အခန်း (၁၂၁-၁၂၂)
Vol. 7 Ch. 121-122
အခန်း (၁၂၁) - စုပေါင်အာ
လင်းကျင်းအနေဖြင့် ကျင့်ကြံသူများအသင်းထဲတွင် ဆရာတင်ရန် မလိုလားပေ။
သားရဲပြတိုက်က သူ့ကို ပေးအပ်ထားသည့် သွေးစာချုပ်ကျင့်စဉ်များမှာ ရှေးဟောင်းခေတ်ကတည်းက တည်ရှိခဲ့သော အဆင့်မြင့် နည်းစနစ်များ ဖြစ်ကြသည်။ သို့ဖြစ်ရာ သူသည် အဘယ်ကြောင့် ဆရာတစ်ယောက် ရှာနေဦးမည်နည်း။
အကယ်၍ သူ ဆရာတင်လိုက်လျှင် ၎င်းမှာ သူ့အတွက် ချုပ်နှောင်မှုတစ်ခု ဖြစ်လာပြီး လွတ်လပ်စွာ သွားလာလှုပ်ရှားမှုကို ကန့်သတ်ခံရပေလိမ့်မည်။
ဒါဟာ တကယ်ကို မထိုက်တန်ပေ။
လုံးဝကို မထိုက်တန်ခြင်း ဖြစ်၏။
ထို့ပြင် သူ၏ လျှို့ဝှက်ချက်များ ပေါက်ကြားသွားနိုင်သည့် အန္တရာယ်လည်း ရှိနေသေးသည်။
ထို့ကြောင့် လင်းကျင်း၏ လက်ရှိ ဗျူဟာမှာ ဆရာမတင်ဘဲ နေရန်သာ ဖြစ်၏။ ယခုမှစ၍ သူသည် တပည့်များ ပြိုင်ပွဲတွင် နဂါးသွေးဆေးလုံးကို ရရှိသည့်နေ့အထိ လူမသိအောင် အေးအေးဆေးဆေးသာ နေထိုင်သွားမည် ဖြစ်သည်။
ဆေးလုံးရပြီးလျှင်တော့ သူ ဤကျင့်ကြံသူများအသင်းမှ နုတ်ထွက်သွားလျှင်ပင် ရပေသည်။
သို့သော် ဆရာမ လော့ပေဟယ်ကတော့ လင်းကျင်းကို ပြိုင်ဘက်ကို အထင်မသေးရန် သတိပေးခဲ့၏။
ရန်ကျဲသည် ကံကောင်းရုံသက်သက်ဖြင့် နံပါတ်တစ် တပည့် ဖြစ်လာခြင်း မဟုတ်သည်မှာ သေချာသည်။ ၎င်းအပြင် သူ၏ဆရာမှာ မေပယ်မြို့ ကျင့်ကြံသူများအသင်း၏ အတော်ဆုံး ပညာရှင်ကြီး ရဲ့ယွီကျိုး ဖြစ်နေပြန်သည်။ သူတို့သည် ယခုအချိန်တွင် တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံရင်း ပညာရပ်သစ်များကို ဖော်ထုတ်နေကြခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။
လင်းကျင်းအနေဖြင့် ယခုမှစ၍ သတိကြီးစွာ ထားရပေတော့မည်။
ဗျူဟာကို ချမှတ်ပြီးနောက်တွင်တော့ နည်းဗျူဟာပိုင်းကို အာရုံစိုက်ရမည့် အချိန်ဖြစ်၏။
တပည့်များ ပြိုင်ပွဲတွင် ရန်ကျဲသည် လင်းကျင်း၏ အဓိက ပြိုင်ဘက် ဖြစ်လာမည်မှာ မြေကြီးလက်ခတ်မလွဲပင်။ အရင်တစ်ခါ သူတို့ ထိပ်တိုက်တွေ့စဉ်က ရစ်ပတ်အပ်နည်းစနစ်ကို သုံးခဲ့သည့်တိုင် နှစ်ဖက်စလုံး ဒဏ်ရာရခဲ့ကြသဖြင့် သူတို့၏ အရည်အချင်းမှာ တန်းတူနီးပါး ရှိသည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။
သို့သော် ၎င်းမှာ ရစ်ပတ်အပ်နည်းစနစ်က အားနည်းသည်ဟု မဆိုလိုပေ။ လင်းကျင်းသည် ထိုနည်းစနစ်၏ အကောင်းဆုံး စွမ်းဆောင်ရည်ကို အသုံးမချနိုင်သေးခြင်းသာ ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် ပြိုင်ပွဲမတိုင်မီ သူ လုပ်ဆောင်ရမည့် အလုပ်မှာ ရစ်ပတ်အပ်နည်းစနစ်ကို ပိုမို ကျွမ်းကျင်အောင် လေ့ကျင့်ရန်ပင် ဖြစ်သည်။
ဒါဟာ တိုက်စစ် ပညာရပ်တစ်ခု ဖြစ်၏။
လင်းကျင်းအနေဖြင့် ခံစစ် ပညာရပ်တစ်ခုလည်း လိုအပ်နေသေးသည်။
ထို့ပြင် သားရဲချင်း ယှဉ်ပြိုင်မှုလည်း ရှိနေသေး၏။
တည့်တည့်တိုက်ရမည်ဆိုလျှင် ရန်ကျဲ၏ သားရဲသည် ရှောင်ဟော့ကို ယှဉ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု လင်းကျင်း မထင်ပေ။
သို့သော် ကျင့်ကြံသူများအသင်း၏ သားရဲချင်း ယှဉ်ပြိုင်မှုဆိုသည်မှာ သားရဲချင်း သက်သက် တိုက်ခိုက်ခိုင်းခြင်း မဟုတ်ပေ။ ပိုင်ရှင်ဖြစ်သူကလည်း သူတို့၏ သားရဲများကို အမျိုးမျိုးသော ဂါထာမန္တန်များဖြင့် ကူညီ ပံ့ပိုးပေးပိုင်ခွင့် ရှိသည်။
ဥပမာအားဖြင့် ‘သွေးဆာခြင်း’၊ ‘ဆင်ပြောင်အားမာန်’၊ ‘လေပွေအာရုံခံ’ နှင့် အခြားသော အလားတူ ဂါထာများစွာ ရှိနေ၏။ ယေဘုယျအားဖြင့် အသုံးပြုလေ့ရှိသော ဂါထာများမှာပင် ဒါဇင်နှင့်ချီ၍ ရှိနေသည်။
မိမိ၏ သားရဲကို စွမ်းအားတိုးအောင် လုပ်ပေးနိုင်သော ဂါထာများမှာ အလွန်ပင် အရေးကြီးလှ၏။
လင်းကျင်းသည် ဤအချက်မှာ သူနှင့် ရန်ကျဲတို့အကြား ကွာခြားချက် ဖြစ်လာနိုင်ကြောင်း သိနေသည်။
ထို့ကြောင့် သူသည် ပြိုင်ပွဲမတိုင်မီ ဤကဏ္ဍကို တိုးတက်အောင် လုပ်ရန် လိုအပ်နေပေပြီ။
လင်းကျင်းသည် ဝိညာဉ်စာကြည့်တိုက်သို့ အလျင်အမြန် သွားလိုက်၏။ ထိုနေရာတွင် ဂါထာမန္တန်များနှင့် ပတ်သက်သော စာအုပ်များစွာ ရှိနေသည်။ ထိုစာအုပ်များထဲမှ အချက်အလက်များနှင့် သားရဲပြတိုက်တွင် ပြသထားသော ဂါထာများကို ပေါင်းစပ်ကာ၊ လင်းကျင်းသည် သူ သင်ယူရမည့် အနည်းငယ်ကို ဂရုတစိုက် ရွေးချယ်တော့မည် ဖြစ်သည်။
ဂါထာများ သင်ယူရာတွင် အရေအတွက်ထက် အရည်အသွေးက ပို၍ အရေးကြီးလှ၏။
လင်းကျင်း ဝိညာဉ်စာကြည့်တိုက်သို့ နောက်ဆုံးအကြိမ် လာခဲ့သည်မှာ နာရီအနည်းငယ်ကသာ ဖြစ်သော်လည်း၊ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူ၏ အဆင့်အတန်းမှာ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
လင်းကျင်း၏ တပည့်ဝတ်စုံပေါ်ရှိ တိမ်တိုက်ပုံစံ လေးခုကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တပည့်များမှာ သူ့ကို လေးစားစွာဖြင့် လမ်းဖယ်ပေးကြ၏။
သွေးစာချုပ် အဆင့် ၄ ဆိုသည်မှာ တပည့်များထဲတွင် အမြင့်ဆုံး အဆင့်အတန်းပင်။ မေပယ်မြို့ ကျင့်ကြံသူများအသင်းတွင် ယနေ့အထိ အဆင့် ၄ သို့ ရောက်ရှိသူ သုံးယောက်သာ ရှိခဲ့ပြီး၊ လင်းကျင်းမှာ ယနေ့တွင် စတုတ္ထမြောက် လူ ဖြစ်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
စာကြည့်တိုက်တွင် တာဝန်ကျနေသော အကြီးအကဲမှာလည်း အံ့ဩတုန်လှုပ်နေဟန် ရှိ၏။ သူသည် လင်းကျင်းကို သေချာကြည့်ပြီးနောက် သဘောတကျဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
အတွင်းထဲသို့ ရောက်သောအခါ လင်းကျင်းသည် ဂါထာမန္တန်ကဏ္ဍသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် သွားလိုက်၏။
လမ်းတစ်လျှောက်တွင် တွေ့သမျှ တပည့်တိုင်းမှာ သူ့ကို လမ်းဖယ်ပေးကြပြီး ဦးညွှတ် နှုတ်ဆက်ကြသည်။ သူ့ကို လှောင်ပြောင်မည့်သူ သို့မဟုတ် နောက်ကွယ်တွင် တိုးတိုးတိတ်တိတ် ပြောမည့်သူ တစ်ဦးမျှ မရှိတော့ပေ။ ကျင့်ကြံသူများအသင်းဆိုသည်မှာ အစွမ်းထက်သူကသာ အရာရာကို လွှမ်းမိုးသည့် နေရာ မဟုတ်ပါလား။
လင်းကျင်း လမ်းလျှောက်နေရင်း ပြတိုက်ထဲရှိ ရှောင်ဟော့၏ အချက်အလက်များကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။
ပြတိုက်၏ သားရဲအပေါ် အကဲဖြတ်ချက်နှင့် ရှင်းလင်းချက်များမှာ အလွန်ပင် အသေးစိတ်လှ၏။
မည်သည့် ဂါထာက ထိုသားရဲအတွက် အထိရောက်ဆုံး ဖြစ်မည်ဆိုသည်ကိုပင် အပြည့်အစုံ ဖော်ပြပေးထားသည်။ တစ်နည်းအားဖြင့် တူညီသော ဂါထာကိုပင် သားရဲအမျိုးမျိုးအပေါ် အသုံးပြုလျှင် ရလဒ်မှာ သိသိသာသာ ကွာခြားနိုင်ပေသည်။
ရှောင်ဟော့မှာ မီးဝံပုလွေဖြစ်ပြီး သူ၏ ဒြပ်စင်မှာ မီးစစ်စစ် ဖြစ်၏။ သူ့အတွက် အသင့်တော်ဆုံး ဂါထာမှာ ‘မီးဝိညာဉ်ပူးကပ်ခြင်း’ ပင် ဖြစ်သည်။
‘မီးဝိညာဉ်ပူးကပ်ခြင်း’ မှာ နှစ်မျိုးသုံး ဂါထာတစ်ခု ဖြစ်၏။ ဆိုလိုသည်မှာ မိမိ၏ သားရဲကို စွမ်းအားတိုးအောင် လုပ်ပေးနိုင်ရုံသာမက၊ ပြိုင်ဘက်၏ သားရဲကိုလည်း မီးတောက်များဖြင့် ဝန်းရံ လောင်မြိုက်စေနိုင်သော ဂါထာ ဖြစ်သည်။
သားရဲအတွက် လိုအပ်သည်နှင့်အမျှ ပြတိုက်သည် ထိုဂါထာ၏ အသေးစိတ် အချက်အလက်များကို အလိုအလျောက် ဖော်ပြပေးမည် ဖြစ်၏။ လင်းကျင်းသည် ပြတိုက်ထဲရှိ ‘မီးဝိညာဉ်ပူးကပ်ခြင်း’ ၏ ဖော်ပြချက်များကို စတင် ဖတ်ရှုလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူသည် ဝိညာဉ်စာကြည့်တိုက်အတွင်းရှိ ထိုဂါထာနှင့် သက်ဆိုင်သော စာအုပ်ကို ရှာဖွေလိုက်၏။
၎င်းနှစ်ခုကို နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လိုက်သောအခါ ပြတိုက်၏ ရှင်းလင်းချက်မှာ သိသိသာသာ ပိုမို အသေးစိတ်လှသည်။ သီအိုရီပိုင်းမှာ သာလွန်ရုံသာမက၊ ဖော်ပြပေးထားသော ကျင့်စဉ်မှာလည်း ပိုမို ‘မြင့်မား’ လှ၏။
တစ်ခုမှာ စာမျက်နှာ အနည်းငယ်သာ ရှိသော စာအုပ်ငယ်လေး ဖြစ်ပြီး၊ အခြားတစ်ခုမှာ စာမျက်နှာ ရာနှင့်ချီ၍ အသေးစိတ် ရှင်းပြထားသော အချက်အလက်များ ဖြစ်သည်။ ဘယ်အရာက ပိုကောင်းသလဲဆိုသည်မှာ ပြောနေစရာပင် မလိုတော့ပေ။
လင်းကျင်းက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး စာကြည့်တိုက်ရှိ ထိုစာအုပ်ကို စင်ပေါ်သို့ ပြန်တင်ရန် ပြင်လိုက်သည်။
သို့သော် ရုတ်တရက် အသံတစ်သံက မေးလိုက်၏။
“အစ်ကို... အစ်ကိုလည်း မီးဝိညာဉ်ပူးကပ်ခြင်းကို သင်မလို့လား”
၎င်းမှာ ကြည်လင်ပြတ်သားသော အသံလေး ဖြစ်၏။ လင်းကျင်း လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ၊ သူ၏ ရင်ဘတ်ခန့်သာ မြင့်သော ကလေးမလေး တစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမသည် အနီရောင် အင်္ကျီနှင့် ဘောင်းဘီကို ဆင်တူ ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဖြူဖွေးနုနယ်သော မျက်နှာလေး ရှိ၏။
အသက်အရွယ်အရ ကြည့်လျှင် ၁၃ နှစ် သို့မဟုတ် ၁၄ နှစ်ခန့်သာ ရှိဦးမည်။ သူထက် သိသိသာသာ ငယ်လှသည်။
သို့သော် ထိုကလေးမလေး ဝတ်ဆင်ထားသော တပည့်ဝတ်စုံပေါ်တွင်လည်း သူ့လိုပင် တိမ်တိုက်ပုံစံ လေးခု ပါရှိနေသည် မဟုတ်ပါလား။
မေပယ်မြို့ ကျင့်ကြံသူများအသင်းတွင် လက်ရှိ အချိန်၌ သွေးစာချုပ် အဆင့် ၄ ရောက်ရှိသူ သုံးဦးသာ ရှိသည်ဟု လုယွန်ဟယ် ပြောခဲ့သည်ကို လင်းကျင်း သတိရလိုက်၏။
ပထမတစ်ယောက်မှာ နံပါတ်တစ် ရန်ကျဲ ဖြစ်ပြီး၊ ဒုတိယတစ်ယောက်မှာ နံပါတ်သုံး လုယွန်ဟယ် ဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးတစ်ယောက်မှာတော့ နံပါတ်နှစ် ဖြစ်သော စုပေါင်အာပင် ဖြစ်၏။
မေးနေစရာ မလိုတော့ပေ၊ ရှေ့က ‘ကလေးမလေး’ မှာ သေချာပေါက် စုပေါင်အာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
သူမက ဤမျှအထိ ငယ်ရွယ်လိမ့်မည်ဟု ဘယ်သူ ထင်ထားပါမည်နည်း။
စုပေါင်အာ၏ ဘေးတွင်တော့ အတော်လေး ကြီးမားသော မီးဝံပုလွေတစ်ကောင် လိုက်ပါလာ၏။
မဟုတ်သေးဘူး... ၎င်းမှာ မီးစစ်စစ် မျိုးစိတ် မဟုတ်ပေ။ လင်းကျင်း၏ လက်ရှိ အရည်အချင်းအရ ပြတိုက်ကို အသုံးမပြုဘဲနှင့်ပင် ဤမီးဝံပုလွေမှာ ဒြပ်စင်နှစ်မျိုး ပါဝင်နေကြောင်း သူ အတွေ့အကြုံအရ သိနိုင်သည်။
ဤမီးဝံပုလွေ၏ နဖူး၊ ကျောနှင့် ခြေဖဝါးများတွင် ပေါက်နေသော အမွှေးအမျှင်များမှာ မီးတောက်ကို ကိုယ်စားပြုသည့် ကြက်သွေးရောင် မဟုတ်ဘဲ၊ စိမ်းဝါရောင် ဖြစ်နေခြင်းပင်။
“ထူးခြားတဲ့ မီးဝံပုလွေတစ်ကောင်လား”
လင်းကျင်း၏ မျက်ဝန်းများ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး သူ ကိုယ့်ဘာကိုယ် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်၏။
စုပေါင်အာက ထိုစကားကို ကြားသွားသဖြင့် အံ့ဩတကြီး ပြန်ပြောလိုက်သည်။
“အစ်ကို... အစ်ကိုက ဒါကို ဘယ်လို သိတာလဲ... ရှောင်ချင်းရဲ့ ဒြပ်စင်အကြောင်းကို ကျွန်မနဲ့ ဆရာမပဲ သိတာလေ... ဆရာမက ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောနဲ့လို့ မှာထားတာကို”
လင်းကျင်းက ပြုံးပြီး ပြန်ထူးလိုက်၏။
သူမ ပြောတာ မှန်ပေသည်။ လူအများစုက ၎င်းကို မျိုးစပ်ထားသော မီးဝံပုလွေတစ်ကောင်ဟုသာ ထင်ကြပေလိမ့်မည်။ သို့သော် လင်းကျင်းကိုတော့ ထိုသို့ လှည့်စား၍ မရနိုင်ပေ။
သူသည် ထိုသားရဲ၏ ခေါင်းကို လှမ်း၍ ပုတ်လိုက်သည်။
စုပေါင်အာ အံ့ဩသွားရသည်မှာ လင်းကျင်းက ထိုသားရဲကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သောအခါ၊ သားရဲမှာ ငြိမ်သက်နေပြီး လင်းကျင်း၏ အပြုအမူကို သဘောကျနေဟန် ရှိခြင်းကြောင့်ပင်။
၎င်းကို မြင်သောအခါ စုပေါင်အာမှာ အားကျသွားသည့် အမူအရာဖြင့် ဆို၏။
“အစ်ကို... ဘယ်လို လုပ်လိုက်တာလဲ... ကျွန်မကလွဲရင် ရှောင်ချင်းက ဆရာမကိုတောင် အထိမခံဘူးလေ”
သားရဲပြတိုက်က ထိုသတ္တဝါကို ရှားပါးသားရဲတစ်ကောင်အဖြစ် မှတ်တမ်းတင်နေသည်ကို ကြည့်ရင်း၊ လင်းကျင်း၏ စိတ်ထဲတွင်တော့ ခံစားချက်မျိုးစုံ ဖြစ်ပေါ်နေတော့သည်။
ဘာကြောင့်လဲ။
ဘာလို့ ဒီလောက် တော်တဲ့ သားရဲက ငါ့သားရဲ မဟုတ်ရတာလဲ။
နှစ်ကောင်စလုံးက မီးဝံပုလွေတွေ ဖြစ်ကြသော်လည်း၊ ရှောင်ဟော့နှင့် ဤရှောင်ချင်းကို နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လိုက်လျှင် မိုးနှင့်မြေလို ကွာခြားလှပေသည်။
“အဆင့် ၂ သားရဲ၊ ထူးခြားသော မီးဝံပုလွေ။”
“မီးနှင့် ထူးခြားသောမီး (စိမ်းဖျော့ရောင် မီးတောက်) ဒြပ်စင်နှစ်မျိုး။ ပါရမီအဆင့် - ၃။”
“ပြည့်စုံသော ဆင့်ကဲပြောင်းလဲမှု နည်းလမ်း နှစ်မျိုး (စိမ်းဖျော့ရောင် မီးတောက် စွမ်းအားမြှင့်ခြင်း) မှာ...”
အခန်း (၁၂၂) - ပရိတ်သတ်လေး တစ်ယောက် ရရှိခြင်း
လင်းကျင်းသည် ထိုထူးခြားသော မီးဝံပုလွေကို ကြည့်ကာ လုံးဝ အံ့ဩမှင်သက်နေမိ၏။
ဤသတ္တဝါသည် သူ၏ အစွမ်းထက်ဆုံး ပုံစံသို့ မရောက်ရှိသေးပေ။ အကယ်၍ ဤသားရဲသာ လင်းကျင်း ပိုင်ဆိုင်သော သားရဲဖြစ်ခဲ့လျှင်၊ သူသည် ဒြပ်စင်နှစ်မျိုးကို ပေါင်းစပ်ကာ စစ်မှန်သော မီးတောက်ဒြပ်စင်အဖြစ် ပြောင်းလဲပေးနိုင်မည့် နည်းလမ်းကို ရှာဖွေပေးနိုင်မည် ဖြစ်သည်။
တစ်ခါတစ်ရံတွင် မီးဒြပ်စင်စစ်စစ်မှာ ဒြပ်စင်နှစ်မျိုးထက် အားနည်းတတ်သော်လည်း၊ အချို့သော အခြေအနေများတွင်တော့ ဒြပ်စင်နှစ်မျိုး ရှိနေခြင်းမှာ အားနည်းချက်တစ်ခု ဖြစ်သွားတတ်၏။ ယခု ဤမီးဝံပုလွေကဲ့သို့ပင်။ သူ၏ ဒြပ်စင်နှစ်မျိုးစလုံးမှာ မီးဖြစ်ပြီး တစ်ခုက တစ်ခုထက် ပို၍ အားကောင်းနေသည်။ အကယ်၍သာ ဤဝံပုလွေကို ‘သန့်စင်’ ပေးနိုင်ပြီး ‘စိမ်းဖျော့ရောင် မီးတောက်’ ဒြပ်စင်ကို နိုးထစေနိုင်ခဲ့လျှင်၊ ဤသားရဲသည် ပြိုင်ဘက်ကင်း ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။
လင်းကျင်း၏ လက်များ တုန်ယင်နေ၏။
အကယ်၍သာ ဤသားရဲက ငါ့သားရဲ ဖြစ်ခဲ့မယ်ဆိုရင်...
လင်းကျင်းသည် စိတ်ကူးယဉ် အိမ်မက်ထဲသို့ နစ်မြုပ်နေမိသည်။
သို့သော် စုပေါင်၏ အသံက သူ၏ စိတ်ကူးယဉ်မှုများကို အတင်းအကျပ် ရိုက်ခွဲလိုက်၏။
“အစ်ကို... အစ်ကို... ရှောင်ချင်းက အရင်က အရမ်းဆိုးတာလေ... အစ်ကိုက သူ့ကို ဘယ်လိုလုပ်လိုက်တာလဲ”
စုပေါင်အာက လင်းကျင်းကို မျှော်လင့်တကြီး ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
လင်းကျင်းသည် သူ၏ စိတ်ကူးယဉ်ခြင်းမှ နိုးထလာပြီးနောက်၊ သူ၏ ကျင့်ကြံသူ ဝတ်စုံကို အနည်းငယ် မကာ အတွင်းမှ ကွင်းနှစ်ကွင်းပါသော သားရဲပုံစံ လက်မောင်းစွပ်ကို ပြလိုက်၏။
ရွှေပေါ့အာ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ကြယ်လေးများ လင်းလက်လာသလို ဖြစ်သွားရသည်။
“အစ်ကိုက အဆင့် ၂ သားရဲအကဲဖြတ်မှူးလား... တကယ့်ကို အံ့ဩစရာပဲ”
သူမ၏ ချီးကျူးသံမှာ ဟန်ဆောင်မှု ကင်းမဲ့ပြီး စစ်မှန်လှကြောင်း လင်းကျင်း သိနိုင်ပေသည်။
သူမက ကလေးတစ်ယောက်လိုပင်။
“အစ်ကို့ နာမည်က ဘယ်သူလဲ”
“အစ်ကိုက အဆင့် ၂ အကဲဖြတ်မှူး ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ”
“အစ်ကို့ကို အရင်က ဘာလို့ မတွေ့ဖူးတာလဲ... အရင်ကဆိုရင် စီနီယာရန်နဲ့ စီနီယာလုပဲ အဆင့် ၄ ရထားတာလေ”
“အစ်ကို... မီးဝိညာဉ်ပူးကပ်ခြင်း ဂါထာအကြောင်း ကျွန်မကို ရှင်းပြပေးလို့ ရမလား... ကျွန်မ နားမလည်တာတွေ အများကြီး ရှိနေလို့ပါ”
“အစ်ကို...”
လင်းကျင်း သတိပြုမိချိန်တွင်တော့ အားလုံး နောက်ကျသွားပြီ ဖြစ်၏။ သူသည် စုပေါင်အာ၏ အမေးအမြန်းများကြားတွင် ပိတ်မိသွားတော့သည်။ စုပေါင်အာက စကားပြော အလွန်မြန်လှ၏။ လင်းကျင်း ပြန်မဖြေနိုင်ခင်မှာပင် သူမက စက်သေနတ်ပစ်သလို မေးခွန်းပေါင်းများစွာကို တရစပ် မေးတော့သည်။
လင်းကျင်းမှာ ခေါင်းပင် မူးနောက်သွားသော်လည်း အားလုံးကို စိတ်ရှည်လက်ရှည် ပြန်ဖြေပေးလိုက်၏။
“ငါ့နာမည်က လင်းကျင်းပါ”
“ငါက သားရဲအကဲဖြတ်မှူး အသင်းချုပ်မှာ အဆင့် ၂ အကဲဖြတ်မှူး ဖြစ်နေတာ ကြာပါပြီ”
“မင်း ငါ့ကို မတွေ့ဖူးတာ မဆန်းပါဘူး၊ ငါ အသင်းထဲကို မနေ့ကမှ ဝင်တာလေ... ဒီနေ့မှ အဆင့်စစ်ဆေးပြီး အဆင့် ၄ ရတာပါ”
“မီးဝိညာဉ်ပူးကပ်ခြင်းအကြောင်းမှာ မင်း ဘယ်နေရာကို နားမလည်တာလဲ”
စုပေါင်အာသည် ‘မီးဝိညာဉ်ပူးကပ်ခြင်း’ စာအုပ်ကို ချက်ချင်း လှန်လိုက်ပြီး လင်းကျင်း၏ လမ်းညွှန်မှုကို တောင်းခံတော့သည်။
“ဒီနေရာမှာ ပြောထားတာက မီးဝိညာဉ် စွမ်းအားမြှင့်တဲ့ နည်းလမ်း အမျိုးမျိုး ရှိတယ်ဆိုပေမဲ့၊ မီးတောက် ဝါးမြိုခြင်းအကြောင်းပဲ ပါတာလေ... တခြား ဘာနည်းလမ်းတွေ ရှိသေးလဲ”
“အော်... နောက်ထပ် မေးခွန်းတစ်ခု ရှိသေးတယ်... ဂါထာရွတ်တဲ့အခါ အစမှာ မီးရောင်ကို သုံးပါလို့ ပြောထားပြီး၊ နောက်ကျတော့ ဘာလို့ မီးရောင်ခြောက်ကို သုံးရတာလဲ”
“ကျွန်မ ဒီဂါထာကို သုံးတဲ့အခါ ထင်သလောက် အာနိသင် မရှိဘူး.... စွမ်းအားတိုးတာကလည်း နည်းနည်းပဲ ရှိတာ... အဲဒါ ဘာဖြစ်လို့လဲဟင်”
စုပေါင်အာသည် ဗဟုသုတကို ငတ်မွတ်နေသူပမာ လင်းကျင်းကို မေးခွန်းပေါင်း ခုနစ်ခု၊ ရှစ်ခုခန့် တပြိုင်နက် မေးမြန်းလိုက်၏။ ထိုမေးခွန်းများမှာလည်း အဖြေရ ခက်ခဲလှသော မေးခွန်းများပင် ဖြစ်သည်။ အသင်းချုပ်ရှိ လူတိုင်းက သူမကို ကျေနပ်လောက်သော အဖြေပေးနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တပည့်များစွာက ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အနည်းငယ် နောက်ဆုတ်သွားကြပြီး လင်းကျင်းကို သနားစဖွယ် ကြည့်လိုက်ကြ၏။
“သူ ပေါင်အာရဲ့ အမေးအမြန်းတွေကြားမှာ ပိတ်မိနေပြီ... သူတော့ သွားပြီ”
“ဟုတ်တယ်... ပေါင်အာက ကိုင်တွယ်ရ ခက်တဲ့နေရာမှာ နာမည်ကြီးလေ... သူမက ဂါထာမန္တန် ရူးသွပ်သူပဲ... သူမ တွေ့သမျှ လူသစ်တိုင်းကို လိုက်မေးနေတာ... ဘယ်သူမှ သူမကို အဖြေ မပေးနိုင်ကြဘူး... တချို့ဆိုရင် သူမရဲ့ မေးခွန်းတွေကြောင့် စိတ်ဓာတ်တွေတောင် ကျသွားကြသေးတယ်”
“စီနီယာရန်နဲ့ စီနီယာလုတို့တောင် ပေါင်အာကို မြင်ရင် လမ်းဖယ်ပေးရတယ်လို့ ကြားတယ်”
လင်းကျင်းကတော့ ထိုသူများ၏ ပြောစကားကို မကြားပေ။
သူသည် စုပေါင်အာ၏ မေးခွန်းများကို ကြားပြီး အံ့ဩနေမိ၏။
စုပေါင်အာက ငယ်ငယ်လေးဖြစ်သော်လည်း သူမ မေးသည့် မေးခွန်းများမှာ ဝိညာဉ်စာကြည့်တိုက်ရှိ စာအုပ်ထဲတွင် အသေးစိတ် မပါဝင်သော အရေးကြီးသော အချက်အလက်များ ဖြစ်နေသည်။
သို့သော် တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပင် ထိုမေးခွန်းများ၏ အဖြေအများစုကို သားရဲပြတိုက်ထဲတွင် ရှာတွေ့နိုင်ပေသည်။
သူမက မေးလာမှတော့ လင်းကျင်းအနေဖြင့် ကူညီဖြေကြားပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။
ထို့ကြောင့် သူသည် ထိုင်ချလိုက်ပြီး သူမ မေးသမျှ မေးခွန်းတိုင်းကို တစ်ခုချင်းစီ ဖြေကြားပေးတော့သည်။
ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများကတော့ လင်းကျင်း ဘယ်အချိန်မှာ စိတ်ပျက်ပြီး လက်လျှော့မလဲဟု စောင့်ကြည့်နေကြသော်လည်း၊ ၎င်းမှာ ဖြစ်မလာခဲ့ပေ။ လင်းကျင်းသည် စုပေါင်အာကို အလွန်ပင် အလေးအနက်ထားကာ ရှင်းပြနေ၏။
“ဘုရားရေ... ငါ့မျက်လုံးတွေ မှားနေတာလား... သူက တကယ်ပဲ စုပေါင်အာကို ဂါထာတွေအကြောင်း ရှင်းပြနေတာလား”
“ဒီလင်းဆိုတဲ့လူကတော့ ကိုယ့်တွင်းကိုယ်တူးနေတာပဲ... မသိဘူးလို့ အစကတည်းက ပြောလိုက်ရင် ပေါင်အာက စိတ်ပျက်ပြီး ထွက်သွားမှာ... အခုတော့ သူ ဖြေနေလေ၊ ပေါင်အာက ပိုမေးလေ ဖြစ်တော့မှာပဲ”
“အသင်းချုပ်က ဆရာကြီးအများစုတောင် ဒီကလေးမလေးနဲ့ ဂါထာတွေအကြောင်း ဆွေးနွေးဖို့ သတ္တိမရှိကြဘူး”
တပည့်များ၏ အမြင်တွင်တော့ ထိုကလေးမလေးမှာ ချစ်စရာကောင်းသော ရုပ်အောက်တွင် ကြောက်စရာကောင်းသော သားရဲတစ်ကောင် ရှိနေသကဲ့သို့ပင်။ သူမကို ဘယ်တော့မှ မဆွသင့်ပေ။ အကယ်၍ မလွှဲသာလို့ ပိတ်မိသွားခဲ့လျှင်လည်း “မသိဘူး၊ နားမလည်ဘူး” ဟု ချက်ချင်း ပြောရမည် ဖြစ်သည်။
ဒါဟာ လူတိုင်း သိထားသော စံစည်းကမ်းပင်။
စုပေါင်အာ၏ မေးခွန်းများမှာ အလွန်ပင် နက်နဲလှသဖြင့် သာမန်လူတစ်ဦးအနေဖြင့် အဖြေရှာရန် မလွယ်ကူပေ။ အကယ်၍ ဟန်ဆောင်ပြီး အဖြေမှား ပေးမိလျှင်လည်း ထိုကလေးမလေးက ချက်ချင်း ဖော်ထုတ်ကာ အရှက်ခွဲပေလိမ့်မည်။
သို့သော် နောက်ထပ် ဖြစ်ပျက်လာသော အရာများက ကြည့်နေသူများကို ဇဝေဇဝါ ဖြစ်စေပြန်၏။
လင်းကျင်းက စကားဆက်ပြောနေပြီး စုပေါင်အာကတော့ အလွန်ပင် အလေးအနက်ထားကာ နားထောင်နေသည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူမက တဆက်တည်း ခေါင်းညိတ်ပြပြီး မျက်ဝန်းထဲတွင်လည်း စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပြည့်နှက်နေ၏။ သူမ တကယ်ပင် ပျော်ရွှင်နေပုံရသည်။
‘စုပေါင်အာက သူ့အဖြေတွေမှာ အမှားရှာမတွေ့တာလား’
လူတိုင်း၏ စိတ်ထဲတွင် ထိုအတွေးများ ဝင်လာကြ၏။
ထိုစဉ် လင်းကျင်းက ဆက်ပြောနေသည်။ “ဂါထာရွတ်တဲ့အကြောင်းနဲ့ ပတ်သက်ရင်တော့၊ အစမှာ မီးရောင်ကို သုံးပြီး နောက်ကျတော့ မီးရောင်ခြောက်ကို ပြောင်းသုံးတာဟာ၊ ဒီစာအုပ်ကို ရေးတဲ့လူက အကူးအပြောင်းကို သေချာ မရှင်းပြခဲ့လို့ပဲ... ဒါမှမဟုတ် အဓိက အချက်တစ်ခုကို သူ ကျန်ခဲ့တာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်... အဲဒါကတော့ ဂါထာဟာ အသုံးပြုတဲ့သူရဲ့ ဒြပ်စင်နဲ့ ကိုက်ညီရမယ် ဆိုတဲ့အချက်ပဲ... ဒီစာအုပ်ကို ရေးတဲ့လူက ရှေးဟောင်းစာအုပ်တွေကနေပဲ ကူးရေးထားပြီး သေချာ သုတေသန မလုပ်ခဲ့ဘူးလို့ ငါ ထင်တယ်... တကယ်တော့ မင်းက မီးဒြပ်စင် ရှိတဲ့သူဆိုရင် မီးရောင်ကိုပဲ သုံးလို့ရပေမဲ့၊ မဟုတ်ရင်တော့ စွမ်းအားက အများကြီး လျော့သွားလိမ့်မယ်။ မင်းလို လျှပ်စစ်ဒြပ်စင် ရှိတဲ့သူဆိုရင်တော့ မီးကို ခေါ်ယူဖို့အတွက် ‘မီးပွင့်’ နည်းလမ်းကို သုံးသင့်တယ်...”
စုပေါင်အာ၏ သံသယများမှာ တဖြည်းဖြည်း ကြည်လင်သွားတော့သည်။ သူမသည် လင်းကျင်း၏ သင်ကြားမှုကို နားထောင်ရင်း တလေးတစားဖြင့် ခေါင်းညိတ်နေမိ၏။ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အားကျသည့် အမူအရာများမှာ ပို၍ ထင်ရှားလာသည်။
အကယ်၍ လင်းကျင်း၏ ကိုယ်ပိုင်အသိပညာနှင့်သာ ဆိုလျှင် သူသည် ဤမေးခွန်းများကို ဖြေနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ပြတိုက်ထဲတွင် အသေးစိတ် ရှင်းလင်းချက်များ ရှိနေသဖြင့် လင်းကျင်းက ဖတ်ပြရုံသာ ဖြစ်၏။ ၎င်းမှာ သူ့အတွက် မခက်ခဲလှပေ။
လင်းကျင်းသည် နောက်ထပ် မေးခွန်းအချို့ကိုလည်း အမှားအယွင်းမရှိ ဖြေကြားပေးလိုက်သည်။
စုပေါင်အာသည် အတန်ကြာ စဉ်းစားပြီးနောက် နောက်ထပ် မေးခွန်းသုံးခုကို ထပ်မံ မေးလိုက်ပြန်၏။ ဤမေးခွန်းများမှာ အရင်ကထက် ပို၍ နက်နဲ ခက်ခဲလှသည်။
သို့သော် မည်မျှပင် ခက်ခဲစေကာမူ လင်းကျင်းအတွက်တော့ ပြဿနာ မဟုတ်ပေ။
သူသည် တစ်ခုချင်းစီကို ရှင်းပြပေးလိုက်ရာ စုပေါင်အာမှာ အဖြေများကို နားလည်ရန် အာရုံစိုက်နေရတော့သည်။ သူမသည် ခေါင်းငုံ့ကာ တိတ်ဆိတ်စွာ စဉ်းစားနေ၏။
ထိုအခါမှ လင်းကျင်းသည် ထွက်ပြေးရန် အခွင့်အရေးရပြီဟု သိလိုက်သည်။ သူသည် နေရာမှ တိတ်တိတ်ကလေး ထလိုက်၏။ သူမကတော့ လှုပ်ပင် မလှုပ်ပေ။ သူ နောက်ထပ် တစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်ပြန်သည်။ သူမသည် လင်းကျင်း ထွက်သွားတော့မည်ကို သတိပင် မထားမိသေးပေ။
အခုမှ မပြေးရင် ဘယ်တော့ ပြေးမလဲ။
လင်းကျင်းသည် ထိုကလေးမလေး၏ မေးခွန်းများကြားတွင် ဆက်ပြီး အချိန်မဖြုန်းလိုတော့ပေ။
သူ ချက်ချင်းပင် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။ ကြည့်နေသူများမှာတော့ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်ကျန်ခဲ့ရ၏။ ဒါဟာ စုပေါင်အာကို တစ်စုံတစ်ယောက်က ‘ကိုင်တွယ်’ နိုင်ခဲ့သည့် ပထမဆုံး အကြိမ်ပင် ဖြစ်တော့သည်။
လင်းကျင်း ထွက်သွားပြီး အတော်ကြာမှ စုပေါင်အာသည် အဖြေများကို နားလည်သွားပြီး မော့ကြည့်လိုက်၏။ သို့သော် လင်းကျင်းမှာတော့ လေထဲကို ပျောက်ကွယ်သွားသလိုမျိုး ဘယ်နေရာမှာမှ ရှာမတွေ့တော့ပေ။