အခန်း (၁၂၅-၁၂၆)
Vol. 7 Ch. 125-126
အခန်း (၁၂၅) - ပြတိုက်မှူး ရောက်ရှိလာခြင်း
ယခုတစ်ခေါက် ရောက်လာသော ဧည့်သည်အသစ်များထဲတွင် နှစ်ယောက်မှာ ကျီးကန်းနက်ထက်ပင် အစွမ်းထက်ကြသည်။ တိုင်ရန်နိုဆောရပ်စ်နှင့် အဘိုးကြီးမှာတော့ ဤနေရာတွင် ရယ်စရာ ဇာတ်ပို့အဆင့်သာ ရှိ၏။ အကယ်၍ နံပါတ် ၁၀ ဧည့်သည်သာ ရုတ်တရက် ပေါ်မလာခဲ့လျှင် ထိုအသိဉာဏ်မဲ့သော အဘိုးကြီးမှာ သေသည်မှာ ကြာလှပြီ ဖြစ်သည်။
ယခုအချိန်အထိ ကျီးကန်းနက်သည် သတိကြီးစွာ ထားနေဆဲ ဖြစ်၏။ အကယ်၍ နံပါတ် ၁၀ ဧည့်သည်က ‘ဝိညာဉ်ကလေးငယ် မယ်တော်’ ကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့လျှင် သူသည် တံခါးကိုဖွင့်ကာ ချက်ချင်း ထွက်ပြေးရန် ပြင်ထားသည်။
ကျီးကန်းနက်၏ စိတ်ထဲတွင် သိချင်နေသော မေးခွန်းတစ်ခုသာ ရှိတော့၏။
ဘယ်သူက ပိုပြီး အစွမ်းထက်သလဲ။ အံ့ဩစရာကောင်းလှတဲ့ ‘ပြတိုက်မှူး’ လား ဒါမှမဟုတ် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ‘ဝိညာဉ်ကလေးငယ် မယ်တော်’ လား။
ဆိုးသွမ်းသော ပညာရှင်များလောကတွင် ဝိညာဉ်ကလေးငယ် မယ်တော်နှင့် ပတ်သက်သည့် ထိတ်လန့်စရာ ဇာတ်လမ်းများစွာ ရှိခဲ့ဖူးသည်။
တစ်ခါက ဆိုးသွမ်းပညာရှင်တစ်ဦးသည် သူမ၏ ရှေ့တွင် အသံအနည်းငယ် ကျယ်မိခဲ့သည်။ ထိုအကြောင်းကြောင့် ဝိညာဉ်ကလေးငယ် မယ်တော်သည် ထိုသူနောက်သို့ မဆုတ်မနာစတမ်း လိုက်လံ တိုက်ခိုက်ခဲ့၏။ ထိုသူမှာ သူမကို မယှဉ်နိုင်သဖြင့် သူ၏ အပေါင်းအသင်းများရှိရာ စခန်းသို့ ထွက်ပြေးသွားခဲ့သည်။ ထိုနေရာရောက်လျှင်တော့ သူ ဘေးကင်းပြီဟု ထင်မှတ်ခဲ့၏။
သို့သော် ဝိညာဉ်ကလေးငယ် မယ်တော်သည် ထိုစခန်းထဲသို့ တစ်ယောက်တည်း ဝင်ရောက်သွားပြီး နာမည်ကျော် ဆိုးသွမ်းပညာရှင် ဆယ်ယောက်ကျော်ကို သတ်ဖြတ်ပစ်ခဲ့သည်။ သူတို့အားလုံးမှာ ရက်ရက်စက်စက် အသတ်ခံခဲ့ရသည်ဟု ဆိုကြ၏။
ထို့ပြင် သူမ ပိုက်ထားသော ကလေးငယ်မှာ အမှန်တကယ်တော့ အဆင့် ၄ သားရဲတစ်ကောင် ဖြစ်သည်ဟုလည်း ကောလာဟလများ ရှိနေသည်။
၎င်းမှာ မည်သည့်သားရဲမျိုး ဖြစ်သည်ကိုတော့ ဘယ်သူမှ မသိကြပေ။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုအနှီးထုတ်ကို ဖွင့်ကြည့်ရန် မည်သူမျှ သတ္တိမရှိကြသောကြောင့်ပင်။
နံပါတ် ၁၀ ဧည့်သည်မှာလည်း ဇွဲရှိလှ၏။ သူ၏ ရေနဂါးမှာလည်း အဆင့် ၄ ဖြစ်ပြီး သူ၏ ကျင့်ကြံမှုမှာလည်း အံ့မခန်းလှပေ။ သို့သော် ဝိညာဉ်ကလေးငယ် မယ်တော်နှင့် ရင်ဆိုင်ရာတွင် သူသည် သူ၏ စွမ်းအားအားလုံးကို ထုတ်သုံးနေရသော်လည်း၊ သူမဘက်ကမူ စစ်မှန်သော စွမ်းအားကို ထုတ်မသုံးရသေးပေ။
ထူးချွန်သော ပညာရှင်နှစ်ဦးစလုံးသည် ဧည့်ခန်းမအတွင်း၌ ဆက်လက် တိုက်ခိုက်နေကြဆဲ ဖြစ်၏။
ရဲ့ယွီကျိုးသည် ဂါထာတစ်ခုကို ရွတ်ဆိုလိုက်ရာ ရေဓားသွားများမှာ ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားပြီး တိုက်စစ်ကို စတင်လိုက်သည်။ ဝိညာဉ်ကလေးငယ် မယ်တော်၏ လက်ထဲမှ ကလေးငယ်၏ ငိုသံမှာလည်း ပို၍ ကြောက်စရာကောင်းလာ၏။
“ရှင့်ကြောင့် ငါ့ကလေး နိုးသွားပြီ... ဒါ ရှင်တို့အားလုံးရဲ့ အပြစ်ပဲ... ဒီမှာ ရှိနေတဲ့လူတွေ အားလုံး သေရမယ်... တစ်ယောက်မကျန် သေစေရမယ်”
ဝိညာဉ်ကလေးငယ် မယ်တော်က စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်လိုက်သည်။
နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်တော့ သူမသည် စူးရှသော အော်သံတစ်ခုကို ထပ်မံ ထုတ်ဖော်လိုက်ပြန်၏။
မမြင်ရသော စွမ်းအင်လှိုင်းများစွာသည် ရဲ့ယွီကျိုး၏ ရေဓားသွားများကို ချက်ချင်းပင် ရိုက်ခွဲပစ်လိုက်တော့သည်။
ထို့နောက်တွင်တော့ ဆက်တိုက်ဆိုသလို ပေါက်ကွဲသံများ ထွက်ပေါ်လာ၏။
ရေဓားသွား ပေါင်းများစွာမှာ လုံးဝ ပျက်စီးသွားတော့သည်။
ရဲ့ယွီကျိုး၏ မျက်နှာ ပျက်သွားရ၏။ အန္တရာယ် ရောက်လာသည်ကို အာရုံခံမိသဖြင့် သူ ချက်ချင်း နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်ရာ၊ မြူခိုးများထဲတွင် ဖုံးကွယ်ထားသော ရေနဂါးမှာ သူ၏ သခင်ကို ကာကွယ်ရန် ရှေ့သို့ တိုးလာခဲ့သည်။
လေထုထဲတွင် ညှီစို့စို့ သွေးနံ့များ ပြည့်နှက်သွား၏။
၎င်းမှာ ရဲ့ယွီကျိုးကို ကာကွယ်ပေးနိုင်ခဲ့သော်လည်း၊ ရေနဂါး၏ ကိုယ်ပေါ်တွင်တော့ အရိုးများ မြင်ရသည်အထိ နက်ရှိုင်းသော ဓားဒဏ်ရာတစ်ခု ထင်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
၎င်း၏ မာကျောသော အကြေးခွံများပင်လျှင် ထိုအမျိုးသမီး၏ တိုက်ခိုက်မှုကို မခံနိုင်ခဲ့ပေ။
ရဲ့ယွီကျိုး၏ မျက်ဝန်းများ ပြူးကျယ်သွားပြီး သူ၏ လက်ချောင်းတစ်ချောင်းကို ထောင်လိုက်၏။
အဖြူရောင် အလင်းတစ်ခု လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး ဝိညာဉ်ကလေးငယ် မယ်တော်မှာ နာကျင်စွာဖြင့် ညည်းညူလိုက်ရသည်။ သူမ၏ ရင်ဘတ်ရှိ အင်္ကျီမှာ စုတ်ပြဲသွားသော်လည်း၊ သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် တိုက်ခိုက်မှု အများစုကို စုပ်ယူနိုင်သော စွမ်းအင်ဒိုင်းတစ်ခု ရှိနေပုံရ၏။ ရဲ့ယွီကျိုး၏ တိုက်ခိုက်မှုမှာ သူမ၏ ဝတ်စုံကိုသာ အနည်းငယ် ပျက်စီးစေခဲ့ပြီး သူမကိုတော့ ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာ မရစေခဲ့ပေ။
ဤအရာအားလုံးမှာ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ဖြစ်ပျက်သွားခြင်း ဖြစ်၏။
ကျီးကန်းနက်မှလွဲ၍ ကျန်ရှိသော သူများမှာ ထိုပညာရှင်နှစ်ဦး၏ လှုပ်ရှားမှုကို သေချာပင် မမြင်လိုက်ကြရပေ။
သေချာ မမြင်ရသော်လည်း၊ နံပါတ် ၉ နှင့် နံပါတ် ၁၀ ဧည့်သည်များမှာ သာမန်လူများ မဟုတ်ကြောင်း အားလုံး သိလိုက်ကြရသည်။
ဝိညာဉ်ကလေးငယ် မယ်တော်မှာ ကြောက်စရာ ပိုကောင်းလာ၏။ သူမ၏ လက်ထဲက အနှီးထုတ်ထဲမှ အဖြူရောင် အမွှေးအမျှင်များ ဖုံးအုပ်ထားသော လက်ငယ်လေးတစ်ဖက် ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။
ရဲ့ယွီကျိုးကလည်း အေးစက်သော အမူအရာဖြင့် ဓားဂါထာတစ်ခုကို ပြင်ဆင်လိုက်၏။
ရေနဂါးသည် ပါးစပ်ကို ဖွင့်ကာ ရေလုံးတစ်ခုကို မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။ ထိုရေများမှာ ရဲ့ယွီကျိုးထံသို့ စီးဆင်းသွားပြီး ရှည်လျားသော ဓားတစ်လက်အဖြစ် အသွင်ပြောင်းသွားတော့သည်။
ပုံစံ အပြည့်အစုံ မပေါ်သေးသော်လည်း ထိုဓားမှာ အလွန်ပင် မာကျောလှကြောင်း သိသာနေ၏။
နှစ်ဦးစလုံးမှာ သေကြေပျက်စီးသည်အထိ တိုက်ခိုက်ရန် အသင့်ဖြစ်နေကြပြီ ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှပေသည်။
နံပါတ် ၈ ဧည့်သည်ဖြစ်သော အဘိုးကြီးမှာတော့ နံရံကို ကပ်ကာ မျက်နှာမှာ စက္ကူကဲ့သို့ ဖြူလျော့နေ၏။ သူသည် သူ့ကို ပို့ဆောင်ပေးခဲ့သော တံခါးကို ပြန်ဖွင့်ရန်ပင် ကြိုးစားနေသေးသည်။
သို့သော် တံခါးမှာ လုံးဝ ရွေ့မရကြောင်း သူ သိလိုက်ရ၏။
၎င်းက သူ့ကို ပို၍ ထိတ်လန့်စေတော့သည်။
သူသည် အစကကဲ့သို့ မောက်မာသော အမူအရာမျိုး မရှိတော့ပေ။ သူသည် လေပင် မလည်ရဲလောက်အောင် ကြောက်ရွံ့နေပြီး အရာရာကို အောင့်ထားရတော့သည်။
တိတ်ဆိတ်မှု။
အခန်းထဲတွင် အပ်ကျသံပင် ကြားရလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်နေ၏။
ဒါဟာ ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲတစ်ခု မစတင်မီ ငြိမ်သက်ခြင်းဖြစ်ကြောင်း လူတိုင်း သိကြသည်။
ထိုတိုက်ပွဲ ပြန်လည် မစတင်မီမှာပင်၊ ဒုတိယထပ်ရှိ အမြဲတမ်း ပိတ်ထားသော သံတံခါးကြီးမှာ ရုတ်တရက် ပွင့်လာတော့သည်။
ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် သံတံခါး ပွင့်သံမှာ နားကွဲလုမတတ် ကျယ်လောင်လှပေသည်။
၎င်းကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ဟယ်ချန်း၊ ကျီးကန်းနက်နှင့် ကျန်းဇီချီတို့မှာ ချက်ချင်းပင် ကိုယ်ကို မတ်လိုက်ကြပြီး ဒုတိယထပ်ဆီသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြ၏။
ကျန်ရှိသော သူသုံးဦးဖြစ်သည့် အဘိုးကြီး၊ ဝိညာဉ်ကလေးငယ် မယ်တော်နှင့် ရဲ့ယွီကျိုးတို့လည်း လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။
တံခါးကို ဖွင့်ပြီးနောက် လင်းကျင်းသည် အောက်ထပ်ရှိ အခြေအနေကို စူးစမ်းလိုက်၏။
အရင်က ဧည့်သည် သုံးယောက်နှင့် မျက်နှာသစ် သုံးယောက် ဖြစ်သည်။
လင်းကျင်းမှာ စောစောက ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ကို မသိပေ။ သူသည် သူကိုယ်တိုင် သေချာ ဖန်တီးထားသော ပုံရိပ်အသစ်ကို အသုံးပြုထားခြင်း ဖြစ်၏။ ဤပုံရိပ်အတွက် သူ ပြီးခဲ့သည့်တစ်ခေါက်က နာရီပေါင်းများစွာ အချိန်ပေးခဲ့ရသည်။
ယခုအခါ သူသည် ခန့်ညားသော ဝတ်စုံရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး၊ သူ၏ အဖြူအမည်း ရောနေသော ဆံပင်များကို ကိုးလုံးကြယ် နေလ ခေါင်းပေါင်းဖြင့် စည်းထားကာ မျက်နှာတွင်တော့ မီးနတ်ဘုရား မျက်နှာဖုံးကို တပ်ဆင်ထား၏။
ဟုတ်ပေသည်။ လင်းကျင်းသည် သူ၏ ပုံရိပ်ကို ပြင်ဆင်ရင်း နောက်ဆုံးတွင် ဘာမှ သဘောမကျသဖြင့် မျက်နှာဖုံး တပ်ရန်သာ ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
မျက်နှာဖုံး တပ်ခြင်းမှာ အကျိုးကျေးဇူးများစွာ ရှိ၏။
ပထမအချက်မှာ မျက်နှာဖုံး တပ်ထားခြင်းက လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားသော ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနိုင်သည်။
ပြတိုက်မှူး တစ်ယောက်အနေဖြင့် သူသည် အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားနေရန် လိုအပ်သည် မဟုတ်ပါလား။
၎င်းအပြင် မျက်နှာဖုံး တပ်ထားခြင်းက တခြားသူများကို ပို၍ ကြောက်ရွံ့စေနိုင်ကြောင်း လင်းကျင်း သိထားသည်။ ဘုရားကျောင်းများရှိ နတ်ဘုရား ရုပ်ထုများကို ကြည့်လျှင် သိနိုင်ပေသည်။ မည်သည့် ရုပ်ထုက သာမန်လူနှင့် တူပါသနည်း။
ထိုမျက်နှာများမှာ ကြင်နာသည်ဖြစ်စေ၊ ကြောက်စရာကောင်းသည်ဖြစ်စေ၊ မျက်နှာဖုံး အမျိုးအစားများပင် ဖြစ်ကြ၏။
ထို့ကြောင့် လင်းကျင်းသည် မီးနတ်ဘုရား မျက်နှာဖုံးကို ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ ဤမျက်နှာဖုံးမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မိစ္ဆာမျက်နှာကို အခြေခံထားပြီး အနီရောင် ဆေးများဖြင့် ခြယ်သထားသဖြင့် အလွန်ပင် ခန့်ညားလှ၏။ မျက်လုံးအိမ်များနှင့် အစွယ်များတွင် အမြဲတမ်း တောက်လောင်နေသော မီးတောက်များမှာ သူ၏ ပုံရိပ်ကို ပို၍ပင် ခန့်ညား ထိတ်လန့်ဖွယ် ဖြစ်စေတော့သည်။
လင်းကျင်းသည် ဤပုံရိပ်သစ်ကို အတော်လေး သဘောကျနေ၏။
သူသည် အထက်စီးဆန်သော အမူအရာဖြင့် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ကာ လှမ်းဝင်လာပြီး၊ အသံကို နှိမ့်၍ ပြောလိုက်သည်။
“ငါ့ရဲ့ ဧည့်ခန်းမဆီကို အားလုံးကို ကြိုဆိုပါတယ်”
ဟယ်ချန်းက ပထမဆုံး နှုတ်ဆက်လိုက်၏။
“မင်္ဂလာပါ... ပြတိုက်မှူးကြီး”
ကျီးကန်းနက်က ဒုတိယ ဖြစ်သည်။
“ဂါရဝပြုပါတယ်... ပြတိုက်မှူး”
စကားနည်းသော ကျန်းဇီချီမှာတော့ သူ၏ လေးစားမှုကို ပြသသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းငုံ့ကာ အရိုအသေ ပေးလိုက်သည်။
ဝါရင့် ဧည့်သည် သုံးယောက်နှင့် မတူဘဲ၊ ဧည့်သည်သစ် သုံးယောက်မှာတော့ ထိုကဲ့သို့ ‘နားလည်မှု’ မျိုး မရှိကြသေးပေ။
တိုင်ရန်နိုဆောရပ်စ် အဘိုးကြီးမှာ အော်ဟစ်ဆဲဆိုချင်သော်လည်း ဝိညာဉ်ကလေးငယ် မယ်တော်ကို ပြန်လည် နိုးကြားလာစေမှာကို ကြောက်သဖြင့် သူ၏ ဆဲဆိုမှုများကို ပြန်မျိုချလိုက်ရ၏။
လင်းကျင်း၏ ရုတ်တရက် ရောက်ရှိလာမှုကြောင့် ရဲ့ယွီကျိုးနှင့် ဝိညာဉ်ကလေးငယ် မယ်တော်တို့လည်း အံ့ဩသွားကြရသည်။
သူတို့ အံ့ဩရခြင်း အကြောင်းမှာမူ၊ တစ်ယောက်က သူ၏ ရေနဂါးမှာ မြူခိုးများထဲသို့ ပြန်လည် ဆုတ်ခွာသွားပြီး ကြောက်ရွံ့တုန်ရင်နေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပြီး၊ အခြားတစ်ယောက်မှာတော့ အဖြူရောင် အမွှေးအမျှင်ပါသော လက်ကလေးမှာ အနှီးထုတ်ထဲသို့ လျင်မြန်စွာ ပြန်ဝင်သွားပြီး သူမ၏ ‘ကလေး’ မှာလည်း ဘာအသံမှ မထွက်တော့ဘဲ အိပ်ပျော်သွားခြင်းကြောင့်ပင်။
ရောက်ရှိလာရုံမျှဖြင့် ဤကဲ့သို့ တုံ့ပြန်မှုမျိုးကို ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်သူမှာ အလွန်ပင် အစွမ်းထက်သူ ဖြစ်ရပေမည်။
ရဲ့ယွီကျိုးသည် ချက်ချင်းပင် အခြေအနေကို သိမြင်သွားပြီး ‘ပြတိုက်မှူး’ ကို ကြည့်ကာ ကိုယ်ကို ထိန်းသိမ်းလိုက်၏။ တစ်ဖက်တွင်လည်း ဝိညာဉ်ကလေးငယ် မယ်တော်၏ အမူအရာမှာ ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားပြီး သူမ၏ ဝတ်စုံနှင့် ဆံပင်များကို ပြန်လည် ပြင်ဆင်ကာ ပြုံးပြလိုက်သည်။
ဒီလိုနှင့် တိုက်ပွဲမှာ ချက်ချင်းပင် ပြီးဆုံးသွားတော့သည်။
ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့ဖူးသကဲ့သို့ပင်။
“မင်းတို့ ခြောက်ယောက်စလုံးကို သားရဲပြတိုက်ဆီ ကြိုဆိုပါတယ်... ဒီနေရာရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေကတော့ အရင်အတိုင်းပါပဲ... ဒီမှာ မင်းတို့ သားရဲတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဘာမဆို မေးမြန်းနိုင်ပြီး ငါက အဖြေပေးပါ့မယ်... ဒါပေမဲ့ ဒီအဖြေတွေကတော့ အလကား မရဘူး... မင်းတို့ သိချင်တဲ့ သားရဲရဲ့ အရေပြား၊ အမွှေး ဒါမှမဟုတ် သွေး နမူနာတွေကို ငါ့ကို ပေးရမယ်”
လင်းကျင်း စကားပြောပြီးသည်နှင့် ဟယ်ချန်းက သူမ၏ လက်ကို စိတ်မရှည်စွာဖြင့် မြှောက်လိုက်၏။
“ပြတိုက်မှူးကြီး... ရှင် တကယ်ကို အံ့ဩစရာ ကောင်းတာပဲ... ရှင် ပေးခဲ့တဲ့ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲမှု နည်းလမ်းအတိုင်း ကျွန်မ စမ်းကြည့်တာ၊ ရှောင်တီးက တကယ်ပဲ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲသွားတယ်”
လင်းကျင်းသည် ဟဲချင်၏ ဘေးရှိ အတောင်လေးခုပါ လိပ်ပြာနဂါးကို သတိပြုမိလိုက်၏။
“ဒါက ပုံမှန်ပါပဲ... ငါ ပေးခဲ့တဲ့ နည်းလမ်းအတိုင်း လုပ်ရင် မအောင်မြင်စရာ အကြောင်း မရှိပါဘူး”
သူ၏ အသံတွင် ဂုဏ်ယူသည့် အရိပ်အယောင် အနည်းငယ် ပါဝင်နေ၏။
“ကျွန်မ ပြတိုက်မှူးကြီးကို မေးစရာတွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်”
ဟယ်ချန်းက ဆက်ပြောလိုက်သည်။ ထိုသို့ပြောရင်း သူမသည် အိတ်ငယ်လေးတစ်ခုကို ထုတ်လိုက်၏။ ၎င်းကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ မတူညီသော သားရဲအမျိုးမျိုးမှ ရရှိထားသော အမွှေးအမျှင်များနှင့် အကြေးခွံပေါင်း ဆယ်မျိုးထက်မနည်း ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရတော့သည်။
အခန်း (၁၂၆) - ငါမင်းရဲ့ကလေးကို တစ်ချက်လောက် ကြည့်ပါရစေ
ဧည့်ခန်းမအတွင်း၌ လင်းကျင်းသည် ‘အမြင့်ဆုံးသော လုပ်ပိုင်ခွင့်’ ကို ပိုင်ဆိုင်ထား၏။ သူက လက်ဖြင့် ဝေ့ယမ်းလိုက်ရုံမျှဖြင့် ဟယ်ချန်း၏ အိတ်ထဲရှိ ပစ္စည်းများမှာ လင်းကျင်း၏ လက်ထဲသို့ အလိုအလျောက် ပျံဝဲရောက်ရှိလာတော့သည်။
ထိုပစ္စည်းများကို ထိတွေ့လိုက်သည်နှင့် လင်းကျင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားရ၏။
ဤမိန်းကလေးမှာ ရှားပါးသားရဲ တစ်ဆယ်ကျော်၏ နမူနာများကို စုဆောင်းလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ လင်းကျင်း၏ မှတ်တမ်းတင်ခြင်း လုပ်ငန်းအတွက် များစွာ အထောက်အကူ ဖြစ်ပေသည်။
“မင်း ပေးလာတဲ့ အမျိုးအစား ပေါင်း တစ်ဆယ့်ခြောက်မျိုး ရှိတယ်... ကဲ... မင်း သိချင်တာတွေကို မေးနိုင်ပါပြီ”
လင်းကျင်းက တည်ငြိမ်စွာ ကြေညာလိုက်၏။
“ကျွန်မ...”
ဟဲချင်သည် ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းနေသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ဆုံးဖြတ်ချက်ချကာ မေးလိုက်သည်။
“ပြတိုက်မှူးကြီး... ကျွန်မ သိချင်တာက၊ အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်ဟာ သားရဲဝိညာဉ် ကျိန်စာတစ်ခုရဲ့ အချုပ်အနှောင်ကို ခံထားရပြီး အမြဲတမ်း နာကျင်ခံစားနေရတယ်ဆိုရင်၊ အဲဒီကျိန်စာကို ဖြေဖျောက်ဖို့ နည်းလမ်း ရှိပါသလား”
ဤမေးခွန်းမှာ သားရဲများနှင့် သက်ဆိုင်နေပြီး၊ လင်းကျင်းမှာလည်း ‘ကျိန်စာ’ များအကြောင်းကို အတော်လေး သိထားသူ ဖြစ်သည်။
“ဒါက အခြေအနေပေါ် မူတည်တယ်... သားရဲဝိညာဉ် ကျိန်စာတွေမှာတောင် အဆင့်အတန်း အမျိုးမျိုး ရှိတာလေ... ရိုးရှင်းတဲ့ ကျိန်စာဆိုရင် တစ်ချက်တည်းနဲ့ ဖြေနိုင်ပေမဲ့၊ ရှုပ်ထွေးတဲ့ အရာတွေဆိုရင်တော့ အဆင့်ဆင့် လုပ်ဆောင်ရလိမ့်မယ်... ဒါပေမဲ့ အားလုံးကိုတော့ ဖြေရှင်းလို့ ရပါတယ်... မင်းအနေနဲ့ ကျိန်စာမိနေတဲ့သူရဲ့ သွေးနမူနာကို ယူလာပေးဖို့တော့ လိုမယ်၊ ဒါမှသာ ငါက အခြေအနေကို သေချာ သိနိုင်မှာ”
လင်းကျင်းက မှန်မှန်ကန်ကန်ပင် ဖြေကြားပေးလိုက်၏။
ဟယ်ချန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
သေချာသည်မှာတော့ ထိုကျိန်စာမိနေသူမှာ သူမ မဟုတ်သလို၊ ထိုသူ၏ သွေးနမူနာကိုလည်း သူမ ယူမလာခဲ့ပေ။ သို့သော် ဟယ်ချန်းက ဆက်မေးလိုက်၏။
“နောက်တစ်ခေါက်ကျရင် သွေးနမူနာကို ကျွန်မ သေချာပေါက် ယူလာခဲ့ပါ့မယ်... ဒါပေမဲ့ အခုလောလောဆယ် သူ့ရဲ့ နာကျင်မှုကို အနည်းငယ် သက်သာစေမယ့် နည်းလမ်းမျိုး ရှိမလားဟင်”
သားရဲဝိညာဉ် ကျိန်စာကြောင့် ဖြစ်ပေါ်သော နာကျင်မှုကို လျှော့ချရန် နည်းလမ်းများစွာ ရှိပေသည်။ လင်းကျင်းသည် ယေဘုယျကျသော နည်းလမ်းတစ်ခုကို စာရွက်ပေါ်တွင် ရေးသားကာ ဟယ်ချန်းထံသို့ ပစ်ပေးလိုက်၏။ သူမသည် ကျေးဇူးတင်စကား ပြောကြားပြီးနောက် နောက်သို့ ဆုတ်သွားတော့သည်။
ထိုအခါ ကျီးကန်းနက်မှာ မနေနိုင်တော့ဘဲ ရှေ့သို့ တိုးလာ၏။
“ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်က ကျုပ် ပြတိုက်မှူးကြီးအပေါ် မရိုမသေ လုပ်မိခဲ့ပါတယ်... ဒီတစ်ခေါက်မှာတော့ ပြတိုက်မှူးကြီး အလိုရှိတဲ့ ရှားပါးသားရဲတွေရဲ့ အမွှေးအမျှင်နဲ့ သွေးနမူနာတွေကို အိတ်ကြီးတစ်အိတ်စာ ယူလာခဲ့ပါတယ်”
ကျီးကန်းနက်က အိတ်ကြီးတစ်အိတ်ကို ထုတ်ပြရင်း ပြောလိုက်သည်။
သူသည် ပြီးခဲ့သည့်တစ်ခေါက်က စွန်ရဲနက်၏ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲမှု နည်းလမ်းကို မေးမြန်းခဲ့သော်လည်း၊ လင်းကျင်းက သူ၏ မရိုမသေမှုကို ပြန်ပေးဆပ်သည့်အနေဖြင့် ရှားပါးသားရဲ နမူနာ နှစ်ဆယ်ကို ယူလာရန် ခိုင်းစေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ယခုတစ်ခေါက်တွင် ကျီးကန်းနက်က အခုနှစ်ဆယ်ထက်ပင် ပို၍ ယူလာခဲ့၏။
လင်းကျင်း လက်လှမ်းလိုက်သောအခါ ထိုနမူနာများမှာ သူ့ထံသို့ ရောက်လာသည်။
“အမျိုးအစား သုံးဆယ့်ခြောက်မျိုးတောင်ပဲ”
ဤသည်နှင့်အတူ ပြတိုက်ထဲတွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသော ရှားပါးသားရဲ အရေအတွက်မှာ တစ်ရာ ကျော်သွားပြီ ဖြစ်သည်။
လင်းကျင်းသည် ချက်ချင်းပင် ထိုက်တန်သော ဆုလာဘ်ကို ရရှိလိုက်၏။
“သားရဲစွမ်းအင် ကျင့်စဉ် - တတိယပိုင်း”
သူ မျှော်လင့်ထားသည်ထက် များစွာ စောစီးစွာ ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဒါဟာ တကယ့် သတင်းကောင်းပင်။ ပြတိုက်၏ ဖော်ပြချက်အရ ‘ဆင့်ကဲပြောင်းလဲခြင်း အခန်း’ ဟု ခေါ်သော ဤတတိယပိုင်း ကျင့်စဉ်မှာ အလွန်ပင် အရေးကြီးလှသည်။ ဤကျင့်စဉ်ကို အောင်မြင်အောင် ကျင့်ကြံပြီးပါက သားရဲမှာ သီအိုရီအရ နောက်ထပ် အဆင့်တစ်ခုသို့ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲနိုင်မည် ဖြစ်၏။
အကယ်၍ ရှောင်ဟော့ကို ဤကျင့်စဉ် ကျင့်ခိုင်းလိုက်လျှင်၊ သူသည် သားရဲစွမ်းအင် ကျင့်စဉ်ကို အသုံးပြုကာ အဆင့် ၄ သို့ တက်လှမ်းနိုင်ပေလိမ့်မည်။
သေချာသည်မှာတော့ ရှောင်ဟော့ တစ်ကောင်တည်း မဟုတ်ဘဲ၊ အခြားသော သားရဲများတွင်လည်း ထိုသို့သော အာနိသင်မျိုး ရှိပေမည်။
လင်းကျင်းသည် ကျေနပ်သွားသဖြင့် ကျီးကန်းနက်ထံသို့ အကဲဖြတ် အစီရင်ခံစာ တစ်စောင်ကို ပစ်ပေးလိုက်၏။
ကျီးကန်းနက်၏ မျက်ဝန်းများမှာ လင်းလက်သွားပြီး ၎င်းကို ချက်ချင်း ဖမ်းယူလိုက်သည်။ သူသည် စာရွက်ကို အမြန်ဖတ်ကြည့်လိုက်ရာ လက်များမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် တုန်ယင်လာတော့၏။
ကျန်းဇီချီသည်လည်း ရှေ့သို့ တိုးလာကာ အရိုအသေပေးပြီးနောက် ကြီးမားသော အကြေးခွံတစ်ခုကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆက်သလိုက်သည်။
လင်းကျင်းမှာ ထိုအကြေးခွံကို ကြည့်ကာ အံ့ဩသွားရ၏။
‘ဒါက ရှေးဦးပုတ်သင် သွေးမျိုးဆက်ပဲ... အဆင့် ၄ သားရဲ၊ ဒါပေမဲ့ စာချုပ်ချုပ်ထားတာ မဟုတ်ဘူး... ကြည့်ရတာ ဒီကျန်းဇီချီဆိုတဲ့လူကလည်း သာမန်လူတော့ မဟုတ်ဘူးပဲ’
လင်းကျင်းက စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်လိုက်ရင်း ကုသနည်းကို ရေးသားကာ ပေးလိုက်သည်။
အခြားသူများအတွက် ကုသ၍ မရသော ရောဂါမှာ လင်းကျင်းအတွက်တော့ အသေးအဖွဲပင်။
ပြတိုက်မှူးက တွေဝေခြင်းမရှိဘဲ အစီရင်ခံစာ ရေးသားပေးလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ၊ ကျန်းဇီချီသည် ဤအဖြေမှာ ဟန်ပြသက်သက်များလားဟု တွေးမိလိုက်သေးသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကျန်းဇီချီသည် ထိုရှေးဦးပုတ်သင်ကို ကယ်တင်ရန်အတွက် အချိန်နှင့် အားအင်များစွာ ပေးဆပ်ခဲ့ရသောကြောင့်ပင်။
သို့သော် အစီရင်ခံစာကို ဖတ်လိုက်ရချိန်တွင်တော့ ကျန်းဇီချီ မှင်သက်သွားရ၏။
သူသည် သားရဲကုသမှုဆိုင်ရာ အခြေခံသဘောတရားအချို့ကို သိထားသော်လည်း၊ ဤပြတိုက်မှူး ပေးထားသော နည်းလမ်းကိုတော့ သူ လုံးဝ နားမလည်နိုင်ပေ။ သို့သော် ပြတိုက်မှူး၏ ရောဂါလက္ခဏာ ဖော်ပြချက်မှာမူ အလွန်ပင် တိကျလှသဖြင့် အံ့ဩစရာ ကောင်းလှပေသည်။
အကြေးခွံ တစ်ခုတည်းကို ကြည့်ရုံနှင့်ပင် ထိုသားရဲကို ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသည့်အလား၊ ၎င်း၏ အရွယ်အစား၊ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်နှင့် ထူးခြားသော ကိုယ်ခန္ဓာ အမှတ်အသားများကိုပါ တိကျစွာ ဖော်ပြနိုင်ခဲ့သည်။
‘ပြတိုက်မှူးက တကယ့်ကို အံ့ဩစရာပဲ’
ရောဂါအကြောင်းကို ဤမျှအထိ သိထားမှတော့၊ ဤကုသနည်းမှာလည်း စစ်မှန်မည်မှာ သေချာလှပေသည်။
အရင်က ရောက်ဖူးသူ သုံးယောက်မှာ ဤနေရာ၏ အလုပ်လုပ်ပုံကို သိထားကြသော်လည်း၊ ဧည့်သည်သစ် သုံးယောက်ကတော့ ဘာဆက်လုပ်ရမည်ကို ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေကြ၏။
နံပါတ် ၈ တံခါးမှ တိုင်ရန်နိုဆောရပ်စ် အဘိုးကြီးမှာတော့ တိတ်ဆိတ်နေသော်လည်း၊ သူ၏ မျက်မှောင်ကို ကြုတ်ကာ တစ်စုံတစ်ခုကို ကြံစည်နေပုံရသည်။
နံပါတ် ၉ တံခါးမှ ဝိညာဉ်ကလေးငယ် မယ်တော်မှာမူ သာမန်မိခင်တစ်ဦးကဲ့သို့ ပြန်ဖြစ်သွားပြီ ဖြစ်၏။ လွန်ခဲ့သော မိနစ်ပိုင်းက ကြောက်စရာကောင်းသော မိစ္ဆာမကြီးမှာ သူမ မဟုတ်သကဲ့သို့ပင်။ သူမသည် ဒုတိယထပ်ရှိ ‘ပြတိုက်မှူး’ ကို စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ကြည့်နေပြီးနောက် စကားပြောလိုက်၏။
“ကျွန်မ သိချင်တာက... ပြတိုက်မှူးကြီးက ကျွန်မရဲ့ ကလေးကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အိပ်ပျော်အောင် လုပ်လိုက်တာလဲ... သူ့ကို ချော့သိပ်ဖို့ဆိုတာ ကျွန်မအတွက်တော့ တကယ့်ကို ခက်ခဲတဲ့ အလုပ်တစ်ခုပါ”
လင်းကျင်းသည် ဤနေရာသို့ ဝင်လာကတည်းက ဧည့်သည်သစ် သုံးဦးကို မျက်ခြေမပြတ် စောင့်ကြည့်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။
သူတို့၏ ခြားနားချက်ကို သူ အတော်လေး သိမြင်ထားသည်။
နံပါတ် ၈ မှာ သာမန်အဆင့်သာ ရှိသော်လည်း အဆင့် ၃ သားရဲကို ပိုင်ဆိုင်ထားသဖြင့် သာမန်ထက်တော့ အနည်းငယ် ပိုစွမ်းပေမည်။
သို့သော် သူတို့အားလုံးထဲတွင် အကြောက်ရဆုံးမှာ နံပါတ် ၉ ဧည့်သည် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ လင်းကျင်းပင်လျှင် သူမ၏ သားရဲမှာ ဘာဖြစ်ကြောင်း မပြောနိုင်သေးပေ။
သူမ ပြောနေသော ‘ကလေး’ ဆိုသည်မှာ သူမ ပိုက်ထားသော အနှီးထုတ်ကို ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ထိုအဝတ်ထဲတွင် ကလေးငယ် မရှိကြောင်းကိုတော့ လင်းကျင်း သိမြင်နေ၏။
“မင်း လက်ထဲမှာ ပိုက်ထားတာက ဘာလဲ”
လင်းကျင်းက မေးလိုက်သည်။
“ကလေးလေးလေ”
ထိုအမျိုးသမီးက မေတ္တာအပြည့်ဖြင့် ပြန်ဖြေ၏။
“ငါ အဲဒါကို ကြည့်လို့ရမလား”
လင်းကျင်းက ထပ်မေးလိုက်သည်။
ထို ‘ကလေး’ ဆိုသည့်အရာမှာ ထိုအမျိုးသမီး၏ သားရဲ ဖြစ်မည်မှာ သေချာလှပေသည်။ သို့သော် ၎င်းကို အလွန်ပင် လုံအောင် ထုပ်ထားသဖြင့် လင်းကျင်းပင်လျှင် ဘာသတ္တဝါလဲဟု မခန့်မှန်းနိုင်သေးပေ။
“ဒါဆိုရင်တော့ ပြတိုက်မှူးကြီး ကိုယ်တိုင်ပဲ ဒီကို ဆင်းလာပြီး ကြည့်ပေးပါဦး”
ထိုအမျိုးသမီးက ပြုံးပြလိုက်၏။ သူမမှာ အိမ်နီးနားချင်း မိခင်ငယ်လေးတစ်ဦးကဲ့သို့ပင် အန္တရာယ်ကင်းပုံ ပေါ်လှပေသည်။
လင်းကျင်းသည် ဤဧည့်ခန်းမအတွင်း၌ အကြွင်းမဲ့ အာဏာရှိသဖြင့် ဧည့်သည်များ၏ ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်မှုကို စိုးရိမ်စရာ မလိုပေ။ အကယ်၍ ထိုအမျိုးသမီးက တစ်ခုခု ကြံစည်ခဲ့လျှင် သူမသာ နာကျင်ရမည် ဖြစ်၏။
လင်းကျင်းသည် သူ၏ ပြတိုက်မှူး အမှတ်အသားကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ရင်း၊ ဒုတိယထပ်မှ ခုန်ဆင်းကာ သူမ၏ အနားသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။
“သတိထားပါ... ဒီမိန်းမက ဆိုးသွမ်းတဲ့ ပညာရှင် တစ်ယောက်ပဲ”
နံပါတ် ၁၀ ဧည့်သည် ရဲ့ယွီကျိုးသည် ပြတိုက်မှူးက ဘာမှ မပြင်ဆင်ဘဲ ထိုအမျိုးသမီးထံသို့ လျှောက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ မနေနိုင်ဘဲ သတိပေးလိုက်မိ၏။
စောစောက ဝိညာဉ်ကလေးငယ် မယ်တော်နှင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့သဖြင့် သူမ မည်မျှအထိ အစွမ်းထက်ကြောင်း သူ သိထားသည်။
ဓမ္မဓိဋ္ဌာန်ကျကျ ပြောရလျှင် ကျင့်ကြံမှုနှင့် ဂါထာပညာတွင် ရဲ့ယွီကျိုးက ယုံကြည်မှု ရှိသော်လည်း၊ အကြမ်းပတမ်း စွမ်းအားနှင့် လှည့်ကွက်များတွင်မူ ထိုအမျိုးသမီးက အသာစီး ရနေသည်မှာ သေချာလှ၏။
စောစောက တိုက်ပွဲတွင် ရဲ့ယွီကျိုးမှာ အတော်လေး ခံလိုက်ရသည်။ ထိုအနှီးထုတ်ထဲက အရာမှာ လူသားကလေးငယ် မဟုတ်ဘဲ တစ်စုံတစ်ရာသော ထူးဆန်းသည့် သတ္တဝါကြီးသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
သတိမထားဘဲ အနားသို့ လျှောက်သွားလျှင် မည်မျှပင် အစွမ်းထက်သူဖြစ်စေ တစ်ချက်တည်းနှင့် ကျရှုံးသွားနိုင်ပေသည်။
လင်းကျင်းက ရဲ့ယွီကျိုးကို လှည့်ကြည့်လိုက်၏။ ထိုအဘိုးကြီးအပေါ် သူ သဘောကျမိသဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်သွားသည်။
မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ ဤနေရာမှ မည်သည့်ဧည့်သည်မျှ သူ့ကို ဒုက္ခမပေးနိုင်ပေ။ အကယ်၍ အပြင်လောကတွင်ဆိုလျှင် သူတို့တစ်ဦးချင်းစီမှာ ထိပ်တန်း ပညာရှင်ကြီးများ ဖြစ်ကြပေလိမ့်မည်။ တိုင်ရန်နိုဆောရပ်စ် အဘိုးကြီးပင်လျှင် လင်းကျင်းကို ဖိနှိပ်နိုင်စွမ်း ရှိပေမည်။ သို့သော် ဤအချုပ်အနှောင် နယ်မြေအတွင်းမှာတော့ လင်းကျင်းသည်သာ ‘အရှင်သခင်’ ဖြစ်ပေသည်။
ရဲ့ယွီကျိုးလည်း ဘာမှ ဆက်မပြောတော့ပေ။ သူ၏ လေ့လာချက်အရ ဤဧည့်ခန်းမ၏ ပိုင်ရှင် သို့မဟုတ် ဤပြတိုက်မှူးသည် သာမန်လူ မဟုတ်ပေ။ သာမန်လူတစ်ယောက်အနေဖြင့် ဤကဲ့သို့သော အခြားကမ္ဘာတစ်ခုကို ဖန်တီးကာ သူတို့အားလုံးကို ‘ဖိတ်ခေါ်’ နိုင်စွမ်း မရှိနိုင်ပေ။
ပြတိုက်မှူးကိုယ်တိုင်က ဂရုမစိုက်မှတော့ သူ့တွင် တန်ပြန်နည်းလမ်းများ ရှိထားပုံရသည်။ ရဲ့ယွီကျိုးအနေဖြင့် သူ ဘာလုပ်မလဲဆိုတာကိုသာ စောင့်ကြည့်ရတော့မည် ဖြစ်၏။
အမျိုးသမီး၏ ရှေ့သို့ ရောက်သောအခါ၊ လင်းကျင်းသည် သူမ၏ လက်ထဲက အနှီးထုတ်ကို အေးအေးဆေးဆေးပင် လှမ်းဖွင့်လိုက်တော့သည်။