အခန်း (၁၂၉-၁၃၀)
Vol. 7 Ch. 129-130
အခန်း (၁၂၉) - လူတိုင်းတွင် မတူညီသော ရည်ရွယ်ချက်များ ရှိကြသည်
လင်းကျင်း စကားပြောနေစဉ်မှာပင် ရစ်ပတ်အပ်ကို အသုံးပြုကာ ‘ရင်သွေးမျက်နှာ ပင့်ကူ’ ၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ထိုးစိုက်လိုက်ပြီး ၎င်း၏ သွေးစီးဆင်းမှုကို ပိတ်ဆို့လိုက်၏။ ဝိညာဉ်ကလေးငယ် မယ်တော်သည်လည်း ဤထူးခြားဆန်းပြားသော ပြတိုက်မှူးအပေါ် ယုံကြည်မှုထားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းမှာ သူမ ဆုပ်ကိုင်ထားနိုင်သည့် နောက်ဆုံးသော မျှော်လင့်ချက် ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။
ပြတိုက်မှူး ပြောသည်မှာ မှန်ကန်လှပေသည်။ သူမသည် ဒဏ်ရာအပြင်းအထန် ရထားသော သူမ၏ ပင့်ကူကို အသက်ဆက်နိုင်ရန်အတွက် အပြန်အလှန် အမှီပြုသည့် စနစ်ကို အသုံးပြုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤနည်းလမ်းမှာ ယာယီသာဖြစ်ပြီး၊ ဤအတိုင်း ဆက်သွားနေလျှင် တစ်နှစ်မပြည့်မီမှာပင် သူမ၏ အသက်ပါ ဆုံးရှုံးရပေလိမ့်မည်။
ယခုမူ မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီဖြစ်ရာ သူမဘက်က လက်လျှော့ရမည့် အကြောင်းရင်း မရှိတော့ပေ။
ဝိညာဉ်ကလေးငယ် မယ်တော်သည် သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်ဆီသို့ လက်တစ်ဖက်ဖြင့် လှမ်းလိုက်ပြီး သူမနှင့် သားရဲကို ဆက်သွယ်ထားသော ဝိညာဉ်ကြောကို ဖြတ်တောက်ပစ်လိုက်၏။ ချက်ချင်းပင် သူမ၏ ဝတ်စုံမှာ သွေးများဖြင့် စိုရွှဲသွားပြီး ကြောက်စရာကောင်းသလို သနားစရာလည်း ကောင်းလှသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာတော့သည်။
သို့သော် ထိုသို့ ဖြတ်တောက်ပြီးနောက်တွင်မူ ဝိညာဉ်ကလေးငယ် မယ်တော်မှာ ဘဝသစ်တစ်ခုကို ရရှိလိုက်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရဟန် တူပေသည်။
လင်းကျင်းသည် သူမထံသို့ အကဲဖြတ် အစီရင်ခံစာ တစ်စောင်ကို ပစ်ပေးလိုက်၏။ ၎င်းကို ဖတ်ကြည့်ပြီးနောက် သူမသည် ချက်ချင်းပင် ဒူးထောက်ကာ ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုတော့သည်။
“ကျွန်မတို့ကို ဘဝသစ် ပေးခဲ့တဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ပြတိုက်မှူးကြီး”
“တခြား ဘာများ ရှိသေးလဲ”
လင်းကျင်းက မေးလိုက်၏။
ဘယ်သူမှ စကားမပြောကြပေ။
အားလုံးပြီးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သိသာလှပေသည်။
လင်းကျင်းက ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ပြောလိုက်၏။
“မင်းတို့ အားလုံးကို ငါ ခိုင်းစရာ တစ်ခု ရှိတယ်”
ဟယ်ချန်းက ပထမဆုံး တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
“ခိုင်းစရာရှိတာသာ ပြောပါရှင်... ကျွန်မတို့ လုပ်နိုင်တာဆိုရင် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပေးပါ့မယ်”
ဟယ်ချန်း၏ မျက်လုံးထဲတွင် ပြတိုက်မှူးမှာ အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီး ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်၏။ သူသည် သူမ၏ အားကိုးရာနှင့် စံပြပုဂ္ဂိုလ်ကြီး ဖြစ်လာခဲ့သည်ဟု ဆိုလျှင်လည်း မမှားပေ။ သူမသည် ပြတိုက်မှူးကို ကမ္ဘာပေါ်တွင် အတော်ဆုံး ပညာရှင်ကြီးဟုပင် စတင် သတ်မှတ်နေပြီ ဖြစ်သည်။
ကျန်ရှိသော သူများကလည်း သဘောတူသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ကြ၏။
ပြတိုက်မှူးထံမှ သူတို့ ရရှိခဲ့သော အကျိုးကျေးဇူးများမှာ တန်ဖိုးမဖြတ်နိုင်အောင်ပင် ကြီးမားလှသည်။ ကျီးကန်းနက်နှင့် ဝိညာဉ်ကလေးငယ် မယ်တော်ကဲ့သို့သော ဆိုးသွမ်းပညာရှင်များပင်လျှင် ပြတိုက်မှူး၏ စွမ်းဆောင်ရည်ကို အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်သွားကြပြီး ရိုသေလေးစားမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ကြပြီ ဖြစ်၏။ ဤပြတိုက်မှူးသည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် သားရဲများအကြောင်း အသိဆုံးသူဖြစ်သည်ဟု တစ်စုံတစ်ယောက်က ပြောလျှင်လည်း မည်သူမျှ ငြင်းကြမည် မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူတို့အားလုံးမှာ ပြတိုက်မှူးကို ကူညီရန် အဆင်သင့် ဖြစ်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။
လင်းကျင်းသည် စာရင်းတစ်ခုကို ရေးသားကာ အောက်သို့ ပစ်ပေးလိုက်၏။
“ငါ့မှာ ဒီပစ္စည်းတွေ လိုအပ်တယ်... နောက်တစ်ခါ လာတဲ့အခါ ဘယ်သူကပဲ ဖြစ်ဖြစ် ဒီပစ္စည်းတွေကို ယူလာပေးနိုင်ရင်၊ အဲဒီလူရဲ့ သားရဲရဲ့ သွေးကြောတွေကို ငါကိုယ်တိုင် သန့်စင်ပေးမယ်”
အားလုံး၏ မျက်ဝန်းများမှာ ချက်ချင်းပင် တောက်ပလာတော့သည်။
အကယ်၍ ပြတိုက်မှူးကိုယ်တိုင်က သူတို့၏ သားရဲ သွေးကြောများကို သန့်စင်ပေးမည်ဆိုလျှင် ၎င်းမှာ သူတို့၏ အဖော်သားရဲများကို များစွာ အစွမ်းထက်လာစေမည်မှာ သေချာလှ၏။ ၎င်းမှာ လူတိုင်း လိုချင်နေသော အခွင့်အရေးပင် ဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် သူတို့အားလုံးမှာ ပြတိုက်မှူး ဘာတွေ လိုအပ်နေသလဲဆိုသည်ကို ကြည့်ရန် စုရုံးလာကြတော့သည်။
အရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားပြီဖြစ်သဖြင့် လင်းကျင်းသည် ဆက်မနေတော့ဘဲ ဒုတိယထပ်ရှိ သံတံခါးမှတစ်ဆင့် ပြန်လည် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။
ထိုစာရင်းမှာ ဧည့်သည် ခြောက်ဦးစလုံးထံသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး သူတို့ တစ်ဦးချင်းစီက မှတ်သားလိုက်ကြ၏။
ဝိညာဉ်ကလေးငယ် မယ်တော်မှာ ချက်ချင်း မထွက်သွားသေးဘဲ ဟာ်ချန်း၏ အနားသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။
ဟယ်ချန်းမှာ လန့်သွားရ၏။
“ကလေးမလေး... မကြောက်ပါနဲ့... ငါက မကောင်းတဲ့ စိတ်နဲ့ လာတာ မဟုတ်ပါဘူး”
ဝိညာဉ်ကလေးက ပြောလိုက်သည်။
“ငါ မင်းကို တစ်ခုလောက် မေးချင်လို့ပါ”
“ဘာများလဲဟင်... ကျွန်မ ဖြေနိုင်တာဆိုရင် ဖြေပေးပါ့မယ်”
ဟယ်ချန်းက သတိကြီးစွာ ထားနေဆဲ ဖြစ်၏။
မည်သူကမှ သူမကို အပြစ်ဆိုနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ ဝိညာဉ်ကလေးငယ် မယ်တော်မှာ အလွန်ပင် ကြောက်စရာကောင်းလှသည် မဟုတ်ပါလား။ သူမသည် စိတ်ထင်တိုင်း လူသတ်တတ်သော ဆိုးသွမ်းသူတစ်ဦးနှင့် စကားပြောနေရခြင်း ဖြစ်သဖြင့် ဟဲချင် စိုးရိမ်နေခြင်းမှာ သဘာဝကျလှပေသည်။
ဝိညာဉ်ကလေးက ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် တိုးတိုးလေး မေးလိုက်၏။
“ကလေးမလေး... မင်း ပြတိုက်မှူးကြီးအကြောင်း ဘယ်လောက် သိထားသလဲ”
ကြည့်ရသည်မှာ သူမသည် ပြတိုက်မှူးနှင့် ပတ်သက်သော သတင်းအချက်အလက်အချို့ကို ရယူရန် ကြိုးစားနေပုံရသည်။
ထိုအခါ ထွက်ခွာရန် ပြင်နေသော တိုင်ရန်နိုဆောရပ်စ် အဘိုးကြီးမှာလည်း ခြေလှမ်းများ တန့်သွားရ၏။ သူသည် သူတို့၏ စကားဝိုင်းကို နားစွင့်နေတော့သည်။ ရဲ့ယွီကျိုးပင်လျှင် စိတ်ဝင်တစား လှည့်ကြည့်လာ၏။
သူတို့အားလုံးမှာလည်း ဤဧည့်ခန်းမနှင့် ပြတိုက်မှူးအကြောင်းကို ပို၍ သိချင်နေကြသည်မှာ သိသာလှပေသည်။
ဝိညာဉ်ကလေးက ဟဲချင်ကို ဤသို့ မေးရခြင်းမှာ ဟယ်ချန်းသည် နံပါတ် ၅ ဧည့်သည် ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။ အစီအစဉ်အရဆိုလျှင် ဟဲချင်မှာ ဤဧည့်ခန်းမသို့ စောစီးစွာ ရောက်ရှိခဲ့သူ ဖြစ်ရပေမည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် ပြတိုက်မှူးအကြောင်းကို အသိဆုံး ဖြစ်နိုင်ပေသည်။
ဟဲချင်မှာလည်း တော်ဝင်မိသားစုဝင် တစ်ဦးဖြစ်သဖြင့် သာမန်လူတော့ မဟုတ်ပေ။ ဝိညာဉ်ကလေး တစ်ခုခု ကြံစည်နေသည်ကို သူမ သိမြင်နေ၏။
“ကျွန်မလည်း ရှင်တို့ သိသလောက်ပဲ သိတာပါ... ဒီနေရာကိုယ်တိုင်က လျှို့ဝှက်ချက်တွေနဲ့ ပြည့်နေပြီး ပြတိုက်မှူးကြီးရဲ့ အမှတ်အသားကို ဘယ်သူမှ မသိကြပါဘူး... ဒါပေမဲ့ သေချာတာ တစ်ခုကတော့၊ ပြတိုက်မှူးကြီးက တကယ့်ကို အံ့ဩစရာ ကောင်းပြီး သူ၏ ကျင့်ကြံမှုကလည်း ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းပါတယ်... ဒါ့အပြင် နောက်ထပ် သေချာတဲ့ အချက်တစ်ခုလည်း ရှိသေးတယ်”
ဟဲချင်က ပြုံးလိုက်၏။ သူမသည် အသက်အရွယ် ငယ်သော်လည်း ဝိညာဉ်ကလေးငယ် မယ်တော်နှင့် ရဲ့ယွီကျိုးတို့ကဲ့သို့သော ပညာရှင်ကြီးများ၏ ရှေ့တွင် အမူအရာ ပျက်ယွင်းခြင်း မရှိပေ။
“ဘာက သေချာတာလဲ”
ဝိညာဉ်ကလေးက မေးလိုက်၏။
“ပြတိုက်မှူးကြီးက ကျွန်မတို့အပေါ်မှာ မကောင်းတဲ့ စိတ်မရှိဘူး ဆိုတာပဲ”
ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် ဟဲချင်သည် လက်ဝေ့ယမ်းကာ နံပါတ် ၅ တံခါးမှတစ်ဆင့် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။
ဝိညာဉ်ကလေးသည် သာမန်သစ်သားတံခါးတစ်ခုဆီသို့ သွားကာ ဖွင့်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ၎င်းမှာ လုံးဝပင် ရွေ့မရပေ။
နောက်ထပ် ထွက်ခွာသွားသူမှာ ကျန်းဇီချီ ဖြစ်၏။ သူသည် အမြဲတမ်း ငြိမ်ငြိမ်လေး နေတတ်သူ ဖြစ်သဖြင့် အခြားသူများ၏ သတိပြုမိခြင်းကိုပင် မခံရလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သည်။
ကျီးကန်းနက်မှာတော့ တတိယမြောက် ထွက်သွားသူ ဖြစ်၏။ သူသည် သူ၏ စွန်ရဲနက်ကို ဆင့်ကဲပြောင်းလဲစေမည့် နည်းလမ်းကို ရရှိထားပြီဖြစ်ရာ ချက်ချင်း စမ်းသပ်ရန် စိတ်လောနေတော့သည်။ ထိုနည်းလမ်းမှာ အလွန်ခက်ခဲသော်လည်း၊ အရင်ကကဲ့သို့ မျှော်လင့်ချက် လုံးဝမရှိသည်နှင့် ယှဉ်လျှင်တော့ များစွာ သာလွန်လှပေသည်။
ဝိညာဉ်ကလေးငယ် မယ်တော်သည် ရဲ့ယွီကျိုးကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြုံးပြပြီးနောက် နံပါတ် ၉ တံခါးမှ ထွက်သွားတော့သည်။
ယခုအခါ ခန်းမထဲတွင် ရဲ့ယွီကျိုးနှင့် တိုင်ရန်နိုဆောရပ်စ် အဘိုးကြီးသာ ကျန်တော့၏။
အဘိုးကြီးမှာ တစ်စုံတစ်ခုကို တွေးတောလိုက်ပြီးနောက် ရဲ့ယွီကျိုး၏ အနားသို့ သွားကာ အရိုအသေ ပေးလိုက်သည်။
“စောစောက ရဲ့ညီနောင်သာ ကူညီမပေးခဲ့ရင်၊ ကျုပ်တော့ အဲဒီ မိစ္ဆာမရဲ့ လက်ချက်နဲ့ သေမှာ သေချာတယ်”
ထိုအဘိုးကြီးက ဝိညာဉ်ကလေးငယ် မယ်တော်ကို ရည်ညွှန်းပြီး ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။
ရဲ့ယွီကျိုးမှာလည်း ဝိညာဉ်ကလေးငယ် မယ်တော်ကဲ့သို့သော အပြစ်ရှိသူများကို သဘောမကျပေ။
“အခု ဒီမှာ ကျုပ်တို့ နှစ်ယောက်တည်း ကျန်တော့တာဆိုတော့ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပဲ ပြောပါရစေ... ကျုပ်တော့ အဲဒီ ပြတိုက်မှူးကို မယုံဘူး... အဲဒီလူမှာ ထူးဆန်းတဲ့ အစွမ်းတွေ ရှိနေပြီး သူက လူကောင်းတစ်ယောက်လို့ ကျုပ်မထင်ဘူး.... ဒီနောက်ကွယ်မှာ တစ်ခုခု ကြံစည်ထားတာ ရှိရမယ်”
ထိုအဘိုးကြီးက မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
ဧည့်သည်များထဲတွင် သူတစ်ယောက်တည်းသာ မည်သည့် တောင်းဆိုမှုကိုမျှ မလုပ်ခဲ့သူ ဖြစ်၏။
သူသည် ဤဧည့်ခန်းမကို ရွံရှာနေသည်မှာ သိသာလှပေသည်။
သို့သော် ရဲ့ယွီကျိုးက ပြန်ဖြေလိုက်၏။
“ဒီပြတိုက်မှူးက တကယ်ကို လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားတဲ့သူပါ... ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ဗဟုသုတကတော့ ကမ္ဘာပေါ်မှာ ရှားပါးလှတဲ့ ရတနာတစ်ခုပဲ... သူ တစ်ယောက်တည်းနဲ့ ကျုပ်တို့ အားလုံးရဲ့ သားရဲတွေကို အလွယ်တကူ ဖိနှိပ်ထားနိုင်တာကို ကြည့်ရင် သူ ဘယ်လောက်အထိ အစွမ်းထက်တယ်ဆိုတာ သိသာတယ်... တကယ်လို့ သူ့မှာ မကောင်းတဲ့ စိတ်ရှိခဲ့မယ်ဆိုရင်၊ ကျုပ်တို့ အခုအချိန်အထိ အသက်ရှင်နေပါ့မလား... ဒါကြောင့် အလောတကြီး ကောက်ချက်မချတာ အကောင်းဆုံးပါပဲ”
၎င်းမှာ သူ ပေးနိုင်သည့် အယဉ်ကျေးဆုံး အဖြေပင် ဖြစ်၏။ ရဲ့ယွီကျိုးသည် ထိုအဘိုးကြီး၏ အမြင်ကို သဘောမတူကြောင်း သိသာလှပေသည်။
အဘိုးကြီးမှာလည်း ရဲ့ယွီကျိုး ဆိုလိုသည်ကို နားလည်သွားသဖြင့် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ပြုံးလိုက်ရသည်။
“ရဲ့ညီနောင်က စိတ်ကောင်းရှိသူပါ၊ ဒါပေမဲ့ သတိထားတာတော့ အကောင်းဆုံးပေါ့... ဒီလောက် အဆင်ပြေတဲ့ အရာတွေ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အလကားရနိုင်တယ်ဆိုတာ ကျုပ်တော့ မယုံဘူး... ပြတိုက်မှူးက သားရဲ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲမှု နည်းလမ်းလိုမျိုး တန်ဖိုးကြီးတဲ့ အရာတွေကို ဘာလို့ အလကား ပေးမှာလဲ... ဒီနောက်ကွယ်မှာ မသင်္ကာစရာ တစ်ခုခု ရှိရမယ်၊ ရဲ့ညီနောင်လည်း သတိထားဖို့ ကျုပ်မျှော်လင့်ပါတယ်... လူဆိုးတွေရဲ့ လှည့်စားမှုကို မခံရပါစေနဲ့”
ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သူသည် အရိုအသေ ပေးကာ ခန်းမထဲမှ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။
ရဲ့ယွီကျိုးသည် ခန်းမကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ လက်ထဲက အကဲဖြတ် အစီရင်ခံစာကို ကြည့်ကာ နံပါတ် ၁၀ တံခါးကို ဖွင့်လိုက်၏။
သူ၏ စာကြည့်ခန်းအတွင်း၌ ရန်ကျဲမှာ သူ့ကို အပူတပြင်း လိုက်ရှာနေလေသည်။
စောစောက ဂါထာများအကြောင်း ရှင်းပြနေစဉ် လမ်းခုလတ်မှာပင် ရဲ့ယွီကျိုးမှာ ရုတ်တရက် ထသွားခဲ့ပြီးနောက် မည်သည့်နေရာမှ ရှာမတွေ့တော့ခြင်း ဖြစ်၏။
ရန်ကျဲက အစပိုင်းတွင် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သော်လည်း ရဲ့ယွီကျိုး အချိန်အတော်ကြာ ပြန်မလာသဖြင့် စတင် ရှာဖွေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် စာကြည့်ခန်း တစ်ဝိုက်တွင် သူ၏ ဆရာကို လုံးဝ ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။
သူ၏ ဆရာသာ ပျောက်သွားသည် မဟုတ်ဘဲ၊ ရဲ့ယွီကျိုး၏ သားရဲမှာလည်း ပျောက်ကွယ်နေ၏။
ရဲ့ယွီကျိုး၏ သားရဲမှာ စာကြည့်ခန်း အောက်ဘက်ရှိ ရေကန်ထဲတွင် အမြဲရှိနေတတ်ကြောင်း ရန်ကျဲ သိထားသည်။ ထူးခြားသော ကိစ္စမရှိလျှင် ထိုသားရဲမှာ ၎င်း၏ နေရာမှ မည်သည့်အခါမျှ ထွက်မသွားပေ။
ရန်ကျဲ တစ်ယောက် အပြင်သို့ ထွက်ရှာရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်မှာပင်၊ ရေကန်၏ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ရုတ်တရက် အလင်းတံခါးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ရဲ့ယွီကျိုးသည် သူ၏ ပျံလွှားမြူတိမ် ရေနဂါးနှင့်အတူ ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။
“ဆရာ” ရန်ကျဲက အံ့ဩတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ရှေ့သို့ အပြေးအလွှား သွားလိုက်၏။
ရဲ့ယွီကျိုးက လက်မြှောက်ကာ ရန်ကျဲ၏ မေးခွန်းများကို တားဆီးလိုက်သည်။ သူသည် သူ၏ ရေနဂါးဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်၏။
“လောလောဆယ် ရေကန်ထဲမှာပဲ အနားယူလိုက်ပါဦး”
ရေနဂါးသည် ချက်ချင်းပင် ရေအောက်သို့ ငုပ်လျှိုးသွားတော့သည်။
ထို့နောက် ရဲ့ယွီကျိုးက သူ၏ တပည့်ကို ပြောလိုက်၏။
“ရန်ကျဲ... ငါ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့ပါဦး”
အခန်း (၁၃၀) - မြေခွေးမိစ္ဆာ လမ်းပြရာနောက်သို့
ရဲ့ယွီကျိုး၏ တည်ငြိမ်လှသော မျက်နှာထက်တွင် အနည်းငယ်သော စိတ်လှုပ်ရှားမှု အရိပ်အယောင်များ ပါဝင်နေသည်ကို ရန်ကျဲ သတိထားမိလိုက်သည်။
ကောင်းသော အရာတစ်ခုခု ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်မှာ သေချာလှ၏။
ရန်ကျဲသည် ဘာမှ ထပ်မမေးတော့ဘဲ ရဲ့ယွီကျိုး၏ နောက်မှနေ၍ စာကြည့်ခန်းထဲသို့ လိုက်ဝင်သွားတော့သည်။
“ရန်ကျဲ... ဒီနေ့ ငါ အလွန် ထူးခြားတဲ့ ကံကောင်းမှုတစ်ခုနဲ့ ကြုံခဲ့ရတယ်... ငါ အခုချက်ချင်း တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံတော့မှာမို့လို့၊ ဒီအချိန်အတွင်း ဘယ်သူ့ကိုမှ အနှောင့်အယှက် မပေးခိုင်းနဲ့”
ရဲ့ယွီကျိုးသည် ပြတိုက်မှူးထံမှ ရရှိခဲ့သော ဆင့်ကဲပြောင်းလဲမှု နည်းလမ်းကို စမ်းသပ်ရန် မအောင့်နိုင်တော့ပေ။
အကယ်၍ ၎င်းမှာ တကယ်သာ အလုပ်ဖြစ်ခဲ့လျှင်၊ သူ၏ ပျံလွှားမြူတိမ် ရေနဂါးကို အဆင့်တိုးနိုင်ရန်အတွက် သူ ဘာကိုမဆို စတေးရန် အဆင်သင့်ပင်။
၎င်းမှာ ယခုအခါ ရဲ့ယွီကျိုးအတွက် အရေးကြီးဆုံး ကိစ္စရပ် ဖြစ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ အခြား မည်သည့်အရာနှင့်မျှ နှိုင်းယှဉ်၍ မရတော့ပေ။
ရန်ကျဲမှာတော့ သူ၏ဆရာ တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံတော့မည်ကို ကြားသဖြင့် စိတ်မကောင်း ဖြစ်သွားရသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဆရာ မရှိလျှင် သူ့ကို မည်သူက ပညာသင်ပေးပါမည်နည်း။
သို့သော် ရဲ့ယွီကျိုး၏ နောက်ဆက်တွဲ စကားကြောင့် ရန်ကျဲမှာ ပျော်ရွှင်သွားရတော့သည်။
“ဒီကံကောင်းမှုက မင်းအတွက်လည်း အကျိုးရှိပါတယ်... ခုနစ်ရက်ကြာရင် မင်းရဲ့ သားရဲရဲ့ အမွှေးတစ်ချောင်း ငါ့ကို ပေး... အားလုံး အဆင်ပြေသွားရင် မင်းရဲ့ သားရဲအတွက်လည်း ဆင့်ကဲပြောင်းလဲမှု နည်းလမ်း ငါ ရနိုင်လိမ့်မယ်”
လင်းကျင်းသည် ဧည့်ခန်းမမှ ပြန်ထွက်လာချိန်တွင် ခြံထဲ၌ တစ်ခုခု ထူးခြားနေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်၏။
ရှောင်ဟော့မှာ နံရံတစ်ခုကို ကြည့်ကာ ဟိန်းဟောက်နေပြီး၊ ရွှေဝါလေးမှာလည်း ဘေးမှနေ၍ အန္တရာယ်ရှိသော အကြည့်များဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။
အရိပ်ဝံပုလွေပင်လျှင် သူ၏ အိမ်ထဲမှ ထွက်လာကာ တံခါးဝတွင် အစောင့်အကြပ် ပုံစံဖြင့် ရပ်နေ၏။
သူတို့အားလုံးမှာ တိုက်ပွဲဝင်ရန် အသင့်အနေအထားဖြင့် ရန်သူကို အချိန်မရွေး ခုန်အုပ်တော့မည့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေကြသည်။
လင်းကျင်းသည် သူတို့၏ အကြည့်များအတိုင်း လိုက်ကြည့်လိုက်ရာ၊ သူ၏ ခြံနံရံပေါ်တွင် လှပကျော့ရှင်းသော မြေခွေးတစ်ကောင် ထိုင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။
၎င်းမှာ ယနေ့မွန်းလွဲပိုင်းက လူသားတစ်ဦးကို ကယ်တင်ခဲ့သော မြေခွေးမိစ္ဆာပင် ဖြစ်သည်။
လင်းကျင်းကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် မြေခွေး၏ မျက်ဝန်းထဲ၌ ဝမ်းသာသွားသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာပြီး၊ နံရံပေါ်တွင် အနည်းငယ် ခုန်ပေါက်ပြကာ အပြင်ဘက်သို့ ခုန်ဆင်းသွားတော့သည်။
‘ဒါက တကယ့်ကို ထူးဆန်းတာပဲ’
လင်းကျင်းသည် ထိုမြေခွေးမိစ္ဆာ၏ အမူအရာနှင့် အကြည့်ကို နားလည်လိုက်၏။ ၎င်းမှာ လင်းကျင်းကို သူ၏နောက်မှ လိုက်ခဲ့ရန် ခေါ်နေခြင်းပင်။
‘ငါ လိုက်သွားသင့်သလား’
လင်းကျင်းသည် ချက်ချင်းပင် ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်သည်။
အရိပ်ဝံပုလွေကို ခြံထဲတွင် စောင့်ခိုင်းထားခဲ့ပြီး၊ လင်းကျင်းသည် ရွှေဝါလေးကို ပိုက်ကာ ရှောင်ဟော့နှင့်အတူ ခြံထဲမှ အမြန် ထွက်လာခဲ့တော့သည်။
ရှေ့တွင် မြေခွေးမိစ္ဆာက လမ်းပြနေ၏။ လင်းကျင်း နောက်က လိုက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ထပ်မံ ခုန်ပေါက်ပြပြီး လမ်းကြောင်းတစ်ခုအတိုင်း ပြေးသွားတော့သည်။
၎င်းကို ကြည့်ခြင်းဖြင့် ထိုမြေခွေးမှာ လင်းကျင်းကို တကယ်ပဲ လမ်းပြနေခြင်း ဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုနိုင်ပေသည်။
မကြာမီမှာပင် လင်းကျင်းသည် မြေခွေး၏ နောက်မှလိုက်ရင်း မြို့ပြင်သို့ ရောက်ရှိသွား၏။
လူသူကင်းဝေးသော တောရိုင်းထဲသို့ ရောက်ရှိသွားချိန်တွင်တော့ လင်းကျင်းအနေဖြင့် သူ၏ အစွမ်းကို ဖုံးကွယ်ထားရန် မလိုတော့ပေ။ သူသည် ရှောင်ဟော့ကို ကိုယ်ခန္ဓာ ကြီးထွားလာစေပြီးနောက် ကျောပေါ်သို့ ခုန်တက်ကာ အမြန် လိုက်ပါသွားတော့သည်။
ယခုအခါ ရှောင်ဟော့၏ ကိုယ်ထည်မှာ ပေ ၂၀ ခန့်အထိ ရှည်လျားနေပြီး ဤကဲ့သို့ ကြီးမားသော အခြေအနေတွင် လျှပ်စီးကဲ့သို့ မြန်ဆန်လှပေသည်။ လင်းကျင်းသည် ရှောင်ဟော့၏ ကျောပေါ်တွင် ကိုယ်ကို ကိုင်းညွှတ်ကာ အမွှေးများကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ရင်း ဟန်ချက်ထိန်းထားရ၏။ ရှောင်ဟော့ ပြေးလွှားနေစဉ် လေတိုးသံများကို သူ၏ နားထဲတွင် အတိုင်းသား ကြားနေရသည်။
အချိန်အတော်ကြာ ပြေးလွှားပြီးနောက် သူတို့သည် ထူထပ်သော တောအုပ်တစ်ခုထဲသို့ ဝင်ရောက်လာကြပြီး၊ နောက်ဆုံးတွင် မြေခွေးမိစ္ဆာ ရပ်နေသော ကွင်းပြင်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားကြ၏။
လင်းကျင်းက ရှောင်ဟော့ကို ပုတ်ကာ အချက်ပေးလိုက်သဖြင့် သူ၏ အဖော်မှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း အရှိန်လျှော့လိုက်သည်။
ရုတ်တရက် မြေခွေးမိစ္ဆာမှာ မလှမ်းမကမ်းမှ လာနေသော တစ်စုံတစ်ယောက်ကို သတိပြုမိလိုက်၏။ သူသည် အသံပြုလိုက်ပြီးနောက် ထိုလူထံသို့ အပြေးအလွှား သွားတော့သည်။
လင်းကျင်းသည်လည်း အနားသို့ လာနေသော အရိပ်တစ်ခုကို မြင်လိုက်ရ၏။ သေချာ ကြည့်လိုက်ချိန်တွင်တော့ သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ တောက်ပသွားရသည်။
ထိုအရိပ်မှာ မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။ ရှည်လျားသော ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူမ၏ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်မှာ ကျော့ရှင်းလှသလို၊ ရုပ်ရည်မှာလည်း တစ်မြို့လုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်လောက်သည့်အထိ လှပလွန်းလှပေသည်။
လုရှောင်ယုပင်လျှင် သူမနှင့် ယှဉ်လိုက်ပါက အနည်းငယ် မှိန်ဖျော့သွားရမည်မှာ အမှန်ပင်။
“ရှောင်ဝူ... မင်းကတော့ နောက်တစ်ခါ ဘယ်တွေ လျှောက်သွားနေတာလဲ”
ထိုမိန်းကလေးမှာ မြေခွေးမိစ္ဆာကို လက်မောင်းဖြင့် ပွေ့ပိုက်ကာ ဆူပူနေခြင်း ဖြစ်၏။
မြေခွေးမိစ္ဆာက မကျေနပ်သည့်အလား အသံအချို့ ပြုလုပ်လိုက်ရာ၊ မိန်းကလေးက ပြန်ပြောလိုက်သည်။
“ငါ သိပါတယ်... မင်းက ရှောင်ကျိုကို ကယ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာဆိုတာ... ကဲပါ... အခု ဧည့်သည် ရောက်နေပြီဆိုတော့ ငါ မင်းကို ဆက်မဆူတော့ဘူး...”
ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သူမ၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အကြည့်မှာ ဝံပုလွေကြီးကို စီးထားဆဲ ဖြစ်သော လင်းကျင်းထံသို့ ရောက်ရှိလာ၏။
သာမန်လူတစ်ယောက်ဆိုလျှင် ရှောင်ဟော့၏ ကြီးမားလှသော ကိုယ်ထည်ကို မြင်သည်နှင့် ကြောက်လန့်သွားပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ထိုမိန်းကလေးမှာ ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိသည့်အပြင်၊ ရှေ့သို့ တိုးလာကာ အရိုအသေ ပေးလိုက်၏။
“ဆရာကြီး... ဆရာကြီးက စိတ်နှလုံး ကောင်းမွန်သူတစ်ယောက်ပါ... ရှောင်ဝူကို ကယ်တင်ပေးခဲ့တဲ့အတွက် ကျွန်မတို့မှာ ကျေးဇူးကြွေးတွေ ရှိနေပါပြီ... ဒါပေမဲ့ အဲဒီကျေးဇူးကို မဆပ်ရသေးခင်မှာပဲ၊ ကျွန်မတို့ရဲ့ ရှောင်ကျိုလေးကို ကုသပေးဖို့အတွက် ဆရာကြီးကို နောက်တစ်ကြိမ် ဒုက္ခပေးရဦးမှာကို အားနာမိပါတယ်... ဒါကို ပြောရတာ ရှန်းအာ အလွန် စိတ်မကောင်းဖြစ်ရပေမဲ့၊ ကျွန်မတို့ရဲ့ ရှောင်ကျိုလေးက အခြေအနေ တကယ့်ကို စိုးရိမ်ရလို့ပါ... ဆရာကြီး ကျေးဇူးပြုပြီး ကူညီပေးပါဦး... ရှောင်ကျိုကို ကယ်နိုင်သည်ဖြစ်စေ၊ မကယ်နိုင်သည်ဖြစ်စေ ရှန်းအာကတော့ ဆရာကြီးရဲ့ ကျေးဇူးကို ဘယ်တော့မှ မေ့မှာ မဟုတ်ပါဘူး”
ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သူမသည် လေးလေးစားစားပင် ဦးညွှတ်လိုက်၏။
သူမ၏ အမူအရာမှာ အပြစ်ပြောစရာ မရှိသလို အသံမှာလည်း သာယာလှပေသည်။ သူမ၏ ရုပ်ရည်နှင့် ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်မှာလည်း အထူး ပြောနေစရာပင် မလိုတော့ပေ။
သို့သော်လည်း ပြဿနာလေး တစ်ခုတော့ ရှိနေ၏။ မည်သို့ပင် ကြည့်စေကာမူ၊ ဤမျှ လှပသော မိန်းကလေးတစ်ဦးမှာ ဤတောရိုင်းထဲတွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး ကြီးမားလှသော ရှောင်ဟော့ကို မြင်သော်လည်း မတုန်လှုပ်ခြင်းမှာ သူမသည် သာမန်မဟုတ်ကြောင်း ပြသနေခြင်းပင်။
လင်းကျင်းမှာလည်း လူအ တယောက် မဟုတ်သဖြင့် သူမမှာ မည်သူဖြစ်ကြောင်းကို အနည်းနှင့်အများ ခန့်မှန်းမိလိုက်သည်။
သူသည် စိတ်လှုပ်ရှားနေသော်လည်း သူ၏ ယဉ်ကျေးမှုကိုတော့ မမေ့ပေ။ ထို့ကြောင့် ရှောင်ဟော့၏ ကျောပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။
“ဒီလောက်အထိ အားနာနေဖို့ မလိုပါဘူး... မင်းပြောတဲ့ ရှောင်ကျိုဆီကို ငါ့ကို ခေါ်သွားပေးပါ”
“ဒီဘက်ကို ကြွပါရှင်”
ရှန်းအာဟု ခေါ်သော မိန်းကလေးမှာ ချက်ချင်းပင် ရှေ့မှ လမ်းပြခေါ်ဆောင်သွား၏။ တောအုပ်ထဲတွင် ခဏမျှ လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် ရှေ့၌ ဂူတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။
၎င်းမှာ သဘာဝအတိုင်း ဖြစ်ပေါ်နေသော ဂူတစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း၊ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ သန့်ရှင်းသပ်ရပ်နေပြီး သားရဲနံ့ပင် မရပေ။
ဂူ၏ အတွင်းပိုင်းမှာလည်း ထိုနည်းတူပင် သန့်ရှင်းလှ၏။ သူတို့ အနားသို့ ရောက်ရှိသွားချိန်တွင် ဂူထဲမှ မြေခွေးလေး အချို့ ပြေးထွက်လာကြပြီး လင်းကျင်းမှာ မြေခွေးအုပ်စုလေးတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရတော့သည်။
ထိုမြေခွေးလေးများမှာ ရှန်းအာကို မြင်သောအခါ အလွန် ဝမ်းသာသွားကြပြီး သူမကို ပတ်ချာလည် ပြေးကာ အော်ဟစ်နေကြ၏။ ရှန်းအာကလည်း သူတို့ကို နားလည်ပုံ ရပေသည်။
“အေးပါ... အေးပါ... ငါ သိပြီ... ဒီမှာ ဧည့်သည် ရောက်နေတယ်လေ၊ ငြိမ်ငြိမ်နေကြစမ်းပါ... ရှောင်ကျို ဘယ်မှာလဲ”
ရှန်းအာ မေးလိုက်သောအခါ မြေခွေးလေးများမှာ ဂူထဲသို့ ပြန်ပြေးဝင်သွားကြသည်။ လင်းကျင်းသည် ရှောင်ဟော့ကို သာမန်အရွယ်အစားသို့ ပြန်ပြောင်းခိုင်းလိုက်ပြီးနောက် ကလေးမလေးနောက်မှ လိုက်ဝင်သွားတော့၏။
ဂူမှာ အလွန်ပင် မနက်ပေ။ မြက်ခြောက်ပုံလေးပေါ်တွင် သေးငယ်လှသော မြေခွေးလေးတစ်ကောင် လဲလျောင်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။
တစ်ချက်ကြည့်ရုံနှင့်ပင် ထိုမြေခွေးလေးမှာ အပြင်းအထန် ဖျားနာနေပြီး အသက်ပင် မနည်းရှူနေရကြောင်း လင်းကျင်း သိလိုက်သည်။
၎င်းကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် လင်းကျင်းသည် အမြန်ပင် အနားသို့ သွားလိုက်၏။ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ မြေခွေးလေးများမှာ သူ့ကို စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ကြည့်နေကြပြီး လမ်းဖယ်ပေးကြသည်။
လင်းကျင်းသည် ထိုသတ္တဝါလေးကို သေချာလေ့လာပြီးနောက် ထိတွေ့ရန် လက်လှမ်းလိုက်၏။
‘ဒါက တကယ့်ကို မြေခွေးမိစ္ဆာပဲ’
ဒါဟာ လင်းကျင်း မှတ်တမ်းတင်နိုင်ခဲ့တဲ့ တတိယမြောက် မိစ္ဆာသားရဲ ဖြစ်ပေသည်။ ၎င်းမှာ အဆင့် ၁ မြေခွေးမိစ္ဆာလေးသာ ဖြစ်သော်လည်း၊ ဒဏ်ရာရရှိပြီးနောက် ရောဂါကူးစက်ခံထားရသဖြင့် အခြေအနေမှာ အလွန်ပင် ဆိုးရွားနေ၏။
သို့သော် ဤမြေခွေးမိစ္ဆာလေး ရှောင်ကျိုမှာ ကံကောင်းလှပေသည်။ ယခုအခါ လင်းကျင်း ရောက်လာပြီဖြစ်ရာ မည်မျှပင် ကုရခက်သော ရောဂါမျိုး ဖြစ်ပါစေ၊ သူသည် ပျောက်ကင်းအောင် ကုသပေးနိုင်ပေသည်။
ထိုမြေခွေးလေး၏ နောက်ခြေထောက်တွင် ပြည်တည်နေသော ဒဏ်ရာတစ်ခု ရှိနေ၏။ လင်းကျင်းသည် ၎င်းကို ခေတ္တမျှ စစ်ဆေးပြီးနောက် ပြတိုက်ထဲမှ ကုသနည်းတစ်ခုကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။
“ငါ ဆေးဖော်စပ်ဖို့ ပစ္စည်းအချို့ လိုအပ်တယ်”
လင်းကျင်းက ရုတ်တရက် ပြောလိုက်၏။
ရှန်းအာက အမြန်ပင် အနားသို့ တိုးလာသည်။
“ဘာတွေ လိုအပ်သလဲဆိုတာ ပြောပါရှင်... ကျွန်မလည်း ဆေးပညာအကြောင်း အနည်းငယ် သိထားပါတယ်”
လင်းကျင်းက ခေါင်းခါလိုက်၏။
“ဒါက တောရိုင်းထဲမှာလေ... ဆေးဖက်ဝင် ပစ္စည်းတွေ ရှိရင်တောင်မှ အခုချက်ချင်း သွားရှာဖို့က မလွယ်ဘူး... ကျုပ်ကို ဒီမှာပဲ ခဏစောင့်ပါ၊ ကျုပ်မြို့ထဲကို တစ်ခေါက် ပြန်သွားလိုက်ဦးမယ်”
လင်းကျင်းသည် စကားပြောရင်း အပြင်ဘက်သို့ ထွက်ရန် ပြင်လိုက်၏။
ရှန်းအာသည် လင်းကျင်း၏ ရှေ့သို့ ချက်ချင်း ရောက်လာကာ လမ်းပိတ်လိုက်သည်။
“ဆရာကြီး... ရှန်းအာလည်း ဆရာကြီးနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ပါရစေ”
လင်းကျင်းက ပြုံးလိုက်၏။ သူသည် သူမ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို နားလည်သဖြင့် ငြင်းပယ်ခြင်း မပြုခဲ့ပေ။ သူတို့နှစ်ဦးမှာ ဂူအပြင်ဘက်သို့ အတူတကွ လျှောက်လာကြသည်။ အချိန်မှာ အလွန် အရေးကြီးနေသဖြင့် လင်းကျင်းသည် ရှောင်ဟော့ကို ကိုယ်ခန္ဓာ ကြီးထွားလာစေပြီးနောက် ရှန်းအာနှင့်အတူ ရှောင်ဟော့၏ ကျောပေါ်သို့ တက်လိုက်ကြ၏။
“ရှောင်ဟော့... သွားကြစို့”
ရှောင်ဟော့သည် ချက်ချင်းပင် အရှိန်ပြင်းစွာ ပြေးထွက်သွားတော့သည်။ ကြီးမားသော ကိုယ်ထည်နှင့် ရှောင်ဟော့မှာ လေကဲ့သို့ မြန်ဆန်လှသဖြင့် ၁၀ မိုင်ခန့် ခရီးမှာ ခဏချင်းပင် ရောက်ရှိသွား၏။
ရှန်းအာသည် လင်းကျင်း၏ နောက်တွင် အလွန်နီးကပ်စွာ ထိုင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ လင်းကျင်းမှာ သူမထံမှ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ရနံ့လေးကိုပင် ရနေတော့၏။
ခရီးလမ်းမှာ ကြမ်းတမ်းလှသဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးမှာ တစ်ခါတစ်ရံ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး တိုက်မိခြင်းမှာ ရှောင်လွှဲ၍ မရနိုင်ပေ။
သူတို့နှစ်ဦး ပထမဆုံးအကြိမ် ထိတွေ့လိုက်ရချိန်မှာပင်၊ သားရဲပြတိုက်မှာ ချက်ချင်းပင် တုံ့ပြန်လာတော့သည်။
လင်းကျင်းသည် ပြတိုက်၏ ဖော်ပြချက်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ရုတ်တရက် ကျယ်သွားရသော်လည်း၊ အပြင်ပန်းတွင်မူ မည်သည့် တုန်လှုပ်မှုကိုမျှ မပြခဲ့ပေ။
သူတို့သည် မေပယ်မြို့သို့ အမြန် ပြန်ရောက်လာကြ၏။ ထိုအချိန်တွင် ဆေးခန်းအားလုံး ပိတ်ထားပြီ ဖြစ်သော်လည်း၊ သားရဲအကဲဖြတ်မှူး အသင်းချုပ်တွင်မူ သူတို့ အသုံးပြုနိုင်သော ဆေးဝါးများ ရှိနေသေးသည်။
လင်းကျင်းသည် အသင်းချုပ်သို့ သွားကာ ဆေးဝါးအချို့ကို ထုပ်ပိုးပြီးနောက်၊ ရှောင်ဟော့၏ ကျောပေါ်သို့ ပြန်တက်ကာ ရှန်းအာနှင့်အတူ တောအုပ်ထဲသို့ အမြန် ပြန်လာခဲ့ကြတော့သည်။
ဤအသွားအပြန် ခရီးစဉ်မှာ နာရီဝက်မျှသာ ကြာမြင့်ခဲ့၏။
လင်းကျင်းသည် ဆေးပစ္စည်းများကို အနည်းငယ် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အပ်များကို အသုံးပြုကာ မြေခွေးလေး၏ သွေးစီးဆင်းမှုကို ခေတ္တ ပိတ်လိုက်ပြီးနောက် ပုပ်နေသော အသားများကို လှီးထုတ်ပစ်လိုက်၏။ ထို့နောက် သွေးပြန်စီးခိုင်းကာ ဆေးထည့်ပေးလိုက်တော့သည်။
အရာအားလုံးကို အလွန်ပင် ကျွမ်းကျင်စွာနှင့် တိကျစွာ လုပ်ဆောင်သွားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
ပတ်တီးစီးခြင်း လုပ်ငန်း ပြီးဆုံးသွားချိန်တွင် လင်းကျင်းသည် နဖူးပေါ်ရှိ ချွေးများကို သုတ်လိုက်ပြီးနောက်၊ တစ်ဖြစ်လဲ စောင့်ကြည့်နေသော ရှန်းအာကို လှည့်ပြောလိုက်၏။
“သူ ရက်အနည်းငယ်လောက် အနားယူလိုက်ရင် ပြန်ကောင်းလာပါလိမ့်မယ်”