အခန်း (၄၇-၄၈)

အခန်း ၄၇ သူမလက်မှာ လက်စွပ်စွပ်ပေးမယ့် သူကို စောင့်နေတာလို့ သခင်မလေးက ပြောတယ်

ရန်ရှင်းနန်းဆောင် အတွင်း၌ ရှောင်မိုက အသက်ပြင်းပြင်းရှူကာ သူ၏မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လိုက်သည်။

ရှောင်မိုသည် မြက်ပင်ဓားသိုင်း ၏ မန္တန်များအားလုံးကို အလွတ်ကျက်မှတ်ပြီးပြီ ဖြစ်သည်။

ဤကာလအတွင်း ဘဝတစ်ရာကျမ်း တွင် ဘဝဖြတ်သန်းမှုများ လုပ်ဆောင်သည့်အပြင် ရှောင်မိုသည် ဓားသိုင်းမန္တန်များကို ရွတ်ဆိုရန်အတွက် နန်းဆောင်အတွင်းမှ မကြာခဏ ထွက်လာလေ့ရှိသည်။

ရှောင်မို၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ မြက်ပင်ဓားဆန္ဒ တွင် ဓားသိုင်းများ ပါဝင်နေသဖြင့် သူက စိတ်ကူးလိုက်ရုံဖြင့် အချိန်မရွေး ဖတ်ရှုနိုင်သော်လည်းဓားသိုင်းကို အလုံးစုံ ကျက်မှတ်ပြီး စကားလုံးတိုင်းကို သူ၏ နတ်ဘုရားဝိညာဉ် တွင် ရေးထွင်းထားမှသာလျှင် မြက်ပင်ဓားသိုင်း ကို သူ ကျင့်ကြံနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး။"

တံခါးအပြင်ဘက်မှ ဝေ့ရွှန်း ၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဝင်ခဲ့" ဟု ရှောင်မိုက ပြောလိုက်သည်။

ဝေ့ရွှန်း အိပ်ဆောင်အတွင်းသို့ ဝင်လာပြီး ရှောင်မိုကို ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ "အရှင်မင်းကြီး... အရှင်မင်းကြီး ခိုင်းထားတဲ့ ကိစ္စကို ကျွန်တော်မျိုး ပြီးစီးအောင် ဆောင်ရွက်ပြီးပါပြီ။ ရှန်ရှင်းနန်းဆောင် ရဲ့ မြောက်ဘက်မှာ အတော်လေး လူသူကင်းဝေးတဲ့ နေရာလွတ်တစ်ခု ရှိပါတယ်။ နံရံတွေနဲ့ ဝန်းရံထားပြီး တံခါးကြီးတစ်ခုနဲ့ ပိတ်ထားပါတယ်။ ဖြတ်သွားဖြတ်လာတဲ့လူ နည်းပါးတဲ့အတွက် အရမ်း တိတ်ဆိတ်ပါတယ်။

တာအိုယဇ်ပလ္လင် တစ်ခု တည်ဆောက်ဖို့လည်း ကျွန်တော်မျိုး စီစဉ်ပြီးပါပြီ၊ အဆောင်တွေ၊ ဟင်္သာပြဒါးတွေ၊ ပါကွကိုယ်စားပြုပုံတွေ၊ ယင်နဲ့ယန် ကိုယ်စားပြုပုံတွေ၊ ပြီးတော့ မက်မွန်သစ်သားဓားတွေလို အသုံးပြုနိုင်တဲ့ တာအိုပစ္စည်းတွေ အားလုံးကိုလည်း ပြင်ဆင်ထားပြီးပါပြီ။ အရှင်မင်းကြီး သွားရောက်စစ်ဆေးချင်ပါသလား။"

"သွားမယ်" ရှောင်မိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"မှန်လှပါ အရှင်မင်းကြီး။"

ဝေ့ရွှန်းက အရှင်မင်းကြီးအတွက် ရထားလုံး ပြင်ဆင်ရန် အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားသည်။

နာရီဝက်ခန့်အကြာတွင် ရှောင်မိုသည် ရှန်ရှင်းနန်းဆောင် ၏ မြောက်ဘက်ရှိ ကွင်းပြင်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ဝေ့ရွှန်း ဖော်ပြခဲ့သည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။

ကွင်းပြင်ကို နံရံများဖြင့် ဝန်းရံထားပြီး အထဲသို့ ဝင်ရန် တံခါးကြီးတစ်ခုကို ဖွင့်ရသည်။

ကွင်းပြင်သည် ဘောလုံးကွင်းတစ်ကွင်းစာခန့် ကျယ်ဝန်းသည်။

မြို့တော်၏ ထောင့်တစ်နေရာတွင် တည်ရှိနေသော ဤနေရာမှာ တကယ်ကို ကောင်းမွန်လှသည်။

ယင်း၏ဘေးတွင် ရှန်ရှင်းနန်းဆောင် ရှိသည်။

ရှန်ရှင်းနန်းဆောင်မှာ တကယ်တော့ အအေးနန်းဆောင် (အပြစ်ပေးခံရသော မိဖုရားများ နေထိုင်ရာ) ဖြစ်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယခင်ဧကရာဇ် နတ်ရွာစံပြီးနောက် ရှန်ရှင်းနန်းဆောင်ရှိ ကိုယ်လုပ်တော်များအားလုံးကို တော်ဝင်ဂူဗိမာန်တွင် ဧကရာဇ်နှင့်အတူ မြှုပ်နှံရန် ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ပြီး ရှောင်မိုကလည်း ယခုအထိ ကိုယ်လုပ်တော်များ မသိမ်းပိုက်ရသေးသဖြင့် အအေးနန်းဆောင်သို့ ပို့လွှတ်စရာ ကိုယ်လုပ်တော် မရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ရှန်ရှင်းနန်းဆောင်မှာ ယခုအခါ လုံးဝ အလွတ်ဖြစ်နေသည်။

ထို့အပြင် ရှန်ရှင်းနန်းဆောင်သည် သမိုင်းကြောင်းအရ ကိုယ်လုပ်တော်များ မကြာခဏ မိမိကိုယ်ကိုယ် သတ်သေလေ့ရှိသော နေရာဖြစ်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ကောလာဟလ အမျိုးမျိုး ရှိနေသဖြင့် မိန်းမစိုးများနှင့် နန်းတွင်းအစေခံများက ယင်းနေရာကို ရှောင်ရှားလေ့ရှိကြသည်။

ရှန်ရှင်းနန်းဆောင် တစ်ဝိုက်ရှိ နေရာလွတ်များပင် လူသူကင်းမဲ့နေသည်။

"ဒီနေရာကို အရှင်မင်းကြီး သဘောကျရဲ့လား ခင်ဗျာ" ဟု ဝေ့ရွှန်းက ဘေးမှနေ၍ မျက်နှာချိုသွေးကာ မေးလိုက်သည်။

"အင်း..." ရှောင်မို ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ငါ အရမ်း သဘောကျတယ်။"

"ဒီနေ့ကစပြီး ငါ ဒီနေရာမှာ တာအိုကျင့်ကြံမယ်။ ငါ့ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ ဘယ်သူမှ ဒီနေရာကို ဝင်ခွင့်မရှိဘူး၊ ကြားလား" ဟု ရှောင်မိုက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်မျိုး နားလည်ပါပြီ။"

ရှောင်မိုက လက်ကာပြလိုက်သည်။ "တံခါးအပြင်ဘက်မှာ သွားစောင့်နေ။"

"မှန်လှပါ အရှင်မင်းကြီး..."

ဝေ့ရွှန်းက ဦးညွှတ်ပြီး ကွင်းပြင်အပြင်သို့ ထွက်သွားကာ တံခါးကြီးကို ပိတ်ရန် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"ဂျိန်း။"

တံခါးကြီး တင်းကျပ်စွာ ပိတ်သွားသည်။

ရှောင်မိုက စင်ပေါ်မှ မက်မွန်သစ်သားဓား တစ်လက်ကို ယူကာ မြက်ပင်ဓားသိုင်း ၏ ပထမဆုံး ဟန်ကို စတင် လေ့ကျင့်တော့သည်။

ကျင့်ကြံသူများ စတင်ကျင့်ကြံသောအခါ အရေးကြီးဆုံးမှာ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို ဆွဲသွင်းရန်ဖြစ်ပြီး ထိုမှတစ်ဆင့် ဝိညာဉ်သွေးကြော များကို ဖွင့်ကာ ချီသန့်စင်ခြင်း ပထမအဆင့် သို့ ဝင်ရောက်ရမည် ဖြစ်သည်။

ထူးခြားသော ပါရမီရှိသည့် ကျင့်ကြံသူများသည် တစ်နာရီအတွင်း ချီသန့်စင်ခြင်း ပထမအဆင့် သို့ ရောက်ရှိနိုင်သည်။

သာမန် ပါရမီ ရှိသော ကျင့်ကြံသူများသည် ပုံမှန်အားဖြင့် တစ်ရက်မှ သုံးရက်အတွင်း ချီစတင်ရရှိနိုင်သည်။

ပါရမီ အနည်းငယ် ညံ့ဖျင်းသူများမှာမူ တစ်လခန့် အချိန်ယူရလေ့ရှိသည်။

ကျန်းချင်ရီ ချီသန့်စင်ခြင်း ပထမအဆင့် သို့ ဝင်ရောက်ရန် လပေါင်းများစွာ အချိန်ယူခဲ့ရခြင်းမှာ ဓားအရိုး ပျောက်ဆုံးနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

မွေးရာပါ အရိုးတစ်ချောင်း လျော့နည်းနေခြင်းက သူမကို မွေးရာပါ ချို့ယွင်းချက် ဖြစ်စေခဲ့ပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ပုံမှန် မစုပ်ယူနိုင်စေခဲ့ပေ။

သို့သော် ရှောင်မိုက သူမအတွက် အတုအယောင် အရိုးတစ်ချောင်း ဖန်တီးပေးပြီးနောက်တွင်တော ထိုအရိုးမှာ ဓားအရိုး မဟုတ်လျှင်တောင်မှ သူမ၏ မွေးရာပါ ချို့ယွင်းချက်ကို ကုစားပေးနိုင်ခဲ့သည်။

ထို့နောက်ပိုင်းတွင် သူမ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအရှိန်မှာ အလွန် မြန်ဆန်လာပြီး တစ်နေ့လျှင် မိုင်တစ်ထောင်ခရီး ပေါက်သကဲ့သို့ တိုးတက်လာခဲ့သည်။

ရှောင်မိုက သူ၏ ဝိညာဉ်အမြစ် သည် အထက်တန်းစား မဟုတ်သော်လည်း အလယ်အလတ်အဆင့်ဟုတော့ သတ်မှတ်နိုင်သည်ဟု ခံစားရသည်။

"နှစ်ရက်အတွင်း ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်ပေါ် ရောက်အောင် ကြိုးစားမယ်။"

...

ထိုအချိန်တွင် ဝတ်လုံတော်ရအမတ်ကြီး ၏ အိမ်တော်၌။

နန်းတော်မှ နန်းတွင်းအစေခံကြီး အမတ်ကတော်ဟွမ် က သူမရှေ့ရှိ အမျိုးသမီးကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ "လမ်းလျှောက်ပါ။"

အမျိုးသမီးက ရှေ့သို့ လျှောက်သွားရာ သူမ၏ ခြေလှမ်းများမှာ ပေါ့ပါးတည်ငြိမ်ပြီး သေးငယ်ကာ နှေးကွေးသည်။

"ရပ်ပါ။"

အမတ်ကတော်ဟွမ် က ထပ်မံ ခေါ်လိုက်သောအခါ အမျိုးသမီးက ရပ်တန့်သွားသည်။ သူမ၏ ကိုယ်ဟန်မှာ မြင့်မားဖြောင့်မတ်နေပြီး မေးစေ့ကို အနည်းငယ် ငုံ့ထားကာ လက်နှစ်ဖက်ကို ရှေ့တွင် ယှက်ထားပြီး ညာလက်က ဘယ်လက်ပေါ်တွင် ရှိနေသည်။ သူမ၏ အမူအရာမှာ ကျက်သရေရှိပြီး တည်ငြိမ်နေကာ ထိုနေရာတွင် ရပ်နေသော သေသပ်လှပသည့် ပန်းပုရုပ်တုတစ်ခုကဲ့သို့ အနည်းငယ်မျှပင် တုန်ခါမှုမရှိပေ။

"ထိုင်ပါ" ဟု အမတ်ကတော်ဟွမ် က နောက်တစ်ကြိမ် ခေါ်လိုက်ပြန်သည်။

အမျိုးသမီးက အနီးရှိ ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်ရာ သူမ၏ တင်ပါးက ထိုင်ခုံ၏ ရှေ့တစ်ဝက်တွင်သာ ရှိနေပြီး သူမ၏ ကျောပြင်မှာ ဖြောင့်မတ်နေသည်။ သူမ၏ ခြေထောက်များကို စုထားပြီး ထောင့်ချိုးထားကာ သူမ၏ ခြေဖဝါးများကို စုထား သို့မဟုတ် စကတ်အောက်တွင် အနည်းငယ် ဖုံးကွယ်ထားပြီး သူမ၏ လက်များကို ပေါင်ပေါ်တွင် သဘာဝကျကျ ယှက်ထားသည်။

သူမရှေ့ရှိ အမျိုးသမီးကို ကြည့်ရင်း အမတ်ကတော်ဟွမ် က အလွန် ကျေနပ်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

အမတ်ကတော်ဟွမ် သည် ကျိုးတိုင်းပြည် ၏ ဤအတော်ဆုံး ပါရမီရှင်အမျိုးသမီး ကို နန်းတွင်းကျင့်ဝတ်များ သင်ကြားပေးရန် မယ်တော်ကြီး ထံမှ ညွှန်ကြားချက် ရရှိထားသူ ဖြစ်သည်။

မူလက အမတ်ကတော်ဟွမ်တွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုအချို့ ရှိနေခဲ့သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ဤပါရမီရှင်အမျိုးသမီးက နန်းတော်ထဲ ဝင်ရတော့မည်ဖြစ်ရာ ကျင့်ဝတ်များ သင်ယူရန် အချိန်မှာ တကယ်ကို မလုံလောက်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူမ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများမှာ အပိုတွေသာဖြစ်ကြောင်း အမတ်ကတော်ဟွမ် တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

သူမသည် ကြီးမြတ်သော ယန်မျိုးနွယ်မှ ဆင်းသက်လာသူဖြစ်ပြီး ထိုမျိုးနွယ်က သူတို့၏ သမီးများကို နန်းတော်ထဲ ဝင်ရောက်ရန် ပြင်ဆင်သည့်အနေဖြင့် နန်းတွင်းကျင့်ဝတ်များကို ပုံမှန်အားဖြင့် သင်ကြားပေးလေ့ရှိသည်ဟုသာ ဆိုရမည်ဖြစ်သည်။

ယခု သူမက အနည်းငယ်မျှသာ ပြင်ဆင်ပေးရန် လိုအပ်တော့သည်။

အရေးအကြီးဆုံးမှာ သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းတွင် မှိန်ဖျော့ဖျော့ အရှိန်အဝါလေး ထွက်ပေါ်နေခြင်းပင်။

ယန် မျိုးနွယ်မှ ယန်ရုရွှယ် သည် မဟာကျိုး၏ မိဖုရားခေါင်ကြီး အဖြစ် တာဝန်မထမ်းဆောင်နိုင်ကြောင်း နန်းတွင်းမှ တစ်စုံတစ်ယောက်က အကြံပြုခဲ့သည်ဟု ကြားရသည်။

ဒါပေမဲ့ ဒီလို အမျိုးသမီးမျိုးကမှ မိဖုရားခေါင်ကြီး မဖြစ်နိုင်ဘူးဆိုရင် ဘယ်သူကများ ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။

"နန်းတော်ထဲမှာ မျက်နှာအမူအရာနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ စည်းမျဉ်းတွေက ဘာတွေလဲ" ဟု အမတ်ကတော်ဟွမ် က မေးလိုက်သည်။

"နူးညံ့ပြီး တည်ငြိမ်တဲ့ အမူအရာကို ထိန်းသိမ်းထားရမယ်၊ မျက်နှာပေါ်မှာ ဝမ်းသာမှု ဒါမှမဟုတ် ဒေါသထွက်မှုတွေကို မပြရဘူး၊ ပြီးတော့ အမြဲတမ်း ကျက်သရေရှိပြီး သိက္ခာရှိစွာ နေရမယ်။ အကျယ်ကြီး မရယ်ရဘူး၊ ဆူညံသံ မလုပ်ရဘူး၊ အထိန်းအကွပ်မရှိ မငိုရဘူး၊ ပြီးတော့ ဒေါသကို မပြရဘူး" ဟု ယန်ရုရွှယ် က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"အကြည့်နဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ရော။"

"အကြည့်ကို အောက်ကိုချထားရမယ် ဒါမှမဟုတ် ရှေ့ကိုပဲ တည့်တည့်ကြည့်ရမယ်။ ဟိုဟိုဒီဒီ မကြည့်ရဘူး၊ မျက်စိမှိတ်မကြည့်ရဘူး၊ ဒါမှမဟုတ် ဧကရာဇ် ဒါမှမဟုတ် မယ်တော်ကြီး ကို တည့်တည့် စိုက်မကြည့်ရဘူး။ စကားပြောနေစဉ်မှာ ရိုသေလေးစားမှုရှိတဲ့၊ အောက်ကိုချထားတဲ့ အကြည့်ကို ထိန်းသိမ်းထားရမယ်" ဟု ယန်ရုရွှယ် က ထပ်မံ ဖြေကြားလိုက်သည်။

"အင်း။" အမတ်ကတော်ဟွမ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "သခင်မလေး မှာ နန်းတွင်းကျင့်ဝတ်တွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ကြီးကြီးမားမား ပြဿနာ မရှိပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သခင်မလေး အနေနဲ့ နန်းတွင်းကျင့်ဝတ်တွေကို နေ့စဉ်ဘဝမှာ အလိုအလျောက် ပေါင်းစပ်သွားနိုင်အောင် ပိုပြီး လေ့ကျင့်ဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။"

"မင်းရဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အမတ်ကတော်ဟွမ်။ မပြန်ခင် လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက်လောက် သောက်သွားပါဦး" ဟု ယန်ရုရွှယ် က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် အစေခံမလေး ကို ညွှန်ကြားလိုက်သည်။ "အမတ်ကတော်ဟွမ် ကို လက်ဖက်ရည် တည်ခင်းလိုက်ပါ။"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သခင်မလေး။" အမတ်ကတော်ဟွမ် လည်း အတော်လေး ရေငတ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

နန်းတွင်းအစေခံကြီး သည် ကျောက်စားပွဲပေါ်တွင် ထိုင်ကာ အေးမြသော လက်ဖက်ရည်ကို သောက်ရင်း ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ ယန်မျိုးနွယ်မှ ပါရမီရှင်အမျိုးသမီးက အနီးတွင် ထိုင်ကာ ရွှေလက်စွပ်တစ်ကွင်းကို ပိုးစတစ်ခုဖြင့် ညင်သာစွာ သုတ်သင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ယန်အိမ်တော်သို့ သူမ ရောက်လာကတည်းက ဤအမျိုးသမီးသည် ထိုရွှေလက်စွပ်ကို ထုတ်ကာ နေ့တိုင်း သုတ်သင်နေသည်ကို သူမ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။

လက်စွပ်ကို ထည့်ထားသော ပိုးချည်သေတ္တာလေးမှာ အနည်းငယ် ဆွေးမြည့်နေပြီ ဖြစ်သည်။

လက်ဖက်ရည် သောက်ပြီးနောက် အမတ်ကတော်ဟွမ် သည် ယန်ရုရွှယ် ၏ ကိုယ်ပိုင် အစေခံမလေး ၏ လိုက်ပို့မှုဖြင့် ယန် အိမ်တော်မှ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

"သခင်မလေးရှောင်ချွန်း... သခင်မလေးရဲ့ လက်စွပ်မှာ ထူးခြားချက် တစ်ခုခုများ ရှိနေလို့လား" ဟု အမတ်ကတော်ဟွမ် က သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်မ မသိပါဘူး" ရှောင်ချွန်း က ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "သခင်မလေး က အဲဒီလက်စွပ်ကို နေ့တိုင်း ညင်သာစွာ သုတ်သင်လေ့ရှိပြီး အဲဒီပိုးချည်သေတ္တာလေးကိုလည်း ဒီနှစ်တွေတစ်လျှောက်လုံး မလဲခဲ့ဘူး။ တစ်ခါတုန်းက သခင်မလေး ကို ဒီလက်စွပ်က ဘာထူးခြားလို့လဲလို့ ကျွန်မ မေးဖူးတယ်။"

"အဲဒီတုန်းက သခင်မလေး က ဘယ်လိုပြောလဲ။"

"သူမလက်မှာ လက်စွပ်စွပ်ပေးမယ့်သူကို စောင့်နေတာလို့ သခင်မလေးက ပြောတယ်။"

အခန်း ၄၈ ဟင့်အင်း၊ ငါ အိပ်လို့မဖြစ်ဘူး

ဘဝတစ်ရာကျမ်း၊ ရှီချောင်ကျေးရွာ။

မနက်စောစော ရှောင်ချင်း တံခါးဖွင့်လိုက်သည်နှင့် အေးစက်သော လေပြင်းတစ်ချက်က ဖြတ်တိုက်သွားသည်။

မိန်းကလေး၏ ဖြူရော်သော လည်ပင်းလေးမှာ သူမ၏ အင်္ကျီအတွင်းသို့ အလိုအလျောက် ကျုံ့ဝင်သွားပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ အဝတ်များကို မသိစိတ်မှ ဆွဲစိလိုက်မိသည်။

နိုဝင်ဘာလအစပိုင်းသာ ရှိသေးသော်လည်း တိုက်ခတ်လာသော မနက်ခင်းလေမှာ အရိုးထဲစိမ့်လောက်အောင် အေးစိမ့်နေပြီဖြစ်သည်။

ဒီနှစ် ဆောင်းရာသီက ပုံမှန်ထက် ပိုစောပြီး ရောက်လာပုံရတယ်။

ရှောင်ချင်းက လှည့်ကာ ခုတင်ပေါ်တွင် လှဲနေသော သူမ၏ အစ်မဖြစ်သူကို ကြည့်လိုက်သည်။

အစ်မဖြစ်သူမှာ စောင်ထဲတွင် ကွေးကွေးလေး အိပ်နေဆဲပင်။

"အစ်မ... ထတော့လေ အစ်မ..."

ရှောင်ချင်းက ခုတင်ဘေးသို့ လျှောက်သွားပြီး အစ်မဖြစ်သူ၏ ပခုံးကို ညင်သာစွာ လှုပ်နှိုးလိုက်သည်။

"အင်း..." ဘိုင်ရုရွှယ်က ပျင်းရိစွာ ထူးလိုက်သော်လည်း သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ မှိတ်ထားဆဲဖြစ်ပြီး သူမ၏ ခေါင်းကို စောင်ထဲသို့ ပို၍ နက်ရှိုင်းစွာ တိုးဝင်လိုက်သည်။

"အစ်မ... ဈေးမသွားတော့ဘူးလား။ အခုချက်ချင်း မသွားရင် ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ ကျန်တော့မှာ မဟုတ်ဘူးနော်။"

တကယ်တော့ ရှောင်ချင်း အတော်လေး အံ့သြနေမိသည်။

ဘာကြောင့်မှန်းမသိ၊ ဒီနှစ်ဆောင်းရာသီမှာ အစ်မဖြစ်သူက အအိပ်ပိုကြီးနေသလိုပဲ။

ဆောင်းခိုခြင်းဆိုတာ မြွေမျိုးနွယ်တွေရဲ့ သဘာဝဖြစ်ပေမဲ့။

ဒါပေမဲ့ အစ်မဖြစ်သူရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်က တော်တော်လေး မြင့်နေပြီလေ။ ယုတ္တိတန်တန် တွေးကြည့်ရင် ဒီလောက်စောစော အိပ်မငိုက်သင့်ဘူး... သူမကိုယ်တိုင်တောင် အခုထိ အိပ်မငိုက်သေးတာပဲ။

"အစ်မ... အဆင်ပြေရဲ့လား" ဟု ရှောင်ချင်းက စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။ "ကျင့်ကြံတဲ့နေရာမှာ တစ်ခုခုများ ထပ်မှားယွင်းနေလို့လား။"

"အဆင်ပြေပါတယ် ရှောင်ချင်းရယ်၊ အစ်မ နည်းနည်း ပင်ပန်းနေလို့ပါ... အစ်မ အခု ထတော့မယ်..."

သူမ၏ ခိုင်မာသော စိတ်ဆန္ဒကို အားပြုကာ ဘိုင်ရုရွှယ်က ခုတင်ပေါ်မှ ထိုင်လိုက်ရာ ဆံနွယ်တစ်စုက သူမ၏ ပါးပြင်ကို ဖြတ်သန်းသွားပြီး မြင့်မားစွာ နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေသော သူမ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် လိပ်ခွေသွားတော့သည်။

အစ်မဖြစ်သူက ထိုင်လိုက်သော်လည်း သူမမှာ ယိမ်းယိုင်နေပြီး မျက်လုံးများကလည်း မှိတ်ထားဆဲဖြစ်ကာ အချိန်မရွေး ပြန်လှဲကျသွားမည့်ပုံ ပေါက်နေသည်။

ရှောင်ချင်းက အစ်မဖြစ်သူအပေါ်မှ စောင်ကို ဆွဲဖယ်လိုက်သည်။

အေးစက်သော လေများက စောင်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာပြီး ဘိုင်ရုရွှယ်၏ နုနယ်သော ကိုယ်လေးမှာ တုန်ခါသွားတော့သည်။

ဒီတစ်ခါတော့ အမျိုးသမီးက တကယ် နိုးသွားပြီဖြစ်သည်။

ထုံးစံအတိုင်း ညီအစ်မနှစ်ယောက်က ဟွမ်ရွာဈေးသို့ ဟင်းဝယ်ရန် သွားကြပြီးနောက် အိမ်ပြန်လာကာ ခြံဝင်းကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ခြင်း၊ အဝတ်လှန်းခြင်း၊ ဟင်းချက်ရန် ပြင်ဆင်ခြင်းနှင့် မီးမွှေးခြင်းတို့ကို လုပ်ဆောင်ကြသည်။

လုပ်စရာ ဘာမှမရှိတော့ပါက ဘိုင်ရုရွှယ်က ရှောင်မိုကို လက်ဖက်ရည်နှင့် ရေများ ခပ်ပေးခြင်း၊ သူ၏ ပခုံးများကို နှိပ်နယ်ပေးခြင်းတို့ကိုလည်း လုပ်ဆောင်လေ့ရှိသည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် ဘိုင်ရုရွှယ်က ဒီအလုပ်တွေကို လုပ်လေ့ရှိပေမဲ့။

သို့သော် ထိုအချိန်က ကိုကိုရှောင်မို ပြန်ရောက်လာပြီးကတည်းက သူမ၏ အစ်မဖြစ်သူနှင့် ကိုကိုရှောင်မိုတို့ကြား ဆက်ဆံရေးမှာ ပိုမို ရင်းနှီးလာသကဲ့သို့ ရှိကြောင်း ရှောင်ချင်း သတိပြုမိခဲ့သည်။ ကိုကိုရှောင်မိုအပေါ် အစ်မဖြစ်သူ၏ အကြည့်များမှာ ပိုမို နူးညံ့လာပြီး ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော ကြင်နာမှုမျိုး ပါဝင်နေသည်။

သူတို့ မသိလိုက်ခင်မှာပင် ဒီဇင်ဘာလသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ။

ရာသီဥတု ပိုအေးလာသည်နှင့်အမျှ ဘိုင်ရုရွှယ်မှာ ပို၍ပို၍ အိပ်ငိုက်လာတော့သည်။

ဘိုင်ရုရွှယ်မှာ သူမကိုယ်သူမ ဘာဖြစ်နေမှန်း သေချာမသိပေ။ လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်အတွင်း မဖြစ်ဖူးသော အလွန်အမင်း အိပ်ငိုက်ခြင်းကိုသာ သူမ ခံစားနေရသည်။

နှစ်သစ်ကူး နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ အိမ်တိုင်းစေ့ အလုပ်များလာကြသည်။

အထူးသဖြင့် ရှောင်မို၏ မိသားစုပင်။

အရင်နှစ်များက ရွာသူကြီးက ရွာသားများအတွက် နွေဦးကဗျာလင်္ကာများ (နှစ်သစ်ကူး ဆုတောင်းစာများ) ကို ရေးပေးလေ့ရှိသော်လည်း ယခုနှစ်တွင် ရှီချောင်ကျေးရွာမှ ကျွီးရန် တစ်ဦး ထွက်ပေါ်လာခဲ့သဖြင့် ရှောင်မိုက ကူညီရေးပေးရန် လူတိုင်းက မျှော်လင့်နေကြပြီး သူတို့၏ အိမ်များတွင်လည်း စာပေအရှိန်အဝါများ ကူးစက်စေရန် ဆန္ဒရှိနေကြသည်။

ရှောင်မိုကလည်း မငြင်းဆန်ခဲ့ပေ။

သူက ရွာ၏ ဘုံထမင်းများကို စားကာ ကြီးပြင်းလာသူဖြစ်ရာ နွေဦးကဗျာလင်္ကာ အနည်းငယ် ရေးပေးရခြင်းက ဘာများ အပန်းကြီးမည်နည်း။

သို့သော် ရွာသားများက အလကား မယူကြပေ။ ရှောင်မိုအား ကြက်၊ ဘဲ၊ ငါး၊ အသား စသည်တို့ကို လက်ဆောင်အဖြစ် ပေးပို့ကြသည်။ ရှောင်မိုက အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ငြင်းပယ်ခဲ့သော်လည်း ရွာမှ အန်တီများနှင့် အဘွားများကိုတော့ သူ တကယ်ပဲ မလွန်ဆန်နိုင်ခဲ့ပေ...

"ရုရွှယ်... အဆင်ပြေရဲ့လား။"

ထိုနေ့တွင် ရှောင်မိုက ခြံဝင်းထဲ၌ နွေဦးကဗျာလင်္ကာများ ရေးနေစဉ် အဝတ်ဖာနေသော ဘိုင်ရုရွှယ်မှာ အိပ်ငိုက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ၏ ခေါင်းမှာ ကြက်ကလေး ဆန်စ쪼က်နေသကဲ့သို့ အထက်အောက် နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေသည်။

သူမ၏ လှပသော မက်မွန်ပွင့်မျက်ဝန်းများမှာ လုံးဝ မှိတ်ကျသွားတော့မည့်ပုံပင်။

"ဟင်။"

ရှောင်မို၏ အသံကို ကြားသောအခါ ဘိုင်ရုရွှယ်မှာ ရုတ်တရက် တုန်ခါသွားပြီး ချက်ချင်း နိုးလာတော့သည်။

"ဘာ... ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး..." ဘိုင်ရုရွှယ် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "အာ နင့်ရဲ့ ဝတ်ရုံစိမ်း ငါ ဘယ်လိုလုပ် ဒီလို ချုပ်မိသွားတာလဲ..."

ရှောင်မို ပြုံးလိုက်သည်။ "အဝတ်တွေ သေချာ မဖာရလည်း ကိစ္စမရှိပါဘူး။ မင်း အရမ်း အိပ်ငိုက်နေတာပဲ၊ လက်ကို အပ်မစူးအောင် သတိထားပါဦး။ ရုရွှယ်... သွားအိပ်လိုက်လေ။"

"ဟင့်အင်း... ဟင့်အင်း။" ဘိုင်ရုရွှယ် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "နှစ်သစ်ကူးဖို့ ရှစ်ရက်ပဲ လိုတော့တာ။ ငါ လုပ်စရာတွေ အများကြီး ကျန်သေးတယ်။ ငါ မပင်ပန်းပါဘူး။"

ထိုသို့ပြောပြီး ဘိုင်ရုရွှယ်က ကောင်းကင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ဘယ်လိုလုပ် နေ့လယ်တောင် ရောက်ခါနီးပြီလဲ..."

ဘိုင်ရုရွှယ်က အဝတ်များကို စားပွဲပေါ် အလျင်အမြန် တင်လိုက်ပြီး မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။ "ရှောင်မို... ငါ အရင်ဆုံး နေ့လယ်စာ သွားချက်လိုက်ဦးမယ်။ နင့်အဝတ်တွေကို မွန်းလွဲပိုင်းကျမှ ဆက်ဖာပေးမယ်နော်။"

အမျိုးသမီး၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း ရှောင်မို အနည်းငယ် သံသယဝင်သွားသည်။

မြွေတွေ ဆောင်းခိုဖို့ လိုအပ်တယ်ဆိုတာ သူ သိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ရှောင်ချင်းက အခုထိ တော်တော်လေး တက်ကြွနေသေးတာပဲ။ သူမက ဒီမနက် အန်တီဝမ်နဲ့အတူ ကြက်ဥသွားကောက်သေးတယ်။

အဆင့်ပိုမြင့်တဲ့ ရုရွှယ်က ဘယ်လိုလုပ် ပိုဆိုးနေရတာလဲ။

မီးဖိုချောင်ထဲတွင် ဘိုင်ရုရွှယ်သည် သူမ၏ မျက်နှာကို အကြိမ်ကြိမ် သစ်နေခဲ့သည်။

ရေပေါက်လေးများက အမျိုးသမီး၏ ချောမွေ့နုနယ်သော ပါးပြင်ပေါ်မှ ဖြည်းညင်းစွာ စီးကျလာသည်။

ရေအိုးထဲမှ သူမ၏ ပုံရိပ်ကို ကြည့်ရင်း အမျိုးသမီး၏ မိုးမခရွက် မျက်ခုံးလေးများမှာ အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားသည်။ "ဒီရက်ပိုင်း ငါ ဘာဖြစ်နေတာလဲ။"

မနှစ်က သူမက ဇန်နဝါရီလလယ်လောက်မှ စပြီး အိပ်ငိုက်လာကာ ဆောင်းခိုခဲ့ပြီး လဝက်လောက် အိပ်ပြီးမှ ပြန်နိုးလာတာလေ။

ဒါပေမဲ့ အခုက ဒီဇင်ဘာပဲ ရှိသေးတာကို...

"ဟင့်အင်း၊ ငါ အိပ်လို့မဖြစ်ဘူး..."

ဘိုင်ရုရွှယ်က သူမ၏ မျက်နှာကို ခပ်ကြမ်းကြမ်း ပုတ်လိုက်သည်။

ဒီတစ်ခါ သူမရဲ့ ဆောင်းခိုခြင်းက အရင်ကနဲ့ မတူဘူးလို့ သူမ ခံစားနေရတယ်။

ဘယ်လိုကွာခြားမလဲဆိုတာ ဘိုင်ရုရွှယ် မသိပေမဲ့ အမျိုးသမီးရဲ့ ရင်ထဲမှာတော့ အလွန်အမင်း မလုံမခြုံ ဖြစ်နေတယ်။

"ဒီဆောင်းရာသီကို ငါ တောင့်ခံရမယ် နွေဦးပေါက်လာရင် ငါ အိပ်ချင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး"

ဘိုင်ရုရွှယ်က သူမကိုယ်သူမ အားပေးရန် လက်သီးဆုပ်လေးများကို ဆုပ်ထားလိုက်သည်။

"နောက်နှစ် နွေဦးပေါက်လို့ ရှောင်မို မြို့တော်အဆင့် စာမေးပွဲကနေ ပြန်လာရင်၊ သူ ငါ့ကို လက်ထပ်တော့မှာ..."

နောက်ရက်များတွင် ဘိုင်ရုရွှယ် အိပ်ငိုက်လာတိုင်း ငရုတ်သီးတောင့်နီ တစ်တောင့်ကို အားရပါးရ ဝါးစားလေ့ရှိသည်။

သူမက အစပ်ကို တကယ် မကြိုက်သော်လည်း တစ်လုတ်လောက် ကိုက်လိုက်ရုံဖြင့် ချက်ချင်း နိုးကြားသွားစေသည်။

နှစ်ဆယ့်ခြောက်ရက်နေ့တွင် နှစ်သစ်ကူးရန် သုံးရက်သာ လိုတော့သည်။

မြို့တော်မှ စာတစ်စောင် ရောက်ရှိလာသည်။

ဤစာကို ခရိုင်ဝန်ဆွန်း ကိုယ်တိုင် ရှီချောင်ကျေးရွာသို့ လာပို့ပေးခြင်း ဖြစ်သည်။

ပေးပို့သူမှာ လက်ရှိ မင်းဆက်၏ ဟန်လင်ပညာရှိ ဖြစ်ပြီး အခြားသူမဟုတ်ဘဲ လေးစားရသော ဆရာကြီးကျန်းချန်းကျိ၊ အဘိုးအိုကျန်း ပင်ဖြစ်သည်။

ဆရာကြီးကျန်း၏ စာကို ဖတ်ပြီးနောက် ရှောင်မို၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ မတတ်သာသည့် အရိပ်အယောင် အနည်းငယ် ပါဝင်နေပုံရသည်။

"ရှောင်မို... ဆရာကြီးကျန်းက ဘာတွေများ ပြောလိုက်လို့လဲ" ဟု ခရိုင်ဝန်ဆွန်းက အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးနေသော ရှောင်မို၏ မျက်နှာအမူအရာကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

ရှောင်မိုက စာအိတ်ကို သိမ်းလိုက်သည်။ "နှစ်သစ်ကူးပြီးတာနဲ့ ကျွန်တော့်ကို မြို့တော်ကို ချက်ချင်း ထွက်လာစေချင်တယ်လို့ ဆရာကြီးကျန်းက မျှော်လင့်နေတယ်။ ဖေဖော်ဝါရီလလယ် မတိုင်ခင် ကျွန်တော့်ကို တွေ့ချင်တယ်တဲ့။"

"ဒါ သတင်းကောင်းပဲလေ" ခရိုင်ဝန်ဆွန်းက ဝမ်းသာအားရ ပြောလိုက်သည်။ "နှစ်သစ်ကူးပြီးရင် ပေဟိုင်ပြည်နယ်ရဲ့ ခရိုင်ဝန်အဖြစ် ဆရာကြီးကျန်း သွားရောက် တာဝန်ထမ်းဆောင်မယ်လို့ ငါ ကြားတယ်။ အဲဒါက ဖေဖော်ဝါရီလလယ်လောက် ဖြစ်လိမ့်မယ်။ ဆရာကြီးကျန်းက တာဝန်မထမ်းဆောင်ခင် မင်းကို တွေ့ချင်တယ်ဆိုတာက သူ မင်းအပေါ် ဘယ်လောက် အထင်ကြီးလဲဆိုတာ ပြသနေတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ မင်းက ဘာလို့ ဝေခွဲမရဖြစ်နေတဲ့ ပုံပေါက်နေတာလဲ ရှောင်မို။"

ရှောင်မို ပြုံးလိုက်သည်။ "ကျွန်တော့် မိသားစုနဲ့ အချိန်ပိုပေးချင်လို့ပါ။"

"အာ... ရှောင်မိုရယ်၊ သံယောဇဉ်ကြီးတာက ကောင်းတဲ့အရာပါ၊ ဒါပေမဲ့ ဆရာကြီးကျန်းရဲ့ ဖိတ်ကြားချက်ဆိုတာ မဟာချီတိုင်းပြည်က စာသင်သားတိုင်း အိပ်မက်မက်နေကြတဲ့ အရာလေ။ မင်းက ငယ်ပါသေးတယ်၊ နောက်ကျရင် မိသားစုနဲ့ အချိန်ပေးဖို့ အချိန်တွေ အများကြီး ရဦးမှာပါ။"

"ဒါ့အပြင် မြို့တော်အဆင့် စာမေးပွဲက မတ်လအစပိုင်းမှာလေ။ မင်းက လဝက်လောက်ပဲ စောထွက်ရမှာ။ ကိစ္စကြီး မဟုတ်ပါဘူး။ မိုက်မဲမနေပါနဲ့..."

ရှောင်မိုက ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ "ဒီဂျူနီယာ နားလည်ပါပြီ။"

"ကောင်းတယ်၊ မင်း နားလည်ရင် ပြီးတာပါပဲ။"

ခရိုင်ဝန်ဆွန်းက ရှောင်မို၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။

"မင်း မြို့တော်အဆင့် စာမေးပွဲကနေ ပြန်လာရင် ဘိုင်မိသားစုရဲ့ သမီးကို လက်ထပ်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားတယ်ဆိုတာ မင်းတို့ရဲ့ ရွာသူကြီးဆီကနေ ငါ သိခဲ့ရတယ်။

မင်း စာမေးပွဲမှာ အောင်မြင်တဲ့အခါ မြင်းနီကြီးကို စီး၊ ရင်ဘတ်မှာ ပန်းနီကြီးကို ပန်၊ မိုင်ဆယ်ချီ ရှည်လျားတဲ့ ရွှေရောင်၊ နီရဲရဲ မင်္ဂလာပစ္စည်းတွေနဲ့ မြို့တစ်မြို့လုံးကို မီးပုံးတွေ ချိတ်ဆွဲပြီး ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ မင်္ဂလာပွဲကြီး လုပ်ရမယ်။

မင်းတို့နှစ်ယောက်၊ ပါရမီရှင် စာသင်သားနဲ့ လှပတဲ့ မိန်းမပျိုလေးတို့က ကျန်းနန်ပြည်နယ်မှာ ထင်ရှားတဲ့ ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ် ဖြစ်လာမှာ သေချာတယ်"