အခန်း (၄၉-၅၀)

အခန်း ၄၉ အစ်မ... ကိုကိုရှောင်မို ထွက်သွားပြီ

"ကိုကိုရှောင်မို... စောင်းနေတယ်။ ဘယ်ဘက်ကို နည်းနည်းလေး။"

"မဟုတ်ဘူး ကိုကိုရှောင်မို... ညာဘက်ကို နည်းနည်းလေး။"

"အဲဒါလည်း သိပ်မဟန်သေးဘူး။ အောက်ကို နည်းနည်း ထပ်ချလိုက်။ မဟုတ်ဘူး၊ နည်းနည်း ပြန်တင်လိုက်ရအောင်။ အင်း... အင်း... အဲဒီလိုပဲ။"

"ဒါဆိုရင် ဒီလိုပဲ ကပ်လိုက်တော့မယ်နော်"

ရှောင်မိုသည် လှေကားပေါ်တွင် ရပ်နေပြီး ကဗျာလင်္ကာစာရွက်ပေါ်တွင် အရေးအကြောင်း တစ်ခုမျှမရှိစေရန် လက်ဖြင့် သပ်ချကာ သေချာအောင် လုပ်နေသည်။

သို့သော် ရှောင်မို လှေကားပေါ်မှ ဆင်းလာချိန်တွင် ရှောင်ချင်းက သူမ၏ မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ "ဘာလို့ နည်းနည်း စောင်းနေသေးတယ်လို့ ခံစားရတာလဲ။ ဘယ်ဘက်ကို နည်းနည်း ပိုရွှေ့သင့်တယ်။"

"အား..." ရှောင်မိုက ရှောင်ချင်း၏ ခေါင်းကို ခပ်ဖွဖွလေး တောက်လိုက်သည်။ "ကပ်ပြီးသွားမှ ပြောရလား။ နောက်တစ်ရွက်"

"အို... အား..."

ရှောင်မိုနှင့် ရှောင်ချင်းတို့သည် နောက်ထပ် ကဗျာလင်္ကာတစ်ရွက် ကပ်ရန်အတွက် လှေကားကို အခြားတံခါးတစ်ပေါက်ဆီသို့ ရွှေ့သွားကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် မီးဖိုချောင်ထဲ၌ ဘိုင်ရုရွှယ် ဟင်းချက်နေသည်။

ယနေ့သည် နှစ်သစ်ကူး အကြိုနေ့ ဖြစ်သည်။

ချီတိုင်းပြည်၏ ဓလေ့ထုံးတမ်းများအရ ယနေ့တွင် နွေဦးကဗျာလင်္ကာအသစ်များ ကပ်ရပြီး နေ့လယ်စာအဖြစ် နှစ်သစ်ကူး အကြိုနေ့ ထမင်းဝိုင်းကို စားသုံးကြရသည်။

"ဒိုင်း... ဒိုင်း..."

"ဒိုင်း... ဒိုင်း..."

မွန်းတည့်ချိန် နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ ရှီချောင်ကျေးရွာရှိ အခြားအိမ်များမှလည်း ဗြောက်အိုးများ ဆက်တိုက် ဖောက်လာကြသည်။

အိမ်တစ်အိမ်က ဗြောက်အိုးဖောက်လိုက်တိုင်း ထိုအိမ်က နှစ်သစ်ကူး ထမင်းဝိုင်းကို စတင် စားသောက်နေပြီဆိုသည့် အဓိပ္ပာယ်ပင် ဖြစ်သည်။

ဤအချိန်တွင် ဘိုင်ရုရွှယ်သည်လည်း ဟင်းခွက်များကို ယူလာပြီး စားပွဲပေါ်တွင် သေချာစွာ ချထားလိုက်သည်။ "ရှောင်မို... ရှောင်ချင်း... ဟင်းတွေ ကျက်ပြီနော်..."

"အစ်မ... ခဏလေးစောင့်ဦး၊ ကျွန်မတို့လည်း ပြီးတော့မယ်။" ရှောင်ချင်းက ပြန်ထူးလိုက်ပြီး ကိုကိုရှောင်မိုကို ဆက်လက် ညွှန်ကြားနေသည်။ "ကိုကိုရှောင်မို... ဘယ်ဘက်ကို နည်းနည်းလေး... ဟုတ်ပြီ... ဟုတ်ပြီ... ဟုတ်ပြီ"

"ကိုကိုရှောင်မို... တခြားလူတွေတောင် သူတို့ရဲ့ နှစ်သစ်ကူး ထမင်းဝိုင်းကို စစားနေကြပြီ... ငါတို့လည်း မြန်မြန်လုပ်ရအောင်..."

"မလောပါနဲ့၊ မလောပါနဲ့" ရှောင်မိုက ပြုံးလိုက်သည်။ "ငြိမ်းချမ်းရေးနဲ့ ဘေးကင်းလုံခြုံရေးအတွက် ကဗျာလင်္ကာစာရွက်တွေက ပြန့်ပြူးနေရမယ်လေ။"

ကဗျာလင်္ကာစာရွက်များ ကပ်ပြီးနောက် ရှောင်မိုက ဗြောက်အိုးများကို တံခါးဘေးရှိ တိုင်ပေါ်တွင် အောက်မှအထက်သို့ တန်းစီချိတ်ဆွဲလိုက်ပြီး မီးစဖြင့် စနက်တံကို ရှို့လိုက်သည်။

ဘိုင်ရုရွှယ်နှင့် ရှောင်ချင်းတို့ အလျင်အမြန် နားပိတ်ထားလိုက်ကြသည်။

ဗြောက်အိုးများက ကျယ်လောင်စွာ ပေါက်ကွဲသွားတော့သည်။

အဖြူတစ်ယောက်၊ အစိမ်းတစ်ယောက်က ကြောက်လည်းကြောက်၊ မျှော်လည်းမျှော်လင့်နေသည့် အမူအရာများဖြင့် ခြံဝင်းအပြင်ဘက်ရှိ ဗြောက်အိုးများမှ ထွက်လာသော မီးခိုးငွေ့များနှင့် အဖြူရောင် မီးခိုးငွေ့များကြားမှ ရံဖန်ရံခါ ထွက်ပေါ်လာသော မီးပွားများကို ကြည့်နေကြသည်။

"ဒိုင်း... ဒိုင်း... ဒိုင်း..."

နောက်ဆုံး ဗြောက်အိုးများ ပေါက်ကွဲပြီးနောက် မီးခိုးငွေ့များ တဖြည်းဖြည်း လွင့်စင်သွားတော့သည်။

ကျောက်စားပွဲနားတွင် ရှောင်မိုက သူ၏ အရက်ခွက်ကို မြှောက်ကာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။ "ဒီနေ့က နှစ်သစ်ကူး အကြိုနေ့ဆိုတော့ အဟောင်းတွေကို စွန့်လွှတ်ပြီး အသစ်တွေကို ကြိုဆိုရမယ့်နေ့ပဲ။ နှစ်သစ်မှာ သခင်မလေး နှစ်ယောက်စလုံး ကျန်းမာရွှင်လန်းပြီး ဆန္ဒတွေ အားလုံး ပြည့်ဝပါစေလို့ ဆုတောင်းပေးပါတယ်။"

ဘိုင်ရုရွှယ်၏ မျက်ဝန်းများက လခြမ်းကွေးလေးများအဖြစ် ကွေးညွှတ်သွားသည်။ သူမက အိမ်ရှင်မတစ်ယောက်ကဲ့သို့ သူမ၏ အရက်ခွက်ကို မြှောက်လိုက်သော်လည်း သူမ၏ စကားများတွင် နောက်ပြောင်လိုသည့် အသံလေး ပါဝင်နေသည်။ "နောက်နှစ် နွေဦးရာသီမှာ ဆရာရှောင်မို နန်းတွင်းစာမေးပွဲကို အောင်မြင်ပါစေလို့ ဆုတောင်းပေးပါတယ်။"

"ကိုကိုရှောင်မို နန်းတွင်းစာမေးပွဲ အောင်ပါစေလို့ ဆုတောင်းပေးပါတယ်။" ရှောင်ချင်းလည်း သူမ၏ ဆုတောင်းစကားကို ဆိုလိုက်သည်။

အရက်ခွက်များ အချင်းချင်း ထိခတ်သွားပြီး အထဲရှိ အရက်များ ညင်သာစွာ လှုပ်ခတ်သွားသည်။

"စားကြရအောင်၊ စားကြရအောင်၊ မဟုတ်ရင် ဟင်းတွေ အေးကုန်လိမ့်မယ်။" ရှောင်မို အလျင်အမြန် ထိုင်လိုက်သည်။

ဘိုင်ရုရွှယ်က ထမင်းပုံးကို ဖွင့်ကာ ရှောင်မိုနှင့် သူမ၏ ညီမဖြစ်သူအတွက် ထမင်းခူးပေးပြီး ရှောင်ချင်းက အရက် ဆက်ငှဲ့ပေးနေသည်။

ရှောင်မိုက ပထမဆုံး ထမင်းတစ်လုတ်ကို စားပြီးမှသာ ဘိုင်ရုရွှယ်နှင့် ရှောင်ချင်းတို့ တူကို ကိုင်လိုက်ကြသည်။

ဤအရက်မှာ ခရိုင်ဝန်ဆွန်း ပေးပို့လိုက်သော ဆန်စိမ်းအရက် ဖြစ်သည်။

ရှောင်မို မကြာခဏ အရက်မသောက်တတ်ခြင်းနှင့် အိမ်တွင် အမျိုးသမီး နှစ်ဦး ရှိနေခြင်းတို့ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားကာ ဤအရက်ကို ပေးပို့လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် အလွယ်တကူ မူးယစ်စေခြင်း မရှိဘဲ ချိုမြိန်သော အရသာ ရှိသည်။

နှစ်သစ်ကူး အကြိုနေ့ ထမင်းစားပြီးနောက် ဘိုင်ရုရွှယ်နှင့် ညီမဖြစ်သူတို့ ပန်းကန်များကို ဆေးကြောကြသည်။ ရှောင်မိုက ကူညီချင်သော်လည်း ၎င်းမှာ မိန်းကလေးများ လုပ်ရမည့်အလုပ် ဖြစ်သည်ဟုဆိုကာ ရုရွှယ်က သူ့ကို မီးဖိုချောင်ထဲမှ တွန်းထုတ်လိုက်သည်။

ရှောင်မို ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဘဲ ခြံဝင်းထဲတွင်သာ ထိုင်နေလိုက်ရတော့သည်။

မီးဖိုချောင်ထဲတွင် အလုပ်များနေသော အဖြူရောင် ပုံရိပ်လေးကို ကြည့်ရင်း ရှောင်မို တစ်ခဏမျှ ငေးမောသွားမိသည်။

သူမကို သူ ကယ်တင်ခဲ့သည့်နေ့မှစ၍ မသိလိုက်မသိဘာနှင့် မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း အကြမ်းဖျင်းအားဖြင့် ရှစ်နှစ်ခန့် ကြာမြင့်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အရင်က မြွေဖြူလေးမှာ တကယ်ကို အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦးအဖြစ် ကြီးပြင်းလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"ကိုကိုရှောင်မို... ဘာလို့ အစ်မကိုချည်းပဲ စိုက်ကြည့်နေတာလဲ။"

မီးဖိုချောင်ထဲမှနေ၍ ရှောင်ချင်းက နောက်ပြောင်လိုက်သည်။

ရှောင်ချင်းသည် သူမ၏ အစ်မဖြစ်သူနှင့် ကိုကိုရှောင်မိုတို့ကြားရှိ သဘောတူညီချက်ကို သိထားပြီး ဖြစ်သည်။ ကိုကိုရှောင်မိုက နွေဦးရာသီတွင် နန်းတွင်းစာမေးပွဲ ဖြေဆိုပြီး ပြန်လာပါက သူမ၏ အစ်မဖြစ်သူကို လက်ထပ်မည်ဆိုသည်ကို သူမ သိထားသည်။

ရှောင်မို ပြုံးလိုက်သည်။ "မင်းအစ်မက လှလို့လေ။"

ပွင့်လင်းပြီး ဖြောင့်မတ်သော ရှောင်မိုနှင့် ယှဉ်လိုက်ပါက ဤအချိန်တွင် ဘိုင်ရုရွှယ်မှာ မျက်နှာနီရဲသွားပြီး ညီမဖြစ်သူကို ညင်သာစွာ ဆွဲလိုက်သည်။ "သူ့ကို ကြည့်ခိုင်းထားလိုက်ပါ၊ ငါတို့ ပန်းကန် ဆက်ဆေးရအောင်။"

"ခစ်ခစ်ခစ်..." အစ်မဖြစ်သူ၏ ရှက်သွေးဖြာနေသော ပုံစံကို မြင်သောအခါ ရှောင်ချင်းက ခြံဝင်းထဲရှိ ကြက်မတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ရယ်မောလိုက်တော့သည်။

အစ်မဖြစ်သူသည် တောင်အောက်သို့ ဆင်းလာပြီး အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ တကယ်ကို လူသားအမျိုးသမီး တစ်ယောက်နဲ့ ပိုပိုပြီး တူလာကြောင်း ရှောင်ချင်း သတိပြုမိခဲ့သည်။

အထူးသဖြင့် မကြာသေးမီက သူမ ကိုကိုရှောင်မိုအပေါ် ထားရှိသော ခံစားချက်များကို နားလည်သွားပြီးနောက် ရံဖန်ရံခါ ပြသတတ်သော သူမ၏ ရှက်သွေးဖြာသည့် အမူအရာများက ပို၍ပင် လှပနေတော့သည်။

မွန်းလွဲပိုင်းတွင် ရှောင်မိုက ညီအစ်မ နှစ်ယောက်နှင့်အတူ ကွင်းပစ်ကစားကြသည်။

ရှောင်မိုက မြေကြီးပေါ်တွင် ကြေးနီပြားများနှင့် ငွေစတချို့ကို ချထားပြီး သစ်သားကွင်းများဖြင့် ပစ်ခိုင်းသည်။ ကွင်းဝင်သွားသူက ထိုငွေကို ရရှိမည် ဖြစ်သည်။

လွဲသွားသူကတော့ မျက်နှာတွင် စက္ကူပြားတစ်ချပ် ကပ်ရမည် ဖြစ်သည်။

ကစားပွဲ ပြီးဆုံးချိန်တွင် ရှောင်မို၏ မျက်နှာတွင် အနီရောင် စက္ကူပြားများ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး သူ ဘယ်သွားနေသည်ကိုပင် မမြင်ရတော့ပေ။

ညီအစ်မ နှစ်ယောက်မှာ အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်ကြတော့သည်။

ညနေပိုင်းတွင် ကောင်းကင်ယံ၌ အမှောင်ထု လွှမ်းမိုးလာသည်။

ညကောင်းကင်ယံတွင် ကြယ်များက သဲမှုန်လေးများကဲ့သို့ ပြန့်ကျဲနေသည်။

ဆောင်းရာသီ ကြယ်များက နွေရာသီ ကြယ်များထက် ပိုမို တောက်ပနေပုံရသည်။

ဘိုင်ရုရွှယ်က ရှောင်မို ခြေထောက်ဆေးရန် ရေနွေး ယူလာပေးသည်။

ရှောင်မိုက ငြင်းချင်သော်လည်း ဘိုင်ရုရွှယ်က မျက်နှာနီရဲလျက် "ငါတို့ လက်ထပ်ပြီးရင် ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါက ငါလုပ်ရမယ့် အလုပ်ပဲလေ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ရှောင်မို တစ်ခဏမျှ မှင်သက်သွားသည်။ သူမ၏ ရှက်ရွံ့ပြီး နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အမူအရာကို မြင်သောအခါ သူ မငြင်းဆန်တော့ပေ။

"ကဲ... ငါ အပြင်ထွက်တော့မယ်။ သေချာ အနားယူလိုက်ဦးနော်။" ဘိုင်ရုရွှယ်က ရှောင်မို၏ ခြေထောက်များကို သုတ်ပေးပြီးနောက် ဇလုံကို ကိုင်ကာ ထွက်သွားရန် ပြင်လိုက်သည်။

"ရုရွှယ်..."

ရှောင်မိုက သူမ၏ နာမည်ကို ခေါ်လိုက်သည်။

"ဟင်။" ဘိုင်ရုရွှယ်က နားမလည်စွာဖြင့် ခေါင်းစောင်းကြည့်လိုက်သည်။

ရှောင်မိုက သူ၏ စိတ်ထဲတွင် စကားများကို စုစည်းလိုက်သည်။ "ရုရွှယ်... ငါ... သန်ဘက်ခါ မြို့တော်ကို ထွက်သွားရလောက်တယ်။"

"သန်ဘက်ခါ ဟုတ်လား။" ဘိုင်ရုရွှယ် မျက်တောင်လေးများ ခတ်သွားသည်။ "ဘာလို့ ဒီလောက် စောတာလဲ။"

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ နန်းတွင်းက ဆရာကြီးကျန်းက ဖေဖော်ဝါရီလလယ်မှာ ပေဟိုင်ပြည်နယ်ကို တာဝန်သွားထမ်းဆောင်ဖို့ မြို့တော်ကနေ ထွက်ခွာတော့မှာလေ။ သူက ငါ့ကို တွေ့ဖို့ ဖိတ်ထားတယ်၊ ဒါကြောင့် ငါ လဝက်လောက် စောသွားရလောက်မယ်..."

နောက်ပိုင်းစကားများကို သူ ပြောလိုက်စဉ်မှာပင် အမျိုးသမီး၏ မျက်ဝန်းများ ညင်သာစွာ အောက်သို့ ကျဆင်းသွားသည်။

ထိုမက်မွန်ပွင့် မျက်ဝန်းများထဲရှိ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုကို ရှောင်မို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ရှောင်မို မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။ "ရုရွှယ်... တောင်းပန်ပါတယ်... ငါ..."

"ရပါတယ်။" ဘိုင်ရုရွှယ် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး သူမ၏ လှပသော ခေါင်းလေးကို မော့ကာ ပြုံးလိုက်သည်။ "အဲဒီ ဆရာကြီးကျန်းအကြောင်း ငါ ကြားဖူးပါတယ်။ သူက အရမ်း လေးစားခံရတဲ့ အဘိုးအို တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး အရှင်မင်းကြီးကတောင် သူ့ကို အထင်ကြီးတယ်လို့ ကြားတယ်။ နင့်ကို ကျဲယွမ်ဘွဲ့ရဖို့ ထောက်ခံပေးခဲ့တာ သူ မဟုတ်လား။"

"ဟုတ်တယ်။" ရှောင်မို ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဒါဆို ရှောင်မို... နင် သွားသင့်တာပေါ့။" ဘိုင်ရုရွှယ်က ဇလုံကို ဘေးတွင် ချထားလိုက်ပြီး ရှောင်မို၏ လက်ကို ညင်သာစွာ ကိုင်လိုက်သည်။ "ငါက မိန်းမသား တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး စာတွေ အများကြီး မဖတ်ဖူးပေမဲ့ အရာရှိလောကကို ဝင်ဖို့ဆိုတာ နင့်ရဲ့ အိပ်မက် မဟုတ်ဘူးလား။ လဝက်လောက် စောသွားတာပဲဟာ၊ ရပါတယ်။"

"ရုရွှယ်..."

"ထပ်ပြီး တောင်းပန်စကား မပြောပါနဲ့တော့နော်။" ဘိုင်ရုရွှယ် ပြုံးလိုက်သည်။ "ငါ တကယ် အဆင်ပြေပါတယ်။ ဇနီးသည် တစ်ယောက်အတွက် အရေးကြီးဆုံးက ခင်ပွန်းသည်အပေါ် နားလည်ပေးနိုင်ဖို့ပဲလို့ အန်တီချန်က ပြောဖူးတယ်။"

သူမ စကားပြောနေစဉ်မှာပင် အမျိုးသမီး၏ ပါးပြင်မှ နားရွက်ဖျားလေးများအထိ ဖြည်းညင်းစွာ နီရဲလာပြီး ရှက်ရွံ့နူးညံ့သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ငါတို့ အခုထိ လက်မထပ်ရသေးပေမဲ့... ဒါပေမဲ့... ဒါပေမဲ့ ငါ... ငါ နည်းနည်း စပြီး သင်ယူသင့်နေပြီလေ။"

ရှက်သွေးဖြာလွန်းသဖြင့် ရေစက်များပင် ကျဆင်းလာတော့မည့်အလား ဖြစ်နေသော ရုရွှယ်ကို ကြည့်ရင်း ရှောင်မို၏ ရင်ထဲတွင် လှုပ်ရှားသွားမိသည်။ သူက သူမ၏ ဆံနွယ်များကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ "ငါ သေချာပေါက် အမြန်ဆုံး ပြန်လာခဲ့ပါ့မယ်။"

"အင်း... ငါ စောင့်နေပါ့မယ်။"

ဘိုင်ရုရွှယ်သည် ရှောင်မိုနှင့် နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ်ခန့် အတူရှိနေချင်သေးသော်လည်း သူတို့နှစ်ဦး ရှေ့ဆက်ရမည့် အနာဂတ်က အလွန် ရှည်လျားသေးသည်ဟု သူမ ခံစားရသည်။

သူက လဝက်လောက်ပဲ စောထွက်သွားတာပါ၊ ကိစ္စမရှိပါဘူး... သူ ပြန်လာမယ့်အချိန်ကို သူမ စောင့်နေပါ့မယ်။

ထိုညတွင် ဘိုင်ရုရွှယ်သည် ရှောင်မိုအတွက် အမွှေးအိတ်လေး တစ်လုံးကို အလျင်အမြန် အပြီးသတ် ချုပ်လုပ်နေခဲ့သည်။

ထို့အပြင် ဒီည အပြီးသတ် ချုပ်ရမည့် အဝတ်အစားသစ် တစ်စုံလည်း ရှိသေးသည်။

ရှောင်မို မြို့တော်သို့ သွားသည့်အခါ ထိုအဝတ်များကို ဝတ်သွားစေချင်၍ ဖြစ်သည်။

အခန်းထဲတွင် ဖယောင်းတိုင်မီးရောင်က တဖျပ်ဖျပ် လှုပ်ရှားနေသည်။

အိပ်ငိုက်လာပါက ဘိုင်ရုရွှယ်သည် ငရုတ်သီး စားလိုက်၊ မျက်နှာကို ရေအေးအေးဖြင့် သစ်လိုက် လုပ်နေခဲ့သည်။

"အစ်မ... ဒီအဝတ်ကို မနက်ဖြန်မှ ဆက်ချုပ်ရအောင်လေ..." အလွန်အမင်း ပင်ပန်းနေသော်လည်း အတင်း နိုးနေအောင် ကြိုးစားနေသော အစ်မဖြစ်သူကို ကြည့်ကာ ရှောင်ချင်းက စိတ်မကောင်းစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

မြွေမိစ္ဆာ တစ်ကောင်အတွက် ဆောင်းရာသီ အိပ်ငိုက်ခြင်းကို တွန်းလှန်ပြီး နိုးနေအောင် နေရသည်မှာ တကယ်ကို ခက်ခဲလှသည်။

"ရပါတယ်။" ဘိုင်ရုရွှယ်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး သူမ၏ အပ်သေးသေးလေးက ပိတ်စကို ဖြတ်သန်းကာ ဆက်လက် ချုပ်လုပ်နေသည်။ "ဒီအဝတ်ကို ဒီည အပြီးချုပ်ရမယ်။ မနက်ဖြန်ကျရင် ရှောင်မိုကို ဝတ်ကြည့်ခိုင်းမယ်၊ အကယ်၍ မတော်ဘူးဆိုရင် ပြင်ဖို့ အချိန်ရသေးတယ်လေ။"

အစ်မဖြစ်သူကို ကြည့်ရင်း သူမ ဘာပဲပြောပြော အစ်မဖြစ်သူက နားထောင်မည် မဟုတ်ကြောင်း ရှောင်ချင်း သိလိုက်သည်။

ကိုကိုရှောင်မိုနှင့် ပတ်သက်လာပါက အစ်မဖြစ်သူသည် အထူးတလည် ခေါင်းမာလာတတ်သည်။

"ဒါဆို ရှောင်ချင်း အစ်မကို ကူညီပေးမယ်။" ရှောင်ချင်းက ခုတင်ပေါ်မှ ဆင်းကာ အစ်မဖြစ်သူ၏ ဘေးသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

"ရှောင်ချင်း... နင် သွားအိပ်လိုက်ပါ။" ဘိုင်ရုရွှယ်က ပြောလိုက်သည်။

"ဟင့်အင်း... အစ်မ မအိပ်ရင် ရှောင်ချင်းလည်း မအိပ်ဘူး။" ရှောင်ချင်းက ခေါင်းမာမာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "အစ်မ... ကျွန်မ ကူညီပေးလို့ရတာ တစ်ခုခု ရှိလား။"

"ကောင်းပြီလေ..." ဘိုင်ရုရွှယ် တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်သည်။ "ဒါဆို ဒီပိတ်စ နှစ်စကို ပေါင်းချုပ်ပြီး ဝါးပင်တစ်ပင် ပုံစံလေး ပန်းထိုးပေးပါလား။ အစ်မက သူ့အတွက် အတွင်းအိတ်လေး တစ်ခု လုပ်ပေးချင်လို့။"

"ဟုတ်ကဲ့ အစ်မ"

ရှောင်ချင်းက စားပွဲပေါ်ရှိ အပ်နှင့်ချည်ကို အလျင်အမြန် ယူကာ သေချာစွာ စတင် ချုပ်လုပ်တော့သည်။

သို့သော် နာရီဝက်ပင် မပြည့်မီမှာပင် ရှောင်ချင်း၏ မျက်ခွံများမှာ ပို၍ပို၍ လေးလံလာကြောင်း ခံစားလာရသည်။

တစ်နာရီအကြာတွင် ရှောင်ချင်းသည် စားပွဲပေါ်တွင် အိပ်ပျော်သွားပြီး သွားရည်များပင် ကျနေတော့သည်။

"နင် မခံနိုင်ဘူးဆိုတာ ငါ သိသားပဲ။" ဘိုင်ရုရွှယ်၏ ပန်းရောင် နှုတ်ခမ်းလေးများက အနည်းငယ် ကွေးညွှတ်သွားသည်။ သူမက ညီမဖြစ်သူ၏ နှာခေါင်းကို ညင်သာစွာ ပုတ်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

အခုက ဆောင်းရာသီ အလယ်လောက် ရောက်နေပြီဖြစ်ပြီး ရှောင်ချင်း၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်အရ သူမအနေဖြင့် နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ဆောင်းခိုရန် တောင်ပေါ်သို့ ပြန်ရတော့မည် ဖြစ်သည်။

ရှောင်ချင်းသည် လွန်ခဲ့သော ခုနစ်ရက်ကတည်းက အိပ်ငိုက်လာပြီဖြစ်ရာ သူမနှင့်အတူ တစ်ညလုံး မအိပ်ဘဲ ဘယ်လိုလုပ် နေနိုင်မည်နည်း။

ဘိုင်ရုရွှယ်က ရှောင်ချင်းကို ခုတင်ပေါ်သို့ ပြန်ချီသွားပြီး စောင်ခြုံပေးလိုက်သည်။

ဖယောင်းတိုင်အလင်းရောင်အောက်တွင် အမျိုးသမီးသည် ချစ်ရသူ၏ ဝတ်ရုံစိမ်းကို တစ်ချည်ပြီးတစ်ချည် သေသေချာချာ ဆက်လက် ချုပ်လုပ်နေခဲ့သည်။

နောက်နေ့ မနက် ကြက်တွန်သံ ကြားရချိန်တွင် ဘိုင်ရုရွှယ်သည် နောက်ဆုံးတွင် ခေါင်းမော့ကာ သူမ၏ ပခုံးများကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲရှိ ဝတ်ရုံစိမ်းမှာ ပြီးစီးသွားပြီ ဖြစ်သည်။

ရှောင်မို နိုးလာပြီးနောက် ဘိုင်ရုရွှယ်က သူ့ကို အလျင်အမြန် ဝတ်ကြည့်ခိုင်းလိုက်သည်။

ရှောင်မိုနှင့် ကွက်တိ ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ အမျိုးသမီးသည် နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းချနိုင်သွားတော့သည်။

"ဝတ်ရတာ သက်တောင့်သက်သာ ရှိရဲ့လား" ဟု ဘိုင်ရုရွှယ်က မေးလိုက်သည်။ "ဘယ်နေရာကို ပြင်ဖို့ လိုသေးလဲ။"

"တော်တော်လေး သက်တောင့်သက်သာ ရှိပါတယ်။" ရှောင်မိုက ဝတ်ရုံစိမ်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ပြင်စရာ ဘာမှမလိုပါဘူး၊ ကွက်တိပါပဲ။"

"ကိုကိုရှောင်မို... ကွက်တိဖြစ်သွားလို့ တော်သေးတာပေါ့။ အစ်မက တစ်ညလုံး မအိပ်ဘဲ ချုပ်ထားရတာ။ အကယ်၍ မတော်ဘူးဆိုရင် အစ်မ နောက်ထပ် တစ်ရက်လောက် အချိန်ယူပြီး ပြင်ရဦးမှာ။" ရှောင်ချင်းက ဘေးမှနေ၍ ပြောလိုက်သည်။

"နင် စကားများလွန်းတယ်။" ဘိုင်ရုရွှယ်က ညီမဖြစ်သူ၏ လက်ကို ပုတ်လိုက်သည်။

"တကယ်တော့ ရုရွှယ်... မင်း ကိုယ်တိုင် အဝတ်တွေ ချုပ်စရာ မလိုတော့ပါဘူး။ ငါတို့ မိသားစုက ငွေပြတ်လပ်နေတာမှ မဟုတ်တာ။" ရှောင်မိုက အကြံပေးလိုက်သည်။

"ရပါတယ်။" ဘိုင်ရုရွှယ်က ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး ရှောင်မို၏ အင်္ကျီလက်၊ ခါးနှင့် လည်ပင်းတို့ကို ပြင်ပေးလိုက်သည်။ "တခြားလူတွေ ချုပ်တဲ့ အဝတ်တွေက တခြားလူတွေ ချုပ်တာပဲလေ၊ ငါက သူတို့ကို မယုံဘူး။"

ရှောင်မို၏ လည်ချောင်းထဲတွင် တစ်ခုခု ဆို့နင့်သွားသည်။ သူ တစ်ခုခု ပြောချင်သော်လည်း စကားလုံးပေါင်း ထောင်သောင်းချီ၍ ရှိနေသော်လည်း "ရုရွှယ်... မင်း တကယ်ကို ပင်ပန်းခဲ့ရပြီ" ဟူသော စကားတစ်ခွန်းသာ ထွက်လာခဲ့သည်။

ဘိုင်ရုရွှယ်၏ မျက်ဝန်းများက လခြမ်းကွေးလေးများအဖြစ် ကွေးညွှတ်သွားသည်။ "နင်နဲ့ငါ့ကြားမှာ ပင်ပန်းတယ်ဆိုတာ ဘယ်လိုလုပ် ရှိနိုင်မှာလဲ။"

ဘိုင်ရုရွှယ်အပေါ် ရှောင်မို၏ အကြည့်များမှာ ပိုမို နူးညံ့လာသည်။

ဒါက ဘဝတစ်ရာကျမ်းထဲက ဘဝဖြတ်သန်းမှု တစ်ခုသာ ဖြစ်ကြောင်း ရှောင်မို သိသော်လည်း အကယ်၍ သူ့မှာ တကယ်ပဲ ဒီလို ဇနီးမျိုး ရှိနေရင် ဘာများ ထပ်လိုချင်စရာ ရှိဦးမှာလဲ။

"မနက်ဖြန် ဘယ်အချိန် ထွက်မှာလဲ" ဟု ဘိုင်ရုရွှယ်က မေးလိုက်သည်။

"မနက်ဖြန် နံနက် ၇ နာရီကနေ ၉ နာရီကြားမှာ ခရိုင်ဝန်ဆွန်းက ငါ့ကို လာကြိုဖို့ ရထားလုံး လွှတ်လိုက်မယ်တဲ့။"

"မြို့တော်ကို သွားရတဲ့ ခရီးက ဝေးတယ်လို့ ကြားတယ်။ နင့်ကို လိုက်ပို့ပေးမယ့်သူ ရှိလား။"

"ခရိုင်ဝန်ဆွန်းက စီစဉ်ပေးမယ်လို့ ပြောတယ်။ ရုရွှယ်... မင်း စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး။"

"ဒါဆိုလည်း တော်သေးတာပေါ့။" ဘိုင်ရုရွှယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "မနက်ဖြန်ကျရင် နင့်ရဲ့ ခရီးဆောင်အိတ်ကို ငါ ပေးမယ်။ ပစ္စည်းတွေ နည်းနည်း များချင်များနေလိမ့်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ နင် ညည်းညူလို့ မရဘူးနော်။ အားလုံးက အသုံးဝင်တာချည်းပဲ။"

"ကောင်းပါပြီ..."

ရှောင်မို ခရီးဝေး သွားတိုင်း ဘိုင်ရုရွှယ်က သူ့အတွက် ပစ္စည်းများစွာ ပြင်ဆင်ပေးလေ့ရှိသည်။ အစုံအလင် ပါဝင်သော်လည်း တကယ်ကို များပြားလှသည်။

ခြင်ပြေးစေသော အမွှေးအိတ်လေးများပင် ပါဝင်သေးသည်။

ရှောင်မို သဘောတူလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ ဘိုင်ရုရွှယ် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး ညစာ ချက်ရန်အတွက် ရှောင်ချင်းကို မီးဖိုချောင်သို့ ဆွဲခေါ်သွားတော့သည်။

နှစ်သစ်ကူး ပထမနေ့တွင် ဘိုင်ရုရွှယ်သည် သူမ၏ အိမ်အလုပ်များကို ထုံးစံအတိုင်း လုပ်ဆောင်နေခဲ့သည်။

ညစာ စားချိန်တွင် ဘိုင်ရုရွှယ်၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ရှိနေပြီး သူမ၏ ခွဲခွာရခက်နေသော ခံစားချက်များကို ရှောင်မို မမြင်စေရန် တမင် ဟန်ဆောင်ထားခဲ့သည်။

သို့သော် ဘိုင်ရုရွှယ်သည် သူမ၏ ခံစားချက်များကို ဖုံးကွယ်ထားနိုင်သူ မဟုတ်ပေ။

သူမ၏ ရင်ထဲရှိ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများကို ရှောင်မိုရော ရှောင်ချင်းပါ မြင်တွေ့နိုင်ခဲ့ကြသည်။

နောက်နေ့ မနက်တွင် ဘိုင်ရုရွှယ်သည် ရှောင်မိုအတွက် မနက်စာ ပြင်ဆင်ရန် စောစောထလာခဲ့သည်။

မကြာမီမှာပင် ခြံဝင်းအပြင်ဘက်တွင် ရထားလုံးတစ်စီး ရပ်တန့်သွားပြီး မြင်းစီး ရဲမတ်အချို့လည်း ပါလာသည်။

ထိုသူများမှာ ရှောင်မိုကို လာကြိုသူများ ဖြစ်သည်။

မနက်စာ စားပြီးနောက် ဘိုင်ရုရွှယ်သည် ရှောင်မိုကို ရွာအပြင်ဘက်သို့ တစ်လှမ်းချင်း လိုက်ပို့ပေးခဲ့သည်။

ရှောင်မို ဤတစ်ကြိမ် ထွက်ခွာရသည်မှာ အနည်းငယ် ရုတ်တရက်ဖြစ်ပြီး လူအများအပြား မသိကြသဖြင့် ရွာသူကြီးနှင့် အခြားသူများက လာမနှုတ်ဆက်ကြပေ။

ရဲမတ်များကလည်း အလွန် အကင်းပါးကြပြီး သူတို့နှစ်ဦး လွတ်လွတ်လပ်လပ် စကားပြောနိုင်ရန် အဝေးမှနေ၍ ရှေ့မှ လျှောက်သွားကြသည်။

"မြို့တော်ကို ရောက်သွားရင် သေချာ စားနော်၊ ဖြစ်သလို မစားနဲ့။"

"ငါ သိပါတယ်။"

"ရာသီဥတုက ပိုပိုပြီး အေးလာတော့ အဝတ်တွေ ပိုဝတ်ဖို့ သတိရဦး။"

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ မင်း ချုပ်ပေးထားတဲ့ ဆောင်းတွင်းအဝတ်တွေက တော်တော် ထူပါတယ်။"

"ဒီပျားရည်အိုး နှစ်အိုးကို ယူသွားလိုက်။ တန်ဖိုး သိပ်မကြီးပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ စေတနာပါပဲ။ ဆရာကြီးကျန်းကို လက်ဗလာနဲ့ သွားတွေ့လို့ မဖြစ်ဘူးလေ။"

"စိတ်မပူပါနဲ့။"

"ပြီးတော့ ပြည့်တန်ဆာရုံတွေကို မသွားရဘူးနော်။"

"ငါ မသွားပါဘူး။"

"စာမေးပွဲ သေချာ မဖြေနိုင်လည်း ရပါတယ်။ စိတ်ဓာတ်မကျနဲ့။ ငါက အိမ်မှာ နင့်ကို အမြဲတမ်း စောင့်နေမှာပါ။"

"ကောင်းပါပြီ။"

ရှောင်မို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး လှည့်ကာ သူ၏ရှေ့ရှိ အမျိုးသမီးကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ရုရွှယ်... ဒီနေရာမှာပဲ ရပ်လိုက်ရအောင်။"

အမျိုးသမီးက သူမ၏ နှုတ်ခမ်းပါးလေးကို ညင်သာစွာ ကိုက်လိုက်သည်။ "ငါ... ငါ နည်းနည်းလောက် ထပ်ပြီး လိုက်ပို့ပေးမယ်လေ..."

ရှောင်မို ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "မင်း ငါးမိုင်လောက်တောင် လိုက်ပို့ပြီးပြီလေ။"

အမျိုးသမီးမှာ ခေါင်းငုံ့ထားပြီး သူမ၏ လက်ချောင်းများကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားကာ သူမ၏ ကော့ညွှတ်နေသော မျက်တောင်လေးများမှာ အနည်းငယ် တုန်ခါနေသည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် အမျိုးသမီးက သူ့ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ "စောစော သွားပြီး၊ စောစော ပြန်လာခဲ့နော်။"

ရှောင်မို နောက်သို့ ခြေနှစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်ပြီး အမျိုးသမီး၏ ရှေ့တွင် ရပ်ကာ သူ၏ အင်္ကျီကော်လာကို သေသပ်စွာ ပြင်လိုက်ပြီး လေးနက်စွာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီးနောက် ရှောင်မို ဘာစကားမှ ထပ်မပြောတော့ပေ။ စကားတွေ အများကြီး ပြောလေ၊ ပိုပြီး ခွဲခွာရခက်လေ ဖြစ်မည်ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

သူ လှည့်ကာ ရှေ့သို့ လျှောက်သွားပြီး ရထားလုံးပေါ်သို့ တက်လိုက်သည်။

"ဟီးဟီး" (မြင်းဟီသံ)

ရဲမတ်အချို့၏ အစောင့်အရှောက်ဖြင့် ရှောင်မို၏ ရထားလုံးမှာ လယ်ကွင်းများဆီသို့ တဖြည်းဖြည်း မောင်းနှင်သွားတော့သည်။

ဘိုင်ရုရွှယ်က အလိုအလျောက် ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း တိုးလိုက်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သူမ ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

ရထားလုံးက ဝေးသည်ထက် ဝေးသွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် အမည်းစက်လေးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ အမျိုးသမီး၏ အမြင်အာရုံထဲမှ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

"အစ်မ... ကိုကိုရှောင်မို ထွက်သွားပြီ၊ ငါတို့ ပြန်ကြရအောင်..." ရှောင်ချင်းက အစ်မဖြစ်သူကို ပြောလိုက်သည်။

"မလောပါနဲ့၊ ငါ နည်းနည်းလောက် ထပ်ကြည့်လိုက်ဦးမယ်..."

"ဒါပေမဲ့ ကိုကိုရှောင်မိုက မရှိတော့ဘူးလေ၊ သူ့အရိပ်တောင် မမြင်ရတော့ဘူး..."

"ရပါတယ်..."

အမျိုးသမီးက သူမ၏ စကတ်စကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး အဝေးသို့သာ ဆက်လက် ငေးကြည့်နေဆဲပင်။

"ငါ... ငါ နည်းနည်းလောက် ထပ်ကြည့်လိုက်ဦးမယ်..."

အခန်း ၅၀ ဒီအိပ်စက်ခြင်းက တစ်သက်စာလည်း ဖြစ်သွားနိုင်တယ်

ဇန်နဝါရီလ ခြောက်ရက်နေ့ မွန်းတည့်ချိန်။

ရှီချောင်ကျေးရွာရှိ ခြံဝင်းတစ်ခုထဲတွင် ညီအစ်မနှစ်ယောက် ထမင်းစားနေကြသည်။

ရှောင်မို ထွက်သွားပြီး ညီအစ်မနှစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့၍လားတော့ မသိ၊ ထမင်းစားပွဲလေးမှာ အနည်းငယ် ခြောက်ကပ်နေပုံရသည်။

ပြီးတော့ အရင်တုန်းကဆိုရင် ရှောင်မို စာကျက်ရတာ ပင်ပန်းမည်စိုး၍ ဘိုင်ရုရွှယ်က ဟင်းချက်နည်း အမျိုးမျိုးကို မကြာခဏ စဉ်းစားလေ့ရှိသည်။

သို့သော် ရှောင်မို ထွက်သွားပြီးနောက် ညီအစ်မနှစ်ယောက်က ပိုမို ရိုးရှင်းစွာ စားသောက်ကြပြီး ပုံမှန်အားဖြင့် အသားဟင်းတစ်ခွက်နှင့် အရွက်ဟင်းတစ်ခွက်သာ ပါဝင်လေ့ရှိသည်။

"အစ်မ... ကျွန်မ ပန်းကန်ဆေးလိုက်မယ်နော်..." နေ့လယ်စာ စားပြီးနောက် ရှောင်ချင်းက အစ်မဖြစ်သူကို ပြောလိုက်သည်။

"ရပါတယ်၊ အစ်မပဲ ဆေးလိုက်ပါ့မယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လုပ်စရာ အလုပ်မှ မရှိတော့တာ။" ဘိုင်ရုရွှယ်က ပြုံးကာ ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီး ပန်းကန်များကို ကိုင်ကာ မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်သွားတော့သည်။

သို့သော် မကြာမီမှာပင် မီးဖိုချောင်ထဲမှ ပန်းကန်ကွဲသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ရှောင်ချင်း အလျင်အမြန် ပြေးဝင်သွားသည်။

မီးဖိုချောင်ထဲတွင် မြေပန်းကန်ကွဲစများ မြေပြင်ပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေသည်။ သူမ၏ အစ်မဖြစ်သူမှာ စားပွဲခုံကို မှီထားပြီး အချိန်မရွေး လဲကျသွားတော့မည့်ပုံ ပေါက်နေသည်။

"အစ်မ... အဆင်ပြေရဲ့လား။" ရှောင်ချင်းက စိုးရိမ်တကြီး မျက်ဝန်းများဖြင့် သူမ၏ အစ်မဖြစ်သူကို ထူမပေးလိုက်သည်။

"ငါ အဆင်ပြေပါတယ်။" ဘိုင်ရုရွှယ်က ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

"အစ်မ... အစ်မက လုံးဝ အဆင်ပြေတဲ့ပုံ မပေါ်ပါဘူး..." ရှောင်ချင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "အစ်မ... ဒါတွေကို ကျွန်မ ရှင်းလိုက်ပါ့မယ်။ အစ်မ သွားထိုင်နေလိုက်ပါ။"

ဘိုင်ရုရွှယ်က မြေပန်းကန်ကွဲစများကို သူမကိုယ်တိုင် ရှင်းလင်းချင်သေးသော်လည်း ရှောင်ချင်းက သူမကို ဆွဲထုတ်သွားပြီး ခြံဝင်းထဲတွင် ထိုင်ခိုင်းလိုက်သည်။

ရှောင်ချင်း သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီး မီးဖိုချောင်ထဲမှ ထွက်လာသောအခါ သူမ၏ အစ်မဖြစ်သူက ခြံဝင်းထဲတွင် ထိုင်ကာ ခြံဝင်းဆီသို့ ဦးတည်နေသော လမ်းငယ်လေးကို အဆက်မပြတ် ငေးကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဒီရက်ပိုင်း အစ်မဖြစ်သူ အားနေချိန်တိုင်း အရင်တစ်ခေါက်ကလိုပဲ ခြံဝင်းထဲက ကျောက်ခုံပေါ်မှာ ထိုင်ပြီး အဝေးကို ငေးကြည့်နေတတ်တယ်။

ဒါပေမဲ့ ကွာခြားတာက အရင်တစ်ခေါက်က ကိုကိုရှောင်မို ထွက်သွားတာ နှစ်ရက်၊ သုံးရက်ပဲ ကြာတာလေ။

ဒီတစ်ခါ ကိုကိုရှောင်မိုက အစောဆုံးဆိုရင်တောင် ဧပြီလလောက်မှ ပြန်လာမှာ။

အစ်မဖြစ်သူ၏ ခေါင်းမှာ ကြက်ငိုက်သလို ဖြစ်နေပြီး သူမ၏ မျက်ခွံများမှာ တစ်ဝက်ခန့် မှိတ်ကျနေကာ အချိန်မရွေး အိပ်ပျော်သွားတော့မည့်ပုံ ပေါက်နေသည်ကို ရှောင်ချင်း ကြည့်နေခဲ့သည်။

သို့သော် အစ်မဖြစ်သူ အိပ်ပျော်တော့မည့် အချိန်တိုင်းတွင် သူမ ရုတ်တရက် လန့်နိုးလာပြီး ခေါင်းကို ခါယမ်းကာ လမ်းလေးကို ဆက်လက် ငေးကြည့်နေတတ်သည်။

ရှောင်ချင်းက အစ်မဖြစ်သူ၏ ဘေးသို့ လျှောက်သွားကာ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ပြီး အစ်မဖြစ်သူ၏ လက်သေးသေးလေးကို ကိုင်လိုက်သည်။ "အစ်မ... သွားအိပ်လိုက်ပါ။ ကိုကိုရှောင်မိုက နွေဦးရောက်မှ ပြန်လာမှာဆိုတော့ အဲဒီအချိန်ကျရင် အစ်မလည်း နိုးနေလောက်ပါပြီ။"

ဘိုင်ရုရွှယ်က မှိန်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးလိုက်သည်။ "ရှောင်ချင်း... ငါ နည်းနည်းလောက် ထပ်စောင့်ကြည့်ချင်သေးတယ်။ ပြီးတော့... ဒီတစ်ခါ ဆောင်းခိုတာက မတူဘူးလို့ ငါ ခံစားနေရတယ်။"

"ဘယ်လို မတူတာလဲ" ဟု ရှောင်ချင်းက နားမလည်စွာ မေးလိုက်သည်။

ဘိုင်ရုရွှယ် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ငါ သေချာတော့ မသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါ ဆောင်းခိုတာက ငါ အရမ်း အရမ်းကို ကြာအောင် အိပ်ရလိမ့်မယ်လို့ ခံစားနေရတယ်... ဘယ်အချိန်မှ နိုးမလဲဆိုတာတောင် ငါ မသိဘူး။"

"အို... အစ်မရယ်၊ အစ်မက အရမ်း တွေးနေတာပါ ငါတို့ မြွေမျိုးနွယ်က ဘယ်လောက်ကြာကြာ အိပ်နိုင်မှာမို့လို့လဲ။ နောက်အကျဆုံး မေလလောက်ဆိုရင် ငါတို့ နိုးလာမှာပါပဲ" ဟု ရှောင်ချင်းက ချော့မော့ပြောဆိုလိုက်သည်။

သို့သော် ဘိုင်ရုရွှယ်က ညင်သာစွာသာ ပြုံးလိုက်သည်။ "ရပါတယ်၊ ဆောင်းတွင်း တစ်တွင်းလောက် မအိပ်ရရုံလေးပါပဲ။ ငါ တောင့်ခံနိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ရှောင်ချင်း... နင်ကတော့ ဆောင်းခိုသင့်တယ်။ နင်လည်း ဒီရက်ပိုင်း တော်တော်လေး အိပ်ငိုက်နေတယ် မဟုတ်လား။"

"ဒါပေမဲ့ အစ်မကမှ မအိပ်သေးတာ..."

"ငါက သူ ပြန်လာမှာကို စောင့်နေတာလေ။"

"အစ်မ" ရှောင်ချင်း ဘာပြောရမှန်း မသိတော့ပေ။

နောက်ရက်များတွင် ဘိုင်ရုရွှယ်သည် သူမ၏ အိမ်အလုပ်များ ပြီးစီးသွားပါက ခြံဝင်းထဲတွင် နေ့တိုင်း ထိုင်နေတတ်သည်။

သူမ၏ အစ်မဖြစ်သူမှာ တစ်နေ့တခြား ပို၍ပို၍ အိပ်ငိုက်လာသည်ကိုလည်း ရှောင်ချင်း သတိထားမိခဲ့သည်။

ဒါပေမဲ့ အစ်မဖြစ်သူက လုံးဝ ဆောင်းမခိုဘူး။

ဆယ်ရက်မြောက်နေ့တွင် အစ်မဖြစ်သူမှာ အိပ်ပျော်သွားပါက ဆောင်းခိုရတော့မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ညဘက်များတွင် လုံးဝ မအိပ်တော့ပေ။

ဘိုင်ရုရွှယ် မအိပ်သဖြင့် ရှောင်ချင်းလည်း စိတ်ပူကာ သူမကိုယ်သူမ အတင်း နိုးနေအောင် နေခဲ့ရသည်။

တစ်နေ့တွင် ဘိုင်ရုရွှယ် အဝတ်လျှော်နေစဉ်။

တာအိုဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ခြံဝင်းအပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

"ဆရာသခင်မက ဘယ်သူ့ကို ရှာနေတာလဲလို့ မေးလို့ရမလား။" ရှောင်ချင်းက တာအိုသီလရှင်ကို သတိကြီးစွာဖြင့် စောင့်ကြည့်နေလိုက်သည်။ သူမနှင့် သူမ၏ အစ်မဖြစ်သူ၏ သရုပ်မှန်များ ပေါက်ကြားသွားပြီး တစ်ဖက်လူက မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရန် ရောက်လာခြင်းဖြစ်မည်ကို သူမ စိုးရိမ်နေမိသည်။

ဖူချန် ပြုံးလိုက်သည်။ "သခင်မလေး... အဲဒီလောက် စိတ်လှုပ်ရှားနေစရာ မလိုပါဘူး။ ငါက သခင်မလေးဘိုင် နဲ့ သခင်လေးရှောင် ကို သိပါတယ်။ ငါ သူမနဲ့ ဆွေးနွေးစရာ ကိစ္စလေးတစ်ခု ရှိလို့ပါ။ သခင်မလေးဘိုင် ရှိလား။ ပြီးတော့ အခုက ဆောင်းရာသီ အလယ်တောင် ရောက်နေပြီ၊ သခင်မလေးက ဘာလို့ ဆောင်းမခိုသေးတာလဲ။"

""

ဖူချန်၏ စကားများ ဆုံးသွားသည်နှင့် ရှောင်ချင်း၏ ရင်ထဲတွင် ထိတ်လန့်သွားပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်းပင် ဒေါင်လိုက် အစိမ်းရောင် သူငယ်အိမ်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ အရင်ဦးဆုံး တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်တော့သည်။

ဖူချန်၏ လက်ချောင်းဖျားလေးက ညင်သာစွာ ဆန့်ထွက်လာပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တစ်ခုက ရှောင်ချင်း၏ မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားသို့ ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် ရှောင်ချင်းသည် လှုပ်ရှား၍မရတော့ကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

"ရှင် ဘာလုပ်ချင်တာလဲ။" ရှောင်ချင်း၏ ရင်ထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာသော်လည်း သူမက နောက်ဆုတ်သွားမည့်ပုံ မပေါ်ပေ။

"ဒီတာအိုဘုန်းကြီးက ကောင်းကင်ယံဂိုဏ်း က လာတာပါ၊ နာမည်က ဖူချန် လို့ ခေါ်ပါတယ်။ ငါ့မှာ ဘာမကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်မှ မရှိပါဘူး။ ငါ ဒီကို အရင်က တစ်ခါ ရောက်ဖူးတယ်၊ သခင်မလေးဘိုင် ကို တပည့်အဖြစ် လက်ခံချင်လို့ပါ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီတုန်းက သခင်မလေးဘိုင် က ငြင်းခဲ့တယ်။ ဒီတာအိုဘုန်းကြီးကရေစက်မပါသေးဘူးဆိုတာ သိလို့ အတင်းအကျပ် မလုပ်ခဲ့ပါဘူး။ မယုံဘူးဆိုရင် သခင်မလေးဘိုင် ပြန်လာရင် ကိုယ်တိုင် မေးကြည့်လို့ ရပါတယ်။"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ဖူချန်၏ သွယ်လျသော ကျောက်စိမ်းလက်ချောင်းလေးက နောက်တစ်ကြိမ် လှုပ်ရှားသွားပြီး တောက်ပသော အလင်းတန်းတစ်ခုက ရှောင်ချင်း၏ မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားသို့ နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

ရှောင်ချင်း၏ အချုပ်အနှောင် မန္တန် ပြယ်သွားသည်။

သူမရှေ့ရှိ တာအိုသီလရှင်ကို ကြည့်ရင်း ရှောင်ချင်း၏ မျက်ဝန်းများတွင် သတိထားမှုများ ရှိနေဆဲဖြစ်သော်လည်း တစ်ဖက်လူတွင် မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက် မရှိနိုင်ကြောင်း သူမ ခံစားလိုက်ရသည်။ မဟုတ်လျှင် တစ်ဖက်လူ၏ အဆင့် ဖြင့်ဆိုလျှင် သူမနှင့် သူမ၏ အစ်မဖြစ်သူကို စကားပြောပြီး အချိန်ဖြုန်းနေစရာ မလိုဘဲ မည်သည့်အရာမဆို လုပ်နိုင်ပေလိမ့်မည်။

"ကျွန်မ အစ်မဆီက ရှင် ဘာလိုချင်တာလဲ" ဟု ရှောင်ချင်းက မေးလိုက်သည်။

"လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က ဒီတာအိုဘုန်းကြီးက ရုတ်တရက် စိတ်ကူးတစ်ခု ရလာလို့ ဗေဒင်တွက်ကြည့်တဲ့အခါ သခင်မလေးဘိုင် ရဲ့ အဆင့် က ရွမ်(နဂါးမဖြစ်မီ အဆင့်တစ်မျိုး) အဖြစ် အသွင်ပြောင်းဖို့ တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံရမယ့် အချိန်ကို ရောက်နေပြီဆိုတာ သိလိုက်ရတယ်။ တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံတာကနေ ထွက်လာရင် သခင်မလေးဘိုင် က ရေထဲကို တိုက်ရိုက်ဝင်ပြီး ကျောင်း(နဂါးပျံ) အဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်ပြီလေ။ ဒါပေမဲ့ သခင်မလေးဘိုင် ရဲ့ သက်စောင့်မီးတောက်က ထူးဆန်းနေတယ်၊ သူမက အချိန်အကြာကြီး ဆောင်းခိုဖို့ ဆန္ဒမရှိသလို ဖြစ်နေတယ်။ ဒီတာအိုဘုန်းကြီးက အကြောင်းရင်းကို လာမေးတာပါ။ သခင်မလေးဘိုင် ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ တစ်ခုခု ရှိနေလို့လား။"

ဖူချန်က မေးလိုက်သည်။

ရှောင်ချင်းက တာအိုသီလရှင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ နှုတ်ခမ်းပါးလေးကို ခပ်ဖွဖွ ကိုက်လိုက်သည်။ "ကိုကိုရှောင်က မြို့တော်ကို သွားတယ်။ သူက နန်းတွင်းစာမေးပွဲ ဖြေပြီးမှ ပြန်လာမှာ။ ငါ့အစ်မက သူ့ကို စောင့်နေတာ၊ အကယ်၍ ဆောင်းခိုလိုက်ရင် ပြန်မနိုးလာမှာကို စိုးရိမ်လို့ ဆောင်းမခိုဘဲ အတင်း တောင့်ခံနေတာ။"

"ဒီလိုကိုး။" ဖူချန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဒါက သခင်မလေးဘိုင် ရဲ့ ဘေးဒုက္ခစမ်းသပ်မှုပဲ။"

"ဆရာသခင်မ... ဘေးဒုက္ခ ဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ" ဟု ရှောင်ချင်းက စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

သူမ၏ အစ်မဖြစ်သူမှာ ဘယ်လိုလုပ် ဘေးဒုက္ခ ရှိနေရတာလဲ။

ဖူချန်က ရှင်းပြလိုက်သည်။ "မြွေတစ်ကောင်ရဲ့ အဆင့် က အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ရောက်သွားရင် မြွေကြီးကနေ ရွမ် အဖြစ် အသွင်ပြောင်းပြီး ရုပ်သွင်ပြောင်းလဲမှုတစ်ခုကို ဖြတ်သန်းရမယ်။ သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က ပိုမို ကြီးမားလာပြီး ပိုမို မာကျောလာပြီး ကျောင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲဖို့ ပြင်ဆင်ရလိမ့်မယ်။ ဒီဖြစ်စဉ်တစ်ခုလုံးက နှစ်အတော်ကြာ အချိန်ယူရတယ်။ မင်းရဲ့ အစ်မသာ မအိပ်ဘူးဆိုရင် သူမက အရေခွံခွာပြီး ရွမ်အဖြစ် အသွင်ပြောင်းလို့ မရဘူး။ ပြီးတော့ မင်းရဲ့ အစ်မရဲ့ လက်ရှိ ခန္ဓာကိုယ်က သူမရဲ့ အတွင်းမှာ တဖြည်းဖြည်း နိုးကြားလာနေတဲ့ ဘိုးဘေးတွေရဲ့ သွေးကြော ကို ခံနိုင်ရည် မရှိတော့သလို၊ သူမရဲ့ လက်ရှိ အဆင့် ကိုလည်း ခံနိုင်ရည် မရှိတော့ဘူး။ ဒါကြောင့် မင်းရဲ့ အစ်မသာ အမြန်ဆုံး ဆောင်းမခိုဘူးဆိုရင် သူမရဲ့ မဟာတာအို ရဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်ကို ထိခိုက်စေရုံသာမက သူမရဲ့ အသက်အန္တရာယ်ပါ စိုးရိမ်ရတယ်။"

တစ်ဖက်လူ၏ စကားများကို ကြားပြီးနောက် ရှောင်ချင်းက ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။ "ရှင် တာအိုသီလရှင် လျှောက်ပြောနေတာ"

ဖူချန်က ဒေါသမထွက်ပေ။ "ဒီတာအိုဘုန်းကြီးက လျှောက်ပြောနေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ မကြာသေးခင်က သခင်မလေးဘိုင် ရဲ့ မျက်နှာအဆင်းက စက္ကူပါးလေးလို ဖြူရော်ပြီး ဆိုးရွားလာတယ် မဟုတ်လား။"

သူမ၏ အစ်မဖြစ်သူ၏ မကြာသေးမီက ပုံပန်းသဏ္ဌာန်ကို ပြန်လည် သတိရသွားသောအခါ ရှောင်ချင်း၏ ပါးစပ်လေး အနည်းငယ် ဟသွားပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းများ တုန်ခါသွားကာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ရေရွတ်နေသကဲ့သို့ ခေါင်းငုံ့သွားတော့သည်။ "ဒါ... ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ..."

"ဒါက ကံတရားပါပဲ၊ ဒါက ကံကြမ္မာပါပဲ။"

ဖူချန် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ဆေးလုံး တစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

"သခင်မလေးရှောင်ချင်း က ငါ့ကို ယုံကြည်တယ်ဆိုရင် မင်းရဲ့ အစ်မကို ဒီဆေးလုံးကို တိုက်လိုက်ပါ။ သူမ ရွမ်အဖြစ် အသွင်ပြောင်းဖို့ အိပ်မောကျသွားပါလိမ့်မယ်။"

"ဒါပေမဲ့ သခင်မလေးရှောင်ချင်း... မင်းရဲ့ အစ်မရဲ့ စွဲလမ်းမှုကို မင်း သိရမယ်။"

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒီအိပ်စက်ခြင်းက တစ်သက်စာလည်း ဖြစ်သွားနိုင်တယ်။"

"မင်းရဲ့ အစ်မ... သူ ပြန်လာမယ့်အချိန်ကို ဘယ်တော့မှ စောင့်နိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး..."