အခန်း (၅၉-၆၀)

အခန်း (၅၉)

ငါးလခွဲအကြာတွင် ရွှယ်ယန်ခရိုင်ခွဲရှိ ကပ်ရောဂါမှာ အများစု ငြိမ်သက်သွားခဲ့သည်။

ရှောင်မို လုပ်ဆောင်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးကို သာမန်ပြည်သူများက မြင်တွေ့ခဲ့ကြသည်။

ပြည်သူများက ရှောင်မို အသက်ရှင်လျက် ရှိနေစဉ်မှာပင် သူ့အတွက် နတ်ကွန်းများကို အလိုအလျောက် တည်ဆောက်ပေးခဲ့ကြသည်။

ရှောင်မိုသည် ရွှယ်ယန်ခရိုင်ခွဲ၏ ဒုတိယအာဏာရှိသူသာ ဖြစ်သော်လည်း သာမန်ပြည်သူ အများစု၏ ရင်ထဲတွင် ရွှယ်ယန်ခရိုင်ခွဲ၏ ပထမအာဏာရှိသူက မည်သူဖြစ်ကြောင်းကို မေ့လျော့နေကြပြီ ဖြစ်သည်။

ရွှယ်ယန်ခရိုင်ခွဲ၏ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးချုပ် အနေဖြင့်မူ ဘာကန့်ကွက်စရာမှ မရှိပါချေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရှောင်မို၏ အနာဂတ် အောင်မြင်မှုများက ဒေသတွင်းမှာတင် ရပ်တန့်နေမည်မဟုတ်ဘဲ မြင့်မားလှသော နန်းတွင်းတွင် ဖြစ်လာမည်ကို သူ သိထားသောကြောင့်ပင်။

ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် ရှောင်မိုက အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ငြင်းပယ်ခဲ့သော်လည်း သာမန်ပြည်သူများက လုံးဝ နားမထောင်ခဲ့ကြပေ။

ထို့ကြောင့် ရွှယ်ယန်ခရိုင်ခွဲ တစ်ဝန်းရှိ နေရာအသီးသီးတွင် နတ်ကွန်းများ တည်ဆောက်ခဲ့ကြပြီး ယင်းတို့ တစ်ခုစီတွင် လက်တစ်ဖက်က စာအုပ်ကိုကိုင်ကာ ကျန်လက်တစ်ဖက်က ဆေးပင်များကို ကိုင်ထားသော စာသင်သားတစ်ဦး၏ ပုံစံကို ထုလုပ်ထားကြသည်။

သူ့အပေါ်သို့ တောင်တန်းများနှင့် မြစ်များ၏ ကံကြမ္မာများ ပို၍ပို၍ ကျရောက်လာနေသည်ကို ရှောင်မို ရှင်းလင်းစွာ ခံစားသိရှိနိုင်ခဲ့သည်။

"မြစ်ဝါမြစ်ရေ ကောင်းကင်ယံမှ ကျဆင်းလာ၊ ပင်လယ်ဆီသို့ အပြေးအလွှားသွား၊ ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာ။"

တစ်ခါက သူ၏ အရာရှိကျင့်စဉ်ပညာရပ်ကို စမ်းသပ်ရန်အတွက် ရှောင်မိုသည် ရွှယ်ယန်ခရိုင်ခွဲရှိ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော သားရဲ တစ်ကောင်ကို အထူးတလည် သွားရောက် သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်။

ရှောင်မို ကဗျာတစ်ပုဒ် ရွတ်ဆိုပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကောင်းကင်ကြီး စုတ်ပြဲသွားပြီး အတုအယောင် မြစ်ဝါမြစ်ရေများ ထွက်ပေါ်လာကာ ထို ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော သားရဲ ကို တစ်စစီ ကြေမွသွားစေခဲ့သည်။

သို့သော် ထို့နောက်ပိုင်းတွင် သူ၏ တောင်တန်းများနှင့် မြစ်များ၏ ကံကြမ္မာ အတော်များများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ဟု ရှောင်မို ခံစားလိုက်ရပြီး မူလအခြေအနေသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိရန် ရက်အနည်းငယ် အချိန်ယူခဲ့ရသည်။

နှစ်နှစ်အကြာတွင် ယခင် ရွှယ်ယန်ခရိုင်ခွဲ၏ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးချုပ်သည် ချင်းယန်ပြည်နယ်သို့ ပြောင်းရွှေ့ခံရပြီး ရှောင်မိုက ရွှယ်ယန်ခရိုင်ခွဲ၏ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးချုပ် ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ရှောင်မို တာဝန်ထမ်းဆောင်သည့် သုံးနှစ်တာကာလအတွင်း ရွှယ်ယန်ခရိုင်ခွဲသည် နိုင်ငံရေးအရ အလွန် တည်ငြိမ်အေးချမ်းခဲ့ပြီး အိမ်ထောင်စုများမှာ တံခါးများကို သော့ခတ်ထားရန် မလိုအပ်သလို လမ်းပေါ်တွင် ကျပျောက်နေသော ပစ္စည်းများကိုလည်း မည်သူမျှ ကောက်ယူခြင်း မရှိကြပေ။

ရွှယ်ယန်ခရိုင်ခွဲရှိ ပြည်သူများက အုပ်ချုပ်ရေးမှူးချုပ်ရှောင်ကို အကန့်အသတ်မရှိ ဆက်လက် တာဝန်ထမ်းဆောင်စေချင်ကြသည်။

ရွှယ်ယန်ခရိုင်ခွဲတွင် အုပ်ချုပ်ရေးမှူးချုပ်ရှောင်သည် ဖြောင့်မတ်သော အရာရှိတစ်ဦးကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။

သို့သော် လူအများအပြားကို စိတ်ရှုပ်ထွေးစေသည့်အရာတစ်ခု ရှိနေခဲ့သည်-

အုပ်ချုပ်ရေးမှူးချုပ်ရှောင်သည် အသက် နှစ်ဆယ်ကျော်အရွယ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ အိမ်ထောင်ကျသင့်သည့် အရွယ်ပင်ဖြစ်သည်။

သို့သော် အုပ်ချုပ်ရေးမှူးချုပ်ရှောင်က ဘာကြောင့် အမြဲတမ်း တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်နေရတာလဲ။

တကယ်တော့ ရွှယ်ယန်ခရိုင်ခွဲရှိ ထင်ရှားသော မိသားစုများစွာလည်း စိတ်ရှုပ်ထွေးနေကြပြီး ရှောင်မိုက သင့်တော်သောသူ မတွေ့သေး၍ဟု ထင်ကာ သူတို့အားလုံးက သူတို့၏ သမီးများကို ရှောင်မိုနှင့် မိတ်ဆက်ပေးခဲ့ကြသည်။

သို့သော် ရှောင်မိုက အားလုံးကို ယဉ်ကျေးစွာ ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် ရှောင်မိုနှင့် ပတ်သက်သည့် သတင်းများက ပြည်သူများကြားတွင် ပို၍ပို၍ ပျံ့နှံ့လာခဲ့သည်။

တကယ်တော့ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးချုပ်ရှောင်က ဆင်းရဲတဲ့ မိသားစုကနေ ဆင်းသက်လာတာဖြစ်ပြီး ဆင်းရဲတဲ့ စာသင်သားတစ်ယောက်လို့တောင် မသတ်မှတ်နိုင်ပါဘူးတဲ့။

အုပ်ချုပ်ရေးမှူးချုပ်ရှောင်မှာ ငယ်သူငယ်ချင်း ချစ်သူလေး တစ်ယောက်ရှိပြီး သူတို့နှစ်ယောက်က အတူတကွ ကြီးပြင်းလာကြကာ အပြစ်ကင်းစင်ပြီး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အားကိုးရင်း ခွဲမရအောင် နေခဲ့ကြတာတဲ့။

သူတို့ ကြီးပြင်းလာပြီးနောက် အုပ်ချုပ်ရေးမှူးချုပ်ရှောင်က နန်းတွင်းစာမေးပွဲ အောင်မြင်ခဲ့ပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ငယ်ချစ်သူလေးကတော့ ကျင့်ကြံဖို့ နတ်ဘုရားတစ်ပါးနဲ့အတူ ထွက်သွားခဲ့လို့ နတ်ဘုရားနဲ့ သာမန်လူတွေရဲ့ လောကတွေ ထာဝရ ကွဲကွာသွားခဲ့ရတယ်တဲ့။

ဒါပေမဲ့ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးချုပ်ရှောင်ကတော့ သူမ ပြန်လာမယ့်အချိန်ကို အမြဲတမ်း စောင့်နေပြီး တခြား ဘယ်မိန်းမကိုမှ လက်မထပ်ချင်ဘူးတဲ့။

"အုပ်ချုပ်ရေးမှူးချုပ်ရှောင်ရဲ့ ဇာတ်လမ်း" က ပို၍ပို၍ ကျယ်ပြန့်စွာ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ပြီး စာသင်သားများစွာက လူကြိုက်များသော ဝတ္ထုတိုများအဖြစ်ပင် ရေးသားခဲ့ကြသည်။

ဤကဲ့သို့ ချဲ့ကားရေးသားထားသော ဇာတ်လမ်းများကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် ရှောင်မိုမှာ ရယ်ချင်စိတ်လည်းဖြစ်၊ မတတ်နိုင်သလိုလည်း ခံစားရသည်။

"သခင်ကြီး... သခင်ကြီး လိုချင်တဲ့ ကွေဟွာလက်ဖက်ရည်ကို ကျွန်မတို့ ဝယ်လာခဲ့ပါပြီ။"

ရွှယ်ယန်ခရိုင်ခွဲရှိ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးချုပ်၏ အိမ်တော်တွင် ရှောင်မို စာဖတ်နေစဉ် အစေခံမလေး နှစ်ယောက်က လက်ဖက်ရည် နှစ်ထုတ်ကို ကိုင်ကာ ခြံဝင်းထဲသို့ ဝင်လာကြသည်။

"အင်း။" ရှောင်မိုက ခေါင်းမမော့ဘဲ စာအုပ်ကို လှန်လှောရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ပိုက်ဆံပေးခဲ့လား။"

"ဟုတ်ကဲ့ သခင်ကြီး၊ ပေးခဲ့ပါတယ်။" ကိုက်တျဲ က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ဝမ်ယွဲ့က ထပ်ဖြည့်ပြောလိုက်သည်။ "အစတုန်းက ဆိုင်ရှင်လီက ပိုက်ဆံမယူချင်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မတို့က အများကြီး ဖျောင်းဖျလိုက်မှ နောက်ဆုံးတော့ သဘောတူသွားတယ်။"

"ကောင်းတာပေါ့၊ မင်းတို့ သွားလို့ရပြီ။"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ သခင်ကြီး။" အစေခံမလေး နှစ်ယောက်က ဦးညွှတ်ပြီး လက်ဖက်ရည်ကို ချထားခဲ့သော်လည်း ချက်ချင်း မထွက်သွားဘဲ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် တွန်းနေကြသည်။

ရှောင်မို ခေါင်းမော့ကာ ကိုက်တျဲနှင့် ဝမ်ယွဲ့တို့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "တခြား တစ်ခုခု ရှိသေးလို့လား။"

"ဟင့်အင်း..." ကိုက်တျဲ အလျင်အမြန် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ကျွန်မမှာ ဘာမှမရှိပါဘူး..."

ရှောင်မို ပြုံးလိုက်သည်။ "ဒါဆို ဘာလို့ အဲဒီမှာ ရပ်နေကြတာလဲ။"

"ကျွန်မ..." ကိုက်တျဲ၏ မျက်နှာ နီရဲသွားပြီး သတ္တိမွေးကာ ပြောလိုက်သည်။ "သခင်ကြီး... ကျွန်မ... ကျွန်မ သခင်ကြီးကို တစ်ခုလောက် မေးလို့ ရမလားဟင်။"

"အင်း။"

ဝမ်ယွဲ့က အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။ "သခင်ကြီး... မကြာသေးခင်က ကောလာဟလတွေ ထွက်နေတယ်... သခင်ကြီးမှာ ထာဝရရှင်သန်ခြင်းဂိုဏ်းကို ဝင်သွားတဲ့ ငယ်ချစ်သူလေး တစ်ယောက်ရှိတယ်၊ သခင်ကြီးက သူမ ပြန်လာမယ့်အချိန်ကို စောင့်နေလို့ အိမ်ထောင်မပြုသေးတာဆို... အဲဒါ တကယ်ပဲလားဟင်။"

တကယ်တော့ ကိုက်တျဲနှင့် ဝမ်ယွဲ့တို့က သူတို့၏ သခင်ကြီးမှာ ချဉ်းကပ်ရလွယ်ကူသူဖြစ်ကြောင်း ခံစားရသဖြင့် ဤကဲ့သို့သော မေးခွန်းမျိုးကို မေးရဲခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤသည်မှာ သူတို့က ရှောင်မိုကို မလေးစား၍တော့ မဟုတ်ပေ။ ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် သူတို့၏ သခင်ကြီးမှာ လောကတွင် အကောင်းဆုံးသော အမျိုးသားဖြစ်သည်ဟု သူတို့ ခံစားကြရသည်။

စာအုပ်တွေထဲမှာ ဖော်ပြထားတဲ့ ကျောက်စိမ်းလို နူးညံ့သိမ်မွေ့တဲ့ လူကြီးလူကောင်း ဆိုတာ ဒါထက် ပိုမကောင်းနိုင်ပါဘူး။

ရှောင်မို ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "အဲဒီ ကောလာဟလတွေက အရမ်းကို ချဲ့ကားလွန်းပါတယ်။ အမှန်တရားက သိပ်မပါပါဘူး။"

"ဒါဆို သခင်ကြီး... သခင်ကြီးက ဘာလို့ အခုထိ အိမ်ထောင်မပြုသေးတာလဲ" အစေခံမလေး နှစ်ယောက်က သူတို့၏ မျက်ဝန်းများတွင် နားမလည်နိုင်မှုများ အပြည့်ဖြင့် မေးလိုက်ကြသည်။

ရှောင်မို ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ စာအုပ်ကို လိပ်ကာ သူတို့ တစ်ယောက်ချင်းစီ၏ ခေါင်းကို ခပ်ဖွဖွလေး ခေါက်လိုက်သည်။

"ဘာလို့လဲဆိုတော့... ခုထက်ထိအိပ်ပုပ်ကြီးနေတဲ့ ငတုံးမလေးတစ်ယောက်ရှိနေလို့လေ။

သူမ နိုးလာမယ့်အချိန်ကို ငါ စောင့်နေတာပါ..."

အခန်း ၆၀ သူက ဝတ်ရုံစိမ်းနဲ့ဆို အကြည့်ကောင်းဆုံးပဲ

ကွင်းပြင်ထဲတွင် ရှောင်မိုသည် ဘဝတစ်ရာကျမ်းထဲမှ သူ၏ အသိစိတ်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ချိန်မှာပင် စာသားတစ်ကြောင်းက သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ပေါ်လာသည်။

【ပိုင်ရှင်သည် ဘဝတစ်ရာကျမ်းနှင့် လက်တွေ့ကမ္ဘာကြားရှိ အဆတစ်ရာ အချိုးအစားနှင့် အပြည့်အဝ အသားကျသွားပြီ ဖြစ်သည်။

ဘဝတစ်ရာကျမ်းနှင့် လက်တွေ့ကမ္ဘာ အချိန်ကြားရှိ အချိန်အချိုးအစားကို ဖွင့်လှစ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

ဘဝတစ်ရာကျမ်းနှင့် လက်တွေ့ကမ္ဘာကြားရှိ အချိန်အချိုးအစားကို ၁၀၀၀:၁ အထိ တိုးမြှင့်နိုင်သည်။

ဘဝတစ်ရာကျမ်းတွင် နှစ်တစ်ထောင်ဆိုလျှင် လက်တွေ့ကမ္ဘာတွင် တစ်နှစ် ဖြစ်သည်။

ပိုင်ရှင်သည် မိမိ၏ အသိစိတ်အပေါ် အခြေခံ၍ မတူညီသော အချိန်အချိုးအစားများကို ရွေးချယ်နိုင်သည်။

မှတ်ချက်- ဘဝတစ်ရာကျမ်းသည် ပိုင်ရှင်ကို အကန့်အသတ်ဖြင့်သာ အကာအကွယ်ပေးသည်။ ကျေးဇူးပြု၍ သင့်၏ ခံနိုင်ရည်စွမ်းအားအပေါ်တွင်မူတည်ပြီး ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ပါ။ အကယ်၍ ပိုင်ရှင်က အလွန်မြင့်မားသော အချိန်အချိုးအစားကို ရွေးချယ်ပါက ပိုင်ရှင် ဘဝတစ်ရာကျမ်းမှ ထွက်ခွာလာချိန်တွင် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း နှစ်တစ်ထောင် ကုန်လွန်သွားသကဲ့သို့ မူးဝေသော ခံစားချက်ကို ကြုံတွေ့ရနိုင်ခြေ မြင့်မားပြီး ၎င်းက နတ်ဘုရားဝိညာဉ်အပေါ် ကြီးမားသော သက်ရောက်မှုကို ဖြစ်စေလိမ့်မည်။】

သူ၏ စိတ်ထဲရှိ စာသားများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ရှောင်မို၏ ရင်ထဲတွင် ပျော်ရွှင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။

ဘဝတစ်ရာကျမ်းနှင့် လက်တွေ့ကမ္ဘာကြားရှိ အချိန်အချိုးအစား တိုးလာခြင်းက သူ ဆုလာဘ်များကို ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ ရနိုင်သည်ဟူသော အဓိပ္ပာယ်ပင် ဖြစ်သည်။

သေချာသည်မှာ ဘဝတစ်ရာကျမ်းထဲရှိ အချိန်စီးဆင်းမှုမှာ နေ့စဉ်ဘဝအတိုင်းပင် မပြောင်းလဲဘဲ ရှိနေသည်။

ထို့ကြောင့် ဘဝတစ်ရာကျမ်းက ယင်းထဲတွင် နှစ်တစ်ထောင် ဖြတ်သန်းပြီးနောက် လက်တွေ့လောကသို့ ပြန်လာချိန်တွင် တစ်နှစ်သာ ကုန်လွန်နေသည်ကို တွေ့ရပါက... ဤသက်ရောက်မှုက နတ်ဘုရားဝိညာဉ်အပေါ် တကယ်ကို ကြီးမားမည်ဖြစ်ပြီး လူတစ်ယောက်ကို ချက်ချင်းပင် ရူးသွပ်သွားစေနိုင်သည်ကို စိုးရိမ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အချိန်အချိုးအစား တိုးလာခြင်းက သူ့အတွက် အကျိုးရှိစေသည်။

အသက်ပြင်းပြင်းရှူကာ ရှောင်မို မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ဓားသိုင်း စတင် လေ့ကျင့်တော့သည်။

လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ရှောင်မိုသည် ချီသန့်စင်ခြင်းအဆင့် ၏ ပထမအဆင့်သို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။

သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းက မနှေးကွေးသော်လည်း ထူးခြားသော ပါရမီရှင်ဟုလည်း မခေါ်နိုင်ပေ။

အချိန်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် သူ ချီသန့်စင်ခြင်းအဆင့် ၏ ဒုတိယအဆင့်သို့ ဝင်ရောက်နိုင်လောက်သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ချီသန့်စင်ခြင်းအဆင့် မှာ ကျင့်ကြံရန် အလွယ်ကူဆုံး ဖြစ်သည်။ ဝိညာဉ်အမြစ် ရှိနေသရွေ့ ကျင့်ကြံသူ အများစုသည် ချီသန့်စင်ခြင်းအဆင့် ကိုးအထိ ကျင့်ကြံနိုင်သည်။

သို့သော် ထိုအဆင့်ကို ကျော်လွန်သွားပါက အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း မှာ ခက်ခဲသွားလိမ့်မည်။

အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း မှာ ကျင့်ကြံသူများအတွက် ကြီးမားသော အတားအဆီးတစ်ခု ဖြစ်သည်။

အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း သို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း ဆေးလုံးကို အသုံးပြုလျှင်တောင် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း အောင်မြင်နိုင်ခြေကို ဆယ်ပုံနှစ်ပုံ သို့မဟုတ် သုံးပုံခန့်သာ တိုးမြှင့်ပေးနိုင်ပြီး ပိုအရေးကြီးသည်မှာ မိမိကိုယ်ကိုသာ အားကိုးရမည် ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း မှာ တစ်ကြိမ်သာ ဖြစ်ပွားသည်။

အကယ်၍ တစ်ကြိမ် ကျရှုံးသွားပါက နောက်ပိုင်းတွင် အခြေခံ ထပ်မံ တည်ဆောက်ရန် ကြိုးစားခြင်းက...

မဖြစ်နိုင်သည်တော့ မဟုတ်သော်လည်း ကောင်းကင်ဘုံသို့ တက်လှမ်းရသကဲ့သို့ ခက်ခဲလှသည်။

အကယ်၍ ရှောင်မိုက ဥပမာပေးရမည်ဆိုလျှင် သူ၏ ယခင်ဘဝက နိုင်ငံတော် ဘောလုံးအသင်း ကမ္ဘာ့ဖလားသို့ ဝင်ရောက်ယှဉ်ပြိုင်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း ပြီးနောက် ထာဝရရှင်သန်ခြင်းဂူ ဖွင့်လှစ်ခြင်း လာသည်။

ချီသန့်စင်ခြင်းအဆင့်၊ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း၊ ထာဝရရှင်သန်ခြင်းဂူ — ၎င်းတို့ကို အောက်ပိုင်းအဆင့်သုံးခု ဟု ခေါ်သည်။

ထာဝရရှင်သန်ခြင်းဂူ ပြီးမှသာ နဂါးတံခါးအဆင့် သို့ ရောက်ရှိသည်။

နဂါးတံခါးအဆင့် မှာ အလယ်ပိုင်းအဆင့်သုံးခု ၏ ပထမဆုံး အဆင့်ဖြစ်ပြီး နောက်ထပ် ခက်ခဲသော အတားအဆီးတစ်ခု ဖြစ်သည်။

"ယန်ရှန်အောက် က နဂါးတံခါးအဆင့် ကို ဘယ်လိုလုပ် ရောက်သွားတာလဲ။" ရှောင်မို အနည်းငယ် မတတ်နိုင်သလို ခံစားလိုက်ရသည်။

အကယ်၍ သူက သူ့ကို နန်းတော်ထဲသို့ ဆင့်ခေါ်ပြီး လျှို့ဝှက် လုပ်ကြံမည်ဆိုလျှင်တောင် မည်မျှပင် မမျှော်လင့်ထားသောအရာ ဖြစ်ပါစေ သူ နဂါးတံခါးအဆင့် သို့ ရောက်ရှိရန် လိုအပ်ဦးမည်ဟု ရှောင်မို ခံစားမိသည်။

သို့သော် ချင်ရီ နှင့် ရုရွှယ် တို့ကဲ့သို့ ကောင်းကင်ဘုံ၏ သမီးတော်များနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်း ပါရမီဖြင့်ဆိုလျှင် နှစ်မည်မျှ ကြာမည်ကို တကယ်ပင် မသိနိုင်ဟု ရှောင်မို ခံစားမိသည်။

"ဒါ့အပြင် ဒီလောကမှာ ဧကရာဇ်ကျင့်စဉ်ပညာရပ်တွေ လည်း မရှိတော့ဘူး..."

ထိုအရာကို တွေးမိသောအခါ ရှောင်မို၏ ရင်ထဲတွင် နောက်ထပ် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိပြန်သည်။

ရှောင်မို ဘဝတစ်ရာကျမ်း မှ ထွက်လာသောအခါ နန်းတော်ရှိ စာကြည့်တိုက်သို့ သွားရောက်ကာ ရှေးဟောင်း စာအုပ်အချို့ကို ဖတ်ရှုခဲ့သည်။

လွန်ခဲ့သော အချိန်အတော်ကြာက ဧကရာဇ်များသည် အရာရှိကျင့်စဉ်ပညာရပ်များကို အသုံးမပြုနိုင်သော်လည်း ဧကရာဇ်ကျင့်စဉ်ပညာရပ်များကို အသုံးပြုနိုင်ကြောင်း ဒဏ္ဍာရီများတွင် ရေးတေးတေး မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။

သို့သော် ယခုအခါ ဧကရာဇ်များတွင် ဧကရာဇ်ကျင့်စဉ်ပညာရပ်များပင် မရှိတော့ပေ。

အကယ်၍ ထိုအရာက ဒဏ္ဍာရီသက်သက် မဟုတ်ခဲ့ဘဲ အရင်က ဧကရာဇ်များ တကယ်ပဲ ဧကရာဇ်ကျင့်စဉ်ပညာရပ်များကို အသုံးပြုနိုင်ခဲ့သည် ဆိုလျှင်။

ထို့နောက် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ နိယာမများ ကို ပြောင်းလဲစေပြီး ဧကရာဇ်များကို ကန့်သတ်လိုက်သည့် ဖြစ်ရပ်အချို့ကြောင့် ဖြစ်ရမည်။

သို့သော် ဤလောက၏ အရာရှိကျင့်စဉ်ပညာရပ်များမှာ တည်ရှိနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

ဧကရာဇ်သည် လူတစ်ဦးကို ရာထူးမှ ဖယ်ရှားခြင်းဖြင့် ထိုလူ၏ တောင်တန်းများနှင့် မြစ်များ၏ ကံကြမ္မာကို ဖယ်ရှားနိုင်သည်။

ပြဿနာမှာ ယန်ရှန်အောက် သည် တောင်တန်းများနှင့် မြစ်များ၏ ကံကြမ္မာ နှင့် သိပ်ပြီး မသက်ဆိုင်ဘဲ သူကိုယ်တိုင် နဂါးတံခါးအဆင့် သို့ ကျင့်ကြံခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ကျိုးတိုင်းပြည် က မိမိကိုယ်မိမိ မဟာကျိုးဟု ခေါ်ဝေါ်သော်လည်း တကယ်တမ်းတွင် သာမန် မင်းဆက် တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သည်။

ဘဝတစ်ရာကျမ်း ထဲရှိ ချီတိုင်းပြည်နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ၎င်းမှာ နိုင်ငံငယ်လေးတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

လက်ရှိတွင် ကျိုးတိုင်းပြည်၏ နိုင်ငံတော် ကံကြမ္မာ မှာ ထိုးကျနေပြီး မကြာမီ ပြိုလဲတော့မည့် လက္ခဏာများ ပြသနေသည်မှာ ဆိုဖွယ်ရာပင် မရှိတော့ပေ။

ထို့ကြောင့် ရှောင်မိုက နန်းရင်းဝန် တစ်ယောက်ကို အသစ် ပြန်လည် ခန့်အပ်မည်ဆိုလျှင်တောင် သူတို့၏ အဆင့် မှာ အလွန်ဆုံး ထာဝရရှင်သန်ခြင်းဂူ ပြီးပြည့်စုံခြင်းအဆင့် တွင်သာ ရှိမည်ဖြစ်ပြီး... အကယ်၍ သူသာ နန်းရင်းဝန် တစ်ယောက်ကို အသစ် ပြန်လည် ခန့်အပ်ရဲပါက နောက်နေ့တွင် နန်းတွင်းအစေခံတစ်ဦး၏ လည်ပင်းညှစ် သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံရနိုင်ခြေ ရှိသည်။

"ထားလိုက်တော့၊ ဒီကိစ္စတွေကို ငါ မတွေးတော့ဘူး။ ငါ တစ်လှမ်းချင်းစီပဲ သွားတော့မယ်၊ ဓားသိုင်းကို သေချာ လေ့ကျင့်မယ်၊ ပြီးတော့ ဘဝတစ်ရာကျမ်း ဆီကနေ ဆုလာဘ်တွေ ပိုရအောင် ကြိုးစားမယ်။"

ရှောင်မိုသည် ဓားသိုင်းကို အာရုံစိုက် လေ့ကျင့်တော့သည်။

တစ်နာရီအကြာတွင်။

ရှောင်မိုမှာ ချွေးများ ရွှဲနစ်နေပြီး ရေချိုးရန်အတွက် အနီးရှိ ချင်းချွမ်နန်းဆောင် သို့ သွားရန် စီစဉ်လိုက်သည်။

ချင်းချွမ်နန်းဆောင်ရှိ စမ်းရေမှာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကို ပြေပျောက်စေသော အာနိသင်ရှိသည်။ ထို ဂိုဏ်းများ၏ ဝိညာဉ်စမ်းရေများနှင့် မယှဉ်နိုင်သော်လည်း ဘာမှမရှိတာထက်တော့ ပိုကောင်းပါသည်။

"အရှင်မင်းကြီး..."

ထိုစဉ် တံခါးအပြင်ဘက်မှ ဝေ့ရွှန်း ၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဝင်ခဲ့" ရှောင်မိုက မက်မွန်သစ်သားဓားကို စင်ပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။

ဝေ့ရွှန်း တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ ရှောင်မိုထံသို့ အပြေးအလွှား လာပြီး ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ "အရှင်မင်းကြီး... စောစောက နန်းရင်းဝန် ရောက်လာပါတယ်။ အရှင်မင်းကြီးက တာအိုကျင့်ကြံနေလို့ အနှောင့်အယှက် မပေးသင့်ဘူးလို့ ကျွန်တော်မျိုး ပြောလိုက်တော့ နန်းရင်းဝန်က ပြန်သွားပြီး အရှင်မင်းကြီးကို စကားတချို့ ပါးလိုက်ဖို့ ကျွန်တော်မျိုးကို ပြောသွားပါတယ်။"

"ဘာစကားတွေလဲ။" ရှောင်မိုက အဝတ်စတစ်စကို ယူကာ သူ၏ နဖူးမှ ချွေးပူများကို သုတ်လိုက်သည်။

"နန်းရင်းဝန်က ပြောတယ်... နောက်ဆယ်ရက်လောက်နေရင် ဓားတစ်သောင်းဂိုဏ်း က အကြီးအကဲဟွမ် မဟာကျိုး ရဲ့ မြို့တော်ကို ရောက်လာဖို့ ရှိတယ်တဲ့၊ အဲဒီအခါကျရင် အရှင်မင်းကြီးအနေနဲ့ ကျင့်ကြံတာကို ခဏရပ်ဖို့ မေ့မသွားစေချင်ဘူးတဲ့၊ ပြီးတော့ အကြီးအကဲဟွမ်ကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ကြိုဆိုရမယ်လို့ ပြောသွားပါတယ်။"

ဝေ့ရွှန်းက သတိထား၍ ပြောလိုက်သည်။

ရှောင်မို မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ "ငါသိပြီလို့ သူ့ကို ပြန်သွားပြောလိုက်။"

"မှန်လှပါ အရှင်မင်းကြီး။" ဝေ့ရွှန်းက နောက်ဆုတ်ရန် အလျင်အမြန် ပြင်လိုက်သည်။

"နေဦး။"

"အရှင်မင်းကြီး ဘာအမိန့်များ ရှိလို့ပါလဲ ခင်ဗျာ။"

"အဲဒီ အကြီးအကဲဟွမ်က ဘယ်လိုလူမျိုးလဲဆိုတာ သွားစုံစမ်းကြည့်ချေ။"

"မှန်လှပါ အရှင်မင်းကြီး။"