အခန်း (၅၃-၅၄)

အခန်း (၅၃)

မြွေတောင်ပေါ်တွင် ရှောင်ချင်းသည် ဂူအဝင်ဝရှိ ကျောက်တုံးကြီးပေါ်တွင် ထိုင်ကာ အထဲရှိ သူမ၏ အစ်မဖြစ်သူကို တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ကြပ်နေခဲ့သည်။

ရှောင်ချင်း ဒူးကိုပိုက်ကာ အိပ်ငိုက်နေစဉ် သူမ၏ လည်ပင်းပေါ်တွင် အေးစက်စက် အထိအတွေ့တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ရှောင်ချင်း ခေါင်းမော့ကာ ကောင်းကင်မှ ကျဆင်းလာသော ကျယ်ပြောလှသည့် နှင်းများကို ကြည့်လိုက်သည်။

မိန်းကလေးက သူမ၏ လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ရာ နှင်းဖြူဖြူလေးများက သူမ၏ လက်ဖဝါးထဲတွင် တဖြည်းဖြည်း အရည်ပျော်သွားတော့သည်။

"အစ်မ... ကိုကိုရှောင်မို... ဒီနှစ်ရဲ့ ပထမဆုံး နှင်းတွေ ကျလာပြီ..."

တစ်လတာ ခရီးနှင်ပြီးနောက်။

ရှောင်မို ချီတိုင်းပြည်၏ မြို့တော်သို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် ဖေဖော်ဝါရီလ အစပိုင်းသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ရှောင်မိုကို မြို့တော်သို့ လိုက်ပို့ပေးသော ရဲမတ်များသည် သူတို့၏ တာဝန်ပြီးဆုံးသွားသဖြင့် ဆက်မနေတော့ဘဲ သတင်းပို့ရန်အတွက် ချင်းရှန်ခရိုင်သို့ တိုက်ရိုက် ပြန်သွားကြသည်။

ရှောင်မိုက တည်းခိုခန်းတစ်ခုကို ရှာဖွေကာ တည်းခိုလိုက်သည်။

သူ၏ ကျွီးရန် အဆင့်အတန်းဖြင့် ရှောင်မိုသည် တည်းခိုခန်းတွင် အလွန် သက်သာသော ဈေးနှုန်းဖြင့် တည်းခိုနိုင်သည်။

တည်းခိုခန်းတွင် အခြား ကျွီးရန်များလည်း ရှိနေသည်။ ဤလူများသည်လည်း ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် ကြိုတင် ရင်းနှီးစေရန်ဟူသော အကြောင်းပြချက်ဖြင့် နှစ်သစ်ကူးပြီးပြီးချင်း မြို့တော်သို့ ရောက်ရှိလာကြသူများ ဖြစ်သည်။

ခဏတာ အနားယူပြီးနောက် ရှောင်မိုသည် ပျားရည် နှစ်အိုးကို ကိုင်ကာ ဆရာကြီးကျန်း၏ အိမ်တော်သို့ သွားရောက်ခဲ့သည်။

"ကျွန်တော်က ကျန်းနန်ပြည်နယ်၊ ရှီးယွဲ့ခရိုင်ခွဲ၊ ချင်းရှန်ခရိုင်က ရှောင်မို ပါ။ ဟန်လင်ပညာရှိကျန်းရဲ့ ဖိတ်ကြားခြင်းကို ခံရလို့ အထူးတလည် လာရောက် ဂါရဝပြုတာပါ။ ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ ဖိတ်စာပါ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ကြည့်ရှုပေးကြပါ ခင်ဗျာ။"

ရှောင်မိုက ဦးညွှတ်ကာ ဖိတ်စာကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

တံခါးစောင့်များက အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် တစ်ယောက်က ရှေ့သို့ တိုးလာကာ ဖိတ်စာကို ယူလိုက်သည်။ "ခဏလောက် စောင့်ပေးပါ သခင်လေး။ သခင်ကြီးကို သွားပြီး သတင်းပို့လိုက်ပါ့မယ်။"

"ဒုက္ခပေးသလို ဖြစ်သွားပြီ။"

အမွှေးတိုင်တစ်ဝက်စာခန့် အကြာတွင် ဂါဝန်ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ထွက်လာပြီး ရှောင်မိုကို ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"ကျွန်မ နာမည်က ကျန်းရွှေချင်းပါ။ သခင်လေးရှောင် က ခရီးဝေးကနေ လာရတာဆိုတော့ လာမကြိုနိုင်ခဲ့တဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျွန်မ အဖေက စာကြည့်ခန်းထဲမှာ စောင့်နေပါတယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မနောက်ကို လိုက်ခဲ့ပါ သခင်လေးရှောင်။"

"အနှောင့်အယှက်ပေးမိတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်။"

"သခင်လေးက အရမ်း ယဉ်ကျေးလွန်းပါတယ်။"

သခင်မလေးကျန်းက ရှောင်မိုကို ခြံဝင်းထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

ဆရာကြီးကျန်း၏ ခြံဝင်းမှာ မကျယ်ဝန်းသလို ရှားပါးသော ပန်းများ၊ အပင်များလည်း မရှိဘဲ အရာအားလုံးက ရိုးရှင်းနေပုံရသည်။

အနည်းဆုံးတော့ အပေါ်ယံကြည့်လျှင် သူက ဖြောင့်မတ်သော စာသင်သားတစ်ဦးနှင့် တူသည်။

အိမ်တော်ထိန်းက ရှောင်မိုကို စာကြည့်ခန်း တံခါးဝအထိ ခေါ်ဆောင်သွားပြီးနောက် နောက်ဆုတ်သွားတော့သည်။

ရှောင်မို တံခါးကို ခေါက်ကာ စာကြည့်ခန်းထဲသို့ ဝင်သွားရာ လန်းဆန်းတက်ကြွနေသော အဘိုးအိုတစ်ဦးက ရှောင်မိုထံသို့ ပြုံးလျက် လျှောက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ "ဟားဟားဟား... သခင်လေးရှောင် ရဲ့ ပါရမီနဲ့ ပညာအကြောင်း ကြားနေရတာ ကြာပြီ။ ဒီနေ့ တွေ့ရတော့ သခင်လေးရှောင် က ပိုပြီးတောင် ကျက်သရေရှိနေသေးတာပဲ"

"ဟန်လင်ပညာရှိကျန်း... လူကြီးမင်း မြှောက်ပြောလွန်းပါပြီ။ ကျွန်တော့်နာမည်ကိုပဲ ခေါ်လို့ရပါတယ် ခင်ဗျာ။" ရှောင်မိုက သူ၏ လွယ်အိတ်ကို ဖွင့်ကာ ပျားရည် နှစ်အိုးကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။ "ဒီပျားရည်ကို ကျွန်တော့်ဇနီးက ရှာဖွေပြီး ဖော်စပ်ထားတာပါ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ စေတနာ အနည်းငယ်ပါ၊ ဟန်လင်ပညာရှိကျန်း... ကျေးဇူးပြုပြီး ငြင်းပယ်ခြင်း မပြုပါနဲ့။"

"အို" ကျန်းချန်းကျိ က အံ့သြစွာ မေးလိုက်သည်။ "ရှောင်မို... မင်း အိမ်ထောင်ကျနေပြီလား။"

"မကျသေးပါဘူး" ရှောင်မိုက ပြုံးကာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ ဒီစာမေးပွဲ ပြီးရင် သူမကို ပြန်သွားလက်ထပ်မှာပါ။ သူမ ကျွန်တော့်ကို စောင့်နေတာ ကြာလှပြီ။"

"ဟားဟားဟား... ကောင်းတယ်၊ ကောင်းတယ်၊ ကောင်းတယ် ချစ်ခြင်းမေတ္တာနဲ့ တရားမျှတမှုရှိတယ်၊ ပါရမီနဲ့ ကိုယ်ကျင့်တရားရှိတယ်၊ ငါ့စိတ်ကြိုက်ပဲ" ကျန်းချန်းကျိ က ရှောင်မို၏ ပခုံးကို ပုတ်ကာ အလွန် ပွင့်လင်းသော ပုံစံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "လာ၊ ထိုင်။"

"ဒါဆို ကျွန်တော် ထိုင်ပါ့မယ်။"

ရှောင်မိုက ကျန်းချန်းကျိ၏ ရှေ့တွင် ထိုင်လိုက်ရာ ကျန်းချန်းကျိ က သူ့အတွက် လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက် ငှဲ့ပေးလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အမတ်မင်း။" ရှောင်မိုက လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် အလျင်အမြန် မြှောက်လိုက်သည်။

"ငါက စကားကို လှည့်ပတ်ပြောရတာ မကြိုက်ဘူး၊ ဒါကြောင့် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပဲ ပြောမယ်။" ကျန်းချန်းကျိ က လက်ဖက်ရည်အိုးကို ချလိုက်သည်။ "ပြည်နယ်အဆင့် စာမေးပွဲမှာ မင်းရေးခဲ့တဲ့ ကျေးဇူးတော် အမိန့်ပြန်တမ်း ကို ငါ အရမ်း စိတ်ဝင်စားတယ်။ ဒီ ကျေးဇူးတော် အမိန့်ပြန်တမ်း က ကြီးမားတဲ့ သက်ရောက်မှု ရှိပေမဲ့ ငါ နားမလည်တဲ့ နေရာတချို့ ရှိနေတယ်။ မင်း ရှင်းပြပေးနိုင်မလား။"

"ကျွန်တော် သိသမျှအားလုံးကို ဘာမှမချန်ထားဘဲ သေချာပေါက် ပြောပြပါ့မယ်" ဟု ရှောင်မိုက ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ။" ကျန်းချန်းကျိ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

နောက်ထပ် တစ်နာရီတိတိ ကျန်းချန်းကျိ သည် ကျေးဇူးတော် အမိန့်ပြန်တမ်း ၏ အသေးစိတ် အချက်အလက်အချို့နှင့် လက်ရှိ နန်းတွင်းအပေါ် သူ၏ အမြင်များနှင့် ပတ်သက်၍ ရှောင်မိုကို မေးခွန်းများ မေးမြန်းခဲ့သည်။

ရှောင်မိုက "အနာဂတ်ပြဿနာများကို ဖယ်ရှားရန်အတွက် တစ်ခုလုံးကို အစိတ်အပိုင်းများအဖြစ် ခွဲထုတ်ခြင်း"၊ "တရားဝင်မှုကို တည်ဆောက်ခြင်းနှင့် ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ အသာစီးရယူခြင်း"၊ "ခုခံမှုကို လျှော့ချရန်အတွက် ခွဲဝေဖြိုခွဲခြင်း" စသည့် ပြဿနာများအပြင် အခွန်အခဆိုင်ရာ ပြဿနာအချို့ကို အဓိကထား ရှင်းပြခဲ့သည်။

နန်းတွင်းအပေါ် သူ၏ အမြင်များနှင့် ပတ်သက်၍မူ။

ဤကာလအတွင်း ရှောင်မိုသည် ခရိုင်ဝန်ဆွန်း နှင့် အကျယ်တဝင့် ဆွေးနွေးခဲ့ပြီး နန်းတွင်းရေးရာများစွာကို လေ့လာခဲ့သဖြင့် သူသည် လေဖမ်းဒန်းစီးပြောနေခြင်း မဟုတ်ဘဲ လက်တွေ့အခြေအနေများနှင့် ပေါင်းစပ်ကာ ပြောဆိုနိုင်ခဲ့သည်။

ကျန်းချန်းကျိ နားထောင်လေလေ၊ ဤလူငယ်လေးသည် သာမန်မဟုတ်ဘဲ ကြီးမားသော အသုံးဝင်မှု ရှိနိုင်ကြောင်း ပို၍ ခံစားလာရလေလေပင်။

နောက်ပိုင်းတွင် ကျန်းချန်းကျိ သည် ကျေးဇူးတော် အမိန့်ပြန်တမ်း အကြောင်းကိုသာ မမေးတော့ဘဲ နန်းတွင်းရေးရာအချို့ကိုပါ သူနှင့် ဆွေးနွေးခဲ့ပြီး စကားပြောပြီးနောက် မေးခွန်းများကို တမင် မေးမြန်းခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ စာမေးပွဲ စစ်ဆေးခြင်း တစ်မျိုးပင် ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

"ရှောင်မို... မင်းရဲ့ ပါရမီနဲ့ ပညာအရဆိုရင် မင်းသာ ငါ့လို စိတ်လိုက်မာန်ပါ မလုပ်ဘူးဆိုရင် အနာဂတ်မှာ နန်းတွင်းမှာ သေချာပေါက် ကြီးကျယ်တဲ့ အောင်မြင်မှုတွေ ရရှိမှာပါ။" ကျန်းချန်းကျိ က သူ၏ မေးစေ့ကို ကျေနပ်စွာ ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ "ဒီ နန်းတွင်းစာမေးပွဲ အတွက် မင်း အရှင်မင်းကြီးနဲ့ တွေ့တဲ့အခါ အခုလိုပဲ ပုံမှန်အတိုင်း နေပါ။ ငါတို့ရဲ့ ချီတိုင်းပြည် ကနေ နန်းတွင်းစာမေးပွဲ သုံးခုစလုံးမှာ ပထမဆု သုံးခု ရတဲ့ စာသင်သားတစ်ယောက် မထွက်ပေါ်လာတာ အတော်လေး ကြာနေပြီ။"

ရှောင်မို အနည်းငယ် လန့်သွားသည်။ "ကျွန်တော်က ပါရမီနဲ့ ပညာ အားနည်းသူပါ၊ အမတ်မင်း မြှောက်ပြောလွန်းပါပြီ။"

"မင်းရဲ့ ပါရမီနဲ့ဆိုရင် သေချာပေါက် ပြဿနာ မရှိနိုင်ပါဘူး။" ကျန်းချန်းကျိ ပြုံးလိုက်သည်။ ဤလူငယ်လေးက အတိတ်က သူ၏ ကိုယ်ပိုင် အမူအရာမျိုး ရှိနေသည်ဟု ခံစားရသဖြင့် ဤလူငယ်လေးကို သူ ပို၍ပို၍ သဘောကျလာမိသည်။

အခန်း (၅၄)

"ငါ မင်းကို မေးခွန်းတွေ အများကြီး မေးခဲ့ပြီ၊ မင်း ငါ့ကို မေးချင်တာ တစ်ခုခု ရှိလား။ ဘာမဆို ရပါတယ်၊ ငါ ပြောလို့မရတဲ့ အရာမျိုး မဟုတ်သရွေ့ပေါ့။"

ရှောင်မို တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်သည်။ "အမတ်မင်းရဲ့ လမ်းညွှန်မှုကို တောင်းခံချင်တဲ့ မေးခွန်းတချို့ တကယ်ပဲ ရှိပါတယ်။"

"ပြောလေ။" ကျန်းချန်းကျိ က သူ့ကိုယ်သူ လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက် ငှဲ့လိုက်ပြီးနောက် လက်ဖက်ရည်အိုးကို ရှောင်မို၏ ဘေးတွင် ချထားလိုက်ပြီး အတော်လေး လွတ်လပ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "မင်း သောက်ချင်ရင် ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ငှဲ့သောက်လိုက်။"

"ကျွန်တော်... အရာရှိကျင့်စဉ်ပညာရပ်တွေ အကြောင်း မေးချင်လို့ပါ။"

"ဟင်"

ကျန်းချန်းကျိ မှင်သက်သွားသည်။ ရှောင်မို ဤသို့မေးလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့သော်လည်း အသေးစိတ် ပြန်လည် ဖြေကြားပေးခဲ့သည်။

"အရာရှိကျင့်စဉ်ပညာရပ်တွေ ဆိုတာ မင်းဆက် ရဲ့ တောင်တန်းတွေနဲ့ မြစ်တွေရဲ့ ကံကြမ္မာ အပေါ်မှာ မှီခိုနေတာပဲ။"

"တောင်တန်းတွေနဲ့ မြစ်တွေရဲ့ ကံကြမ္မာ ဟုတ်လား" ဟု ရှောင်မိုက ထပ်မေးလိုက်သည်။

"တိတိကျကျပဲ။"

ကျန်းချန်းကျိ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"တောင်တန်းတွေနဲ့ မြစ်တွေရဲ့ ကံကြမ္မာ မှာ ရှုထောင့်နှစ်ခု ရှိတယ်။ တစ်ခုက မင်းရဲ့ အရာရှိရာထူး မြင့်လေလေ၊ မင်းမှာ တောင်တန်းတွေနဲ့ မြစ်တွေရဲ့ ကံကြမ္မာ ပိုများလေလေပဲ။

ဒုတိယတစ်ခုက သာမန်ပြည်သူတွေရဲ့ ချစ်ခင်မှုပဲ။

ပြည်သူတွေက မင်းကို ပိုချစ်ခင်လေလေ၊ မင်းကို ချစ်ခင်တဲ့ ပြည်သူအရေအတွက် ပိုများလေလေ၊ မင်းမှာ အံ့မခန်းနိုင်လောက်တဲ့ တောင်တန်းတွေနဲ့ မြစ်တွေရဲ့ ကံကြမ္မာ ကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်လေလေပဲ။

နန်းတွင်းမှာ ကျင့်ကြံသူတွေ ရှိသလို ကျင့်ကြံလို့မရတဲ့ အရာရှိတွေလည်း ရှိတယ်။

ဒါဆို အဲဒီအရာရှိတွေက သဘာဝမဟုတ်ဘဲ သေဆုံးရခြင်းကနေ သူတို့ကိုယ်သူတို့ ဘယ်လို ကာကွယ်ကြသလဲ။

သူတို့က ဒီ တောင်တန်းတွေနဲ့ မြစ်တွေရဲ့ ကံကြမ္မာကို အားကိုးကြရတာပဲ။

ဒါပေမဲ့ မင်း ရာထူးကနေ ထုတ်ပယ်ခံရရင်တော့ နှစ်ဝက်အတွင်းမှာ မင်းဆီက တောင်တန်းတွေနဲ့ မြစ်တွေရဲ့ ကံကြမ္မာ တွေက တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မယ်။

တောင်တန်းတွေနဲ့ မြစ်တွေရဲ့ ကံကြမ္မာ ကို အားကိုးခြင်းအားဖြင့် အရာရှိကျင့်စဉ်ပညာရပ်တွေ ကို အသုံးပြုနိုင်တယ်။

ဒီ အရာရှိကျင့်စဉ်ပညာရပ်တွေ ဆိုတာ တကယ်တော့ ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်ရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအား နေရာမှာ တောင်တန်းတွေနဲ့ မြစ်တွေရဲ့ ကံကြမ္မာ ကို အစားထိုး အသုံးပြုတာပါပဲ။

မင်းက ကွန်ဖြူးရှပ် စာသင်သားတစ်ယောက်ဆိုရင် တောင်တန်းတွေနဲ့ မြစ်တွေရဲ့ ကံကြမ္မာ နဲ့အတူ ကွန်ဖြူးရှပ် မှော်နည်းစနစ်တွေကို အသုံးပြုနိုင်တယ်။

မင်းက စစ်ရေး ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်ဆိုရင် တောင်တန်းတွေနဲ့ မြစ်တွေရဲ့ ကံကြမ္မာ နဲ့အတူ စစ်ရေး မှော်နည်းစနစ်တွေကို အသုံးပြုနိုင်တယ်။

တောင်တန်းတွေနဲ့ မြစ်တွေရဲ့ ကံကြမ္မာ ရဲ့ အမြင့်ဆုံး ကန့်သတ်ချက်က မင်းဆက် တစ်ခုရဲ့ အင်အားနဲ့ သက်ဆိုင်သလို လူတစ်ယောက်ရဲ့ ပါရမီနဲ့လည်း သက်ဆိုင်တယ်။

အင်အားနဲ့ သက်ဆိုင်တယ်ဆိုတာက သာမန် လူသားမျိုးနွယ် မင်းဆက် တွေမှာ တောင်တန်းတွေနဲ့ မြစ်တွေရဲ့ ကံကြမ္မာ က ကန့်သတ်ချက် ရှိတယ်။ နန်းရင်းဝန် တစ်ယောက်ဆိုရင်တောင် အလွန်ဆုံး နဂါးတံခါးအဆင့် ကျင့်ကြံသူ လောက်ပဲ ဖြစ်နိုင်တယ်။

ပါရမီနဲ့ သက်ဆိုင်တယ်ဆိုတာက တချို့လူတွေမှာ ဝိညာဉ်အမြစ် မရှိလို့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို အသုံးမပြုနိုင်၊ ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်ပေါ် မရောက်နိုင်ပေမဲ့ အဲဒါက သူတို့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း ပါရမီ ညံ့ဖျင်းတယ်လို့ ဆိုလိုတာ မဟုတ်ဘူး။

ဒါကြောင့် လူတစ်ယောက်ရဲ့ ပါရမီက ပိုအားကောင်းလေလေ၊ တူညီတဲ့ တောင်တန်းတွေနဲ့ မြစ်တွေရဲ့ ကံကြမ္မာ ပမာဏကို အသုံးပြုတဲ့နေရာမှာ ပိုပြီး ကွဲပြားခြားနားနိုင်လေလေပဲ။

ပြီးတော့ ငါတို့ရဲ့ ချီတိုင်းပြည် က ကြီးမြတ်တဲ့ လူသားမျိုးနွယ် မင်းဆက် သုံးခုထဲက တစ်ခုဖြစ်လို့ နန်းရင်းဝန် ရာထူးအထိ ရောက်ပြီး ကမ္ဘာပေါ်က ပြည်သူတွေရဲ့ ချစ်ခင်မှုကို ရရှိမယ်ဆိုရင် သူတို့ရဲ့ စွမ်းအားက ထာဝရရှင်သန်ခြင်းအဆင့်၊ ဒါမှမဟုတ် ကောင်းကင်ဘုံတက်လှမ်းခြင်းအဆင့် နဲ့တောင် ယှဉ်နိုင်တယ်

ဒါပေမဲ့ ဒီ အရာရှိကျင့်စဉ်ပညာရပ်တွေ မှာလည်း ကန့်သတ်ချက်တချို့ ရှိတယ်။

ပထမဆုံးအနေနဲ့ အရှင်မင်းကြီးက အရာရှိကျင့်စဉ်ပညာရပ်တွေ ကို အသုံးမပြုနိုင်ဘူး။ အရာရှိကျင့်စဉ်ပညာရပ်တွေ က သာမန်ပြည်သူတွေအပေါ်မှာ အလုပ်မဖြစ်ဘူး... အရာရှိကျင့်စဉ်ပညာရပ်တွေ ကို......"

ဟန်လင်ပညာရှိကျန်းက တစ်လုံးချင်း ပြောပြနေပြီး ရှောင်မိုကလည်း သေချာ နားထောင်နေခဲ့သည်။

ရိုးရိုးသားသား ပြောရလျှင် အရာရှိကျင့်စဉ်ပညာရပ်တွေ အကြောင်း သိပြီးနောက် ရှောင်မို အနည်းငယ် ထူးဆန်းသွားသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံရဲ့ အုပ်စိုးရှင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ဧကရာဇ်က အရာရှိကျင့်စဉ်ပညာရပ်တွေကို အသုံးမပြုနိုင်ဘူးဆိုတာ နည်းနည်းတော့ အဓိပ္ပာယ်မရှိလွန်းဘူးလား။

"ဒါနဲ့ အရာရှိကျင့်စဉ်ပညာရပ်တွေဆိုတာ ဘဝတစ်ရာကျမ်း ထဲက သီးသန့် အပြင်အဆင်တစ်ခုလား၊ ဒါမှမဟုတ် လက်တွေ့မှာကော တကယ် ရှိနေတာလား။"

ရှောင်မို စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်မိသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လက်တွေ့ကမ္ဘာတွင် အရာရှိကျင့်စဉ်ပညာရပ်တွေဟူသော ဝေါဟာရကို ရှောင်မို တစ်ခါမျှ မကြားဖူးသောကြောင့်ပင်။

အရာရှိကျင့်စဉ်ပညာရပ်တွေ အကြောင်း သူ သိလာရခြင်းမှာ ဟန်လင်ပညာရှိဆွန်းမှတစ်ဆင့် ဖြစ်သည်။

ဘဝတစ်ရာကျမ်းမှ ထွက်သွားပြီးနောက် သူ စုံစမ်းကြည့်နိုင်သည်ဟု ရှောင်မို ခံစားမိသည်။

"မင်း တခြားမေးချင်တာ ရှိသေးလား" ကျန်းချန်းကျိက လက်ဖက်ရည် တစ်ငုံ သောက်လိုက်သည်။

ရှောင်မိုက အရာရှိလောကနှင့် ပတ်သက်သော မေးခွန်းအချို့ကို ထပ်မံ မေးမြန်းခဲ့သည်။

ရှောင်မိုက အရာရှိလောကအကြောင်း မေးမြန်းသည်ကို ကြားသောအခါ ကျန်းချန်းကျိ သည် ချက်ချင်းပင် စိတ်အားထက်သန်လာပြီး ရှောင်မိုကို အသေးစိတ် ရှင်းပြကာ သူသိသမျှ အားလုံးကို သင်ပေးချင်နေပြီး ရှောင်မိုကို သူ၏ ကိုယ်ပိုင် တပည့်အဖြစ် တကယ် သတ်မှတ်ထားသကဲ့သို့ပင်။

တကယ်တော့ ကျန်းချန်းကျိ က ရှောင်မိုကို ကျဲယွမ် အဖြစ် အမည်စာရင်း တင်သွင်းကတည်းက သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် ဆရာနှင့်တပည့် ဆက်ဆံရေး ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

တကယ်တော့ ဤလူငယ်လေးကို သူ ဘာကြောင့် ဤမျှလောက် သဘောကျနေမှန်း ကျန်းချန်းကျိ ကိုယ်တိုင် မသိသော်လည်း ဤလူငယ်လေး အနာဂတ်တွင် အရာရှိလောကသို့ ဝင်ရောက်လာသောအခါ သူ့ကို စိတ်ပျက်စေမည်မဟုတ်ကြောင်း သူ ခံစားမိနေသည်။

"ဟန်လင်ပညာရှိကျန်း... ကျွန်တော့်မှာ နောက်ထပ် တောင်းဆိုစရာ တစ်ခု ရှိသေးတယ်..." ရှောင်မို ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်စဉ် တစ်ခုခုကို စဉ်းစားမိပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

ဟန်လင်ပညာရှိကျန်း က ရက်ရောစွာ ပြောလိုက်သည်။ "လွတ်လွတ်လပ်လပ်သာ ပြောပါ။"

ရှောင်မို ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော် ချီတိုင်းပြည် ရဲ့ တောင်တန်းတွေနဲ့ မြစ်တွေ ပြထားတဲ့ မြေပုံတစ်ခုလောက် တောင်းချင်ပါတယ်။"

"တောင်တန်းတွေနဲ့ မြစ်တွေ မြေပုံ ဟုတ်လား။" ဟန်လင်ပညာရှိကျန်း လန့်သွားသည်။ တစ်ဖက်လူက ဤမြေပုံကို ဘာအတွက် လိုအပ်သည်ကို သူ မသိသော်လည်း ဆရာကြီးကျန်း က သူ၏ စာအုပ်စင်ပေါ်မှ စာလိပ်အချို့ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ "ဒီမြေပုံတွေက ငါတို့ မဟာချီတိုင်းပြည် ရဲ့ မြစ်ကြီးတွေကို ဖော်ပြထားတာ။ မင်း တိုက်ရိုက် ယူသွားလို့ ရပါတယ်။"

"အများကြီး ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဟန်လင်ပညာရှိကျန်း။"

ရှောင်မို နက်ရှိုင်းစွာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

ဟန်လင်ပညာရှိကျန်း က ရှောင်မိုကို နောက်ဆုံး မှာကြားချက် အချို့ ပေးပြီးနောက် သူ၏သမီးကို ရှောင်မိုအား အိမ်တော်အပြင်သို့ လိုက်ပို့ခိုင်းလိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦး တံခါးအပြင်သို့ ခြေချလိုက်စဉ်မှာပင် ငန်းမွေးကဲ့သို့ အေးစက်စက် အရာတစ်ခုက ရှောင်မို၏ မျက်စိရှေ့သို့ လွင့်ကျလာသည်။

ရှောင်မို ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ ကောင်းကင်မှ နှင်းပွင့်များ ကျဆင်းလာပြီး ခေါင်မိုးများ၊ အုတ်ချပ်များ၊ သစ်ကိုင်းများနှင့် ထိုနေရာရှိ လူတိုင်းအပေါ်သို့ ကျရောက်နေသည်။

"နှင်းတွေ ကျနေပြီ" ဟု ရှောင်မို၏ ဘေးတွင် ရပ်နေသော သခင်မလေးကျန်း က ဝမ်းသာအားရ ပြောလိုက်သည်။

"တကယ်ပဲ..."

ရှောင်မို သူ၏ အင်္ကျီလက်စများကို ပြင်လိုက်သည်။

"နှင်းတွေ ကျနေပြီ..."