အခန်း (၅၇-၅၈)

အခန်း ၅၇

ရှောင်မို ရှီချောင်ကျေးရွာသို့ ပြန်ရောက်လာသည်မှာ ငါးရက်မြောက်နေ့ ဖြစ်သည်။

ခရိုင်ဝန်ဆွန်းက ရှောင်မိုကို လာရှာသည်။

ခရိုင်ဝန်ဆွန်းသည် ဘိုင်ရုရွှယ်အား နတ်ဘုရားတစ်ပါးက ခေါ်ဆောင်သွားခြင်း အကြောင်းကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိထားပြီး ရှောင်မိုကဲ့သို့ သစ္စာရှိပြီး ဖြောင့်မတ်သောသူတစ်ဦးအနေဖြင့် သူ ပြန်လာချိန်တွင် ဘိုင်ရုရွှယ် မရှိတော့သည်ကို တွေ့ရပါက သေချာပေါက် ရင်ကွဲနာကျဖြစ်ရမည်ကိုလည်း သိထားသည်။

သူက ဂုဏ်ကျက်သရေရှိစွာဖြင့် အိမ်ပြန်လာခဲ့သော်လည်း အရေးအကြီးဆုံးလူကတော့ မရှိတော့ပေ။

"ဟူး..." ခရိုင်ဝန်ဆွန်းက တွေးမိတိုင်း ရှောင်မိုအတွက် မနေနိုင်ဘဲ သက်ပြင်းချမိသည်။

ထို့ကြောင့် ခရိုင်ဝန်ဆွန်းသည် လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်အတွင်း သူ့ကို လာရောက် နှောင့်ယှက်ခြင်း မပြုခဲ့ပေ။

ငါးရက်မြောက်နေ့သို့ ရောက်သောအခါ ရှောင်မို၏ စိတ်ခံစားမှုများ အနည်းငယ် တည်ငြိမ်သွားလောက်ပြီဟု ခရိုင်ဝန်ဆွန်း ယူဆကာ ကျွမ်းယွမ်၏ ဂုဏ်ပြုလှည့်လည်ပွဲအကြောင်း ရှောင်မိုကို သတိထား၍ လာရောက် မေးမြန်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဘိုင်ရုရွှယ်" ဟူသော နာမည်နှင့်ပတ်သက်၍မူ ခရိုင်ဝန်ဆွန်းက သဘာဝကျကျ စကားတစ်ခွန်းမျှ မဟခဲ့ပေ。

ရှောင်မိုကလည်း ကျွမ်းယွမ်၏ ဂုဏ်ပြုလှည့်လည်ပွဲမှာ ချီတိုင်းပြည်၏ ရှေးဟောင်း ဓလေ့တစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း သိသည်။ အကယ်၍ သူ မသွားပါက ခရိုင်ဝန်ကို မလေးစားရာကျမည်ဖြစ်ပြီး သူ၏ အနာဂတ် နိုင်ငံရေးဘဝအပေါ် ဆိုးကျိုးသက်ရောက်မှုများ ရှိလာနိုင်ပေသည်။

ထို့ကြောင့် ရှောင်မိုက သဘာဝကျကျ သဘောတူလိုက်သည်။

"ရှောင်မို... မင်း ဘာမှ ပြင်ဆင်စရာ မလိုပါဘူး၊ အားလုံးကို ဒီအရာရှိဆီသာ လွှဲထားလိုက်ပါ။ ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ ပွဲကြီးတစ်ခု ဖြစ်စေရမယ်လို့ ငါ အာမခံတယ်"

အစပိုင်းတွင် ခရိုင်ဝန်ဆွန်းက မျှော်လင့်ချက် သိပ်မရှိနိုင်ဘူးဟု ထင်ထားခဲ့သည်။

တကယ်တော့ ရှောင်မိုက ဂုဏ်ပြုလှည့်လည်ပွဲတွင် မပါဝင်လျှင်ပင် ခရိုင်ဝန်ဆွန်းက သူ့ကို အပြစ်တင်မည် မဟုတ်ပေ၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရှောင်မို၏ သခင်မလေးဘိုင်အပေါ် ထားရှိသော ခံစားချက်များက မည်မျှ နက်ရှိုင်းကြောင်းကို ခရိုင်ဝန်ဆွန်း သိထားသောကြောင့်ပင်။

သို့သော် ရှောင်မိုက ဂုဏ်ပြုလှည့်လည်ပွဲကို သဘောတူလိုက်သည်ကို ကြားသောအခါ ခရိုင်ဝန်ဆွန်း အလွန်အမင်း ဝမ်းသာသွားတော့သည်။

သန်ဘက်ခါ မနက်ခင်းတွင် ကျွမ်းယွမ်ကို ကြိုဆိုမည့် စီတန်းလှည့်လည်သူများ ရှီချောင်ကျေးရွာ အဝင်ဝသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

ပွဲတော်အသွင် ဝတ်ဆင်ထားသော မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးက ရှောင်မို၏ ခြံဝင်းထဲသို့ ဝင်လာပြီး ရှောင်မိုကို ကျွမ်းယွမ်၏ အခမ်းအနားဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ပေးကာ ရင်ဘတ်တွင် ပန်းနီကြီးတစ်ပွင့်ကို တပ်ဆင်ပေးလိုက်သည်။

ရွာသားများက ရှောင်မိုကို ရွာအပြင်ဘက်သို့ လိုက်ပို့ပေးကြပြီးနောက် ကျွမ်းယွမ်၏ နောက်မှ လိုက်ပါသွားကြသည်။

ရှီချောင်ကျေးရွာရှိ လူတိုင်းက သူတို့၏ အဝတ်အစားသစ်များကို ဝတ်ဆင်ထားကြသည်။

ရွာသူကြီးအိုကြီးမှာ ပို၍ပင် ပျော်ရွှင်နေသည်။

ရှောင်မို၏ လွှမ်းမိုးမှုကြောင့် ရွာသူကြီးဝမ်ကို ခရိုင်ဝန်ဆွန်းက စာရေးကြီးအဖြစ် ခန့်အပ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှောင်မို ချင်းရှန်ခရိုင်သို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် ကျွမ်းယွမ်၏ ခမ်းနားထည်ဝါမှုကို ကြည့်ရှုလိုသော လူများဖြင့် လမ်းများပေါ်တွင် ပြည့်နှက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

"အမေ... ကျွမ်းယွမ်က ဘာလို့ သိပ်မပျော်တဲ့ပုံ ပေါက်နေတာလဲ" မိခင်၏ လည်ပင်းပေါ်တွင် ခွစီးနေသော ကောင်မလေးတစ်ယောက်က ကျွမ်းယွမ်ကို လက်ညှိုးထိုးကာ မေးလိုက်သည်။

"မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွမ်းယွမ်က တော်တော်လေး ပျော်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ကြည့်လေ... ကျွမ်းယွမ်က ပြုံးနေတယ်" ဟု ကောင်မလေး၏ မိခင်က ပြောလိုက်သည်။

"တကယ်လား။" ကောင်မလေးက သူမ၏ လက်ချောင်းလေးကို ကိုက်ကာ ခေါင်းစောင်းကြည့်လိုက်သည်။ "ကျွမ်းယွမ်က တကယ် ပြုံးနေတာလား။"

... ဆဋ္ဌမလတွင် အင်ပါယာ၏ ခန့်အပ်လွှာ ရောက်ရှိလာသည်။ ရှောင်မိုအား လျန်ပြည်နယ်၊ လျိုယွင်ခရိုင်ခွဲရှိ ကျန်းရွှေခရိုင်၏ ခရိုင်ဝန်အဖြစ် ခန့်အပ်လိုက်ပြီး ချက်ချင်း တာဝန်ထမ်းဆောင်ရန် ဖြစ်သည်။

ကျွမ်းယွမ် တစ်ယောက်အတွက် ဤအစပြုရာနေရာမှာ အနည်းငယ် နိမ့်ကျနေသည်မှာ အမှန်ပင်။

သို့သော် ရှောင်မိုကို အရေးကြီးသော တာဝန်များ ပေးအပ်မည်မဟုတ်ဟု မည်သူကမျှ မယုံကြည်ကြပေ။

ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် ကျွမ်းယွမ် တစ်ယောက်ကို ဝေးလံခေါင်သီသော ခရိုင်ခွဲတစ်ခုတွင် ခရိုင်ဝန်အဖြစ် စေလွှတ်ခြင်းမှာ အစပိုင်းတွင် ဖိနှိပ်ထားပြီးနောက်မှ မြှင့်တင်ပေးမည့် ပုံစံတစ်မျိုးဖြစ်ကာ အထူးတလည် ပြုစုပျိုးထောင်ပေးမည့် လက္ခဏာတစ်ရပ်ပင် ဖြစ်သည်။

"ရှောင်ချင်း... မင်း ဒီမှာပဲ နေခဲ့မှာလား။"

ရှီချောင်ကျေးရွာမှ မထွက်ခွာမီ ရှောင်မိုက မြွေတောင်ပေါ်သို့ တက်လာပြီး ရှောင်ချင်းကို မေးလိုက်သည်။

"အင်း... အင်း။" ရှောင်ချင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကောင်းကင်ယံဂိုဏ်းက အကြီးအကဲဖူချန်က ကျွန်မကို မှော်နည်းစနစ်တချို့ သင်ပေးသွားတယ်။ ကျွန်မ ဒီမှာပဲ ကျင့်ကြံရင်း အစ်မ နိုးလာမယ့်အချိန်ကို စောင့်နေချင်တယ်။"

"ကောင်းပြီ။" ရှောင်မို ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "တစ်ခုခုဖြစ်လာရင် ခရိုင်ဝန်ဆွန်းကို သွားရှာပြီး ငါ့ဆီ အကြောင်းကြားခိုင်းလိုက်ပါ။"

"စိတ်မပူပါနဲ့ ကိုကိုရှောင်၊ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။" ရှောင်ချင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ငါ သွားတော့မယ်။"

"ကိုကိုရှောင်ကို လိုက်ပို့ပေးပါ့မယ်။"

ရှောင်ချင်းက ရှောင်မိုကို တောင်အောက်သို့ လိုက်ပို့ပေးခဲ့သည်။

ရှောင်မို ရှီချောင်ကျေးရွာမှ ထွက်ခွာသွားချိန်တွင် ရွာသားအားလုံးနှင့် ခရိုင်ဝန်ဆွန်းတို့က သူ့ကို လာရောက် နှုတ်ဆက်ကြသည်။

ခရိုင်ဝန်ဆွန်းက ရှောင်မို၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။ "ရှောင်မို... ဒီတစ်ခါ မင်းကို လျန်ပြည်နယ်က သာမန်ခရိုင်တစ်ခုရဲ့ ခရိုင်ဝန်အဖြစ် ခန့်အပ်လိုက်တာက ဆရာကြီးကျန်းရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ပါပဲ။"

ရှောင်မို၏ မျက်ဝန်းများ အနည်းငယ် အရောင်လက်သွားပြီး သူက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဒီဂျူနီယာ နားလည်ပါတယ်။"

"ကြိုးကြိုးစားစား အလုပ်လုပ်ပါ၊ မင်းရဲ့ အနာဂတ် အလားအလာတွေက အကန့်အသတ်မရှိပါဘူး။" ခရိုင်ဝန်ဆွန်းက အသေးစိတ် ရှင်းပြနေစရာ မလိုတော့ပေ၊ ဉာဏ်ပညာရှိသူသည် အရိပ်အမြွက်ပြရုံဖြင့် နားလည်နိုင်ပေသည်။

"ဒီနှစ်တွေတစ်လျှောက်လုံး အမတ်မင်းဆွန်းရဲ့ ကူညီစောင့်မမှုတွေအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ခင်ဗျာ။" ရှောင်မိုက ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်သည်။

"ဘေးကင်းလုံခြုံတဲ့ ခရီးစဉ်လေး ဖြစ်ပါစေ။ နန်းတွင်းမှာ မင်းရဲ့ တောက်ပတဲ့ အောင်မြင်မှုတွေကို ဒီအရာရှိ စောင့်မျှော်နေပါ့မယ်။" ခရိုင်ဝန်ဆွန်းက လူငယ်လေးကို ကြည့်ရင်း အနည်းငယ် ခွဲခွာရခက်နေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ရှောင်မို နက်ရှိုင်းစွာ ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး ရထားလုံးပေါ်သို့ တက်ကာ ကျန်းရွှေခရိုင်သို့ တာဝန်ထမ်းဆောင်ရန် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

"အဖေ... သူနဲ့ သမီးရဲ့ လက်ထပ်ပွဲအကြောင်း ဘာလို့ မပြောလိုက်တာလဲ။" ရှောင်မို ထွက်သွားပြီးနောက် သခင်မလေးဆွန်းက မကျေမနပ်ဖြင့် လျှောက်လာခဲ့သည်။ "ဟို သခင်မလေးဘိုင်က ကျင့်ကြံဖို့ ထွက်သွားပြီပဲ၊ သမီးက ကျွမ်းယွမ်ရဲ့ ဇနီး မဖြစ်နိုင်တော့ဘူးလား။"

"တော်စမ်း" အမတ်မင်းဆွန်းက သမီးဖြစ်သူ၏ ခေါင်းကို ခေါက်လိုက်သည်... ကျန်းရွှေခရိုင်သို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် ရှောင်မိုသည် ရုံးတော်သို့ ချက်ချင်း မဝင်ရောက်သေးဘဲ ကျန်းရွှေခရိုင်ရှိ တည်းခိုခန်းတစ်ခုတွင် ရက်အနည်းငယ်ကြာ နေထိုင်ခဲ့သည်။

ရှောင်မိုသည် ယခင်ခရိုင်ဝန်၏ ဂုဏ်သတင်း၊ ခရိုင်အတွင်း အာဏာရှင်များ ရှိမရှိ၊ မည်သည့် မိသားစုများက နာမည်ကြီးပြီး သူတို့၏ အကြီးအကဲများ၏ စရိုက်လက္ခဏာများ မည်သို့ရှိသည် စသည်တို့ကို ဒေသခံပြည်သူများထံမှ လေ့လာစုံစမ်းခဲ့သည်။

စုံစမ်းမှု ပြီးဆုံးချိန်တွင် ကျန်းရွှေခရိုင်၏ ခရိုင်ဝန်ဖြစ်ရသည်မှာ တကယ်ကို ခက်ခဲကြောင်း ရှောင်မို ညည်းတွားလိုက်မိသည်။

လုံလောက်စွာ သိရှိသွားပြီးနောက် ရှောင်မိုသည် ရုံးတော်သို့ သွားရောက်ကာ တာဝန်လွှဲပြောင်းယူခြင်း လုပ်ငန်းစဉ်များကို ပြီးစီးအောင် ဆောင်ရွက်ပြီး တရားဝင် တာဝန်ထမ်းဆောင်တော့သည်။

အခန်း (၅၈)

ရှောင်မိုသည် ခရိုင်ရုံးတော်ရှိ အဓိက ဝန်ထမ်းများကို ချက်ချင်း ခေါ်ယူတွေ့ဆုံကာ လူသစ်ဖြစ်လို့ အားလုံးကို အားကိုးပါတယ်ဟူသော နှိမ့်ချသည့် သဘောထားကို ပြသခဲ့သည်။

အခြားသူများက ဤကျွမ်းယွမ်သည် ငယ်ရွယ်သော်လည်း အကင်းပါးပြီး သူတို့နှင့်အတူ ငွေရှာနိုင်မည်ဟု ထင်ခဲ့ကြသည်။

သို့သော် မကြာမီမှာပင် သူတို့ မှားယွင်းသွားကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

ရှောင်မိုသည် အိမ်ထောင်စုစာရင်းများ၊ ငါးကြေးခွံပုံစံ မြေပုံများ၊ ဘဏ္ဍာရေးစာရင်းစာအုပ်များ၊ ပြစ်မှုဆိုင်ရာ အမှုတွဲများနှင့် ရုံးသုံးစာရွက်စာတမ်းများကို စတင် စစ်ဆေးတော့သည်။

ထို့နောက် ရုံးတော်နှင့် ခရိုင်မြို့အတွင်းရှိ အုပ်စုများကို အချင်းချင်း တိုက်ခိုက်စေကာ သူ့ကို ထောက်ခံသူများကို ကူညီပေးခဲ့သည်။

သူက စည်းမျဉ်းများ ချမှတ်ခြင်း၊ အခွင့်အရေးများ ပေးအပ်ခြင်း၊ ဘဏ္ဍာရေး စစ်ဆေးခြင်း၊ ပြစ်မှုဆိုင်ရာ အမှုများကို ပြန်လည်သုံးသပ်ခြင်း၊ လုပ်အားပေးစနစ်ကို ပြုပြင်ပြောင်းလဲခြင်းနှင့် မလိုအပ်သော အသုံးစရိတ်များကို ဖြတ်တောက်ခြင်းတို့ကို လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။

သူက ဒေသခံ ထင်ရှားသော မိသားစုများကို ထောက်ပံ့ပေးသလို တစ်ဖက်တွင်လည်း နှိပ်ကွပ်ခဲ့ပြီး မုန်လာဥနှင့် တုတ်တံ ဟူသည့် နည်းလမ်းနှစ်မျိုးစလုံးကို အသုံးပြုခဲ့သည်။

မကြာမီမှာပင် ရှောင်မိုသည် သူ၏ သြဇာအာဏာကို တည်ဆောက်နိုင်ခဲ့သည်။

လေးနှစ်မပြည့်မီမှာပင် ကျန်းရွှေခရိုင်၏ နိုင်ငံရေးအခြေအနေမှာ ရေလို ကြည်လင်မနေလျှင်တောင် မည်သူမျှ မာနထောင်လွှားစွာ မလုပ်ရဲကြတော့ပေ။

ကလေးများ သီဆိုကြသော သီချင်းတစ်ပုဒ် ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

နေရောင်ခြည်က တောက်ပတယ်၊ တိမ်တိုက်တွေက လွင့်မျောနေတယ်။ ကျန်းရွှေခရိုင်ကို ကံကောင်းခြင်းတွေ ရောက်လာပြီ။

ခရိုင်ဝန်ရှောင်က အရမ်းကို တော်တယ်။ ရေလမ်းကြောင်းတွေ ပြင်တယ်၊ မြစ်ကူးတံတားတွေ ဆက်ပေးတယ်။

ဝံပုလွေတွေကို သတ်တယ်၊ သိုးငယ်လေးတွေကို ကာကွယ်ပေးတယ်။ အမှုတွေကို စီရင်တယ်၊ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်တယ်။

အခွန်တွေ လျှော့ပေးတယ်၊ ပျိုးပင်သစ်တွေ စိုက်တယ်။ စပါးကျီတွေ ပြည့်နေတယ်၊ ပျော်ရွှင်ရွှင်လန်းနေကြတယ်။

မင်ရည်နဲ့ ရေးတယ်၊ ငြိမ်းချမ်းရေး သီချင်းတစ်ပုဒ်ကို သီဆိုမယ်။

ငါးနှစ်ကြာ တာဝန်ထမ်းဆောင်ပြီးနောက် ရှောင်မိုသည် ချင်းဟယ်ခရိုင်မှ ပြောင်းရွှေ့ခံရပြီး ချင်းယန်ပြည်နယ်ရှိ ရွှယ်ယန်ခရိုင်ခွဲ သို့ ရာထူးတိုးမြှင့်ခံရသည်။

သူ ထွက်ခွာမည့်နေ့တွင် သာမန်ပြည်သူများက သူ့ကို မိုင်ဆယ်ချီအထိ လိုက်လံပို့ဆောင်ပေးကြပြီး အားလုံးက ငိုကြွေးကာ သူ့ကို ဆက်နေပေးရန် တောင်းဆိုကြသည်။

ရွှယ်ယန်ခရိုင်ခွဲသို့ မသွားမီ ရှောင်မိုသည် ရှီချောင်ကျေးရွာသို့ အရင်ဆုံး ပြန်လာကာ သူငယ်ချင်းဟောင်းများနှင့် ခရိုင်ဝန်အသစ်ကို သွားရောက် တွေ့ဆုံခဲ့သည်။

ယခင် ခရိုင်ဝန်ဆွန်းလည်း ရာထူးတိုးမြှင့်ခံရပြီးဖြစ်သည်။ အဓိကအားဖြင့် ရှောင်မိုက ကျန်းချန်းကျိထံ ပေးပို့သော စာများတွင် သူ့အကြောင်း အကြိမ်ကြိမ် ထည့်သွင်းပြောဆိုခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ရှောင်မိုသည် မြွေတောင်ပေါ်သို့ လာရောက်ကာ ရုရွှယ်နှင့် ရှောင်ချင်းတို့ကို လာရောက် ကြည့်ရှုခဲ့သည်။

ရှောင်ချင်းမှာ အတော်လေး ကြီးပြင်းလာပြီး ယခုအခါ အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦး၏ အသွင်အပြင်မျိုး ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ရှောင်ချင်း၏ အဆင့်မှာ သူမ၏ အစ်မလောက် မမြင့်မားပေ။ လက်ရှိတွင် ရှောင်ချင်း၏ အဆင့်မှာ နဂါးတံခါးအဆင့် တွင်သာ ရှိလောက်မည်ဖြစ်သည်။

ငါးနှစ်ကြာပြီးနောက် ကိုကိုရှောင်မို အိမ်ထောင်ကျနေလောက်ပြီဟု ရှောင်ချင်း ထင်ထားခဲ့သော်လည်း သူ အိမ်ထောင်မကျသေးပေ။

"ဒီနှစ်တွေအတွင်း ကိုကိုရှောင်မို သဘောကျတဲ့သူ တစ်ယောက်ယောက်များ တွေ့ပြီလား။"

ခြံဝင်းထဲတွင် ရှောင်မိုနှင့် ရှောင်ချင်းတို့ ရှားရှားပါးပါး အတူတူ ထမင်းစားနေကြသည်။

ရှောင်မိုက ပြုံးကာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ရုံးအလုပ်တွေက အရမ်းများနေတော့ အဲဒီကိစ္စတွေကို တွေးဖို့ အချိန်မရပါဘူး။"

ရှောင်ချင်း ခေါင်းငုံ့သွားသည်။ "ကိုကိုရှောင်မို... အကယ်၍ အစ်မသာ ရှိနေရင် ကိုကို့ကို တစ်သက်လုံး အထီးကျန်နေစေချင်မှာ မဟုတ်ဘူး။"

ရှောင်မို ဘာမှမပြောဘဲ ရှောင်ချင်းအတွက် ဟင်းအချို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။ "အများကြီး စားလေ၊ လေးငါးနှစ်ကြာတော့ မင်း ပိုပိန်သွားသလို ခံစားရတယ်။"

ရှောင်ချင်း၏ ပါးစပ်လေး အနည်းငယ် ဟသွားပြီး တစ်ခုခု ထပ်ပြောချင်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သူမ ပါးစပ်ကို ပိတ်ထားလိုက်တော့သည်။

ရက်အနည်းငယ်အကြာတွင် ရှောင်မိုသည် ရွှယ်ယန်ခရိုင်ခွဲ တွင် ခရိုင်ခွဲအုပ်ချုပ်ရေးမှူးအကူ အဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့သည်။

ရွှယ်ယန်ခရိုင်ခွဲ၏ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးချုပ်က ရှောင်မိုကို အလွန် ယဉ်ကျေးစွာ ဆက်ဆံခဲ့သည်။

ရှောင်မိုသည် ကျန်းချန်းကျိ၏ တပည့်တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း၊ ယင်းက သူသည် လက်ရှိ နန်းရင်းဝန်၏ ဂျူနီယာညီလေး ဖြစ်သည်ဟူသော အဓိပ္ပာယ်ဖြစ်ပြီး ဧကရာဇ်ကလည်း သူ့ကို အထူးတလည် အထင်ကြီးကြောင်း လူတိုင်း သိထားကြသည်။ နန်းတွင်းစာမေးပွဲမှ သူ၏ လမင်း ဘယ်တော့ ထွက်ပေါ်လာမလဲနှင့် ချွန်းလီနန်းဆောင် လင်္ကာကဗျာများမှာလည်း ချီတိုင်းပြည် တစ်ဝန်းလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

လက်ရှိ ကျေးဇူးတော် အမိန့်ပြန်တမ်း၏ မူကြမ်းမှာ ရှောင်မို၏ လက်ရာဖြစ်သည်ဟုပင် ကောလာဟလ ထွက်ပေါ်နေသည်။

ထို့အပြင် မကြာသေးမီနှစ်များအတွင်း ရှောင်မို၏ ဂုဏ်သတင်းမှာ အလွန်အမင်း မြင့်မားနေခဲ့ပြီး သာမန်ပြည်သူများက သူ့ကို မိုင်ဆယ်ချီအထိ လိုက်လံပို့ဆောင်ပေးခဲ့ခြင်းမှာ ဒေသတွင်း ဒဏ္ဍာရီတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ကာ အရှင်မင်းကြီး ကိုယ်တိုင်လည်း ယင်းကို သိရှိထားပြီး ဖြစ်သည်။

ရှောင်မို၏ အနာဂတ် အလားအလာများမှာ အကန့်အသတ်မရှိပေ

ရှောင်မို ခရိုင်ခွဲအုပ်ချုပ်ရေးမှူးအကူ အဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်သည့် ပထမလအနည်းငယ်အတွင်း သူသည် ဒေသတွင်းရေးရာများနှင့် အဓိက ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်အောင် လုပ်ဆောင်ခဲ့ပြီး ဒေသတွင်း ထင်ရှားသော မိသားစုအချို့နှင့် မိတ်ဆွေဖွဲ့ကာ သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများနှင့် အထက်အရာရှိများ၏ စရိုက်လက္ခဏာများကို လေ့လာခဲ့သည်။

သူက စကားနည်းနည်းသာပြောပြီး များများ နားထောင်ခဲ့သည်။

ရှောင်မို အလုံအလောက် ပြင်ဆင်ပြီးပြီဟု ခံစားရသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူသည် တရားဝင် စတင် တာဝန်ယူတော့သည်။

ရှောင်မိုသည် နှိမ့်ချမှုရှိပြီး ပုံမှန်အားဖြင့် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော စာသင်သားတစ်ဦးအဖြစ် ပေါ်လွင်နေလေ့ရှိသည်။

သို့သော် ရှောင်မို အလုပ်စလုပ်သောအခါ သူသည် ပြတ်သားပြီး စွမ်းဆောင်ရည်မြင့်မားကာ အတော်လေး သမားရိုးကျမဟုတ်သော ပုံစံမျိုးကိုပင် ပြသခဲ့သည်။

ရှောင်မို ခရိုင်ခွဲအုပ်ချုပ်ရေးမှူးအကူ အဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်သည့် ဒုတိယနှစ်တွင် ရွှယ်ယန်ခရိုင်ခွဲ တွင် ကြီးမားသော ကပ်ရောဂါကြီး တစ်ခု ကျရောက်ခဲ့သည်။

အမည်မသိ ကပ်ရောဂါတစ်ခုက ရွှယ်ယန်ခရိုင်ခွဲ တစ်ဝန်းလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ပြီး ကူးစက်ခံရသူများအားလုံးမှာ အဖျားတက်ခြင်း၊ မူးဝေခြင်း၊ အန်ခြင်း၊ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ပြည်တည်နာများ ပေါက်လာခြင်းတို့ ခံစားရပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဝမ်းပျက်ဝမ်းလျှောရောဂါဖြင့် သေဆုံးသွားကြသည်။

ရွှယ်ယန်ခရိုင်ခွဲ၏ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးချုပ်သည် ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးကို တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးသဖြင့် ချက်ချင်းပင် ထိတ်လန့်သွားတော့သည်။

ရှောင်မိုက ရှေ့ထွက်ကာ တာဝန်ယူလိုက်ပြီး ရောဂါကူးစက်ခံထားရသော ခရိုင်များကို ပိတ်ဆို့ကာ ဝင်ခွင့်ပြုသော်လည်း ထွက်ခွင့်မပြုတော့ပေ。

ရိက္ခာများအားလုံးကို မြို့တံခါးဝအထိသာ ပို့ဆောင်ပေးနိုင်ပြီး ထိုမှတစ်ဆင့် မြို့တွင်းမှ လူများက တညီတညွတ်တည်း သယ်ယူသွားရမည် ဖြစ်သည်။

ရှောင်မိုသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက ဆေးပင်များရှာဖွေကာ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ပြုခဲ့သူဖြစ်ပြီး ကြီးပြင်းလာသောအခါ ဆေးကျမ်းအချို့ကို ဖတ်ရှုခဲ့သဖြင့် ဆေးပညာအချို့ကို နားလည်ထားသည်။

သူ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ သွားရောက်ကာ ရောဂါလက္ခဏာများကို စစ်ဆေးခဲ့သည်။ အကြောင်းရင်းကို ရှာဖွေတွေ့ရှိပြီးနောက် ရှောင်မိုက ရေအေးကို တိုက်ရိုက်မသောက်ဘဲ ကျိုချက်ပြီးမှသာ သောက်ရန် တိုက်တွန်းခဲ့ပြီး ကူးစက်ခံရသူများကို သီးခြားဇုန်များတွင် ခွဲခြားထားရှိကာ ကပ်ရောဂါ ကာကွယ်ရေး လမ်းညွှန်ချက် အမျိုးမျိုးကို ချမှတ်ခဲ့သည်။

နန်းတော်မှ စေလွှတ်လိုက်သော ဆေးပညာကျောင်း မှ ကျင့်ကြံသူများ ရွှယ်ယန်ခရိုင်ခွဲသို့ ရောက်ရှိလာပြီး ဖြေရှင်းနည်းတစ်ခုကို ကမ်းလှမ်းခဲ့သော်လည်း သူတို့၏ ဆေးညွှန်းထဲရှိ ဆေးဘက်ဝင်ပစ္စည်းများမှာ ဈေးအရမ်းကြီးလွန်းသဖြင့် ရှားပါးနေပြီး လူအများအပြားက မဝယ်နိုင်ကြပေ။

ထို့ကြောင့် ရှောင်မိုက အစားထိုး ဆေးပင်များကို ကြိုးကြိုးစားစား ရှာဖွေခဲ့ပြီး ထို ဆေးပညာကျောင်း မှ ကျင့်ကြံသူ နှင့်အတူ ဆေးပင်ရာပေါင်းများစွာကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ မြည်းစမ်းကြည့်ခဲ့သည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဆေးပညာကျောင်း မှ ကျင့်ကြံသူ ရှိနေသဖြင့် သူတို့ကို စားရုံဖြင့် သူ သေဆုံးမည်မဟုတ်ပေ။

နောက်ဆုံးတွင် ရှောင်မိုသည် ရောဂါကို ကုသရာတွင် အလွန် ထိရောက်မှုရှိကြောင်း သက်သေပြနိုင်သည့် နှင်းဖြူပန်းမှ ဒြပ်စင်များကို ထုတ်ယူနိုင်ခဲ့သည်။

နှစ်ဝက်နီးပါးခန့် ရှောင်မိုသည် တစ်နေ့လျှင် နှစ်နာရီခွဲထက် ပိုမအိပ်ခဲ့ရဘဲ အားလပ်ချိန်ရတိုင်း လူနာများကြားထဲသို့ သွားရောက်လေ့လာခဲ့သည်။

ထို ဆေးပညာကျောင်း မှ ကျင့်ကြံသူ သည် ရှောင်မိုကို ကုသပေးရန်ပင် ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်သည်။

သို့သော် ရှောင်မိုက လုံးဝ နေမကောင်း မဖြစ်ခဲ့ပေ။

ရှောင်မိုတွင် တောင်တန်းများနှင့် မြစ်များ၏ ကံကြမ္မာ ရှိနေသော်လည်း တောင်တန်းများနှင့် မြစ်များ၏ ကံကြမ္မာက အရာရှိများကို အသက်အန္တရာယ်ရှိသော ရောဂါများမှ မကာကွယ်ပေးနိုင်ပေ။

သူက တကယ်ကို ကံကောင်းတယ်လို့ပဲ ပြောရမှာပေါ့။