အခန်း (၁၃၅-၁၃၆)

အခန်း (၁၃၅) - စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကျုပ်ကိုပဲ လွှဲထားလိုက်ပါ

တိန်ဟုန်ဟု အမည်ရသူမှာ မြစ်စိမ်းမြို့ သားရဲအကဲဖြတ်မှူး အသင်းချုပ်၏ အဆင့် ၂ အကဲဖြတ်မှူး တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူသည် ဥက္ကဋ္ဌ ရွှီအန်းချောင်ပြီးလျှင် ဒုတိယအဆင့် အမြင့်ဆုံးဖြစ်ကာ၊ ဗဟုသုတ ကြွယ်ဝပြီး ကျွမ်းကျင်မှု ပြည့်စုံသည့် မြစ်စိမ်းမြို့၏ နံပါတ်တစ် ပါရမီရှင်အဖြစ် ကျော်ကြားသူ ဖြစ်၏။

တန်လင်းက သူ၏ တောင်းဆိုမှုကို လက်ခံလိုက်ချိန်တွင် တိန်ဟုန်သည် အတွင်းစိတ်ထဲ၌ ပြုံးလိုက်မိသည်။

သူတို့သည် ယနေ့တွင် မေပယ်မြို့ထက် သူတို့၏ အဆင့်အတန်း ပိုမိုမြင့်မားကြောင်း ပြသရန် လာခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ သူတို့အတွက် အမြဲတမ်း လုပ်နေကျ အလေ့အထတစ်ခု ဖြစ်ပြီး၊ အရင်က အသုံးမကျသော ဝမ်ကျိမှာမူ ဆိတ်ဆိတ်နေကာ ခံရုံသာ ရှိခဲ့ဖူး၏။ ယခု တန်လင်း ရာထူးတက်လာချိန်တွင်တော့ မေပယ်မြို့ကို ဤအတိုင်း အဆင့်တက်လာခွင့် သူတို့ မပေးနိုင်ပေ။

အကြောင်းရင်းမှာ ရိုးရှင်းလှ၏။ မြစ်စိမ်းမြို့နှင့် မေပယ်မြို့မှာ အလွန်ပင် နီးကပ်လှပေသည်။ မြစ်စိမ်းမြို့ ဌာနခွဲသည် တရားဝင် ရာထူးနေရာ ရှစ်ခုအထိ ရရှိထားခြင်းမှာ မူလက မေပယ်မြို့အတွက် သတ်မှတ်ထားသော ရာထူးအရေအတွက်ကို မရိုးသားသော နည်းလမ်းများဖြင့် 'လုယူ' ခဲ့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ မေပယ်မြို့မှာ တရားဝင် ရာထူးလေးနေရာ ရရှိသွားမည်ဆိုလျှင်၊ ဌာနချုပ်က ဤဒေသအတွင်း မျှတမှုရှိစေရန် မြစ်စိမ်းမြို့မှ ရာထူးနှစ်နေရာကို ပြန်လည် ရုပ်သိမ်းသွားနိုင်ဖွယ် ရှိသည်။ ဤဖြစ်နိုင်ခြေကြောင့်ပင် မြစ်စိမ်းမြို့ ဌာနခွဲမှာ စိုးရိမ်ထိတ်လန့်နေရပြီး မေပယ်မြို့ကို လာရောက် စိန်ခေါ်ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

၎င်းမှာ 'တောင်တစ်တောင်တွင် ကျားနှစ်ကောင် အတူမနေနိုင်' ဟူသော ဆိုရိုးစကားကဲ့သို့ပင်။

တိန်ဟုန်သည် အသင့်ပြင်ပြီးမှ လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူက မေးခွန်းထုတ်လိုက်၏။

“မေပယ်မြို့က အကဲဖြတ်မှူးတွေ ‘ဂူရှန်း သားရဲအကဲဖြတ် ဂါထာ’ ကို ဖတ်ဖူးကြသလား”

‘ဂူရှန်း သားရဲအကဲဖြတ် ဂါထာ’ ဆိုသည်မှာ အလွန်ပင် ရှားပါးလှသော ကျမ်းစာတစ်စောင် ဖြစ်သည်။ အလွန် နက်နဲလှသဖြင့် သာမန် အကဲဖြတ်မှူးများမှာ ၎င်းကို လေ့လာခွင့် ရခဲလှ၏။ လေ့လာခွင့်ရလျှင်ပင် ထိုစာအုပ်ထဲရှိ နည်းစနစ် အများစုကို နားလည်နိုင်ရန် မလွယ်ကူပေ။

ထိုပညာရပ်ကို တတ်မြောက်ရန်အတွက် ပညာရှိ ဆရာသမားများ၏ လမ်းညွှန်မှု လိုအပ်သလို၊ ကာယကံရှင်ကိုယ်တိုင်ကလည်း ထူးခြားသော နားလည်နိုင်စွမ်း ရှိရပေမည်။ အချို့သော နည်းစနစ်များကို အသုံးချနိုင်ရန်မှာလည်း အလွန်ပင် အပင်ပန်းခံ အားထုတ်ရခြင်း ဖြစ်၏။

ဂေါင်ကျန်း၏ မျက်နှာမှာ ထိုစကားကို ကြားရုံနှင့်ပင် ပျက်ယွင်းသွားတော့သည်။

သူသည် ထိုစာအုပ်အကြောင်း ကြားဖူးသော်လည်း တစ်ခါမျှ မဖတ်ဖူးခဲ့ပေ။

သူ့ကဲ့သို့ အဆင့် ၁ အကဲဖြတ်မှူး တစ်ဦးအဖို့ ထိုကဲ့သို့သော ကျမ်းစာမျိုးကို လက်လှမ်းမီရန်မှာ အလွန် ခက်ခဲလှသည် မဟုတ်ပါလား။

လင်းကျင်းကတော့ ဘာအမူအရာမျှ မရှိပေ။ ဂေါင်ကျန်းကဲ့သို့ပင် သူသည်လည်း ထိုစာအုပ်ကို တစ်ခါမျှ မဖတ်ဖူးပေ။

တန်လင်း တစ်ယောက်သာလျှင် ၎င်းကို လေ့လာဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမသည်လည်း ထိုကျမ်းစာအပေါ် သူမ၏ နားလည်မှုမှာ အလွန်ပင် တိမ်မြုပ်နေသေးကြောင်း သိနေ၏။ သူမသည် စာအုပ်တစ်အုပ်လုံးကို အပြည့်အဝ နားမလည်နိုင်သေးပေ။

သို့သော်လည်း ယခုအချိန်တွင် နောက်ဆုတ်ပေးရန်မှာ မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

“ဂူရှန်း သားရဲအကဲဖြတ် ဂါထာဆိုတာ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း ၁၂၀ က ဆရာကြီးဂူရှန်း ရေးသားခဲ့တဲ့ ကျမ်းစာတစ်စောင်ပဲ… ဒီစာအုပ်က အလွန် လူကြိုက်များတာဆိုတော့ ကျွန်မလည်း သေချာပေါက် ဖတ်ဖူးပါတယ်” ဟု တန်လင်းက ပြန်ဖြေလိုက်၏။

တိန်ဟုန်သည် အတွင်းစိတ်ထဲ၌ ပြုံးလိုက်မိပြန်သည်။ ‘ခင်ဗျား မဖတ်ဖူးမှာကိုတောင် ကျွန်တော်က စိုးရိမ်နေတာ… အခု ဖတ်ဖူးတယ်ဆိုတော့ ပိုတောင် ကောင်းသွားတာပေါ့’

သူက တည်ငြိမ်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “မေပယ်မြို့ရဲ့ အကဲဖြတ်မှူးတွေက ဒီလောက်အထိ ဗဟုသုတ ကြွယ်ဝလိမ့်မယ်လို့ ကျုပ် မျှော်လင့်ထားပြီးသားပါ… ကျုပ်ရဲ့ ညံ့ဖျင်းတဲ့ နားလည်နိုင်စွမ်းကြောင့် ဒီကျမ်းစာကို အပေါ်ယံလောက်ပဲ သိထားရတာကိုတော့ ရှက်မိပါတယ်… ဥက္ကဋ္ဌတန်တို့ရဲ့ နားလည်မှုလောက်တော့ ဘယ်မီပါ့မလဲ… ဒါကြောင့် ဒီနေ့မှာ အဲဒီစာအုပ်ထဲက အကဲဖြတ်နည်းစနစ်အချို့ကို လမ်းညွှန်ပေးဖို့ ကျုပ်တောင်းဆိုချင်ပါတယ်… ခင်ဗျားတို့ သိထားတာတွေကို မျှဝေပေးပါဦး”

ဂေါင်ကျန်းမှာ သူ၏ ထိုင်ခုံတွင် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေပြီး ၎င်းမှာ သူ လွန်စွာ စိုးရိမ်နေကြောင်း ပြသနေခြင်း ဖြစ်၏။

လင်းကျင်းမှာမူ တောင်ကြီးတစ်လုံးကဲ့သို့ တည်ငြိမ်နေပြီး နှုတ်ဆိတ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

တန်လင်းမှာလည်း ယုံကြည်မှု မရှိသော်လည်း ရှေ့ဆက်လာမည့် အခြေအနေကိုသာ ရင်ဆိုင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။

တိန်ဟုန်က ခေါင်းကို ဟိုဘက်ဒီဘက် ရမ်းရင်း ရွတ်ဆိုပြလိုက်သည်။

“ဂူရှန်း သားရဲအကဲဖြတ် ဂါထာရဲ့ အပိုင်း ၁၁ မှာ ‘သစ်ရွက်တစ်ရွက်ဖြင့် ရာသီကို သိမြင်ခြင်း’ ဆိုတဲ့ နည်းစနစ်တစ်ခု ရှိတယ်… အဲဒီနည်းစနစ်က သေးငယ်တဲ့ အချက်အလက်တစ်ခုကို အခြေခံပြီး ခြုံငုံသုံးသပ်ရတဲ့ အတတ်ပညာပေါ့… ဒါဟာ အကဲဖြတ်မှူးတွေ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တိုးတက်အောင် လုပ်နိုင်တဲ့ နည်းလမ်းတစ်ခုလည်း ဖြစ်တယ်… ဒါပေမဲ့ ကျုပ်ရဲ့ ဉာဏ်နည်းမှုကြောင့် ဒီနည်းလမ်းကို သေသေချာချာ နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေရတယ်… အဲဒါကြောင့် မေပယ်မြို့က အကဲဖြတ်မှူးတွေကို ကျုပ်မေးချင်တာက... ကျမ်းစာထဲမှာ ‘အသားအရေနဲ့ အမွှေးအမျှင်ကို အရည်အသွေးနဲ့ တိုင်းတာပါ… အကြေးခွံကိုတော့ ပုံစံတွေနဲ့ ဆုံးဖြတ်ပါ… သားရဲတိုင်းမှာ မတူညီတဲ့ သွေးတွေ ရှိကြတယ်… အဲဒီထဲမှာပဲ ဒြပ်စင်တွေရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေ ကိန်းအောင်းနေတယ်...’ ဆိုတဲ့ စာသား ရှိပါတယ်… အဲဒီစာသားက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲဆိုတာနဲ့ အသေးစိတ် ရှင်းပြပေးနိုင်မလား”

တိန်ဟုန်က ဂေါင်ကျန်းကို ကြည့်လိုက်၏။ ဂေါင်ကျန်းမှာ မျက်လုံးချင်း မဆုံဝံ့ဘဲ အကြည့်လွှဲလိုက်တော့သည်။

တိန်ဟုန်က ပြုံးလိုက်ပြီး လင်းကျင်းဘက်သို့ အကြည့်လွှဲလိုက်၏။ လင်းကျင်းသည် ထိုစာအုပ်ကို မဖတ်ဖူးသော်လည်း ယခုအခါ သားရဲပြတိုက်အတွင်းရှိ မှတ်တမ်းများထဲတွင် ထိုစာအုပ်ကို ရှာဖွေနေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည်လည်း တိန်ဟုန်ကို လျစ်လျူရှုထားလိုက်၏။

၎င်းကို မြင်သောအခါ တိန်ဟုန်မှာ ပို၍ပင် ကျေနပ်သွားပြီး တန်လင်းဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။

တန်လင်းသည် တိန်ဟုန်၏ မေးခွန်းမှာ အလွန်ပင် နက်နဲလွန်းပြီး တစ်ဖက်သတ် ဆန်နေကြောင်း သိလိုက်၏။ ၎င်းမှာ အကဲဖြတ်မှူး အများအပြား မဖတ်ဖူးသော၊ ရှင်းပြနိုင်စွမ်း မရှိသော အဆင့်မြင့် ပညာရပ်တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

ထို့ကြောင့်ပင် ဂေါင်ကျန်းနှင့် လင်းကျင်းတို့ မဖြေနိုင်သည်ကို သူမ အပြစ်မတင်လိုပေ။

အသင်းချုပ် ဥက္ကဋ္ဌတစ်ဦးအနေဖြင့် သူမ ရှေ့ထွက်ရမည့် အချိန် ရောက်ပြီ ဖြစ်၏။

မဟုတ်လျှင် မေပယ်မြို့ သားရဲအကဲဖြတ်မှူး အသင်းချုပ်မှာ အရှက်ရဖွယ် ရှုံးနိမ့်သွားရပေလိမ့်မည်။

တန်လင်းသည် ထိုကျမ်းစာကို အသေးစိတ် မလေ့လာခဲ့သော်လည်း အချက်အလက်အချို့ကိုတော့ သိထားသေးသည်။ အကယ်၍ သူမ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပြီး ကျိုးကြောင်းဆီလျော်အောင် ပြောနိုင်လျှင် ဤမေးခွန်းကို ဖြေနိုင်ကောင်း ဖြေနိုင်ပေလိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့်ပင် သူမသည် အင်တိုက်အားတိုက်ဖြင့် အဖြေကို ပြောပြလိုက်၏။ သို့သော် သူမ၏ လေသံမှာ အနည်းငယ် တင်းမာနေပေသည်။

တိန်ဟုန်သည် တန်လင်း မည်မျှအထိ အားထုတ်နေရသည်ကို ရိပ်မိလိုက်၏။

သူသည် မေပယ်မြို့ အကဲဖြတ်မှူးများ မည်သို့ ကိုင်တွယ်မလဲဆိုသည်ကို ကြည့်ရန် သူ၏ တကယ့် စွမ်းရည်ကို ထုတ်ပြရန် ပြင်လိုက်တော့သည်။

သူက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

“ဥက္ကဋ္ဌတန်က တကယ်ကို ဗဟုသုတ ကြွယ်ဝတာပဲ… ကျုပ် တကယ် ချီးကျူးမိပါတယ်… ဒါပေမဲ့ သီအိုရီဆိုတာ လက်တွေ့နဲ့ ယှဉ်ရင် ဘာမှမဟုတ်သေးပါဘူး… လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က ကျုပ် သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်က အကြေးခွံတစ်ခု ပေးလာပြီး ဘယ်သတ္တဝါရဲ့ အကြေးခွံလဲဆိုတာ မေးခဲ့တယ်… ကျုပ် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပြီး အကဲဖြတ် အစီရင်ခံစာတစ်ခု ရေးခဲ့ပေမဲ့၊ အခုထိတော့ လူကြားထဲ ထုတ်ပြဖို့ အားနည်းနေသေးတယ်လို့ ခံစားရတယ်… ဥက္ကဋ္ဌတန်... အကဲဖြတ်မှူးလင်း... အကဲဖြတ်မှူးဂေါင်... ခင်ဗျားတို့လည်း ဒီအကြေးခွံကို ကြည့်ပြီး အကဲဖြတ် အစီရင်ခံစာတစ်ခုလောက် ရေးပေးနိုင်မလား… အဲဒါဆိုရင်တော့ ကျုပ် တကယ်ကို လေးစားမိမှာပါ”

တိန်ဟုန် စကားပြောနေစဉ်မှာပင် လူသစ်များ ဖြစ်ကြသော ကျန်းဇယ်နှင့် မော့ဟွမ်တို့ ခန်းမအဝသို့ ရောက်လာကြသည်။ သို့သော် မြစ်စိမ်းမြို့မှ အကဲဖြတ်မှူးအချို့က သူတို့ကို တားဆီးထားပြီး၊ သူတို့၏ စီနီယာများ အရှက်ရနေသည်ကို ကြည့်ရှုစေရန် ဖန်တီးထားကြ၏။

တိန်ဟုန်သည် အဆုံးအဖြတ်ပေးမည့် ဒဏ်ချက်ကို ပေးရန် အဆင်သင့် ဖြစ်နေပြီ။

သူတို့ ဒီစိန်ခေါ်မှုကို လက်ခံမလား၊ ဒါမှမဟုတ် သူရဲဘောကြောင်စွာနဲ့ နောက်ဆုတ်သွားမလား။

အကယ်၍ နောက်ဆုတ်သွားမည်ဆိုလျှင် ၎င်းမှာ မတိုက်ရဘဲ အရှုံးပေးလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်၏။ ထိုသတင်း ပျံ့နှံ့သွားလျှင် မေပယ်မြို့ အသင်းချုပ်မှာ အကဲဖြတ်မှူး လောကတွင် လှောင်ပြောင်စရာ ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။ သို့သော် အကယ်၍ စိန်ခေါ်မှုကို လက်ခံလိုက်လျှင်ကော၊ ဤတာဝန်ကို သူတို့ မည်သို့ ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ကြမည်နည်း။

ထိုကျမ်းစာအကြောင်း အနည်းငယ် သိထားသူမှာ တန်လင်း တစ်ယောက်သာ ရှိပြီး၊ သူမတွင်လည်း အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်မှု မရှိပေ။ သီအိုရီအရ လှည့်ပတ်ပြောနိုင်သော်လည်း၊ ဤအကြေးခွံကို အကဲဖြတ်ပြီး အစီရင်ခံစာ ရေးသားရန်မှာ လုံးဝ ကွာခြားလှပေသည်။

သူမ မလုပ်နိုင်ပေ။

အကယ်၍ ဇွတ်အတင်း ကြိုးစားမည်ဆိုလျှင်လည်း အမှားအယွင်းများစွာ ပါဝင်နေမည်မှာ သေချာသဖြင့် ပြဿနာများ ပိုမို ကြီးထွားလာရုံသာ ရှိပေလိမ့်မည်။

ယခုအခါ တန်လင်းမှာ တောင့်ခဲနေရပြီ။ သူမသည် စိန်ခေါ်မှုကို လက်လည်းမခံနိုင်၊ ငြင်းလည်း မငြင်းနိုင် ဖြစ်နေ၏။

ဂေါင်ကျန်းကတော့ ထိတ်လန့်နေသော ငှက်ကုလားအုတ်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ခေါင်းငုံ့ထားတော့သည်။ သူသည် သူ၏ မျက်နှာကို ပုဆိုးထဲအထိ မြှုပ်ထားချင်နေပုံရ၏။

တန်လင်းသည် အံကြိတ်ထားပြီး သူမ၏ လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ထားသဖြင့် လက်ချောင်းများမှာ နီရဲနေတော့သည်။ ရလဒ်ကောင်းမည် မဟုတ်ကြောင်း သိသော်လည်း သူမအနေဖြင့် ဤစိန်ခေါ်မှုကို လက်ခံရမည် ဖြစ်၏။ အကယ်၍ အကြေးခွံကို အကဲဖြတ်ရန် သတ္တိပင် မရှိဘူးဆိုလျှင် ၎င်းမှာ အလွန်ပင် အရှက်ရဖွယ် ကောင်းလှပေလိမ့်မည်။

ထို့ပြင် သူမတွင် သင့်တင့်သော အစီရင်ခံစာတစ်ခု ရေးနိုင်လောက်သည့် စွမ်းရည်တော့ အနည်းဆုံး ရှိနေသေးသည် မဟုတ်ပါလား။

တစ်ဖက်လူက အမှားရှာ၍ မရနိုင်လောက်သည့် ပြည့်စုံသော အစီရင်ခံစာ ဖြစ်ပါစေဟုသာ သူမ မျှော်လင့်နေမိ၏။

ဤသို့ တွေးပြီးနောက် တန်လင်း ထရပ်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

သို့သော် သူမ ထရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမ၏ ပုခုံးကို ခိုင်မာစွာ ဖိချလိုက်သဖြင့် ထိုင်ခုံပေါ်သို့ ပြန်ထိုင်လိုက်ရတော့၏။

တန်လင်း ကြောင်သွားရသည်။

သူမ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ လင်းကျင်းက မတ်တတ်ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

သူမကို ထိုင်ခုံပေါ်သို့ ပြန်ဖိချလိုက်သူမှာ လင်းကျင်းပင် ဖြစ်သည်။

“ဒါက ပြဿနာအကြီးကြီး မဟုတ်ဘူး စိတ်မပူပါနဲ့”

ပြောရင်း လင်းကျင်းက ရှေ့တစ်လှမ်းတိုးလိုက်၏။ “ဥက္ကဋ္ဌ... ဒီလို အသေးအဖွဲ ကိစ္စမျိုးကို ဥက္ကဋ္ဌကိုယ်တိုင် လုပ်နေစရာ မလိုပါဘူး… ကျုပ်ပဲ သွားလိုက်ပါ့မယ်”

တန်လင်း စိုးရိမ်သွားရသည်။

သူမက တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောလိုက်၏။

“လင်းကျင်း... ဒါက နောက်နေရမယ့် အချိန်မဟုတ်ဘူးနော်... ရှင်က...”

“စိတ်မပူပါနဲ့”

လင်းကျင်း၏ ခိုင်မာသော အကြည့်နှင့် ထွက်ပေါ်လာသော စွမ်းအင်များကြောင့် တန်လင်းမှာ အံ့ဩသွားရတော့သည်။

ထို့နောက် သူသည် တိန်ဟုန်၏ ထံသို့ သွားကာ အရိုအသေ ပေးလိုက်၏။

“အကဲဖြတ်မှူးတိန်... အဲဒီအကြေးခွံကို ကျုပ်ကို တစ်ချက်လောက် ပေးကြည့်ပါဦး”

တိန်ဟုန်က တန်လင်း ရှေ့ထွက်လာမည်ဟု ထင်ထားသော်လည်း၊ လင်းကျင်းက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယဇ်ပူဇော်ရန် ရှေ့ထွက်လာလိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်ထားပါ့မည်နည်း။

ဒါပေမဲ့ ဒါက ပိုတောင် ကောင်းသေးတယ်။

‘တန်လင်းတောင် မလုပ်နိုင်တာကို... မင်းက အဆင့် ၂ စာမေးပွဲ အောင်ရုံနဲ့ အရာရာကို တတ်မြောက်နေပြီ ထင်နေတာလား လင်းကျင်း’

‘မင်း အစီရင်ခံစာ ရေးပြီးတဲ့အခါ မင်းကို လုံးဝ ချေမှုန်းပစ်ဖို့ ငါ မစောင့်နိုင်တော့ဘူး’

တိန်ဟုန်သည် ပြုံးလျက် အကြေးခွံကို ထုတ်ပေးလိုက်၏။

၎င်းမှာ လူကြီးတစ်ယောက်၏ လက်ဖဝါးခန့် အရွယ်အစား ရှိသည်။ အကြေးခွံမှာ သတ္တုပြားတစ်ခုကဲ့သို့ ခိုင်မာပြီး အတော်လေး လေးလံလှပေသည်။

“အကဲဖြတ်မှူးလင်း... သေသေချာချာ အကဲဖြတ်ပါဦး… ခင်ဗျားရဲ့ အကဲဖြတ် အစီရင်ခံစာကို လေ့လာဖို့ ကျုပ် တကယ် မျှော်လင့်နေပါတယ်”

တိန်ဟုန်သည် 'မျှော်လင့်ချက်' ကြီးမားလှသော အမူအရာဖြင့် လင်းကျင်းထံသို့ အကြေးခွံကို ကမ်းပေးလိုက်၏။

လင်းကျင်းသည် အကြေးခွံကို လက်ခံရရှိလိုက်ချိန်တွင်တော့၊ သားရဲပြတိုက်သည် သူ စောင့်မျှော်နေသော ရလဒ်ကို ချက်ချင်းပင် ထုတ်ပြန်ပေးလိုက်တော့သည်။

အခန်း (၁၃၆) - လင်းကျင်း၏ အကဲဖြတ် အစီရင်ခံစာ

​အမှန်စင်စစ် လင်းကျင်းသည် ‘ဂူရှန်း သားရဲအကဲဖြတ် ဂါထာ’ ကို တစ်ခါမျှ မဖတ်ဖူးပေ။ သူ၏ အချိန်နှင့် အင်အားမှာလည်း ကန့်သတ်ချက် ရှိနေသည် မဟုတ်ပါလား။ သို့သော် သူ၏ လက်နက်တိုက်ထဲတွင် ‘သားရဲပြတိုက်’ ရှိနေသရွေ့ အကြေးခွံတစ်ခုတည်းကို ကြည့်ရုံဖြင့် သားရဲတစ်ကောင်ကို အကဲဖြတ်ရန်မှာ သူ့အတွက် ဘာမှ ခက်ခဲသော အလုပ်မဟုတ်ပေ။

​ထို့ကြောင့်ပင် သီအိုရီပိုင်းဆိုင်ရာ ဆွေးနွေးမှုများတွင် လင်းကျင်း နှုတ်ဆိတ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ ၎င်းမှာ သူ ကျွမ်းကျင်သော နယ်ပယ်မဟုတ်ပေ။ သို့သော် သားရဲများကို အကဲဖြတ်ခြင်းနှင့် အစီရင်ခံစာ ရေးသားခြင်းတွင်တော့ လင်းကျင်းကို ယှဉ်နိုင်သူ မရှိသလောက်ပင်။

​ပြတိုက်သည် လင်းကျင်းအတွက် အကဲဖြတ်မှု ရလဒ်များကို ဖော်ပြပေးလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

​လင်းကျင်းသည် လက်ရှိတွင် ငါးကြီးတစ်ကောင်ကို စိုက်ကြည့်နေမိပြီး အတွင်းစိတ်ထဲ၌ အံ့ဩနေမိ၏။

​၎င်းမှာ ငါးသိုင်းတစ်မျိုးပင် ဖြစ်သည်။

​သို့သော် ၎င်း၏ အရွယ်အစားမှာ သာမန် ငါးသိုင်းများထက် အနည်းငယ် ပိုကြီးနေပေသည်။

​ထိုသတ္တဝါ၏ အကဲဖြတ်မှု ရလဒ်များကို ကျောက်စာတိုင်ပေါ်တွင် ထွင်းထုထား၏။ အသေအချာ ဖတ်ကြည့်ပြီးနောက် ၎င်းမှာ ‘ယင်မြစ် ငါးသိုင်းကြီး’ ဖြစ်ကြောင်း လင်းကျင်း သိလိုက်ရသည်။ မြောက်ပိုင်း ကျူးနိုင်ငံတွင် တည်ရှိသော ယင်မြစ်မှာ အလွန်ပင် ကြီးမားကျယ်ပြန့်သော မြစ်တစ်စင်း ဖြစ်သည်ဟု ဆို၏။ ယင်မြစ် ငါးသိုင်းကြီးမှာ ရှားပါးမျိုးစိတ် မဟုတ်ဘဲ ဒေသခံများက အစားအစာအဖြစ် ဖမ်းဆီး စားသောက်ကြသော ငါးမျိုးသာ ဖြစ်သည်။

​အိမ်မွေးသားရဲ အနေဖြင့်ဆိုလျှင်တော့ ယင်မြစ် ငါးသိုင်းကြီးမှာ ကန့်သတ်ချက်များစွာ ရှိနေပေသည်။ အဓိက အားနည်းချက်မှာ ရေထဲတွင်သာ အမြဲတမ်း နေထိုင်ရခြင်းပင်။ ဤအချက်တစ်ခုတည်းနှင့်ပင် လူသားများအနေဖြင့် ၎င်းနှင့် သွေးစာချုပ် ချုပ်ဆိုရန် နောက်တွန့်သွားစေရန် လုံလောက်လှပေသည်။

​သို့သော် အစားအစာ အနေဖြင့်မူ မြောက်ပိုင်းနိုင်ငံများရှိ လူအများက ၎င်းကို အလွန်ပင် နှစ်သက်ကြ၏။ ၎င်း၏ အကြေးခွံများမှာ ကြီးမားလှသော်လည်း၊ အကြေးခွံတိုင်းမှာ ယခု အကြေးခွံကဲ့သို့ ခိုင်မာသည်တော့ မဟုတ်ပေ။

​ယင်မြစ် ငါးသိုင်းကြီးတိုင်းတွင် ဤကဲ့သို့ ခိုင်မာသော အကြေးခွံတစ်မျိုးသာ ပါရှိပြီး၊ ၎င်းကို ‘ကျောက်အကြေးခွံ’ ဟု ခေါ်ကြသည်။ အချို့လူများက ထိုကျောက်အကြေးခွံများကို စုဆောင်းကာ ချပ်ဝတ်တန်ဆာများ ပြုလုပ်၍ ကိုယ်ပိုင် အကာအကွယ်အဖြစ် အသုံးပြုကြ၏။

​တိန်ဟုန် ယူလာသော အရာမှာ ဤ ‘ကျောက်အကြေးခွံ’ တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

​ဤအချက်အလက် အားလုံးကို ကျောက်စာတိုင်ပေါ်တွင် အစီအရင်အတိုင်း မှတ်တမ်းတင်ထားခြင်း ဖြစ်၏။

​အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် မြောက်ပိုင်း ကျူးနိုင်ငံမှာ ကျောက်စိမ်းနဂါးနိုင်ငံနှင့် အလွန်ပင် ဝေးကွာလှသဖြင့် ထိုဒေသရှိ ပတ်ဝန်းကျင်မှာလည်း လုံးဝ ကွာခြားလှပေသည်။ အကယ်၍ ကျောက်စာတိုင်သာ မရှိပါက ဤအကြေးခွံမှာ ငါးသိုင်းတစ်ကောင်ဆီမှ လာသည်ဟု လင်းကျင်း သိနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ ဤငါးမျိုးစိတ်မှာ ဒေသခံများအတွက် မြိန်ယှက်သော အစားအစာ ဖြစ်နေသည်မှာလည်း စဉ်းစားစရာပင်။

​အဆင့်အတန်းအရဆိုလျှင်တော့ ယင်မြစ် ငါးသိုင်းကြီးမှာ သာမန်ထက် အနည်းငယ် ပိုကြီးသော ငါးမျိုးစိတ်တစ်ခုထက် မပိုပေ။

​လင်းကျင်း ဖတ်ရှုပြီးသောအခါ စုတ်တံကို ယူ၍ ရလဒ်များကို စတင် ရေးသားလိုက်တော့သည်။

​ရလဒ်မှာ ရိုးရှင်းသော်လည်း အကဲဖြတ်မှု ဖြစ်စဉ်ကိုတော့ အသေးစိတ် ရေးသားရပေမည်။

​ကျောက်စာတိုင်က ပြည့်စုံသော အကဲဖြတ်မှု သီအိုရီများကို ပံ့ပိုးပေးထားသဖြင့် လင်းကျင်းအနေဖြင့် စိတ်အေးလက်အေး ရှိနေ၏။ ထို့ပြင် ထိုသီအိုရီများမှာ အချက်အလက် ခိုင်လုံလှပေသည်။ လင်းကျင်း လုပ်ရမည့် အလုပ်မှာ ထိုသီအိုရီများကို နားလည်အောင် လုပ်ပြီး ပြန်လည် ကူးရေးရန်သာ ရှိတော့သည်။

​လင်းကျင်း စာစတင် ရေးသားနေသည်ကို ကြည့်ပြီး လူတိုင်းမှာ မတူညီသော အတွေးကိုယ်စီ ရှိနေကြ၏။

​မြစ်စိမ်းမြို့မှ သားရဲအကဲဖြတ်မှူးများကတော့ သူ့ကို အထင်မကြီးကြပေ။ ‘ဂူရှန်း သားရဲအကဲဖြတ် ဂါထာ’ မှာ မည်မျှအထိ နက်နဲပြီး ခက်ခဲသည်ကို သူတို့ သိထားကြသည်။ ထိုစာအုပ်ကို လေ့လာဖူးသူများသာလျှင် ၎င်း၏ အနှစ်သာရမှာ မည်မျှ ကြီးမားသည်ကို သိကြခြင်း ဖြစ်၏။

​အကြေးခွံတစ်ခုတည်းကို ကြည့်ပြီး သတ္တဝါကို အကဲဖြတ်ရန်မှာ မည်မျှ ခက်ခဲသည်ကို ပြောနေရန်ပင် မလိုတော့ပေ။ ဂူရှန်း ဂါထာကို အသုံးပြုမှသာ သားရဲ၏ လျှို့ဝှက်ချက်ကို မြင်နိုင်မည် ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် လင်းကျင်းအနေဖြင့် သင့်တင့်သော အစီရင်ခံစာတစ်ခု ရေးနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူတို့ထဲမှ မည်သူမျှ မယုံကြည်ကြပေ။

​တစ်ဖက်တွင်တော့ မေပယ်မြို့ဘက်မှ တန်လင်းမှာ စိုးရိမ်ပူပန်နေရ၏။ လင်းကျင်းက အံ့ဖွယ်တစ်ခုကို ဖန်တီးနိုင်ပါစေဟုသာ သူမ မျှော်လင့်နေမိသည်။ ဂေါင်ကျန်း၏ စိတ်ထဲတွင်မူ ခံစားချက်များ ရောထွေးနေ၏။ သူသည် လင်းကျင်း အကဲဖြတ်မှု ကောင်းပါစေဟု ဆုတောင်းနေမိသလို၊ တစ်ဖက်တွင်လည်း မကောင်းပါစေနှင့်ဟု တွေးနေမိပြန်သည်။

​အကယ်၍ သူတို့၏ မေပယ်မြို့ ဌာနခွဲသာ အရှက်ရသွားလျှင် သူသည်လည်း အရှက်ရပေလိမ့်မည်။ သို့သော် လင်းကျင်းကြောင့် ဂုဏ်သိက္ခာ ပြန်လည် ရရှိသွားမည်ဆိုလျှင်လည်း ဂေါင်ကျန်းမှာ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေဦးမည်သာ။

​လူသစ်များ ဖြစ်ကြသော ကျန်းဇယ်နှင့် မော့ဟွမ်တို့ပင်လျှင် အခြေအနေကို နားလည်သွားပြီးနောက် ရလဒ်ကို သိချင်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။

​မကြာမီ လင်းကျင်း စာရေးခြင်း ပြီးဆုံးသွား၏။ ၎င်းမှာ စာမျက်နှာ နှစ်မျက်နှာခန့်သာ ရှိသော ရိုးရှင်းသည့် အစီရင်ခံစာ ဖြစ်သည်။ ယင်မြစ် ငါးသိုင်းကြီးမှာ အလွန် ထူးခြားသော သားရဲမျိုး မဟုတ်သဖြင့် အစီရင်ခံစာ ရေးသားရသည်မှာ အတော်လေး လွယ်ကူလှပေသည်။

​တိန်ဟုန်က ထိုအစီရင်ခံစာကို ဖတ်လိုက်ချိန်တွင်တော့ သူသည် ရုတ်တရက် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်တော့၏။

​“အကဲဖြတ်မှူးလင်း... ခင်ဗျား ကျုပ်ကို နောက်နေတာလား... ဒီယင်မြစ် ငါးသိုင်းကြီး ဆိုတာမျိုးကို ကျုပ်တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး၊ ခင်ဗျားက ဒါကို သားရဲတစ်ကောင် မဟုတ်ဘဲ စားလို့ရတဲ့ ငါးတစ်မျိုးလို့တောင် ပြောနေသေးတယ်... တကယ်ကို အဓိပ္ပာယ်မရှိတာပဲ”

​တိန်ဟုန်သည် နောက်ဆုံးတွင်တော့ အမှားရှာစရာ တစ်ခုကို တွေ့သွားပြီဟု ယူဆလိုက်သည်။

​သူသည် မေပယ်မြို့ ဌာနခွဲ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို မြေလှန်ပစ်ရန်အတွက် ပြင်းထန်သော တိုက်စစ်ကို စတင်ရန် ပြင်လိုက်တော့၏။

​လင်းကျင်းက တည်ငြိမ်စွာ ပြန်မေးလိုက်သည်။

“ဒါဆိုရင် အကဲဖြတ်မှူးတိန်ရဲ့ အမြင်မှာကော ဒါက ဘယ်သတ္တဝါရဲ့ အစိတ်အပိုင်းလို့ ထင်ပါသလဲ”

​တိန်ဟုန်က ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားသော အမူအရာဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်၏။

“ကျုပ်ရဲ့ အကဲဖြတ်ချက်အရဆိုရင်တော့ ဒီအကြေးခွံဟာ နဂါးမျိုးနွယ်တစ်မျိုးရဲ့ အကြေးခွံပဲ... အဲဒါဟာ အနည်းဆုံး အဆင့် ၃ ရှိတဲ့ ရှားပါးသားရဲ တစ်ကောင် ဖြစ်ရမယ်၊ မဟုတ်ရင် သူ့ရဲ့ အကြေးခွံက ဒီလောက်အထိ ခိုင်မာနေမှာ မဟုတ်ဘူး”

​နဂါးမျိုးနွယ်...

​၎င်းမှာ အလွန် အစွမ်းထက်သော သတ္တဝါဖြစ်ရုံသာမက၊ ရှားပါးပြီး ကြီးမားသော အလားအလာများ ရှိသည့် သတ္တဝါလည်း ဖြစ်ပေသည်။

​ဘေးမှ စောင့်ကြည့်နေသူများ ယခုအခါ အခြေအနေကို နားလည်သွားကြပြီ။

​လင်းကျင်း၏ အကဲဖြတ်ချက်မှာ ဤအကြေးခွံသည် ငါးသိုင်းကြီး တစ်ကောင်ဆီမှ လာခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ဆို၏။ သူ၏ အစီရင်ခံစာတွင် ၎င်းမှာ သာမန် စားသုံးနေကျ မြစ်ငါးတစ်မျိုး ဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြထားသည်။

​တစ်ဖက်တွင်တော့ တိန်ဟုန်က ၎င်းမှာ နဂါးမျိုးနွယ် တစ်ကောင်ထံမှ ဖြစ်ကြောင်း ပြောဆိုနေသည်။

​သေချာသည်မှာ ထိုရလဒ် နှစ်ခုမှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကဲ့သို့ ကွာခြားလှပေသည်။ တစ်နည်းအားဖြင့်ဆိုသော် နှစ်ယောက်စလုံး အတိအကျ မှန်ကန်နိုင်ခြေ မရှိသော်လည်း၊ တစ်ယောက်ကတော့ လုံးဝကို လွဲချော်နေပြီ ဖြစ်၏။

​“အကဲဖြတ်မှူးလင်း... ခင်ဗျား ဘယ်လို သီအိုရီတွေနဲ့ ဒီလို ရေးထားသလဲဆိုတာ ကျုပ် ကြည့်ချင်သေးတယ်”

တိန်ဟုန်သည် လင်းကျင်း၏ အစီရင်ခံစာကို ဆက်လက် ဖတ်ရှုလိုက်၏။ သို့သော် သူ သီအိုရီ အပိုင်းသို့ ရောက်သွားချိန်တွင်တော့ ဆွံ့အသွားရတော့သည်။

​အစီရင်ခံစာထဲတွင် အလွန် အသေးစိတ်ကျပြီး ခိုင်လုံလှသော သီအိုရီများကို ရေးသားထားခြင်း ဖြစ်၏။ အများစုမှာ ရှေးဟောင်း နည်းစနစ်များ ဖြစ်ကြသည်။ အချို့သော အချက်အလက်များကို တိန်ဟုန် ကိုယ်တိုင်ပင် မသိသော်လည်း၊ ထိုအဆိုပြုချက်များကို ကြည့်လျှင် ဤအကြေးခွံမှာ ငါးသိုင်းတစ်ကောင်ဆီမှ ဖြစ်သည်ဟူသော အချက်ကို သူကိုယ်တိုင်ပင် လက်ခံချင်လာမိသည်။

​ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။

​တိန်ဟုန်မှာ ၎င်းကို မယုံကြည်နိုင် ဖြစ်နေ၏။

​သို့သော် လင်းကျင်း၏ သီအိုရီများမှာ အလွန်ပင် ခိုင်မာလွန်းလှပေသည်။ လောလောဆယ်တွင် သူ အမှားရှာစရာ တစ်ကွက်မျှပင် မတွေ့ရတော့ပေ။

​တိန်ဟုန်မှာ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်နေပြီး ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်သည်ကို ကြည့်ပြီး ကျန်တဲ့သူများမှာလည်း စိတ်မရှည် ဖြစ်လာကြသည်။

​တန်လင်းသည် မအောင့်နိုင်တော့ဘဲ သွားကြည့်လိုက်သလို၊ ဂရင်းရစ်ဗာမြို့မှ ရွှီအန်းချောင်သည်လည်း သွားကြည့်လိုက်တော့၏။ သူတို့သည် လင်းကျင်း၏ အကဲဖြတ် အစီရင်ခံစာကို လက်ဆင့်ကမ်း ဖတ်ရှုလိုက်ကြသည်။ လင်းကျင်း ရေးသားထားသော သီအိုရီများအရဆိုလျှင် ဤအကြေးခွံမှာ အရွယ်အစား ကြီးမားနေသော ငါးအကြေးခွံ တစ်ခုသာ ဖြစ်ပေသည်။

​အကြေးခွံပေါ်ရှိ ပုံစံများ၊ အသွင်အပြင်နှင့် ဂုဏ်သတ္တိများကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာထားသည့် သီအိုရီများမှာ အလွန်ပင် ယုတ္တိတန်လှ၏။

​ဤအစီရင်ခံစာကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ရွှီအန်းချောင်သည် အခြေအနေ မကောင်းတော့ကြောင်း သိလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

​သူသည်လည်း ဤနယ်ပယ်တွင် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး ဖြစ်သည် မဟုတ်ပါလား။

​အရည်အသွေးရှိသော အရာကို မြင်လျှင် သူ ခွဲခြားနိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

​တကယ်လို့ သူသာ အရည်အချင်း မရှိဘူးဆိုရင် မြစ်စိမ်းမြို့ သားရဲအကဲဖြတ်မှူး အသင်းချုပ်ရဲ့ ဥက္ကဋ္ဌ ရာထူးကို ရယူထားနိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။

​ဤအစီရင်ခံစာကို စစ်ဆေးပြီးနောက် သူတို့သည် ရန်သူကို အလွန်အမင်း အထင်သေးခဲ့မိကြောင်း သူ သိလိုက်ရ၏။

​ဤလင်းကျင်း ဆိုသူမှာ တကယ့်ကို သားရဲအကဲဖြတ်မှု ပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။

​ဤမျှအထိ ပြည့်စုံကောင်းမွန်သော အကဲဖြတ် အစီရင်ခံစာမျိုးကို သူ ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်းပင်။

​သီအိုရီများမှာ အလွန်ပင် ခိုင်မာလွန်းလှ၏။

​သူ၏ အဆိုပြုချက်များကို ငြင်းဆိုရန် နေရာမရှိပေ။

​ဒါဟာ တကယ်ပဲ ငါးသိုင်းကြီးတစ်ကောင်ရဲ့ အကြေးခွံ ဖြစ်နေမှာလား။

​ရွှီအန်းချောင်၏ မျက်နှာမှာ မည်းမှောင်သွားတော့၏။ အကျပ်ရိုက်နေသော ထိုအချိန်တွင် သူ၏ စိတ်ထဲ၌ အကြံတစ်ခု ရလာသည်။

​၎င်းမှာ အဆုံးအထိ ငြင်းဆိုသွားရန်ပင်။

​အစီရင်ခံစာက ဘယ်လောက်ပဲ ကောင်းကောင်း၊ ဒါဟာ ခန့်မှန်းချက်တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးမှာတော့ ဒီက လူတွေထဲမှာ ယင်မြစ် ငါးသိုင်းကြီးကို မြင်ဖူးသူ တစ်ယောက်မှ မရှိကြပေ။ အကယ်၍ သူသာ ဒါက မဟုတ်ဘူးလို့ ဇွတ်ငြင်းနေမည်ဆိုလျှင် ရှုံးမည့်သူမှာ လင်းကျင်းသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

​သေချာသည်မှာ သူတို့၏ မူလရည်မှန်းချက်ကိုတော့ အောင်မြင်မည် မဟုတ်သော်လည်း၊ ၎င်းမှာ လက်ရှိတွင် အကောင်းဆုံး ရွေးချယ်စရာ ဖြစ်နေ၏။

​ရွှီအန်းချောင်သည် ပြဿနာရှာရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင်။

​ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ယောက်က စကားပြောလိုက်သည်။

“မေပယ်မြို့က စားသောက်ဆိုင် တစ်ခုမှာ မြောက်ပိုင်း ကျူးနိုင်ငံက ငါးတွေကို အခုတလော တင်သွင်းနေတယ်လို့ ကျွန်တော် ကြားတယ်... အဲဒီနိုင်ငံက ကုန်သည်အချို့လည်း ဒီမှာ ရှိနေကြတာပဲ... သူတို့ဆိုရင် ယင်မြစ် ငါးသိုင်းကြီးအကြောင်း ကြားဖူးမှာ သေချာပါတယ်... သူတို့ကို ခေါ်ပြီး ဒီအကြေးခွံကို ပြကြည့်ရင် မကောင်းဘူးလား”

​‘ဒါ တကယ့်ကို အကြံကောင်းပဲ’

​လူအတော်များများ၏ မျက်လုံးများမှာ စိတ်ဝင်စားမှုကြောင့် တောက်ပသွားကြ၏။

​အကယ်၍ မြောက်ပိုင်း ကျူးနိုင်ငံက လူတစ်ယောက်သာ ကြည့်လိုက်မည်ဆိုလျှင် အဖြေမှာ သေချာပေါက် ထွက်လာပေလိမ့်မည်။

​တိန်ဟုန်သည်လည်း အရှုံးကို လက်မခံနိုင်သဖြင့် ထိုကုန်သည်များကို ချက်ချင်း ခေါ်ခိုင်းလိုက်တော့၏။

​ရွှီအန်းချောင်သည် သူ့ကို တားချင်သော်လည်း၊ ဤအခြေအနေတွင် သူ စကားပြောရန် အခွင့်အရေး မရလိုက်ပေ။

​မကြာမီမှာပင် မြောက်ပိုင်း ကျူးနိုင်ငံမှ ကုန်သည်အချို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ သူတို့မှာ အရပ်ရှည်ပြီး ကြွက်သား တောင့်တင်းကာ၊ မြောက်ပိုင်းသားများ၏ အသွင်အပြင်အတိုင်း ထင်ရှားလှပေသည်။

​အခြေအနေကို ရှင်းပြလိုက်သောအခါ မြောက်ပိုင်းသား ကုန်သည်တစ်ဦးက ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်၏။ “အော်... ဒါလား... ကောင်းပြီလေ... ခင်ဗျားတို့ ကံကောင်းတယ်လို့ ပြောရမယ်၊ ကျွန်တော့်အိမ်က ယင်မြစ်ရဲ့ ဘေးနားမှာတင် ရှိတာ... အဲဒီ ငါးသိုင်းတွေကို ကျွန်တော် အကြိမ်ပေါင်း မနည်း မြင်ဖူးပါတယ်... ကြွားတာတော့ မဟုတ်ဘူးနော်၊ အဲဒီအကြေးခွံကို ဆိုရင် ဝေးဝေးက ကြည့်လိုက်ရုံနဲ့တင် ကျွန်တော် ချက်ချင်း သိနိုင်ပါတယ်”

​ရွှီအန်းချောင်သည် ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင်တော့ သူ၏ ရင်ထဲ၌ ဒိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားရတော့သည်။