အခန်း (၁၂၃-၁၂၄)
Vol. 7 Ch. 123-124
အခန်း (၁၂၃) - ဧည့်ခန်းမ ပြန်လည်ပွင့်လှစ်ခြင်း
ကျင့်ကြံသူများအသင်းမှ သူ ထွက်လာချိန်တွင် အပြင်ဘက်၌ မှောင်ရီပျိုးနေပြီ ဖြစ်၏။
လင်းကျင်းသည် ဘယ်ကိုမှ မဝင်တော့ဘဲ အိမ်သို့သာ တည့်တည့်ပြန်ခဲ့သည်။ လမ်းတွင်လည်း ‘မီးဝိညာဉ်ပူးကပ်ခြင်း’ ဂါထာအကြောင်းကိုသာ ဆက်လက် လေ့လာနေမိ၏။ သားရဲပြတိုက်တွင် အသေးစိတ် ရှင်းလင်းချက်များ ရှိနေသော်လည်း၊ လက်တွေ့ ကျင့်ကြံအားထုတ်မှုမှာမူ လင်းကျင်း၏ ကိုယ်ပိုင် ကြိုးစားမှုအပေါ်တွင်သာ မူတည်ပေသည်။
လင်းကျင်း၏ ဒြပ်စင်မှာ မီး ဖြစ်၏။
သူ့နာမည်မှာ အခြေခံ ဒြပ်စင်ငါးပါးကို အမှီပြု၍ မှည့်ခေါ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ‘လင်းကျင်း’ ဆိုသည်မှာ ရှေးဟောင်း စကားစုတစ်ခုဖြစ်သည့် ‘တောအုပ်ကို အဆုံးသတ်၍ ကောင်းကင်ကို ဝါးမြိုမည့် မီးတောက်များ’ ကို ရည်ညွှန်းခြင်း ဖြစ်၏။ သူ၏ မျိုးရိုးအမည် ‘လင်း’ မှာ ‘တောအုပ်’ ဟု အဓိပ္ပာယ်ရပြီး၊ အမည် ‘ကျင်း’ မှာ ‘အဆုံးသတ်’ ကို ကိုယ်စားပြုပေသည်။
ထို့ကြောင့် မီးကို ခေါ်ယူရန်အတွက် သူသည် အခြေခံအကျဆုံးဖြစ်သော ‘မီးရောင်’ ဂါထာကို သုံးနိုင်သည်။ ပိုမို တိုးတက်လိုလျှင်တော့ ‘မီးရောင်ဦး’ ဂါထာကို အသုံးပြုရမည် ဖြစ်၏။
ယခုအခါ သူသည် မီးဝိညာဉ်ပူးကပ်ခြင်း၏ အာနိသင်ကို အမြင့်ဆုံး ရရှိနိုင်ရန် ‘မီးရောင်ဦး’ ဂါထာကို အရင်ဆုံး ကျွမ်းကျင်အောင် လုပ်ရပေမည်။
အိမ်သို့ ရောက်သောအခါ လင်းကျင်းသည် သားရဲခြံဘက်သို့ လျှောက်သွားလိုက်၏။ အရိပ်ဝံပုလွေမှာ စိတ်ကျေနပ်စရာ ကောင်းလောက်အောင် ပြန်လည် နာလန်ထူလာနေပြီ ဖြစ်သည်။ ရွှေဝါလေးမှာတော့ ဘယ်ဆီသို့ လျှောက်သွားနေသည်မသိသော်လည်း၊ လုံးဝ မှောင်သွားလျှင်တော့ ပြန်လာလိမ့်မည်ဟု လင်းကျင်း ယုံကြည်သည်။ ရှောင်ဟော့ကတော့ သူ၏ နေရာတွင် ခွေခွေလေး အိပ်နေ၏။ တစ်နေကုန် လင်းကျင်းနောက် လိုက်နေခဲ့ရသဖြင့် သူ အတော်လေး ပင်ပန်းနေပုံရသည်။
လင်းကျင်းသည် ယနေ့မှာ ထူးခြားသော နေ့တစ်နေ့ ဖြစ်ကြောင်း ရုတ်တရက် သတိရလိုက်၏။
လွန်ခဲ့သော ခုနစ်ရက်က သားရဲပြတိုက်၏ ဧည့်ခန်းမသည် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် တရားဝင် ပွင့်ခဲ့သည်။ စည်းမျဉ်းများအရ ထိုခန်းမသည် ယနေ့တွင် ဒုတိယအကြိမ်မြောက် ပြန်လည် ပွင့်လှစ်ရမည် ဖြစ်၏။
ပြတိုက်ထဲတွင် ယနေ့အထိ မှတ်တမ်းတင်ထားသော သားရဲအရေအတွက်မှာ ရာနှင့်ချီ၍ ရှိနေပြီ ဖြစ်ပြီး၊ ရှားပါးသားရဲ အရေအတွက်မှာ ခြောက်ဆယ်ကျော် ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ရှားပါးသားရဲ အရေအတွက်မှာ တစ်ရာ ပြည့်သွားခဲ့လျှင် ‘သားရဲစွမ်းအင် ကျင့်စဉ်’ ၏ တတိယပိုင်းကို ဆုလာဘ်အဖြစ် ရရှိမည် ဖြစ်၏။
လင်းကျင်းအတွက်မူ ဧည့်ခန်းမ၏ အကျိုးကျေးဇူးမှာ ရှားပါးသားရဲ အရေအတွက် တိုးရုံသာမကပေ။ လာရောက်သူများသည် သားရဲများနှင့် ပတ်သက်သော မည်သည့်အရာကိုမဆို မေးမြန်းနိုင်၏။ ဥပမာအားဖြင့် ကုသနည်းများနှင့် ဆင့်ကဲပြောင်းလဲမှု နည်းလမ်းများပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုတိုင်ပင် ဆွေးနွေးမှုများမှာ အခမဲ့တော့ မဟုတ်ပေ။ လင်းကျင်း လိုချင်သည့် အရာတစ်ခုခု ရှိခဲ့လျှင် လာရောက်သူများထက် တောင်းဆိုနိုင်ပေသည်။
ဧည့်ခန်းမ ပွင့်မည့်အချိန်မှာ ညဦးပိုင်း ည ၇ နာရီမှ ၉ နာရီအတွင်း ဖြစ်ကြောင်း လင်းကျင်း မှတ်သားထားလိုက်၏။
ဧည့်ခန်းမ ပွင့်မည့်အချိန်ကို စောင့်နေသူမှာ လင်းကျင်း တစ်ယောက်တည်းတော့ မဟုတ်ပေ။
ကျောက်စိမ်းနဂါးနိုင်ငံ၊ ကျောက်စိမ်းနဂါးမြို့ရှိ နန်းတော်အတွင်းတွင် သတ္တမမြောက် မင်းသမီးလေး ဟယ်ချန်းသည်လည်း အဆင်သင့် ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်၏။
သူမ၏ သားရဲဖြစ်သော အတောင်လေးခုပါ လိပ်ပြာနဂါးမှာ ယခုအခါ အဆင့် ၃ သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။
လွန်ခဲ့သော သုံးရက်က သူမသည် သားရဲ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲရန် လိုအပ်သော ပစ္စည်းများကို စုဆောင်းနိုင်ခဲ့ပြီး ‘ပြတိုက်မှူး’ ပေးခဲ့သည့် နည်းလမ်းအတိုင်း စမ်းသပ်ကြည့်ခဲ့၏။
ထိုစဉ်က ဟယ်ချန်းမှာ သံသယ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ပြတိုက်မှူး၏ အကြံဉာဏ်က တကယ်ပဲ အလုပ်ဖြစ်ပါ့မလား၊ ထိရောက်ပါ့မလားဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိနိုင်ခဲ့ပေ။
သို့သော် စမ်းသပ်ကြည့်ပြီးနောက် ရလဒ်မှာ သူမကို အံ့ဩမှင်သက်သွားစေခဲ့သည်။
သူမ၏ သားရဲ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲသွားကြောင်း သိလိုက်ရချိန်တွင် လူတိုင်း မည်မျှအထိ တုန်လှုပ်သွားကြသည်ကို ဟယ်ချန်း ကောင်းကောင်း မှတ်မိနေ၏။ နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏ ခမည်းတော်ဖြစ်သော ကျောက်စိမ်းနဂါးနိုင်ငံ၏ ဧကရာဇ်မင်းမြတ် ကိုယ်တိုင်ပင် လာရောက် ကြည့်ရှုခဲ့ရသည်။
သားရဲအကဲဖြတ်မှူး အသင်းချုပ်မှ အကဲဖြတ်မှူး အများအပြားကိုလည်း ထိုဆင့်ကဲပြောင်းလဲမှုကို အတည်ပြုရန် ခေါ်ယူခဲ့ရ၏။ သူတို့အားလုံးလည်း ထပ်တူပင် အံ့ဩခဲ့ကြရသည်။
ယေဘုယျအားဖြင့် ပြောရလျှင် ဟယ်ချန်း၏ အတောင်လေးခုပါ လိပ်ပြာနဂါးမှာ အနည်းဆုံး ယခုအချိန်တွင် ဆင့်ကဲမပြောင်းလဲနိုင်သေးပေ။ အသင်းချုပ်ရှိ အတွေ့အကြုံ အရှိဆုံး အကဲဖြတ်မှူး ကိုယ်တိုင်ပင် ဤအချက်ကို အတည်ပြုခဲ့သည်။
ထို့ကြောင့် ဤ ‘မတော်တဆမှု’ က သူတို့၏ စူးစမ်းလိုစိတ်ကို နှိုးဆွပေးလိုက်၏။
သို့သော် ဟယ်ချန်းကတော့ ‘ပြတိုက်မှူး’ နှင့် ပတ်သက်၍ တစ်ခွန်းမှ ဟမပြောခဲ့ပေ။
ဒါဟာ ပြတိုက်မှူး၏ စည်းမျဉ်းတစ်ခု မဟုတ်ပါလား။ ဧည့်ခန်းမအကြောင်းကို ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောပြရဟူသော စည်းမျဉ်းပင်။
ယခုအခါ ဟယ်ချန်းသည် ဤ ‘ပြတိုက်မှူး’ က မည်မျှအထိ အစွမ်းထက်ကြောင်း သိသွားပြီဖြစ်ရာ၊ သူမ၏ နှုတ်ကို လုံအောင် ထိန်းထားမည်ဟု သစ္စာဆိုထား၏။
သူမသည် ဒုတိယအကြိမ်မြောက် သွားရောက်ရမည့် အချိန်ကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ စောင့်စားနေမိသည်။ သားရဲများနှင့် ပတ်သက်၍ မေးမြန်းချင်သော မေးခွန်းများစွာ ရှိနေသေးသည် မဟုတ်ပါလား။
သူမနှင့် စိတ်တူကိုယ်တူ ရှိနေသူများမှာ ကျီးကန်းနက်နှင့် အခြားတစ်ဦးဖြစ်သော သူခိုးကြီး ကျန်းဇီချီတို့ပင် ဖြစ်ကြ၏။
သူတို့မှာလည်း ‘ပြတိုက်မှူး’ ထံတွင် တောင်းဆိုစရာများ ရှိနေသဖြင့်၊ လွန်ခဲ့သော ခုနစ်ရက်တာ အချိန်မှာ သူတို့အတွက်တော့ နှိပ်စက်မှုတစ်ခုလို ခံစားခဲ့ရသည်။
နောက်ဆုံးတွင်တော့ သူတို့၏ စောင့်စားမှုများ အဆုံးသတ်ကာ ဧည့်ခန်းမကြီး ပွင့်လှစ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။
လူသူမရှိသော တောင်ကုန်းတစ်ခုပေါ်တွင် ရပ်နေရင်း၊ ကျီးကန်းနက်သည် သူ၏ လက်ထဲရှိ ဧည့်သည်တော် အမှတ်အသားပြားကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။ ထိုအရာမှ နွေးထွေးမှုတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်ကို သူ ခံစားလိုက်ရ၏။ စတင်တော့မည် ဖြစ်ကြောင်း သူ သိလိုက်ပြီ။
စွန်ရဲနက်မှာ သာမန် ကျီးကန်းတစ်ကောင်အဖြစ် ပုံပြောင်းကာ ကျီးကန်းနက်၏ ပုခုံးပေါ်တွင် နားလိုက်သည်။ သစ်သားပြားမှ အပူရှိန် ပိုမို ပြင်းထန်လာသည်နှင့်အမျှ၊ သူတို့၏ ရှေ့တွင် မည်သည့်နေရာမှန်းမသိသော လမ်းပေါက်တစ်ခု ပွင့်လာတော့၏။
၎င်းမှာ အခြားကမ္ဘာတစ်ခုသို့ သွားရာ တံခါးပေါက်တစ်ခုနှင့် တူလှပေသည်။
၎င်းကို မြင်သည်နှင့် ကျီးကန်းနက်သည် သူ၏ ဘေးရှိ အိတ်ကြီးကို ဆွဲယူကာ တံခါးပေါက်ထဲသို့ ဘာမှ မစဉ်းစားဘဲ လှမ်းဝင်လိုက်တော့သည်။
ထိုမှောင်မည်းပြီး ဗလာကျင်းနေသော နေရာ၊ ထိုသစ်သားတံခါးကြီးပင် ဖြစ်၏။ ကျီးကန်းနက်သည် စိတ်မရှည်စွာဖြင့် တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ အတွင်းသို့ ဝင်လိုက်သည်။
သူသည် ဧည့်ခန်းမထဲသို့ ပထမဆုံး ရောက်ရှိလာသူ ဖြစ်၏။
သူ့နောက်မှ ကပ်လျက် ရောက်လာသူမှာ သူခိုးကြီး ကျန်းဇီချီပင်။
ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ကျန်းဇီချီသည် သူ၏ တည်ရှိမှုကို ဖုံးကွယ်ရန် မကြိုးစားတော့သော်လည်း၊ သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာ တစ်ခုလုံးကို ဖုံးအုပ်ထားသော ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားဆဲ ဖြစ်သဖြင့် သူ၏ မျက်နှာကို ဘယ်သူမှ မမြင်နိုင်ပေ။
ကျီးကန်းနက်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းဇီချီက အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။
ကျီးကန်းနက်ကလည်း ပြန်လည် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
အပြင်လောကတွင် သူသည် လူသတ်ရသည်ကို အလုပ်တစ်ခုလို သဘောထားသော ထိပ်တန်း လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူ တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ အဆင့် ၄ သားရဲတစ်ကောင်နှင့်အတူ သူ အလိုရှိရာကို လုပ်နိုင်၏။ သို့သော် ဤဧည့်ခန်းမအတွင်းမှာတော့ ကျီးကန်းနက်သည် သူ၏ အပြုအမူကို အတတ်နိုင်ဆုံး ထိန်းသိမ်းထားမိသည်။
ပြီးခဲ့သည့် အခေါက်က ‘ပြတိုက်မှူး’ ပေးခဲ့သည့် တုန်လှုပ်စရာ ခံစားချက်မှာ ယခုအထိ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် လတ်ဆတ်နေဆဲ ဖြစ်၏။
တတိယမြောက် သစ်သားတံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ ဝင်လာသူမှာ ဟယ်ချန်း ဖြစ်သည်။ သူမ ဝင်လာသည်နှင့် ကျီးကန်းနက်နှင့် ကျန်းဇီချီတို့မှာ သူမဘက်သို့ ချက်ချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်ကြ၏။
သူတို့ ကြည့်နေသည်မှာ ဟယ်ချန်းကို မဟုတ်ဘဲ၊ သူမ၏ သားရဲဖြစ်သော အတောင်လေးခုပါ လိပ်ပြာနဂါးကို ဖြစ်သည်။
အဆင့် ၃ သားရဲတစ်ကောင်နှင့် အဆင့် ၂ သားရဲတစ်ကောင်မှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးလို ကွာခြားလှပေသည်။ ထူးချွန်သူများ ဖြစ်ကြသည့်အတိုင်း ကျီးကန်းနက်နှင့် ကျန်းဇီချီတို့ နှစ်ဦးစလုံးတွင် သူတို့၏ လုပ်ငန်းခွင်၌ အသုံးဝင်သော အခြေခံ သားရဲအကဲဖြတ်နိုင်စွမ်းများ ရှိကြ၏။
ဟယ်ချန်းသည်လည်း သူမ၏ သားရဲစွမ်းအားကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ဖုံးကွယ်မထားသဖြင့်၊ ကျီးကန်းနက်နှင့် ကျန်းဇီချီတို့မှာ တစ်ချက်ကြည့်ရုံနှင့်ပင် ထိုလိပ်ပြာနဂါးသည် အဆင့် ၃ သို့ ရောက်ရှိသွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ကြရသည်။
ဤအချက်ကြောင့် လူနှစ်ဦးစလုံးမှာ အသက်ရှူပင် မှားသွားကြရပြီး သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်များ ပိုမို ပြင်းထန်လာတော့သည်။
စိတ်လှုပ်ရှားမှုမှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်နေ၏။
လွန်ခဲ့သော အစည်းအဝေးတွင် ဤလိပ်ပြာနဂါးမှာ အဆင့် ၂ သာ ရှိသေးကြောင်း သူတို့ ကောင်းကောင်း မှတ်မိနေကြသည်။ ထိုသားရဲမှာ အံ့ဩစရာ ပါရမီနှင့် ထူးခြားသော သွေးမျိုးဆက် ရှိသည်ဆိုသော်လည်း၊ ဤမျှ တိုတောင်းလှသော အချိန်အတွင်း ဆင့်ကဲပြောင်းလဲရန်မှာ လက်တွေ့တွင် မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။
သို့သော် ယခုအခါ ထိုမဖြစ်နိုင်သည့်အရာမှာ လက်တွေ့ ဖြစ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။
လွန်ခဲ့သော တစ်ခေါက်က ‘ပြတိုက်မှူး’ သည် အတောင်လေးခုပါ လိပ်ပြာနဂါးအတွက် အကဲဖြတ်ချက် ထုတ်ပေးခဲ့ပြီး၊ တိကျသော ဆင့်ကဲပြောင်းလဲမှု နည်းလမ်းကိုလည်း ပေးအပ်ခဲ့သည်။
ထိုလိပ်ပြာနဂါးသည် ခုနစ်ရက်ပင် မပြည့်သေးသော အချိန်အတွင်း ဆင့်ကဲပြောင်းလဲနိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ၊ ‘ပြတိုက်မှူး’ သည် မည်မျှအထိ အံ့ဩစရာ ကောင်းကြောင်း သက်သေပြနေခြင်းပင် ဖြစ်တော့သည်။
သူတို့အားလုံးသည် လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားပြီး အစွမ်းထက်လှသော ‘ပြတိုက်မှူး’ ရောက်ရှိလာမည့်အချိန်ကို စောင့်မျှော်ရင်း၊ ဒုတိယထပ်ရှိ သံတံခါးကြီးဆီသို့ တညီတညွတ်တည်း လှည့်ကြည့်လိုက်ကြ၏။
သို့သော် သံတံခါးကြီး မပွင့်လာမီမှာပင်၊ ပထမထပ်၏ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်စီရှိ သစ်သားတံခါး အချို့၏ နောက်ကွယ်မှ လှုပ်ရှားသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။
ပထမဆုံး ပွင့်လာသော တံခါးမှာ ကျီးကန်းနက်၏ ဘေးတိုက်တွင် ရှိသော နံပါတ် ၈ တံခါး ဖြစ်၏။
ဒိုင်နိုဆော (တိုင်ရန်နိုဆောရပ်စ်) တစ်ကောင် ခေါင်းပြူထွက်လာသည်။
ထိုသားရဲသည် ခိုင်ခံ့သော သံချပ်ကာများကို ဝတ်ဆင်ထား၏။ ၎င်းတွင် ကြီးမားသော ဦးခေါင်းရှိပြီး ရန်လိုပြီး ကြမ်းတမ်းသော မျက်လုံးတစ်စုံ ရှိသည်။
“အဆင့် ၃ တိုင်ရန်နိုဆောရပ်စ်ပဲ” ကျီးကန်းနက်သည် ပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်သည့်အတိုင်း ထိုဒိုင်နိုဆော၏ အဆင့်ကို အလွယ်တကူ သိလိုက်၏။ ထိုကြီးမားလှသော တွားသွားသတ္တဝါကြီး၏ နောက်ကွယ်မှနေ၍ လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ထားသော အဘိုးကြီးတစ်ဦး ထွက်လာသည်။
ထိုအဘိုးကြီးမှာ အရပ်မရှည်သော်လည်း၊ သူ၏ ဆံပင်များမှာ လေထဲတွင် လွင့်နေ၏။ သူသည် အထက်စီးဆန်သော အရှိန်အဝါကို ထုတ်လွှတ်နေပြီး၊ အခန်းထဲရှိ အခြားသူများကို သူ့အောက်နိမ့်ကျသူများအဖြစ် သတ်မှတ်ထားဟန်ရှိသော မာနကြီးသည့် အမူအရာကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။
အဆင့် ၃ သားရဲတစ်ကောင်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသော ပညာရှင်တစ်ဦးအနေဖြင့် ဤမျှ မာနကြီးနေခြင်းမှာ မဆန်းပေ။
အဘိုးကြီးသည် ခန်းမထဲသို့ လှမ်းဝင်လိုက်ပြီးနောက် ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်၏။ “ဟင်း... ဒါတွေက ဘာစုတ်စုတ်ပျက်ပျက်တွေလဲ... ငါ အခု ဘယ်ကို ရောက်နေတာလဲ”
သူ၏ အသံမှာ ခါးသီးလှပေသည်။
သေချာသည်မှာတော့ ဘယ်သူမှ သူ့ကို ပြန်မဖြေကြပေ။
ကျန်းဇီချီမှာ အေးစက်သော ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေး ရှိပြီး အခြားသူများနှင့် ဆက်ဆံရာတွင် မကျွမ်းကျင်ပေ။ သူသည် တိတ်ဆိတ်သော ဇာတ်ကောင် ဖြစ်၏။ ကျီးကန်းနက်အတွက်ကတော့၊ မာနကြီးသည့် နေရာမှာ သူ့ကို ဘယ်သူ ယှဉ်နိုင်ပါဦးမည်နည်း။
အခန်း (၁၂၄) - ယခုတစ်ကြိမ် ရောက်လာသော ဧည့်သည်များမှာ အလွန်ပင် ထူးခြားလှသည်
ပထမတစ်ခေါက်က ပြတိုက်မှူး၏ ရှေ့တွင် အရှက်ရခဲ့ဖူးသဖြင့်၊ ကျီးကန်းနက်သည် အပြင်လောကတွင် မည်မျှပင် မောက်မာရိုင်းစိုင်းသူ ဖြစ်ပါစေ၊ ဤဧည့်ခန်းမထဲတွင်မူ အေးအေးဆေးဆေးပင် နေထိုင်နေ၏။ သူ၏ စိတ်ဓာတ်ကို လျှော့ချထားရုံသာမက၊ သူ၏ စွန်ရဲနက်ကိုလည်း အရှိန်အဝါ သတ်ထားရန် ခိုင်းစေထားသည်။ အမှန်တော့ သူ ခိုင်းနေစရာပင် မလိုပေ၊ စွန်ရဲနက်ကိုယ်တိုင်ကလည်း ပြီးခဲ့သည့်တစ်ခေါက်က ခြောက်လှန့်ခံထားရသဖြင့် ကျီးကန်းနက်ထက်ပင် ပို၍ ငြိမ်ကုပ်နေတော့သည်။
ဟယ်ချန်းသည် မအောင့်နိုင်တော့ဘဲ ထိုအဘိုးကြီးကို သတိပေးလိုက်၏။
“အဘိုး... အသံကို နည်းနည်းလျှော့ပါ၊ ပြတိုက်မှူး ရောက်လာရင် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်”
“ပြတိုက်မှူး... ဘယ်က ပြတိုက်မှူးက ငါ့ရှေ့မှာ လာပြီး ဆရာကြီး လုပ်ရဲတာလဲ”
ထိုအဘိုးကြီးမှာ ဒေါသကြီးသူဖြစ်ပြီး သူ၏ သားရဲကလည်း ထပ်တူပင်။ တိုင်ရန်နိုဆောရပ်စ်ကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် အရွယ်အစား ကြီးမားလာပြီး ဆယ်ပေခန့်အထိ မြင့်တက်သွားကာ၊ ဤထူးဆန်းသော နယ်မြေထဲတွင် သူ၏ စိုးမိုးမှုကို ပြသရန် ဟိန်းဟောက်လိုက်တော့သည်။
ဟဲချင် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ဘာမှ ဆက်မပြောတော့ပေ။
သူက နားမထောင်မှတော့ ဖျောင်းဖျနေလည်း အပိုပင်။ သို့သော် ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ် ပြတိုက်မှူး ပေါ်လာလျှင်တော့ ယဉ်ပါးသွားကြမည်သာ ဖြစ်၏။
ထိုစဉ်မှာပင် နံပါတ် ၉ တံခါး ပွင့်လာပြန်သည်။
ဧည့်သည်သစ် တစ်ယောက် ထပ်တိုးလာပြန်ပြီ။
နံပါတ် ၉ တံခါးမှ ဝင်လာသူမှာ အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်၏။
အသက်အရွယ်အရ ကြည့်လျှင် အများဆုံး ၃၀ ခန့်သာ ရှိဦးမည်။ သူမသည် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း မျက်နှာမှာ အေးစက်နေပြီး သူမ၏ လက်ထဲတွင် အနှီးထုတ်တစ်ခုကို ပိုက်ထား၏။ ဝင်လာပြီးနောက် သူမသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ သူမ၏ လက်ထဲက အနှီးထုတ်လေးကိုသာ အာရုံစိုက်ပြီး ကလေးချော့သီချင်းကို တိုးတိုးလေး ညည်းဆိုနေတော့သည်။
“အိပ်ပါတော့ ကလေးလေးရဲ့... မငိုပါနဲ့တော့ မေမေက ငှက်ကလေး ဝယ်ပေးမယ်...”
အဖွဲ့သားအားလုံးမှာ မှင်သက်သွားကြရ၏။
အဘယ်ကြောင့် မိခင်ငယ်တစ်ဦး ဤနေရာသို့ ရောက်လာရသနည်း။
သာမန်လူတွေလည်း ဒီကို လာလို့ရတာလား။
ဟယ်ချန်းကတော့ ပြတိုက်မှူး ဖိတ်ကြားထားသော ဧည့်သည်များမှာ သက်ဆိုင်ရာ နယ်ပယ်အသီးသီးမှ ပညာရှင်များသာ ဖြစ်မည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ကလေးတစ်ယောက်နှင့် မိခင်တစ်ဦး ပေါ်လာခြင်းမှာ အလွန်ပင် ထူးဆန်းနေ၏။
သို့သော်လည်း သူတို့ထဲတွင် အစွမ်းဆုံးဟု ဆိုနိုင်သော ကျီးကန်းနက်သည် တစ်စုံတစ်ခုကို သိလိုက်ရသည့်အလား ထိုမိခင်ငယ်၏ အနားမှ နောက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားသည်ကို သူမ သတိပြုမိလိုက်သည်။
ကျန်းဇီချီသည်လည်း ထိုနည်းတူပင်။ သူတို့၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ ထိုအမျိုးသမီးသည် ကြောက်စရာကောင်းသော သားရဲတစ်ကောင်နှင့် တူနေသကဲ့သို့ပင်။
တိုင်ရန်နိုဆောရပ်စ်နှင့် အဘိုးကြီးသာလျှင် မာန်ဖီနေဆဲ ဖြစ်၏။
“ဒါ ဘာတွေလဲ... ကလေးပိုက်ထားတဲ့ အမျိုးသမီးတောင် ပါသေးတယ်... မင်းတို့တွေ ဆွံ့အကုန်ကြပြီလား၊ ငါ မေးခွန်းတွေ မေးနေတယ်လေ”
နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်တော့ ထိုအဘိုးကြီးသည် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူအားလုံးက သူ့ကို သရဲမြင်လိုက်ရသည့်အလား စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေကြသည်ကို သတိပြုမိသွားသည်။
သူ ကြောင်သွားသော်လည်း၊ မကြာမီမှာပင် သူတို့ ကြည့်နေသည်မှာ သူ့ကို မဟုတ်ဘဲ သူ၏ နောက်ဘက်ဆီသို့ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရ၏။
သူ ချက်ချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
ကလေးပိုက်ထားသော အမျိုးသမီးမှာ သူ၏ နောက်တွင် ကပ်လျက် ရပ်နေပြီး၊ သူမ၏ ခေါင်းကို မော့ကာ အဘိုးကြီးကို ကြောက်စရာကောင်းသော အမူအရာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေတော့သည်။
ထိုအကြည့်တစ်ချက်တည်းနှင့်တင် မာနကြီးလှသော အဘိုးကြီးမှာ ရေခဲကျင်းထဲသို့ ကျသွားသလို ခံစားလိုက်ရ၏။
ကျောရိုးထဲအထိ စိမ့်တက်သွားရသည်။
“ရှူး... ရှင် ငါ့ကလေးကို အိပ်နေတာကို နိုးအောင် လုပ်နေပြီ”
၎င်းမှာ ရိုးရှင်းသော စာကြောင်းတစ်ကြောင်း ဖြစ်သော်လည်း၊ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေထုမှာ ချက်ချင်းပင် အေးခဲသွားသလို လူတိုင်း ခံစားလိုက်ရ၏။
ထိုအမျိုးသမီး၏ အမူအရာ၊ အကြည့်နှင့် အသံတို့မှာ အလွန်ပင် တုန်လှုပ်စရာ ကောင်းလှသည်။
ပို၍ အရေးကြီးသည်မှာ သူမသည် ဤနေရာသို့ ဘယ်အချိန်က ရောက်လာသနည်း။
သူမ၏ အရှိန်အဝါက ဘာကြောင့် ဤမျှအထိ ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းနေရသနည်း။
သူ၏ သားရဲဖြစ်သော တိုင်ရန်နိုဆောရပ်စ်ပင်လျှင် တစ်ခုခု မှားနေပြီ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်သဖြင့် ထိုအမျိုးသမီး၏ လက်ထဲက အနှီးထုတ်ကို ကြည့်ကာ ကြောက်ရွံ့စွာဖြင့် နောက်သို့ ဆုတ်သွား၏။
အဘိုးကြီးမှာ တောင့်တင်းသွားရသည်။ အကယ်၍ သူသာ နောက်တစ်ခါ အသံကျယ်ကျယ် ထွက်မိလျှင် သူ၏ အသက် ပျောက်သွားနိုင်သည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရ၏။
ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့်ပင် နံပါတ် ၁၀ တံခါးသည် ရုတ်တရက် ပွင့်လာတော့သည်။ ၎င်းက ထိုကြောက်စရာကောင်းသော အမျိုးသမီး၏ အာရုံကို ဆွဲဆောင်သွားသဖြင့်၊ အဘိုးကြီးမှာ ထိုအမျိုးသမီးနှင့် ဝေးရာသို့ ဆုတ်ခွာသွားရန် အခွင့်အရေး ရလိုက်၏။
နံပါတ် ၁၀ တံခါး ပွင့်လာသည်နှင့်အမျှ မြူခိုးများ ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ ခန့်ညားထည်ဝါသော အရှိန်အဝါ ရှိသည့် နောက်ထပ် အဘိုးကြီးတစ်ဦး ခန်းမထဲသို့ လှမ်းဝင်လာသည်။ သေချာကြည့်လျှင် သူ၏ နောက်ကွယ်တွင် မြူခိုးများဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသော ကြီးမားသော အရိပ်တစ်ခုကို တွေ့နိုင်ပေသည်။
ရဲ့ယွီကျိုးသည် သူ၏ ရှေ့မှ မြင်ကွင်းကို စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။
မိနစ်အနည်းငယ် အလိုကပင် သူသည် တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံရင်း ရန်ကျဲကို ကျင့်စဉ်များ သင်ကြားပေးနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ရုတ်တရက် သူ၏ သားရဲမှာ ထူးထူးခြားခြား ပြောင်းလဲလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် သူ ချက်ချင်း သွားကြည့်ခဲ့သည်။ ထိုအခါ သူ၏ သားရဲသည် မည်သည့်နေရာမှန်းမသိသော လမ်းပေါက်တစ်ခုထဲသို့ စုပ်ယူခံနေရကြောင်း သူ သိလိုက်ရ၏။
ရဲ့ယွီကျိုးဆိုသည်မှာ ဘယ်လိုလူမျိုးလဲ။
သူသည် မေပယ်မြို့ ကျင့်ကြံသူများအသင်း၏ နံပါတ်တစ် ပညာရှင်ကြီးဖြစ်ပြီး၊ သွေးစာချုပ် အဆင့် ၈ အထိ ရောက်ရှိထားသူ ဖြစ်သည်။ သူ၏ သားရဲ၏ စစ်မှန်သော ပုံစံကို မြင်ဖူးသူမှာ လက်ချိုးရေ၍ပင် ရ၏။ ထို့ကြောင့် ဤထူးဆန်းသော အခြေအနေကို မြင်သောအခါ ရဲ့ယွီကျိုးသည် သူ၏ အဖော်သားရဲနှင့်အတူ ထိုလမ်းပေါက်ထဲသို့ ခုန်ဝင်လိုက်တော့သည်။
ထို့နောက် သူသည် နံပါတ် ‘၁၀’ တပ်ထားသော သစ်သားတံခါးကို တွေ့လိုက်ရ၏။
ဘဝတစ်လျှောက်တွင် အန္တရာယ်များစွာနှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ဖူးသော ရဲ့ယွီကျိုးသည် ဤကဲ့သို့သော ထူးဆန်းသည့် အခြေအနေမျိုးတွင်ပင် တည်ငြိမ်မှုကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်သည်။ သူသည် တည်ငြိမ်စွာဖြင့် တံခါးထဲမှ ထွက်လာခဲ့ရာ ဤမြင်ကွင်းကို တွေ့လိုက်ရခြင်း ဖြစ်၏။
လူတွေနှင့် သားရဲတွေ... အတော်လေးလည်း များပြားလှသည်။
ကလေးပိုက်ထားသော အမျိုးသမီးက သူ့ထံသို့ လျှောက်လာသည်ကို သူ ချက်ချင်း သတိပြုမိလိုက်၏။
ထိုအမျိုးသမီးမှာ တစ်ယောက်တည်း ရေရွတ်ရင်း လျှောက်လာနေခြင်း ဖြစ်သည်။
“ရှင်တို့ကို ငါ ပြောပြီးသားလေ... အသံတိတ်တိတ်နေပါလို့၊ ငါ့ကလေး အိပ်ရေးပျက်ကုန်မယ်... ငါ သူ့ကို အကြာကြီး ချော့သိပ်ထားရတာကို၊ ဘာလို့ တစ်ယောက်မှ နားမထောင်ကြတာလဲ”
“ဘာလို့ နားမထောင်ကြတာလဲ”
ရဲ့ယွီကျိုးသည် စိုးရိမ်စရာ အန္တရာယ်တစ်ခုကို အာရုံခံမိလိုက်သော်လည်း သူသည် တည်ငြိမ်စွာဖြင့် သူ၏ ဝတ်စုံလက်စွပ်ကို တစ်ချက် ခါလိုက်၏။ သူ၏ နောက်ဘက်ရှိ မြူခိုးများမှာ ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး သူ၏ ရှေ့ ငါးပေအကွာတွင် တံတိုင်းတစ်ခုအဖြစ် အသွင်ပြောင်းသွားတော့သည်။
“မြူတိမ်တံတိုင်း"
၎င်းမှာ အလွန်ပင် ကောင်းမွန်လှသော ခံစစ် ပညာရပ်တစ်ခု ဖြစ်၏။ မြူခိုးပါးပါးလေးဟု ထင်ရသော်လည်း ထိုတံတိုင်း၏ မာကျောမှုမှာ ကျောက်တုံးတံတိုင်းတစ်ခုနှင့် နှိုင်းယှဉ်နိုင်ပေသည်။ သာမန် ဂါထာများ သို့မဟုတ် သားရဲရိုင်းများ၏ တိုက်ခိုက်မှုကိုပင် အလွယ်တကူ ခံနိုင်ရည်ရှိသည့်အပြင်၊ ဤမျှ အလွယ်တကူနှင့်တော့ ပျက်စီးမည် မဟုတ်ပေ။
သို့သော် ထိုအမျိုးသမီး အနားသို့ ရောက်လာချိန်တွင်မူ၊ ဤအဆင့်မြင့် ခံစစ်ဂါထာမှာ မမြင်ရသော တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခုကို ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ချက်ချင်းပင် အက်ကွဲပျက်စီးသွားတော့သည်။
ရဲ့ယွီကျိုးမှာ ထိတ်လန့်သွားရ၏။
သူမသည် သာမန်ပြိုင်ဘက် မဟုတ်ကြောင်း သူ သိထားသော်လည်း ဤမျှအထိ အစွမ်းထက်လိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။
“နှစ်တစ်ထောင် တိမ်တိုက်သံကြိုးများ"
သူသည် လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို မြှောက်ကာ ဂါထာတစ်ခုကို ရွတ်ဆိုလိုက်၏။ သူ၏ နောက်ကွယ်မှ မြူခိုးများသည် မြွေများကဲ့သို့ ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားပြီး အမျိုးသမီး၏ ခြေလက်များကို ချက်ချင်းပင် ရစ်ပတ် တားဆီးလိုက်တော့သည်။ မြူခိုးသံကြိုးများက သူမကို ဆွဲချလိုက်သဖြင့် သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုမှာ တန့်သွားရ၏။
အမျိုးသမီးမှာ ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် သူမ၏ မျက်နှာမှာ ကြောက်စရာကောင်းသော ပုံစံသို့ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ လွန်ခဲ့သော စက္ကန့်ပိုင်းက သာမန်လူတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ သူမသည် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော မိစ္ဆာတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်၏။
၎င်းအပြင် သူမ၏ လက်ထဲက အနှီးထုတ်ထဲမှလည်း ထူးဆန်းသော ငိုသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
“အုဝါး... အုဝါး...”
ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် လူတိုင်းမှာ ခေါင်းမူးသွားကြရပြီး ပျို့အန်ချင်သလို ခံစားလိုက်ကြရ၏။
ထို့နောက်တွင်တော့ ‘ဖြန်း’ ခနဲ အသံနှင့်အတူ...။
မြူတိမ်သံကြိုးများမှာ ပြတ်တောက်သွားတော့သည်။
ရဲ့ယွီကျိုး ဒေါသထွက်သွားရ၏။
“ဟင်း... မင်း ဘယ်ကလာတဲ့ မိစ္ဆာလဲဆိုတာ ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ ရူးသွပ်မှုတွေကိုတော့ ငါ သည်းမခံနိုင်ဘူး”
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ရဲ့ယွီကျိုးသည် ထိုရူးသွပ်နေသော အမျိုးသမီးနှင့် တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။ သူ၏ နောက်ကွယ်ရှိ အရိပ်မည်းကြီးကို ဖုံးအုပ်ထားသော မြူခိုးများမှာ တဖြည်းဖြည်း ကွယ်ပျောက်သွားပြီး၊ ရေနဂါးတစ်ကောင် အသွင်ပေါ်လာကာ လေထုထဲရှိ ရေငွေ့များနှင့် ပေါင်းစပ်သွားတော့သည်။ ရဲ့ယွီကျိုး၏ အရှိန်အဝါမှာလည်း မြင့်တက်လာပြီး လေမတိုက်ဘဲနှင့်ပင် သူ၏ ဝတ်စုံစများမှာ လွင့်နေ၏။ သူ၏ လက်ကို ခါလိုက်သောအခါ ရေနဂါးမှာ ရေတောက်များကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး၊ ထိုအရာများမှာ လေထဲတွင် ဓားသွားများအဖြစ် အသွင်ပြောင်းသွားတော့သည်။ စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် ရေဓားသွားပေါင်းများစွာ လေထဲတွင် ရှိနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် လူတိုင်းမှာ အံ့ဩမှင်သက်သွားကြရ၏။
ကျီးကန်းနက်၏ မျက်ဝန်းများမှာ ပြူးကျယ်သွားပြီး သူ ကိုယ့်ဘာကိုယ် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
“ဒီဧည့်ခန်းမက တကယ်ကို အံ့ဩစရာပဲ... ရောက်လာတဲ့ ဧည့်သည်တွေက ဒီလောက်အထိ အစွမ်းထက်ကြတာလား... ဒီအဘိုးကြီးရဲ့ ကျင့်ကြံမှုက ငါ့ထက် အများကြီး သာတယ်၊ သူ့ရဲ့ အဆင့် ၄ သားရဲကလည်း ပြောစရာ မလိုအောင်ပဲ... ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ပြိုင်ဘက်က ‘ဝိညာဉ်ကလေးငယ် မယ်တော်’ ဖြစ်နေတော့ သူ နိုင်ဖို့ကတော့ ခဲယဉ်းလိမ့်မယ်”
ကျီးကန်းနက်သည် ထိုထူးဆန်းသော အမျိုးသမီးအကြောင်းကို သိနေပုံရ၏။
ကျီးကန်းနက်ကဲ့သို့သော လူများသည် ဆိုးသွမ်းသော ပညာရှင်များ ရှိရာ ကမ္ဘာမှ လာသူများ ဖြစ်ကြသည်။ သူကိုယ်တိုင်မှာလည်း ‘စွန်ရဲနက် သေမင်း’ ဟူသော အမည်ဖြင့် နာမည်ကြီးသူဖြစ်ရာ ထိုအမျိုးသမီးကို သိနေခြင်းမှာ မဆန်းပေ။
သို့သော် ဆိုးသွမ်းသော ပညာရှင်များတွင်လည်း အဆင့်အတန်း ကွာခြားမှု ရှိပေသည်။
ထို ‘ဝိညာဉ်ကလေးငယ် မယ်တော်’ မှာမူ သူခိုးကြီးများနှင့် လူသတ်သမားများ၏ လောကတွင် သူ့ထက် အဆင့်များစွာ မြင့်မားသူ ဖြစ်ပေသည်။