိုက်ဦး။"

ဘိုင်ရုရွှယ်သည် သူမ၏ လက်ဖဝါးထဲရှိ ပန်းထိုးသေတ္တာလေးကို ကြည့်ကာ နားမလည်စွာဖြင့် ဖွင့်လိုက်သည်။

ရွှေဝါရောင် လက်စွပ်တစ်ကွင်းက မိန်းကလေး၏ အမြင်အာရုံထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။

လက်စွပ်ပေါ်တွင် သေသပ်လှပသော ပုံစံများကို ထွင်းထုထားသည်။

သေချာ ကြည့်လိုက်သောအခါ ခရမ်းရောင်နေမင်းမြက် နှင့် နဂါးစိမ်းပန်း တို့နှင့် အနည်းငယ် တူနေသည်။

"ဒီလက်စွပ်က..." ဘိုင်ရုရွှယ်က ရှောင်မိုကို ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"ငါ့မွေးရပ်မြေမှာ ဓလေ့တစ်ခု ရှိတယ်။ ယောက်ျားလေးနဲ့ မိန်းကလေးက အချင်းချင်း မေတ္တာရှိကြပြီဆိုရင် ယောက်ျားလေးက မိန်းကလေးကို လက်စွပ်တစ်ကွင်းနဲ့ လက်ထပ်ခွင့် တောင်းလေ့ရှိတယ်။ မိန်းကလေးက သဘောတူတယ်ဆိုရင် ယောက်ျားလေးက သူမရဲ့ ညာဘက်လက် သူကြွယ်မှာ လက်စွပ်ကို စွပ်ပေးတယ်။ နှလုံးသားက ပိုင်ဆိုင်ပြီးသားသူဆိုတဲ့ ဆိုရိုးစကားလည်း ရှိတယ်။

ဒီတစ်ခါ ချင်းရှန်မြို့ကို သွားတာက ဒီလက်စွပ်ကို လုပ်ဖို့အတွက်ပဲ။

ဒါကြောင့်... ရုရွှယ်... မင်း ဒီလက်စွပ်ကို ဝတ်ဆင်ဖို့ ဆန္ဒရှိလား၊ မင်း ငါ့ကို လက်ထပ်ဖို့ ဆန္ဒရှိလား။"

"ငါ..."

ဘိုင်ရုရွှယ် လက်စွပ်ကို ကြည့်ရင်း သူမ၏ မျက်ဝန်းထောင့်မှ မျက်ရည်များ နောက်တစ်ကြိမ် ကျဆင်းလာပြန်သည်။

"ငါ မလိုချင်ဘူး..."

မိန်းကလေးက ခေါင်းမော့ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဟင်။"

"အခုချက်ချင်းတော့ ငါ မလိုချင်သေးဘူး..."

ဘိုင်ရုရွှယ်က သူမရှေ့ရှိ အမျိုးသားကို ရူးမိုက်စွာ ငေးကြည့်နေခဲ့သည်။

"အန်တီချန်က ပြောတယ်၊ လက်ထပ်ရတာ အရမ်း ရှုပ်ထွေးတယ်တဲ့။ ပွဲခံရမယ်၊ ဧည့်သည်တွေ ဖိတ်ရမယ်၊ ပြီးတော့ လုပ်ထုံးလုပ်နည်း အမျိုးမျိုးကို လုပ်ရဦးမယ်တဲ့။

ဒါပေမဲ့ အခုက နွေရာသီ နှောင်းပိုင်းတောင် ရောက်နေပြီ၊ နောက်နှစ် တတိယလကျရင် နင် မြို့တော်အဆင့် စာမေးပွဲ ဖြေဖို့ မြို့တော်ကို သွားရတော့မယ်လေ။

နင် ငယ်ငယ်တုန်းက ပြောခဲ့တယ်လေ... နင် အရာရှိတစ်ယောက် ဖြစ်ချင်တယ်လို့။

ဒါက နင့်ရဲ့ ပြင်ဆင်မှုတွေအတွက် အရေးကြီးတဲ့ အချိန်ပဲ။ နင့်ကို ဘယ်လိုလုပ် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေလို့ ရမှာလဲ။"

"နောက်နှစ်ကျရင်..."

ဘိုင်ရုရွှယ်က လက်စွပ်ကို ရင်ဘတ်ထဲတွင် တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားလိုက်သည်။

"နောက်နှစ် နွေဦးရာသီ၊ နင် မြို့တော်အဆင့် စာမေးပွဲကနေ ပြန်လာတဲ့အချိန်ကျရင်။

နင် ငါ့ကို လာလက်ထပ်ပါ။

ပြီးရင် ငါ နင့်ကို လက်ထပ်မယ်။"