အခန်း (၅၅-၅၆)

အခန်း ၅၅ ကျွမ်းယွမ်က ဒီရက်ပိုင်း လာနိုင်လောက်မှာ မဟုတ်ဘူး

ချီတိုင်းပြည်၏ မြို့တော်တွင် ကျဆင်းခဲ့သော နှင်းများမှာ အလွန်ပင် များပြားလှသည်။

တစ်ရက်အကြာတွင် မြို့တော်တစ်ခုလုံး အဖြူရောင်စောင်ကြီး ဖုံးလွှမ်းသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

မြို့တော်၏ လမ်းများပေါ်တွင် လျှောက်သွားပါက သာမန်ပြည်သူများ ရှူထုတ်လိုက်သည့် လေငွေ့တိုင်းတွင် အဖြူရောင်မြူခိုးများကို မြင်တွေ့နိုင်သည်။

ဟန်လင်ပညာရှိကျန်းကို မြို့တော်မှ လိုက်လံပို့ဆောင်ပေးသည့်အချိန်မှလွဲ၍ ရှောင်မိုသည် တည်းခိုခန်းတွင်သာ နေထိုင်ကာ စာကျက်နေခဲ့သည်။

မသိလိုက်မသိဘာနှင့် ရာသီဥတုမှာ တဖြည်းဖြည်း နွေးထွေးလာပြီး မတ်လအစပိုင်းသို့ပင် ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ဒီနေ့တွင် မြို့တော်မှ စာမေးပွဲခန်းမသို့ သွားရာ ရွှမ်ဝူလမ်းပေါ်ရှိ လမ်းဘေးဈေးဆိုင်များနှင့် ဈေးသည်များအားလုံးကို ရှင်းလင်းဖယ်ရှားထားပြီးဖြစ်သည်။

ယနေ့သည် မြို့တော်အဆင့် စာမေးပွဲ ဖြေဆိုရမည့်နေ့ဖြစ်သည်။

ကိုယ်ခန္ဓာ ရှာဖွေစစ်ဆေးခံရပြီးနောက် ရှောင်မိုသည် စာမေးပွဲခန်းမအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာပြီး သူ၏ အခန်းငယ်လေးသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

စာမေးပွဲကို အပိုင်းသုံးပိုင်း ခွဲခြားထားပြီး တစ်ရက်လျှင် တစ်ပိုင်း ဖြေဆိုရသည်။

ပထမနေ့၏ ပထမပိုင်းမှာ ကဗျာနှင့် လင်္ကာ ဖြစ်သည်။

"ကဗျာ" နှင့် "လင်္ကာ" အတွက် စာစီစာကုံးတစ်ပုဒ်စီ ဖြေဆိုရပြီး ဤသည်မှာ မဟာချီတိုင်းပြည်တွင် အရေးအကြီးဆုံး စာမေးပွဲဖြစ်ကာ ကျင်းရှီ အဖြစ် အရည်အချင်းပြည့်မီခြင်း ရှိမရှိကို တိုက်ရိုက် ဆုံးဖြတ်ပေးခြင်းဖြစ်သည်။

ကဗျာအတွက် ခေါင်းစဉ်များမှာ ယေဘုယျအားဖြင့် အတော်လေး လွတ်လပ်မှုရှိသည်။

သို့သော် "လင်္ကာ" အတွက် ခေါင်းစဉ်များကိုမူ ကွန်ဖြူးရှပ် ဂန္ထဝင်ကျမ်းများ၊ သမိုင်းမှတ်တမ်းများ သို့မဟုတ် အမိန့်တော်များမှ မကြာခဏ ကောက်နုတ်လေ့ရှိသည်။

ဤအပိုင်းတွင် စာပေပါရမီ၊ ကာရန်နှင့် အပြန်အလှန်ချိတ်ဆက်မှုတို့ကို စစ်ဆေးသည်။

"ကဗျာ" အတွက် ခေါင်းစဉ်မှာ "လမင်း" ဖြစ်သည်။

ရှောင်မိုက "ရေသံစဉ်အစ- လမင်း ဘယ်တော့ ထွက်ပေါ်လာမလဲ" ဟူသော ကဗျာကို ရေးသားခဲ့သည်။

"လင်္ကာ" အတွက် ခေါင်းစဉ်မှာ နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံ၏ အတက်အကျ ဖြစ်သည်။

ရှောင်မိုက "အဲ့ဖန်နန်းဆောင် လင်္ကာ" ကို အတုယူ၍ "ချွန်းလီနန်းဆောင် လင်္ကာ" ကို ရေးသားခဲ့သည်။ အဆင်ပြေစွာပင် ဤလောကတွင် မင်းဆက်များစွာနှင့် ကြွယ်ဝသော သမိုင်းကြောင်းရှိသဖြင့် အဲ့ဖန်နန်းဆောင် လင်္ကာရှိ ဥပမာများနေရာတွင် အစားထိုးရန် သင့်လျော်သော ဥပမာများကို အလွယ်တကူ ရှာဖွေနိုင်ခဲ့သည်။

ဤပထမပိုင်းအတွက် ကျန်သည့်အရာအားလုံးကို ဘေးဖယ်ထားကာ သူ၏ ဦးစားပေးမှာ ကျင်းရှီ အရည်အချင်းကို အရင်ဆုံး ရယူထားရန်ပင်ဖြစ်သည်။

ဒုတိယပိုင်းမှာ ကျမ်းစာဆွေးနွေးခြင်း ဖြစ်သည်။

သူတို့က "ဆွေးနွေးခြင်း" စာစီစာကုံးတစ်ပုဒ်ကို စစ်ဆေးသည်။

၎င်းမှာ ရှောင်မို၏ ယခင်ဘဝက တက္ကသိုလ်ဝင်တန်းစာမေးပွဲရှိ အကြောင်းပြချက်ပေး စာစီစာကုံးများနှင့် ဆင်တူပြီး တိကျသော သမိုင်းဝင် အဖြစ်အပျက်တစ်ခု၊ အုပ်ချုပ်ရေးအတွေးအခေါ် သို့မဟုတ် ဒဿနိကဗေဒဆိုင်ရာ အဆိုပြုချက်တစ်ခုကို ဆွေးနွေးရန် လိုအပ်သည်။

ယင်းက ကျွီးရန်များ၏ အမြင်၊ ယုတ္တိကျသော တွေးခေါ်မှုနှင့် အရေးအသားစတိုင်တို့ကို စစ်ဆေးခြင်းဖြစ်သည်။

တတိယပိုင်းမှာ မူဝါဒရေးရာ ဖြစ်သည်။

သူတို့က "မူဝါဒရေးရာ" မေးခွန်းငါးခုကို စစ်ဆေးခဲ့ပြီး ၎င်းတို့မှာ နိုင်ငံရေး၊ စီးပွားရေး၊ စစ်ရေး၊ ဥပဒေနှင့် ပြည်သူတို့၏ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းဆိုင်ရာ တိကျသော ပြဿနာများနှင့် သက်ဆိုင်သည့် လက်တွေ့ အုပ်ချုပ်ရေးစွမ်းရည် စမ်းသပ်မှုများ ဖြစ်သည်။

သုံးရက်ကြာ စာမေးပွဲကို ဖြေဆိုပြီးစီး၍ ခန်းမထဲမှ ထွက်လာပြီးနောက် ရှောင်မိုသည် နောက်ထပ် ဘဝတစ်ခုကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ရှောင်မိုသည် သူ အောင်မြင်မည်လား ဆိုသည်နှင့် ပတ်သက်၍ အတော်လေး ယုံကြည်မှု ရှိနေသည်။

သူ မြို့တော်အဆင့် စာမေးပွဲကို အောင်မြင်သရွေ့ နန်းတွင်းစာမေးပွဲက အဆင်ပြေသွားမည်ဖြစ်သည်။

မဟာချီတိုင်းပြည်တွင် "ပထမအဆင့်ဖြင့် ကျင်းရှီ"၊ "ဒုတိယအဆင့်ဖြင့် ကျင်းရှီ" နှင့် "တတိယအဆင့်ဖြင့် ကျင်းရှီ" တို့အကြား အစပြုရာနေရာ ကွာခြားချက်များ ရှိကြ၏။

သို့သော် အရေးအကြီးဆုံးမှာ အရာရှိလောကအတွင်း ရုန်းကန်လှုပ်ရှားမှုများမှ ရရှိလာသော နောက်ပိုင်းမှရသည့် အတွေ့အကြုံများသာ ဖြစ်သည်။

ဆယ်ရက်အကြာ၊ မနက်ခင်းအချိန်တွင်။

နန်းတော်တံခါးနှင့် မလှမ်းမကမ်းရှိ ရွှမ်ဝူလမ်းပေါ်တွင် ခေါင်းလောင်းသံ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်အမျှ ဝတ်လုံတော်ရအမတ်ကြီးဖန်က စစ်သည်များ၏ အစောင့်အရှောက်ဖြင့် နွေဦးအောင်စာရင်းကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ကပ်လိုက်သည်။

ကျွီးရန် စာမေးပွဲဖြေဆိုသူများက အောင်စာရင်းအောက်တွင် တိုးဝှေ့လျက် အထက်သို့ စိတ်အားထက်သန်စွာ မော့ကြည့်နေကြသည်။

"ငါ အောင်တယ်ဟေ့"

"ငါလည်း အောင်တယ်"

"သခင်လေး ဘယ်အဆင့်ကနေ အောင်တာလဲ။"

"ငါ အဆင့်ငါးဆယ် ရတယ် ဟားဟားဟား"

"မြန်မြန် သူ့ကို ဖမ်းထား"

"ငါ မပါဘူး... ငါ ကျသွားပြီ..."

"ဟားဟားဟား၊ ငါ အဆင့်နှစ်ဆယ့်နှစ် ရတယ် ဟားဟားဟား"

"ဒီ အဆင့်နှစ်ဆယ့်နှစ် ရတဲ့လူ၊ မြန်မြန်ဖမ်းပြီး စံအိမ်ကို ပြန်ခေါ်သွားစမ်း၊ အိမ်ကသမီးနဲ့ အမြန်လက်ဆက်ရမယ်"

မြို့တော်အဆင့် စာမေးပွဲ အောင်စာရင်း ကပ်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လူများက အောင်စာရင်းအောက်တွင် သမက်များကို ဖမ်းဆီးနေကြပြီဖြစ်သည်။

သူက အဆင့်တစ် ရရှိထားသည်ကို မြင်သောအခါ ရှောင်မိုသည် လက်မထပ်မချင်း ပြန်မလွှတ်မည့်သူတစ်ဦးဦး၏ ဖမ်းဆီးခြင်းခံရမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် အသံမထွက်ရဲဘဲ တိတ်တဆိတ် အလျင်အမြန် လစ်ထွက်လာခဲ့တော့သည်။

သို့သော် သူက တစ်ခဏမျှသာ ပုန်းအောင်းနိုင်မည်ဖြစ်ပြီး ထာဝရ မပုန်းအောင်းနိုင်ပေ။ ချီတိုင်းပြည်တွင် ကျွီးရန်များ တည်းခိုသော တည်းခိုခန်းများကို စာရင်းသွင်းထားရသည်။

ဟွေ့ယွမ် တစ်ယောက်ဖြစ်သော ရှောင်မိုက ဘယ်လိုလုပ် ပုန်းရှောင်နိုင်မည်နည်း။

မကြာမီမှာပင် ချီတိုင်းပြည်၏ မြို့တော်ရှိ အရာရှိကြီးများနှင့် မှူးမတ်များက ရှောင်မို တည်းခိုနေသော တည်းခိုခန်းသို့ အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာကြသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ကျန်းချန်းကျိက ဤအတွက် ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားခဲ့ပြီး မြို့တော်မှ မထွက်ခွာမီကတည်းက ဤနေ့ရက်ကို ကြိုတင် မျှော်မှန်းထားခဲ့သည်။

သခင်မလေးကျန်းက ရှောင်မို၏ အခန်းတံခါးဝတွင် အစောင့်များ ချထားကာ အခြားသူများ လာရောက် နှောင့်ယှက်ခြင်းကို တားမြစ်ထားခဲ့သည်။

အခြားသော ထင်ရှားသည့် မိသားစုများမှ သခင်မလေးများနှင့် မတူဘဲ သခင်မလေးကျန်းသည် လူမြင်ကွင်းတွင် မကြာခဏ ထွက်ပေါ်လေ့ရှိပြီး မြို့တော်တွင် အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ နာမည်ရထားသဖြင့် လူအများအပြားက သူမကို မှတ်မိကြသည်။

သခင်မလေးကျန်း ရောက်ရှိနေသည်ကို မြင်သောအခါ အခြားသူများက သဘာဝကျကျ မရိုင်းစိုင်းရဲကြတော့ပေ။

" ကျေးဇူး အများကြီး တင်ပါတယ် သခင်မလေးကျန်း။" ရှောင်မိုက ကျန်းရွှေချင်းကို ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"ဟွေ့ယွမ်ရှောင်... ကျေးဇူးတင်စရာ မလိုပါဘူး။" ကျန်းရွှေချင်း အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့ ကျွန်မက လူတွေ ခေါ်လာတော့ သခင်လေးက ကျွန်မအဖေရဲ့ လူဆိုတာကို နန်းတွင်းက လူတိုင်း သိသွားလောက်ပြီလို့ ကျွန်မ စိုးရိမ်မိတယ်။"

ရှောင်မိုက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်က ဟိုးအရင်ကတည်းက သူ့လူ ဖြစ်နေတာပါ။"

သူ ကျဲယွမ်အဖြစ် အမည်စာရင်း တင်သွင်းခံရကတည်းက သူက ဟန်လင်ပညာရှိကျန်း၏ လူဖြစ်နေခဲ့ပြီး နောက်ပိုင်းတွင် ဆရာကြီးကျန်းထံ သွားရောက်လည်ပတ်ခဲ့သည်မှာ ဆိုဖွယ်ရာပင် မရှိတော့ပေ။

သို့သော် ရှောင်မိုက သူ၏ ရင်ထဲတွင် ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။

နန်းတွင်းမှာ ဘက်မရွေးဘဲ ဘယ်လိုလုပ် နေလို့ရမှာလဲ။

လက်ရှိတွင် သူက ဟန်လင်ပညာရှိကျန်းဘက်မှ ရပ်တည်ထားခြင်းဖြစ်ရာ ယင်းက နန်းရင်းဝန်ဖန်၏ဘက်မှ ရပ်တည်ထားခြင်းနှင့် အတူတူပင်ဖြစ်သည်။

ကျန်းရွှေချင်း ခေါင်းညိတ်ကာ ပြုံးလိုက်ပြီး ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ပေ။

ဆယ်ရက်အကြာတွင် နန်းတွင်းစာမေးပွဲ။

ချီတိုင်းပြည်၏ နန်းတွင်းစာမေးပွဲမှာ ကွဲပြားခြားနားသည်။ ဖြေဆိုရသည့် အပိုင်း မရှိဘဲ စာသင်သားများက အလှည့်ကျ ဧကရာဇ်နှင့် တွေ့ဆုံရခြင်း ဖြစ်သည်။

စာသင်သားများအားလုံး အပြင်ဘက်နန်းဆောင်တွင် နေထိုင်ကြရပြီး စာသင်သားအားလုံး တွေ့ဆုံပြီးမှသာ ထွက်ခွာခွင့်ရကြသည်။ ယင်းမှာ ပုံမှန်အားဖြင့် နှစ်ရက်မှ သုံးရက်အထိ ကြာမြင့်လေ့ရှိသည်။

တွေ့ဆုံမည့် အစီအစဉ်ကို မဲနှိုက်၍ ဆုံးဖြတ်သည်။

ရှောင်မို ကံဆိုးစွာဖြင့် နောက်ဆုံးအလှည့်ကို မဲနှိုက်မိသွားသည်။

တတိယနေ့တွင် ရှောင်မိုသည် ညီလာခံခန်းမဆောင်ကြီးအတွင်းသို့ လျှောက်ဝင်သွားခဲ့သည်။

ခန်းမဆောင်ကြီးအတွင်း၌ ချီဧကရာဇ်၊ နန်းရင်းဝန်ဖန် နှင့် အခြားသော ဝန်ကြီးဌာန ခြောက်ခုမှ ဝန်ကြီးများ ထိုင်နေကြသည်။

ရှောင်မိုနှင့် ကျန်းချန်းကျိတို့ကြားရှိ ဆက်ဆံရေးကို လူတိုင်း သိထားကြသည်။

"ကျေးဇူးတော် အမိန့်ပြန်တမ်း" အကြောင်းကိုလည်း လူတိုင်း သိထားကြသည်။

ယခုအခါ "ရေသံစဉ်အစ- လမင်း ဘယ်တော့ ထွက်ပေါ်လာမလဲ" နှင့် "ချွန်းလီနန်းဆောင် လင်္ကာ" အကြောင်းကိုလည်း လူတိုင်း သိနေကြပြီဖြစ်သည်။

ရှောင်မို ဝင်လာသောအခါ လူတိုင်းနီးပါးက ဧကရာဇ်၏ဘေးတွင် ထိုင်နေသော နန်းရင်းဝန်ထံသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။

ရှောင်မိုသည် ကျန်းချန်းကျိ၏ တပည့်အဖြစ် သတ်မှတ်ခံထားရပြီဖြစ်ရာ ၎င်းက သူသည် ဖန်လင်၏ ဂျူနီယာညီလေး ဖြစ်သည်ဟူသော အဓိပ္ပာယ်ပင်ဖြစ်သည်။

ရှောင်မို ဝင်လာပြီးနောက် ဖန်လင်က သူ၏ မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်ပြီး တိတ်ဆိတ်စွာနေကာ နားမထောင်သလို အာရုံစိုက်မှုလည်း မရှိပေ။

"ကျောင်းသား ရှောင်မိုက မြင့်မြတ်လှသော အရှင်မင်းကြီးကို ဂါရဝပြုပါတယ်၊ ပြီးတော့ အမတ်မင်းများ အားလုံးကိုလည်း နှုတ်ခွန်းဆက်သပါတယ်။" ရှောင်မိုက လေးနက်စွာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"'လမင်း ဘယ်တော့ ထွက်ပေါ်လာမလဲ။ ငါ့ခွက်ကို မြှောက်ပြီး ပြာလဲ့နေတဲ့ ကောင်းကင်ကြီးကို ငါ မေးလိုက်တယ်။ ကောင်းကင်ဘုံက နန်းတော်မှာ ဘယ်လို ရာသီဥတုမျိုး ရောက်နေမလဲ ငါ သိချင်မိတယ်'။" ချီဧကရာဇ်က ရှောင်မိုကို ပြုံးလျက် ကြည့်လိုက်သည်။ "ဘယ်လောက် တောက်ပပြီး ကျက်သရေရှိတဲ့ လူငယ်လေးလဲ ငါ့ရဲ့ ချစ်လှစွာသော အမတ်တွေအားလုံး ခဏလောက် နှုတ်ဆိတ်နေကြဦး၊ သူ့ကို ငါ အရင်ဆုံး စစ်ဆေးမယ်"

သာမန် စာသင်သားများအတွက် နန်းတွင်းစာမေးပွဲမှာ အလွန်ဆုံး အမွှေးတိုင်တစ်တိုင်စာခန့်သာ ကြာမြင့်လေ့ရှိသည်။

သို့သော် ရှောင်မိုသည် ခန်းမဆောင်ကြီးအတွင်း၌ နာရီဝက်တိတိ ကြာမြင့်ခဲ့သည်။

ရှောင်မို ထွက်သွားပြီးနောက် ချီဧကရာဇ်က သူ၏ အနီးတစ်ဝိုက်ရှိ လူများကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ဒီ နန်းတွင်းစာမေးပွဲရဲ့ ကျွမ်းယွမ် နဲ့ ပတ်သက်ပြီး ငါ့ရဲ့ ချစ်လှစွာသော အမတ်တွေထဲက ဘယ်သူမှ ကန့်ကွက်စရာ မရှိလောက်ဘူး မဟုတ်လား။"

... ဧပြီလလယ်ခန့်။

ချင်းရှန်ခရိုင်ဝန်၏ အိမ်တော်။

ခရိုင်ဝန်ဆွန်းသည် ခြံဝင်းထဲတွင် လက်ဖက်ရည် ဖျော်ရင်း ငှက်များကို ကျီစားနေသည်။

"သခင်ကြီး သခင်ကြီး"

ခရိုင်ဝန်ဆွန်းက လှောင်ချိုင့်ထဲရှိ ကြက်တူရွေးကို ရေထည့်ပေးနေစဉ် အစေခံတစ်ဦးက ခလုတ်တိုက်မိမတတ် အပြေးအလွှား ဝင်လာသဖြင့် ကြက်တူရွေးမှာ လန့်ဖြတ်ကာ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ အတောင်ပံခတ်သွားတော့သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ဒီလောက် အလောတကြီးနဲ့ ငါ့ငှက်ကို လန့်သွားအောင် လုပ်လိုက်ပြီ" ခရိုင်ဝန်ဆွန်းက ဆူပူလိုက်သည်။

"သခင်ကြီး မြို့တော်က လူတစ်ယောက် ရောက်နေတယ်"

"မြို့တော်က လူတစ်ယောက် ဟုတ်လား။ သူတို့ ဘာအတွက်လို့ ပြောလဲ။" ခရိုင်ဝန်ဆွန်း လန့်သွားပြီး သူ မကြာသေးမီက အခွန်ငွေများကို အများကြီး အလွဲသုံးစား မလုပ်ထားမိဘူးဟု စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်မိသည်။

"သခင်ကြီး... မြို့တော်ကလူက သခင်ကြီးကို ဆုချဖို့ ရောက်လာတာတဲ့ သခင်ကြီးရဲ့ ခရိုင်က ရှောင်မိုက ပထမဆု သုံးခုစလုံးကို ဆွတ်ခူးသွားပြီတဲ့"

"ဘာ" ချင်းရှန်ခရိုင်ဝန် ဝမ်းသာလုံးဆို့သွားတော့သည်။ "ကောင်းတယ်၊ ကောင်းတယ်၊ ကောင်းတယ် မြို့တော်က သံတမန်ကို သွားတွေ့ဖို့ မြန်မြန် လုပ်ကြ"

သို့သော် လမ်းတစ်ဝက်တွင် ချင်းရှန်ခရိုင်ဝန်က ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို စဉ်းစားမိသွားသည်။ "မြင်းနီကြီးနဲ့ ပန်းနီကြီးတွေကို မြန်မြန် ပြင်ဆင်ကြ၊ ကျွမ်းယွမ်ရဲ့ ဂုဏ်ပြုလှည့်လည်ပွဲအတွက် ပြင်ဆင်ကြ"

"အာ... သခင်ကြီး... ကျွမ်းယွမ်က ခရိုင်မြို့ကို မလာသေးဘူး။"

"ခရိုင်မြို့ကို မလာဘူး ဟုတ်လား။ ဒါဆို ကျွမ်းယွမ်က ဘယ်သွားတာလဲ။"

"ကျွမ်းယွမ်က ရွာကို တိုက်ရိုက် ပြန်သွားတယ်ထင်တယ်။"

"..."

"သခင်ကြီး... ကျွမ်းယွမ်ကို သွားခေါ်ဖို့ လူတစ်ယောက်ကို ချက်ချင်း လွှတ်လိုက်ပါ့မယ်။"

"မလိုဘူး။" ချင်းရှန်ခရိုင်ဝန်က သူ၏ အင်္ကျီလက်စများကို သပ်ချလိုက်ပြီး မြွေတောင်ရှိရာဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ "ကျွမ်းယွမ်က ဒီရက်ပိုင်း လာနိုင်လောက်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

အခန်း ၅၆ ရုရွှယ်... ငါ ပြန်ရောက်ပြီ

ရှီချောင်ကျေးရွာ အဝင်ဝတွင် ရှောင်မို ရထားလုံးပေါ်မှ ဆင်းကာ ရွာထဲသို့ အလျင်အမြန် ပြန်ဝင်လာခဲ့သည်။

"အို... မိုအာ၊ ပြန်လာပြီလား စာမေးပွဲ ဘယ်လိုနေလဲ" အဝတ်လျှော်နေသော အန်တီကျောက်က ရှောင်မို ပြန်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ဝမ်းသာအားရ ပြောလိုက်သည်။

"အဆင်ပြေပါတယ်" ဟု ရှောင်မိုက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"မိုအာက ကျင်းရှီ စာမေးပွဲ အောင်သွားတာလား။ အနိမ့်ဆုံးအဆင့် ကျင်းရှီ တောင်မှ ဒေသဆိုင်ရာ အရာရှိတစ်ယောက် ဖြစ်နိုင်တယ်လို့ ငါ ကြားဖူးတယ်။" အန်တီနျူတွင် ကျင်းရှီ ဆိုသည်မှာ ဘာလဲဆိုသည့် သဘောတရား သိပ်မရှိဘဲ မြို့တော်အဆင့် စာမေးပွဲ အောင်ပါက အရာရှိဖြစ်နိုင်သည်ကိုသာ သိထားသည်။

"ကျွန်တော် အောင်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မြို့တော်က ခန့်အပ်လွှာက နောက်ထပ် နှစ်လလောက်နေမှ ထွက်မှာပါ။"

"တကယ် အောင်တာလား။ အဲဒါ အရမ်း ကောင်းတာပဲ တကယ်ကို အံ့မခန်းပဲ ငါတို့ ရှီချောင်ကျေးရွာက အရာရှိကြီး တစ်ယောက် ထွက်ပေါ်လာတော့မယ်"

"ရုရွှယ်က နတ်သမီး ဖြစ်ဖို့ နတ်ဘုရား တစ်ပါးရဲ့ ခေါ်ဆောင်သွားခြင်းကို ခံရတယ်၊ နင်ကလည်း အရာရှိကြီး တစ်ယောက် ဖြစ်လာပြီ။ ငါတို့ ရှီချောင်ကျေးရွာက တကယ်ကို ရတနာမြေကြီး ဖြစ်လာပြီပဲ" ဟု အန်တီဝမ်က ဝမ်းသာအားရ ပြောလိုက်သည်။

"အန်တီဝမ်... ရုရွှယ်က နတ်ဘုရား တစ်ပါးရဲ့ ခေါ်ဆောင်သွားခြင်းကို ခံရတယ်လို့ ပြောလိုက်တာလား။" ရှောင်မို သူ အကြားမှားလေသလားဟု သံသယဝင်သွားမိသည်။

"ဟင်။ ရှောင်ချင်းက မိုအာကို စာရေးပြီး မပြောပြဘူးလား။"

"မပြောပါဘူး" ရှောင်မို ခေါင်းငုံ့သွားပြီး သူ၏မျက်နှာတွင် စဉ်းစားခန်းဝင်နေသော အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

အန်တီဝမ်က ထပ်ပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ် အဘွားချန်းက အန်တီဝမ်၏ လက်ကို ဆွဲလိုက်ပြီး ရှောင်မိုကို ပြောလိုက်သည်။ "မိုအာ... မင်း အိမ်အရင်ပြန်သင့်တယ်။ ရှောင်ချင်းက အဲဒီမှာ မင်းကို စောင့်နေလောက်ပြီ။"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ အဘွားချန်း၊ အန်တီတို့နဲ့ အစ်မတို့... ကျွန်တော် ပြန်တော့မယ်နော်။" ရှောင်မို ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်ပြီး ခြံဝင်းဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

ရှောင်မို အဝေးသို့ ရောက်သွားပြီးနောက် အဘွားချန်းက အန်တီဝမ်ကို ဆူပူလိုက်သည်။ "နင် စကားများလွန်းတယ်။"

"ဒါက ဘယ်လိုလုပ် စကားများတာ ဖြစ်ရမှာလဲ..." အန်တီဝမ်က စိတ်ရှုပ်နေပုံရသည်။ "အသက်ရှင်နေတဲ့ လူတစ်ယောက်လုံး ပျောက်သွားတာကို မိုအာက ဘယ်လိုလုပ် မသိဘဲ နေမှာလဲ။ အနည်းဆုံးတော့ မိုအာကို စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြင်ဆင်ထားဖို့တော့ ပြောပြသင့်တာပေါ့။"

အန်တီဆွန်းက ရှေ့သို့ တိုးလာသည်။ "ရုရွှယ် က နတ်သမီး ဖြစ်သွားတာ ကောင်းတဲ့အရာပါ၊ ဒါပေမဲ့ နတ်ဘုရားတွေနဲ့ သာမန်လူတွေက ကွဲကွာနေတယ်လို့ ငါ ကြားဖူးတယ်။ ငါတို့မိုအာက အရာရှိကြီး တစ်ယောက် ဖြစ်လာရင်တောင် ဒီကစပြီး သူတို့နှစ်ယောက်က..."

"ဟူး..." အဘွားချန်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ငါတို့ ဘာမှလုပ်လို့မရပါဘူး၊ ဘာမှလုပ်လို့မရပါဘူး..."

"ကံကောင်းတာက သခင်မလေးဘိုင် မှာ ညီမတစ်ယောက် ရှိသေးတယ်။ ရှောင်ချင်းကလည်း..."

အဘွားချန်းက အန်တီချင်းကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။ "ဒီအကြောင်းတွေ အဓိပ္ပာယ်မရှိ လျှောက်မပြောနဲ့"

...

အမွှေးတိုင်တစ်ဝက်စာခန့် အချိန်မပြည့်မီမှာပင် ရှောင်မို ခြံဝင်းသို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။

ခြံဝင်းအတွင်း၌ အစိမ်းရောင် ဂါဝန်ကို ဝတ်ဆင်ထားသော မိန်းကလေးတစ်ဦးသည် အင်္ကျီလက်စများကို ခေါက်တင်ကာ အခန်းထဲမှ အဝတ်များနှင့် အိပ်ရာခင်းများကို လေထုတ်နေသည်။

သို့သော် ထိုကျက်သရေရှိသော အဖြူရောင်ပုံရိပ်လေးမှာတော့ မရှိတော့ပေ။

"ရှောင်ချင်း။" ရှောင်မို တိုးတိုးလေး ခေါ်လိုက်သည်။

ရှောင်မို၏ အသံကို ကြားသောအခါ ရှောင်ချင်း လန့်ဖြတ်သွားပြီးနောက် ဝမ်းသာအားရ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ "ကိုကိုရှောင် ပြန်လာပြီလား..."

"အင်း။" ရှောင်မို ခေါင်းညိတ်ကာ ခြံဝင်းထဲသို့ ဝင်လာပြီး ပြုံးလိုက်သည်။ "မင်းအစ်မရော ဘယ်မှာလဲ။ ဈေးဝယ်သွားလို့လား။"

"ငါ့အစ်မက..." ရှောင်ချင်း၏ မျက်လုံးများ ဟိုဟိုဒီဒီ ကစားသွားသည်။ "နတ်ဆရာ တစ်ပါးက ငါ့အစ်မမှာ ပါရမီရှိတယ်ဆိုပြီး ကျင့်ကြံဖို့ ခေါ်သွားတယ်။ အဲဒီ နတ်ဘုရား က ကောင်းကင်ယံဂိုဏ်း က အကြီးအကဲဖူချန် တဲ့... ကိုကိုရှောင် လည်း သူ့ကို သိတယ်လို့ အစ်မက ပြောတယ်..."

"ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး။" ရှောင်မို ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "မင်းအစ်မ... သူမ ထွက်သွားမှာ မဟုတ်ဘူး။"

ရှောင်ချင်း - "..."

"ရှောင်ချင်း... ငါ့ကို အမှန်တိုင်းသာ ပြောပါ။ မင်းအစ်မ တစ်ခုခု ဖြစ်လို့လား" ဟု ရှောင်မိုက တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်သည်။

မိန်းကလေးက ခေါင်းငုံ့ကာ သူမ၏ လက်ချောင်းများကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။

[သခင်မလေးရှောင်ချင်း... မင်းက သူ့ကို ပုန်းရှောင်နေစရာ မလိုသလို လိမ်ညာနေစရာလည်း မလိုပါဘူး။ သခင်မလေးဘိုင်နဲ့ မင်းတို့က မိစ္ဆာမျိုးနွယ်ဝင်တွေဆိုတာကို ရှောင်မိုက သိနေပြီးသားပါ။]

ရှောင်ချင်း၏ မျက်ဝန်းများတွင် တုံ့ဆိုင်းမှုများ ပြည့်နှက်နေစဉ် ဖူချန် ပြောခဲ့သောစကားများက သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ရုတ်တရက် ပဲ့တင်ထပ်သွားတော့သည်။

အသက်ပြင်းပြင်းရှူကာ ရှောင်ချင်းက ရှောင်မိုကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ "ကိုကိုရှောင်... တောင်ပေါ် တက်ကြရအောင်။"

ရှောင်မို တစ်ခဏမျှ မှင်သက်သွားပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ။"

တံခါးကို သော့ခတ်ကာ ရှောင်မိုနှင့် ရှောင်ချင်းတို့ ခြံဝင်းထဲမှ ထွက်လာပြီး တောင်ပေါ်သို့ လျှောက်လာကြသည်။

"ကိုကိုရှောင်... ကိုကို သိတယ်မလား... ဆောင်းတွင်းရောက်ရင် ငါနဲ့ အစ်မက အိပ်ငိုက်တတ်တယ်ဆိုတာ..."

တောင်ပေါ်လမ်းအတိုင်း လျှောက်လာရင်း ရှောင်ချင်းက ရှောင်မို၏ ဘေးတိုက်ရုပ်သွင်ကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"အင်း၊ သိပါတယ်။ အကြာကြီး... အကြာကြီးကတည်းက သိတာပါ... မင်းအစ်မ ကလေးမလေး အရွယ်ကတည်းကလေ။"

ရှောင်ချင်း ခေါင်းငုံ့သွားသည်။ "ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ၊ ကိုကိုရှောင်က ငါနဲ့ အစ်မက ဘာတွေလဲဆိုတာ သိနေတာပဲ..."

"မင်းနဲ့ မင်းအစ်မက ဘာလဲဆိုတာ အရေးမကြီးပါဘူး။" ရှောင်မို ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ငါ့အမြင်မှာတော့ မင်းတို့က ငါ့မိသားစုပဲ။"

ရှောင်မို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ရှောင်ချင်း၏ မျက်ဝန်းများကို အလေးအနက် ကြည့်လိုက်သည်။ "ဒါကြောင့် ရှောင်ချင်း... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ့ကို တိုက်ရိုက်ပြောပြဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။"

ရှောင်ချင်း နှုတ်ခမ်းကို တင်းကျပ်စွာ စေ့ထားလိုက်သည်။

ရှောင်မို မလောပါပေ၊ သူမ၏ အဖြေကိုသာ စောင့်နေလိုက်သည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် ရှောင်ချင်း၏ နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ် ဟသွားသည်။

"မနှစ်က ဆယ့်တစ်လပိုင်းအစလောက်မှာ အစ်မက စပြီး အိပ်ငိုက်လာတယ်။

အစ်မရဲ့ ကျင့်စဉ်အဆင့် က ငါ့ထက် မြင့်တယ်။ ငါတောင် မအိပ်ငိုက်သေးတာကို သူက အိပ်ငိုက်နေတော့ အဲဒါက ပုံမှန်မဟုတ်ဘူးလေ။

အစ်မကို အိပ်ဖို့ ငါ အကြိမ်ကြိမ် တိုက်တွန်းခဲ့ပေမဲ့ သူမက ဒီတစ်ခါ ဆောင်းခိုတာက မတူဘူးလို့ ခံစားရပြီး၊ အိပ်ပျော်သွားရင် ပြန်မနိုးလာမှာကို စိုးရိမ်လို့... အတင်းနိုးနေအောင် ကြိုးစားနေခဲ့တယ်။

ကိုကိုရှောင် ထွက်သွားပြီး ရက်အနည်းငယ်အကြာမှာ တာအိုသီလရှင် တစ်ပါး ရောက်လာတယ်။ သူ့နာမည်က ဖူချန် တဲ့..."

ဤကာလအတွင်း ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးကို ရှောင်ချင်းက ရှောင်မိုအား တစ်လုံးချင်း ပြောပြလိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦး တောင်ပေါ်သို့ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်လာကြသည်။

မိန်းကလေးက ပြောပြနေပြီး သူက တိတ်ဆိတ်စွာ နားထောင်နေခဲ့သည်။

ရှောင်ချင်း၏ နောက်ဆုံးစကားလုံး ဆုံးသွားချိန်တွင် သူတို့နှစ်ဦးသည် ကျောက်တုံးကြီး တစ်တုံးဖြင့် ပိတ်ဆို့ထားသော ဂူအဝင်ဝသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

"အစ်မက အထဲမှာ အိပ်ပျော်သွားပြီ။" ရှောင်ချင်း ခေါင်းငုံ့သွားပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းများတွင် အထီးကျန်မှုနှင့် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

"အင်း။"

ရှောင်မိုက ဂူအဝင်ဝကို ပိတ်ဆို့ထားသော ကျောက်တုံးကြီးကို ကြည့်နေလိုက်သည်။

ကိုကိုရှောင်၏ ပုံစံကို ကြည့်ရင်း ရှောင်ချင်း၏ ရင်ထဲတွင် ဖိညှစ်ခံရသကဲ့သို့ နာကျင်သွားသည်။

ကိုကိုရှောင်နှင့် သူမ၏ အစ်မဖြစ်သူတို့မှာ ပေအနည်းငယ်မျှသာ ကွာဝေးသော်လည်း တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် မမြင်တွေ့နိုင်ကြပေ။

"ကိုကိုရှောင်... အစ်မက ကိုကို့ကို မစောင့်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကိုကိုရှောင်... အပြစ်တင်မယ်ဆိုရင် ကျွန်မကိုပဲ အပြစ်တင်ပါ..." ဟု ရှောင်ချင်းက မော့ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါ မင်းကို အပြစ်မတင်ပါဘူး ရှောင်ချင်း။ ငါသာဆိုရင်လည်း ဒီအတိုင်းပဲ လုပ်မိမှာပါ။" ရှောင်မိုက ညီမလေးတစ်ယောက်ကို နှစ်သိမ့်ပေးသကဲ့သို့ ရှောင်ချင်း၏ ခေါင်းကို ပုတ်ပေးလိုက်သည်။ "မင်းလုပ်တာ မှန်ပါတယ်။"

"..." ရှောင်ချင်း ခေါင်းငုံ့ကာ လက်သီးဆုပ်ထားပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ မျက်ရည်များဖြင့် စိုစွတ်နေပြီဖြစ်သည်။

တကယ်တော့ လွန်ခဲ့တဲ့ လအနည်းငယ်အတွင်း ရှောင်ချင်းက သူမကိုယ်သူမ အပြစ်တင်နေခဲ့ရမယ်၊ အစ်မဖြစ်သူအတွက် ဆုံးဖြတ်ချက်ချပေးခဲ့ပြီး အစ်မဖြစ်သူနဲ့ သူတို့ကြားက ကတိကို ဖျက်ဆီးမိလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြစ်တင်နေခဲ့ရမယ်ဆိုတာကို ရှောင်မို သိပါတယ်။

"အကြီးအကဲဖူချန်က ရုရွှယ် ဘယ်တော့လောက် နိုးမလဲဆိုတာ ပြောသွားသေးလား" ဟု ရှောင်မိုက စကားလမ်းကြောင်းလွှဲကာ မေးလိုက်သည်။

ရှောင်ချင်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "အကြီးအကဲဖူချန်က အနှစ်သုံးဆယ် ဒါမှမဟုတ် လေးဆယ်လောက် ကြာနိုင်တယ်၊ ဒါမှမဟုတ်ရင်လည်း..."

"ဒါမှမဟုတ် ငါ့တစ်သက်တာလုံးစာလည်း ဖြစ်သွားနိုင်တယ်ပေါ့" ဟု ရှောင်မိုက သူမကိုယ်စား ဖြည့်စွက်ပြောလိုက်သည်။

"..."

"ရှောင်ချင်း... ငါ့အတွက် နဂါးစိမ်းပန်း တွေနဲ့ ခရမ်းရောင်နေမင်းမြက် တွေ နည်းနည်းလောက် သွားခူးပေးလို့ ရမလား။" ရှောင်မိုက နူးညံ့သော လေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ ကိုကိုရှောင်..." ရှောင်ချင်း မျက်ရည်များကို သုတ်ကာ ပန်းများနှင့် ဆေးပင်များကို ရှာဖွေရန် အလျင်အမြန် ထွက်သွားတော့သည်။

ရှောင်ချင်း ထွက်သွားပြီးနောက် ရှောင်မိုသည် မြေကြီးပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်ရာ အချိန်အတော်ကြာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပြီး နောက်ဆုံးတွင် အိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာသော ခရီးသွားတစ်ဦးနှင့် တူလှသည်။

သူ့ရှေ့ရှိ ကျောက်တုံးကို ကြည့်ရင်း ရှောင်မို၏ အတွေးများ လွင့်မျောသွားတော့သည်။

"အစပ် တစ်ခါမှ မစားဖူးတဲ့ မင်းက ပါးစပ်ထဲမှာ အရသာမရှိဘူးဆိုပြီး ငရုတ်သီးတွေကို အမြဲ ဝါးစားနေခဲ့တာ အံ့သြစရာ မဟုတ်ပါဘူး။"

"အအေးကို အမြဲ ကြောက်တတ်တဲ့ မင်းက မျက်နှာကို ရေခဲရေနဲ့ အမြဲ သစ်နေခဲ့တာ အံ့သြစရာ မဟုတ်ပါဘူး။"

"အဲဒီရက်တွေတုန်းက မင်းက ရပ်လိုက်တာနဲ့ အိပ်ငိုက်လာလိမ့်မယ်ဆိုပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လုံးဝ အနားမပေးခဲ့တာ အံ့သြစရာ မဟုတ်ပါဘူး။"

"အရူးမလေးရယ်... ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ဆင်းရဲဒုက္ခခံခဲ့ရတာလဲ။"

နွေဦးလေပြေက ရှောင်မို၏ ဝတ်ရုံစိမ်းကို ဖြတ်သိုက်သွားသည်။

သူမက တစ်ချည်ပြီးတစ်ချည် သေသေချာချာ ချုပ်ပေးထားသော ဤအဝတ်လေးတွင် မြေကြီးနှင့် မြက်ပင်ရနံ့၊ နဂါးစိမ်းပန်း ၏ ရနံ့လေးများ သင်းပျံ့နေသည်။

"ရုရွှယ်... မင်း ထပ်စောင့်နေစရာ မလိုတော့ပါဘူး..."

ရှောင်မိုက လက်ဆန့်တန်းကာ ကျောက်တုံးကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

"ငါ ပြန်ရောက်ပြီ။"