အခန်း (၆၁-၆၂)

အခန်း (၆၁)

လင်ရှင်းနန်းဆောင်။

ကျက်သရေရှိသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး ရှေ့တွင် ထိုင်နေသော ဆွဲဆောင်မှုရှိဆဲဖြစ်သည့် မယ်တော်ကြီးယန်ကို ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော်မျိုးမ ယန်ရုရွှယ် က မယ်တော်ကြီးကို ဂါရဝပြုပါတယ်။"

"ငါတို့က တစ်မျိုးနွယ်တည်းတွေပါ၊ ဒီလောက် ထုံးထမ်းတွေကိုအလေးထားပြနေစရာ မလိုပါဘူး။" မယ်တော်ကြီးယန် ပြုံးကာ ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး ယန်ရုရွှယ်ကို ထူပေးလိုက်သည်။

နှစ်ပေါင်းများစွာ မတွေ့ရသည့် ဤပါရမီရှင် မျိုးနွယ်ဝင် မိန်းကလေးကို ကြည့်ရင်း မယ်တော်ကြီးယန်၏ မျက်နှာတွင် မျိုးဆက်သစ်များအပေါ် ထားရှိသော ချစ်ခင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ "မင်း ငယ်ငယ်တုန်းက ငါ့ဒူးလောက်ပဲ ရှိသေးတာ။ မင်း ဒီလောက်တောင် ကျက်သရေရှိပြီး လှပလာလိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားခဲ့ဘူး ရုရွှယ်ရယ်။"

မယ်တော်ကြီးယန်က ယန်ရုရွှယ်ကို ဆွဲကာ သူမ၏ ဘေးတွင် ထိုင်ခိုင်းလိုက်သည်။

"စကားမစပ်... မင်း အသက်ရှစ်နှစ်တုန်းက ချန်လန်မြစ်ထဲ ပြုတ်ကျဖူးတယ်နော်။ အဲဒီအကြောင်း ငါကြားတော့ ငါ လန့်သေမတတ်ပဲ။ ကံကောင်းလို့ ကောင်းကင်ကြီးက မင်းကို ကာကွယ်ပေးပြီး ဘေးကင်းသွားတာ။"

ယန်ရုရွှယ် က ပြုံးကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "မယ်တော်ကြီးကို စိတ်ပူစေခဲ့မိပါတယ်။"

"ကြီးမားတဲ့ ဘေးဒုက္ခက မကြာခဏဆိုသလို ကြီးမားတဲ့ ကံကောင်းခြင်းတွေကို သယ်ဆောင်လာတတ်ပါတယ်။" မယ်တော်ကြီးယန် က ယန်ရုရွှယ်၏ လက်ကို ပုတ်လိုက်သည်။ "အခု မင်းက ငါတို့ မဟာကျိုးရဲ့ နံပါတ်တစ် ပါရမီရှင် အမျိုးသမီး ဖြစ်နေပြီ၊ ပြီးတော့ အနာဂတ်မှာ မင်းက ငါတို့ မဟာကျိုးရဲ့ မိဖုရားခေါင်ကြီး ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။ မင်းရဲ့ ကလေးတွေကတောင် မဟာကျိုး ရဲ့ ဧကရာဇ်တွေ ဖြစ်လာမှာ။"

ယန်ရုရွှယ်က ရှက်ရွံ့စွာ ပြုံးလိုက်ရာ သူမ၏ ပါးပြင်များတွင် မှိန်ဖျော့ဖျော့ ပန်းရောင်လေး သမ်းသွားသည်။

သူမရှေ့ရှိ အမျိုးသမီး၏ ရှက်ရွံ့ပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ပုံစံကို မြင်သောအခါ မယ်တော်ကြီးယန်က သူမကို ပို၍ပင် သဘောကျသွားတော့သည်။

"ကံမကောင်းတာက ငါတို့ ကျိုးတိုင်းပြည် ရဲ့ ဓလေ့ထုံးတမ်းတွေအရ မင်းနဲ့ အရှင်မင်းကြီးက လက်မထပ်ခင် တွေ့ခွင့်မရှိတာပဲ။ မဟုတ်ရင် အခုချက်ချင်း အရှင်မင်းကြီးကို ခေါ်ပြီး မင်းကို ပြလိုက်မှာ။ သူ မင်းကို သေချာပေါက် စွဲလန်းသွားပြီး ရူးသွပ်သွားမှာ သေချာတယ်။

တာအိုကျင့်ကြံဖို့ သူ ဘာလို့ ဒုက္ခခံနေမှာလဲ။ သူ မင်းအပေါ်ကိုပဲ လုံးဝ အာရုံစိုက်သွားမှာ သေချာတယ်။"

ယန်ရုရွှယ်က ပြုံးရုံသာ ပြုံးလိုက်ပြီး ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ပေ။

"မင်း အိမ်မှာ ပုံမှန်ဆို ဘာတွေလုပ်လေ့ရှိလဲ ရုရွှယ်။"

"ကျွန်တော်မျိုးမ ပုံမှန်ဆို စာဖတ်တယ်၊ တစ်ခါတလေ ဟင်းချက်တယ်၊ ပန်းတွေနဲ့ အပင်တွေကို ပြုစုတယ်၊ ပြီးတော့ တစ်ခါတလေကျရင်..."

ယန်ရုရွှယ်က အမှန်အတိုင်း ဖြေကြားလိုက်သည်။

မယ်တော်ကြီးယန်က နားထောင်ရင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦး အရင်ဆုံး အိမ်တွင်းရေးရာ အချို့ကို စကားစမြည် ပြောဆိုကြသည်။

ထို့နောက် မယ်တော်ကြီးယန်က ယန်ရုရွှယ် ကို နန်းတွင်း စည်းမျဉ်းအချို့ကို ရှင်းပြခဲ့သည်။

၎င်းတို့မှာ အဓိကအားဖြင့် ဧကရာဇ်၏ ကိုယ်လုပ်တော်များကို မည်သို့ စီမံအုပ်ချုပ်ရမည်၊ မဟာကျိုး၏ အနာဂတ် မိဖုရားခေါင်ကြီး တစ်ပါးအနေဖြင့် မိမိကိုယ်ကိုယ် မည်သို့ နေထိုင်ပြုမူရမည် စသည်တို့နှင့် သက်ဆိုင်သည်။

ဤအရာများမှာ အခြားမည်သူမျှ သင်ပေး၍ မရနိုင်ဘဲ မယ်တော်ကြီး တစ်ဦးတည်းသာ သင်ပေးနိုင်သော အရာများ ဖြစ်သည်။

မူလက မယ်တော်ကြီးယန်သည် ယန်ရုရွှယ် ၏ နန်းတွင်းကျင့်ဝတ်များကိုလည်း စစ်ဆေးရန် ရည်ရွယ်ထားခဲ့သည်။

သို့သော် ယန်ရုရွှယ် လင်ရှင်းနန်းဆောင်သို့ ဝင်ရောက်လာကတည်းက သူမ၏ အပြောအဆိုနှင့် အပြုအမူ၊ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းမှ ရုရွှယ်သည် အရည်အချင်းပြည့်မီနေပြီဖြစ်ကြောင်း မယ်တော်ကြီးယန် သိလိုက်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် မယ်တော်ကြီးယန်သည် ယန်ရုရွှယ် ကို ချွန်းဟယ်ခြံဝင်း သို့ ခေါ်ဆောင်သွားကာ ပန်းများနှင့် အပင်များကို ကြည့်ရှုခံစားရင်း စွန်လွှတ်ကြသည်။

မယ်တော်ကြီးယန် အတွက်။

ရုရွှယ် နန်းတော်ထဲ ဝင်ရောက်လာခြင်းက ယန် မျိုးနွယ်၏ အဆင့်အတန်းကို ပိုမို ခိုင်မာစေမည့်အပြင်။

ဒုတိယအချက်အနေဖြင့် ဤနက်ရှိုင်းလှသော နန်းတော်အတွင်း၌ သူမနှင့် တစ်ခါတစ်ရံ မိသားစုအကြောင်း စကားစမြည် ပြောဆိုနိုင်မည့် ကိုယ့်မျိုးနွယ်မှ အမျိုးသမီးတစ်ဦး ရှိနေခြင်းက အရာရာကို အလွန်အမင်း ပျင်းစရာကောင်းမနေအောင် တားဆီးပေးနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

"အို... စွန်ကြိုး ပြတ်သွားပြီ..."

ချွန်းဟယ်ခြံဝင်း တွင် မယ်တော်ကြီးယန် နှင့် ယန်ရုရွှယ် တို့ စွန်လွှတ်ရင်း စကားစမြည် ပြောဆိုနေစဉ် စွန်ကြိုး ပြတ်သွားပြီး အနီးရှိ ခြံဝင်းတစ်ခုထဲသို့ ကျသွားသည်။

"မယ်တော်ကြီး ခွင့်လွှတ်တော်မူပါ" ဟု လင်ရှင်းနန်းဆောင် မှ နန်းတွင်းအစေခံများအားလုံး ဒူးထောက်လိုက်ကြသည်။

"ငါ လုပ်လိုက်တာပါ၊ မင်းတို့ မဟုတ်ပါဘူး။" မယ်တော်ကြီးက စွန်ကျသွားသော နေရာကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ရှန်ရှင်းနန်းဆောင် ဘက်ဆီသို့ ဖြစ်နေပုံရသည်။

မယ်တော်ကြီးယန် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။ "ရုရွှယ်... ငါ့အတွက် အဲဒီစွန်လေး သွားယူပေးလို့ ရမလား။"

"ကျွန်တော်မျိုးမ နာခံပါ့မယ်။"

ယန်ရုရွှယ် က ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်အစေခံမလေးကို ခေါ်ကာ အကြောင်းပြချက် မမေးဘဲ စွန်သွားယူရန် ထွက်သွားတော့သည်။

ယန်ရုရွှယ် ထွက်သွားပြီးနောက် အမတ်ကတော်ဟွမ် က မယ်တော်ကြီးကို တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "မယ်တော်ကြီး... အရှင်မင်းကြီးက ရှန်ရှင်းနန်းဆောင် ဘေးက မေးမြန်းခြင်းတာအိုယဇ်ပလ္လင် မှာ ကျင့်ကြံနေတာပါ။ သခင်မလေးယန်က နန်းတော်ထဲ မဝင်ရသေးပါဘူး။ တကယ်လို့ အရှင်မင်းကြီးနဲ့ သခင်မလေးယန် တို့ တွေ့ဆုံသွားရင် ကျင့်ဝတ်နဲ့ မညီသလို ဖြစ်သွားနိုင်ပါတယ်။ တကယ်လို့ဒီကိစ္စသာ ပျံ့နှံ့သွားရင်..."

မယ်တော်ကြီး၏ နှုတ်ခမ်းများက အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ကွေးညွှတ်သွားသည်။ "ငါက ရုရွှယ်ကို စွန်သွားယူခိုင်းရုံသက်သက်ပါ၊ သူမ အရှင်မင်းကြီးနဲ့ တွေ့ဖို့ ငါ တမင် စီစဉ်ခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး။ တကယ်လို့ သူတို့ မတော်တဆ တွေ့ဆုံသွားခဲ့ရင် ကံတရားလို့ပဲ ခေါ်ရမှာပေါ့။ အမတ်တွေက ဘာပြောနိုင်မှာလဲ။"

အမတ်ကတော်ဟွမ် - "..."

"ကောင်းပြီ၊ ဒီကိစ္စအတွက် စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး..."

ထိုသို့ပြောရင်း မယ်တော်ကြီးယန် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ရုရွှယ်က အခြေအနေကြီးတစ်ခုလုံးကို နားလည်တဲ့ အလွန်ကောင်းမွန်တဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ပါ။ ဒီတစ်ခါ သူမ နန်းတော်ထဲ ဝင်ရတာက ငါတို့ ယန်မျိုးနွယ်ရဲ့ ကြီးပွားတိုးတက်မှုအတွက်ပဲ။ လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ်သုံးဆယ်က ငါ နန်းတော်ထဲ ဝင်လာတုန်းက အရင်ဧကရာဇ်က ဘယ်လိုလူမျိုးလဲဆိုတာ မသိရလို့ ငါ့ရင်ထဲမှာ မလုံမခြုံ ဖြစ်ခဲ့ရတယ်။

အခု ဒီကလေးမလေးကို သူမရဲ့ အနာဂတ် ခင်ပွန်းသည်နဲ့ အရင်တွေ့ခွင့်ပေးလိုက်ရအောင်။ အနည်းဆုံးတော့ နောက်ပိုင်း သူမ လက်ထပ်ရတဲ့အခါ သူမရဲ့ ရင်ထဲမှာ ပိုပြီး အေးချမ်းသွားတာပေါ့။"

"မယ်တော်ကြီးက သခင်မလေးယန် အတွက် ဒီလောက်တောင် စဉ်းစားပေးတာက တကယ်ကို သခင်မလေးယန်ရဲ့ ကံကောင်းခြင်းပါပဲ။"

"ဒါက ဘာကံကောင်းခြင်းလဲ။" မယ်တော်ကြီးယန် ပြုံးလိုက်သည်။ "သူတို့ အရင်ဆုံး တွေ့ဖို့ ဖူးစာပါမပါ ကြည့်ရအောင်။"

...

အခန်း (၆၂)

ထိုအချိန်တွင် ရှောင်မိုသည် ချင်းချွမ်နန်းဆောင် တွင် ရေချိုးပြီးနောက် တာအိုဝတ်စုံအသစ်ကို လဲလှယ်ဝတ်ဆင်လိုက်ရာ ချက်ချင်းပင် လန်းဆန်းသွားသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

နဂါးဝတ်ရုံနှင့် ပတ်သက်၍မူ။

ရှောင်မို နောက်ဆုံး ဝတ်ခဲ့သည်မှာ မည်မျှကြာပြီမှန်း သူ မသိတော့ပေ။

သူက သူ၏ အခန်းကဏ္ဍကို သေချာ သရုပ်ဆောင်ရမည်ဖြစ်ပြီး သူ၏ ပုံစံကို ပြောင်းလဲ၍ မရနိုင်ပေ။

ရှောင်မို နန်းတော်အတွင်း၌ တစ်ယောက်တည်း လမ်းလျှောက်နေခဲ့သည်။

နန်းတွင်းအစေခံများနှင့် အခြားသူများကို သူ၏နောက်မှ လိုက်ခွင့်မပြုခဲ့ပေ။

ရှောင်မိုသည် သူ၏ စိတ်ကို ရှင်းလင်းရန်အတွက် တစ်ယောက်တည်း လမ်းလျှောက်ချင်နေခဲ့သည်။

သို့သော် ရှောင်မို ရှန်ရှင်းနန်းဆောင် ဘေးရှိ ဥယျာဉ်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ သစ်ပင်တစ်ပင်အောက်တွင် မော့ကြည့်နေသော အမျိုးသမီးနှစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။

တစ်ဦးမှာ ထင်ရှားသော မိသားစုမှ သခင်မလေးတစ်ဦးကဲ့သို့ ဝတ်ဆင်ထားပြီး အခြားတစ်ဦးမှာ အစေခံတစ်ဦးကဲ့သို့ ဝတ်ဆင်ထားသည်။

သူတို့၏ အကြည့်များကို လိုက်ကြည့်လိုက်ရာ သစ်ပင်ပေါ်တွင် ချိတ်ဆွဲနေသော စွန်တစ်ကောင် ရှိနေသည်။

ရှောင်ချွန်းက စွန်ကို ဘယ်လို ပြန်ယူရမလဲဟု တွေးကာ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ဖြစ်နေစဉ် သူမ ခေါင်းလှည့်လိုက်ရာ ရှောင်မိုကို မြင်လိုက်ရပြီး ဝမ်းသာအားရ ပြောလိုက်သည်။ "ဆရာ... ကျေးဇူးပြုပြီး ဒီစွန်လေး ယူပေးလို့ ရမလားဟင်။"

ရှောင်မို တစ်ခဏမျှ မှင်သက်သွားပြီးနောက် အစေခံမလေးက သူ့ကို ပြောနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

ထိုအချိန်တွင် ယန်ရုရွှယ်သည်လည်း လှည့်ကာ ရှောင်မို ရှိရာဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။

အမျိုးသမီး၏ မျက်ဝန်းများကို ရှောင်မို စိုက်ကြည့်လိုက်မိသည့် အခိုက်အတန့်တွင် သူ၏ နှလုံးသားမှာ အလိုအလျောက် တုန်ခါသွားတော့သည်။

အမျိုးသမီး၏ ဘဲဥပုံ မျက်နှာလေးမှာ နှင်းပွင့်ကဲ့သို့ ဖြူဖွေးနေပြီး အကောင်းဆုံး သိုးဆီကျောက်စိမ်းဖြင့် သေသပ်စွာ ထုဆစ်ထားသကဲ့သို့ အရေးအကြောင်း တစ်ခုမျှပင် မမြင်ရအောင် နူးညံ့လှသည်။

သူမ၏ နှာတံလေးမှာ သွယ်လျပြီး သေးငယ်ကာ ၎င်း၏အောက်တွင် သဘာဝအတိုင်း နီရဲနေသော စိန်ပုံသဏ္ဌာန် နှုတ်ခမ်းနှစ်လွှာရှိပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်လေးများမှာ အနည်းငယ် ကွေးတက်နေကာ မပြုံးလျှင်ပင် နူးညံ့နွေးထွေးမှု အရိပ်အယောင်လေးများ ပါဝင်နေသည်။

သူမ၏ လည်ပင်းမှာ ရှည်လျားပြီး ဖြူဖွေးနေကာ လည်ပင်းကို ဆန့်ထုတ်ထားသော ဟင်္သာတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကျက်သရေရှိသော လိုင်းများရှိပြီး ကျဉ်းမြောင်းသော ခါးလေးကြောင့် ပိုမို ပေါ်လွင်နေသော သူမ၏ ညှပ်ရိုးအောက်ရှိ အကွေးအကောက်မှာ အလွန် ဆွဲဆောင်မှုရှိနေပုံရသည်။

သို့သော် ရှောင်မို၏ နှလုံးသားကို တုန်ခါသွားစေသည်မှာ သူမ၏ အလှအပကြောင့် မဟုတ်ပေ။

၎င်းမှာ အမျိုးသမီး၏ မက်မွန်ပွင့် မျက်ဝန်း တစ်စုံကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဤ မက်မွန်ပွင့် မျက်ဝန်း များမှာ စမ်းရေပေါ်တွင် ညင်သာစွာ လွင့်မျောနေသော လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် ပွင့်နေသည့် မက်မွန်ပွင့်ဖတ် နှစ်ခုကဲ့သို့ဖြစ်ပြီး အပြင်ဘက်ထောင့်များမှာ သေသပ်စွာ ရေးဆွဲထားသကဲ့သို့ အနည်းငယ် ကွေးတက်နေကာ စိုစွတ်သော ပန်းရောင် အရိပ်အယောင်လေးများ ပါဝင်နေသည်။

ရှောင်မို အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို သတိရသွားသည်။

သူတို့၏ မျက်ဝန်းများက တကယ်ကို အရမ်း အရမ်းကို တူညီလွန်းသည်။

တစ်ခုတည်းသော ကွာခြားချက်မှာ ရုရွှယ်၏ မက်မွန်ပွင့် မျက်ဝန်း များက သူမ၏ ဆွဲဆောင်မှုများအတွင်း နောက်ပြောင်လိုစိတ်နှင့် အပြစ်ကင်းစင်မှု အရိပ်အယောင်လေးများ ပေါ်လွင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤအမျိုးသမီး၏ မျက်ဝန်းများက နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာသော အပြောင်းအလဲများကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေကာ လေးနက်နွမ်းနယ်လေနေသည်။

တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် လူကို သနားကရုဏာ သက်သွားစေနိုင်သည်။

သူမက နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ အထီးကျန်မှုကို ခံစားခဲ့ရပြီး မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသော နေ့ရက်ပေါင်းများစွာကို တစ်ယောက်တည်း ခံစားခဲ့ရသကဲ့သို့ပင်။

"ဆရာ... ကျွန်မရဲ့ သခင်မလေးကို ဘာလို့ စိုက်ကြည့်နေတာလဲ။ အဲဒါ အရမ်း ရိုင်းစိုင်းလွန်းတယ်" ရှောင်ချွန်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"တောင်းပန်ပါတယ်၊ တောင်းပန်ပါတယ်။ ဒီတာအိုဘုန်းကြီး ရိုင်းစိုင်းသွားပါတယ်။" ရှောင်မို ပြုံးကာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ "မင်းတို့ နှစ်ယောက်အတွက် စွန်ကို ငါ ယူပေးပါ့မယ်။"

ရှောင်မို ရှေ့သို့ တိုးသွားကာ ခုန်တက်လိုက်ပြီး ခြေလှမ်းအနည်းငယ်ဖြင့် သစ်ကိုင်းများပေါ်သို့ တက်ကာ သစ်ပင်ပေါ်မှ စွန်ကို ယူပေးလိုက်သည်။

ရှောင်မိုမှာ ချီသန့်စင်ခြင်းအဆင့် ၏ ပထမအဆင့်တွင်သာ ရှိသေးသော်လည်း ဤကဲ့သို့သော အလုပ်သေးသေးလေးများကိုတော့ လုပ်နိုင်စွမ်း ရှိနေသေးသည်။

သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်း ပေါ်လွင်သွားခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍မူ မစိုးရိမ်ချေ။

ဧကရာဇ်များ ချီသန့်စင်ခြင်းအဆင့်၏ ကိုးအဆင့်အထိ ကျင့်ကြံခြင်းမှာ သာမန်ကိစ္စသာ ဖြစ်သည်။ ယန်ရှန်အောက် ကလည်း ၎င်းကို ဂရုစိုက်မည် မဟုတ်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ၏ အမြင်တွင် ဧကရာဇ်တစ်ပါးသည် အခြေခံ မတည်ဆောက်နိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"ရော့။" ရှောင်မိုက သူတို့ထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာ။" ရှောင်ချွန်း ဝမ်းသာအားရ စွန်ကို လှမ်းယူလိုက်သည်။ "သခင်မလေး... ပြန်ကြရအောင်။"

"အင်း။" ယန်ရုရွှယ် ခေါင်းညိတ်ကာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သခင်လေး။"

"အသေးအဖွဲ ကိစ္စလေးပါပဲ။"

ယန်ရုရွှယ် ခေါင်းမော့ကာ ရှောင်မိုကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။

သူတို့၏ ကျောပြင်များကို ကြည့်ရင်း ရှောင်မို မနေနိုင်ဘဲ ခေါင်းခါလိုက်မိသည်။ "အဲဒီမျက်ဝန်းတွေက တကယ်ကို အရမ်းတူတာပဲ..."

ချွန်းဟယ်ခြံဝင်း သို့ ပြန်ရာလမ်းတွင် စွန်ကို ကိုင်ထားသော ရှောင်ချွန်း ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို သတိပြုမိသွားပြီး နားမလည်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ဟင်။ သခင်မလေး... နန်းတော်ထဲမှာ တာအိုဘုန်းကြီး တစ်ပါး ဘာလို့ ရှိနေတာလဲ။"

ယန်ရုရွှယ် သူမ၏ ပါးစပ်ကို အုပ်ကာ ရယ်မောလိုက်သည်။ "ဒါက မိဖုရားတွေ နေတဲ့ နန်းဆောင်လေ။ အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ သာမန်ယောက်ျားတွေ ဝင်ခွင့်မရှိဘူး။ အရှင်မင်းကြီးက တစ်ယောက်ယောက်ကို ဆင့်ခေါ်ရင်တောင် သူတို့က တစ်ယောက်တည်း သွားလို့မရဘူး၊ နန်းတွင်းအစေခံတစ်ယောက် ပါရတယ်။ ဒီလူက မိဖုရားတွေ နေတဲ့ နန်းဆောင်ထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း လမ်းလျှောက်နေတယ်၊ ပြီးတော့ အရှင်မင်းကြီးက လောလောဆယ် တာအိုကျင့်ကြံရတာကို သဘောကျနေတယ်။ နန်းတော်ထဲမှာ တာအိုဘုန်းကြီး တစ်ပါး ဘာလို့ ရှိနေတယ်လို့ နင်ထင်လဲ။"

""

ရှောင်ချွန်း မိုးကြိုးပစ်ခံရသကဲ့သို့ ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားပြီး သူမ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူရော်သွားတော့သည်။

"ဒါဆို သခင်မလေး... ကျွန်မက... စောစောက အရှင်မင်းကြီးကို... ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း... ပြောမိသွားတာပေါ့၊ ကျွန်မ..." ရှောင်ချွန်း ငိုတော့မည့်အလား စကားများ ထစ်အသွားတော့သည်။

"ရပါတယ်။" ယန်ရုရွှယ် ပြုံးလိုက်သည်။ "အရှင်မင်းကြီးက အဲဒီလောက် စိတ်သဘောထား သေးသိမ်တဲ့သူ မဟုတ်ပါဘူး၊ သူ နင့်ကို အပြစ်တင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။"

"တကယ်... တကယ်လား။ ဒါပေမဲ့ သခင်မလေးက ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ။"

"ငါ သိတာပေါ့။" ယန်ရုရွှယ် ၏ မျက်ဝန်းများက လခြမ်းကွေးလေးများအဖြစ် ကွေးညွှတ်သွားပြီး ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်ရန် လှည့်လိုက်သည်။ "ငါ သိနေတာ ကြာလှပြီ။"

"ဟင်။" ရှောင်ချွန်းက သခင်မလေး ၏ ဘေးသို့ အလျင်အမြန် ပြေးသွားလိုက်သည်။ "သခင်မလေးက အရှင်မင်းကြီးကို အရမ်း သိတာလား။"

"သိတယ်လို့ပဲ ပြောရမှာပေါ့..." အမျိုးသမီးက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဒါဆို သခင်မလေး... အရှင်မင်းကြီးအကြောင်း တခြား ဘာတွေ သိသေးလဲဟင်။"

"အင်း..." ယန်ရုရွှယ် တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်သည်။ "သူက တာအိုဝတ်စုံနဲ့ သိပ်မလိုက်ဘူး။"

ရှောင်ချွန်း ခေါင်းစောင်းသွားသည်။ "ဒါဆို သခင်မလေး... အရှင်မင်းကြီးက ဘယ်အဝတ်နဲ့ဆို အလိုက်ဖက်ဆုံးလဲ။"

"ဝတ်ရုံစိမ်းပေါ့။"

အမျိုးသမီး၏ အပြုံးမှာ ပွင့်လန်းနေသော ပန်းတစ်ပွင့်ကဲ့သို့ပင်။

"သူက ဝတ်ရုံစိမ်းနဲ့ဆို ကြည့်အကောင်းဆုံးပဲ။

သူက အချောမောဆုံးပဲ။"