အခန်း (၆၅-၆၆)

အခန်း ၆၅ ဇာတိရွာသို့ အနားယူရန် ပြန်လည်ထွက်ခွာခြင်း

ရှီချောင်ကျေးရွာမှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် ရှောင်မိုသည် ပေဟိုင်ပြည်နယ်တွင် တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့သည်။

ပေဟိုင်ပြည်နယ်သည် မြောက်ပိုင်းပင်လယ်နှင့် နီးကပ်နေသောကြောင့် ထိုအမည်ကို ရရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ဒီနှစ်တွေအတွင်း ရှောင်မို အားလပ်ချိန်ရတိုင်း ဒေသတွင်း မှတ်တမ်းများကို လေ့လာပြီး မဟာချီတိုင်းပြည်၏ တောင်တန်းများနှင့် မြစ်များ၏ မြေမျက်နှာသွင်ပြင်မြေပုံများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ကာ မြစ်ကြောင်းခရီးစဉ် မြေပုံတစ်ခု ဖန်တီးရန် ရည်ရွယ်ထားခဲ့သည်။

ရုရွှယ် နိုးလာပြီးနောက် မြစ်ကြောင်းခရီးစဉ်ကို ဖြတ်သန်းရမည်ဆိုလျှင်။

အကောင်းဆုံးလမ်းကြောင်းမှာ ကန်ယွဲ့ရေကန်မှတစ်ဆင့် ဝင်ရောက်ပြီးနောက် စီးမင်ရေကန်ထဲသို့ ဆက်သွားကာ ချွန်းဆုန့်မြစ်တစ်လျှောက် ခရီးဆက်ပြီး လျှိုရေနှင့် ယွင်ယာမြစ်ကို ဖြတ်သန်းကာ နောက်ဆုံးတွင် မြောက်ပိုင်းပင်လယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန် ဖြစ်သည်။

ဒီနှစ်တွေအတွင်း ရှောင်မို ပြန်လည်သုံးသပ်ခဲ့သော စာရွက်စာတမ်းများအရ မြစ်ကြောင်းခရီးစဉ်၏ နောက်ပိုင်းအဆင့်များမှာ ပို၍ပို၍ ခက်ခဲလာမည်ဖြစ်ရာ ရုရွှယ်အတွက် ပြင်ဆင်ပေးရန် ယွင်ယာမြစ်၏ ဤနောက်ဆုံးအပိုင်းကို သူ သေချာစွာ စစ်ဆေးတိုင်းတာရန် လိုအပ်သည်။

သုံးလအကြာတွင် ရှောင်မို ပေဟိုင်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ကျန်းချန်းကျိသည် ယခင်က ပေဟိုင်ပြည်နယ်၏ ခရိုင်ဝန်အဖြစ် နှစ်ပေါင်းများစွာ တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့ပြီး ကြီးမားသော ဂုဏ်သတင်းများ စုဆောင်းနိုင်ခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ရှောင်မိုသည် ကျန်းချန်းကျိ၏ တပည့်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ရှောင်မို၏ ဂုဏ်သတင်းမှာလည်း ချီတိုင်းပြည်တစ်ဝန်းလုံးသို့ ပျံ့နှံ့နေပြီဖြစ်သည်မှာ ဆိုဖွယ်ရာပင် မရှိတော့ပေ။

ထို့ကြောင့် ပေဟိုင်ပြည်နယ်ရှိ ထင်ရှားသော မိသားစုများနှင့် အရာရှိများသည် ရှောင်မို ခရိုင်ဝန်အဖြစ် ခန့်အပ်ခံရခြင်းအပေါ် အလွန် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ခဲ့ကြသည်။

သို့သော် ရှောင်မို ပေဟိုင်ပြည်နယ်သို့ ရောက်ရှိပြီး ဒုတိယနှစ်တွင် သူ စာတစ်စောင် လက်ခံရရှိခဲ့သည်။

ဆရာကြီးကျန်းသည် သူ၏အချိန်များ ကုန်ဆုံးတော့မည်ဟု ခံစားရပြီး ရှောင်မိုကို ဆင့်ခေါ်ကာ ရှောင်မိုနှင့် ဖန်လင်တို့ကို နောက်ဆုံးအကြိမ်အဖြစ် တွေ့မြင်လိုခဲ့သည်။

ရှောင်မိုသည် နေ့ရောညပါ ခရီးနှင်ခဲ့ပြီး လဝက်အတွင်း ကျန်း အိမ်တော်သို့ အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ရှောင်မို ဆရာကြီးကျန်း၏ အိမ်တော်သို့ ဝင်ရောက်လာသောအခါ လူတိုင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုများ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။

အဘိုးအို၏ အခန်းအပြင်ဘက်တွင် သူ၏ သားစဉ်မြေးဆက်များ၊ အစေခံများနှင့် အလုပ်သမားများက မျက်ရည်များကို တိတ်တဆိတ် သုတ်နေကြသည်။

"ရှောင်မို... ဝင်သွားလိုက်ပါ၊ ဆရာက အခန်းထဲမှာ မင်းကို စောင့်နေတယ်" ဟု အခန်းထဲမှ ထွက်လာသော ဖန်လင်က ရှောင်မိုကို ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့၊ အစ်ကိုကြီး။"

ရှောင်မိုက ဖန်လင်ကို ဦးညွှတ်ပြီးနောက် အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားသည်။

ခုတင်ပေါ်တွင် ဆရာကြီးကျန်း၏ အိုမင်းနေသော မျက်ဝန်းများက ရှောင်မို ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ရုတ်တရက် အရောင်လက်သွားသည်။ "ရှောင်မို... မင်း ရောက်လာပြီကိုး။"

"ဆရာ။" ရှောင်မိုက အလျင်အမြန် ရှေ့သို့ တိုးသွားပြီး ဆရာကြီးကျန်း၏ ခုတင်ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဝမ်းနည်းမှုများ ပေါ်လွင်နေသည်။

"ဟီးဟီးဟီး..." ဆရာကြီးကျန်းက ရှောင်မိုကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။ "ငါတို့ ပထမဆုံး တွေ့တုန်းက မင်းက အသက် နှစ်ဆယ်တောင် မပြည့်သေးတဲ့ လူငယ်လေးတစ်ယောက်ဆိုတာ ငါ မှတ်မိသေးတယ်။ အခု မင်းကို ကြည့်ပါဦး၊ ဆံပင်တွေတောင် ဖြူနေပြီ၊ အသက်ကလည်း ငါးဆယ်နီးပါး ရှိနေပြီ၊ အခုထိလည်း အိမ်ထောင်မပြုသေးဘူး။"

ရှောင်မို ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လှောင်ပြောင်သည့်လေသံဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်က ဒီလောက်တောင် အသက်ကြီးနေပြီပဲ၊ တစ်ယောက်တည်း နေရတာကို အသားကျနေပါပြီ။"

"အို... မင်းကတော့လေ..."

ဆရာကြီးကျန်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

အရင်က ဆရာကြီးကျန်းသည် သူ၏သမီးကို သူ့အား လက်ထပ်ပေးလိုကြောင်း ပြောခဲ့ဖူးသော်လည်း ရှောင်မိုက ယဉ်ကျေးစွာ ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။

ယခင်ဧကရာဇ်ကလည်း ရှောင်မိုအတွက် ဇနီးတစ်ယောက် ရှာပေးရန် အကြိမ်ကြိမ် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း ရှောင်မိုက အားလုံးကို ယဉ်ကျေးစွာ ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။

ထို့နောက်ပိုင်းတွင် ရှောင်မိုသည် ထိုအမျိုးသမီး ပြန်လာမည့်အချိန်ကို စောင့်ရန် စဉ်းစားထားပြီးဖြစ်ကြောင်း ကျန်းချန်းကျိ သိလိုက်သည်။

"နတ်ဘုရားတွေက နတ်ဘုရားတွေပဲ၊ သာမန်လူတွေက သာမန်လူတွေပဲလေ။ နတ်ဘုရားနဲ့ သာမန်လူတွေရဲ့ လောကတွေ ကွဲကွာနေတယ်ဆိုတာ စကားသက်သက် မဟုတ်ဘူးကွ" ဆရာကြီးကျန်းက ရှောင်မို၏ လက်ကို ကိုင်လိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ ဘဝတစ်ဝက်လောက်တောင် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီပဲ၊ အခုမှ မင်းကို ဒီအကြောင်းတွေ ပြောလည်း မင်း နားထောင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ပြီးတော့ ဘာမှလည်း ထူးလာမှာ မဟုတ်ဘူးလေ။"

ရှောင်မို ခေါင်းငုံ့ကာ တိတ်ဆိတ်နေလိုက်သည်။

ဆရာကြီးကျန်းက ဆက်ပြောသည်။ "မကြာခင်မှာ အရှင်မင်းကြီးက မင်းနဲ့ ဖန်လင်တို့ကို ပြန်လည် ခန့်အပ်တော့မယ်လို့ ငါ ယုံကြည်တယ်။ လက်ရှိ အရှင်မင်းကြီးက ငယ်ရွယ်ပြီး သူ့ရဲ့ စိတ်နေသဘောထားက မရင့်ကျက်သေးတာပါ၊ ဒါပေမဲ့ တကယ်တမ်းကျတော့ အရှင်မင်းကြီးကသာ သူ့စိတ်သူ ပိုင်းဖြတ်လိုက်မယ်ဆိုရင် သူက ယခင်ဧကရာဇ်ထက် သေချာပေါက် ညံ့မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ အရှင်မင်းကြီးက ချီတိုင်းပြည်ရဲ့ စုပုံနေတဲ့ ပြဿနာတွေကို မြင်တွေ့နေရတယ်။

မင်းက ကိုယ့်တာဝန်ကိုကိုယ် အာရုံစိုက်ပြီး ပြည်သူတွေအတွက် စိတ်ရောကိုယ်ပါ အလုပ်အကျွေးပြုဖို့ပဲ လိုအပ်တယ်။"

ရှောင်မို ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "တပည့် နားလည်ပါပြီ။"

ဆရာကြီးကျန်းက ခေါင်းမော့ကာ မျက်နှာကြက်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ သူငယ်အိမ်များ တဖြည်းဖြည်း ကျယ်လာတော့သည်။

"ရှောင်မို... အနှစ်တစ်ရာဆိုတဲ့ ဘဝသက်တမ်းက တကယ်ကို တိုတောင်းလွန်းပါတယ်။ ငါ အလုံအလောက် အသက်ရှင်ခဲ့ရပြီဖြစ်ပေမဲ့ မပြီးပြတ်သေးတဲ့ အရာတွေ အများကြီး ကျန်နေသေးတယ်လို့ ခံစားရတုန်းပဲ။

မင်း ငါ့လို မဖြစ်စေနဲ့... ရှေ့ကို သေသေချာချာ ဆက်လျှောက်ပါ။

သာမန်ပြည်သူတွေကို မျှော်လင့်ချက် မပျက်စေနဲ့။

ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးကို မျှော်လင့်ချက် မပျက်စေနဲ့။

ကိုယ့်နှလုံးသားကိုကိုယ် မျှော်လင့်ချက် မပျက်စေနဲ့။"

ဆရာကြီးကျန်း၏ နောက်ဆုံးစကားလုံးများ ဆုံးသွားသည်နှင့် ရှောင်မို၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော လက်မှာ ခုတင်စွန်းသို့ ကျသွားတော့သည်။

"အဖေ"

"အဖေ"

"အဘိုး"

ဆရာကြီးကျန်း၏ သားစဉ်မြေးဆက်များမှာ အထိန်းအကွပ်မဲ့စွာ ငိုကြွေးကြတော့သည်။

ရှောင်မို မတ်တတ်ရပ်ကာ သူ၏ ဆရာကို နက်ရှိုင်းစွာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်...

လေးနှစ်ကြာပြီးနောက်တွင်တော့ ရှောင်မို၏ အသက်မှာ ငါးဆယ်ကျော်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ပေဟိုင်ပြည်နယ်တွင် ကြီးမားသော ရေကြီးမှုကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့သည်

ရှောင်မိုသည် ပြင်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသော မိုးကို အန်တုကာ ပြင်းထန်စွာ ထိခိုက်ခံရသော ဒေသများနှင့် တာရိုး၏ အန္တရာယ်ရှိသော အပိုင်းများဆီသို့ ချက်ချင်း သွားရောက်ခဲ့ပြီး ဘေးအန္တရာယ်အခြေအနေ၊ ရေမှတ်များ၊ ကျိုးပေါက်သွားသော နေရာများနှင့် ရေလွှမ်းမိုးခံရသော ဒေသများကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ သွားရောက် စစ်ဆေးခဲ့သည်။

ရှောင်မိုသည် ရုံးတော်မှ အစေခံများ၊ စာပို့သမားများကို စုစည်းခဲ့ပြီး ရေလမ်းကြောင်းများနှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သော တံငါသည်များနှင့် လှေထိုးသားများကိုပင် ဆင့်ခေါ်ကာ ဘေးအန္တရာယ်အခြေအနေ၊ ရေမှတ်အပြောင်းအလဲများနှင့် မြစ်ညာမြစ်အောက်ရှိ တာရိုးအခြေအနေများကို ရွာအချင်းချင်း ဆက်သွယ် အကြောင်းကြားစေခဲ့သည်။ သူသည် ထိခိုက်ခံရသော ဒေသ၏ မြေပုံကို အလျင်အမြန် ရေးဆွဲကာ အန္တရာယ်ရှိသော ဇုန်များ၊ မြင့်မားသော နေရာများ، ထောက်ပံ့ရေး ပစ္စည်းများ ထားရှိရာ နေရာများနှင့် အရေးကြီးသော သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး လမ်းကြောင်းများကို မှတ်သားခဲ့ပြီး ကယ်ဆယ်ရေးအတွက် စပါးကျီများ ဖွင့်လှစ်ခြင်း၊ ဒုက္ခသည်များ နေရာချထားရေးနှင့် ကပ်ရောဂါ ကာကွယ်ရေးတို့ကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ကြီးကြပ်ကွပ်ကဲခဲ့သည်။

ထို့အပြင် ရှောင်မိုသည် လုပ်အားပေး ကယ်ဆယ်ရေး အစီအစဉ်များကို အကောင်အထည်ဖော်ခဲ့ပြီး ရေလွှဲတူးမြောင်းများ တူးဖော်ခြင်း၊ နုန်းများကို ဖယ်ရှားရန် ရေလမ်းကြောင်း လွှဲပြောင်းခြင်းနှင့် အပိုင်းလိုက် ရေကာတာများ တည်ဆောက်ခြင်းတို့ကို လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။

ဤဆယ်နှစ်တစ်ကြိမ် ဖြစ်ပွားသော ရေကြီးမှု ဘေးအန္တရာယ်တွင် ဒုက္ခသည်များကို ကယ်ဆယ်ရာ၌ အရှိန်အဟုန် အမြန်ဆုံးဖြစ်ခဲ့ပြီး ထိခိုက်မှု အနည်းဆုံးမှာ ချီတိုင်းပြည် စတင်တည်ထောင်ကတည်းက အကြီးမားဆုံး အောင်မြင်မှုပင် ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် ရှောင်မိုသည် ပေဟိုင်ပြည်နယ်ရှိ မြစ်များအားလုံးကို သေချာစွာ စုံစမ်းစစ်ဆေးခဲ့ပြီး ရေပေးဝေရေး စီမံကိန်းများကို တည်ဆောက်ကာ စိုက်ပျိုးရေးအတွက် ရေသွယ်ယူခဲ့သည်။

တစ်ချိန်က ရေလွှမ်းမိုးခံရလေ့ရှိသော လူ့ပြည်ငရဲဘုံကြီးမှာ ဧကပေါင်းများစွာ ကျယ်ဝန်းသော မြေသြဇာကောင်းသည့် လယ်ကွင်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

ရှောင်မိုသည် ချီတိုင်းပြည်ရှိ ရေပေးဝေရေးအတွက် မရှိမဖြစ် နည်းစနစ်များစာအုပ်ကိုလည်း ရေးသားခဲ့ပြီး ၎င်းတွင် မြစ်ကြောင်းစီမံခန့်ခွဲမှုအတွက် နည်းလမ်းအမျိုးမျိုး၊ ရေကြီးမှုအတွက် တန်ပြန်လုပ်ဆောင်ချက်များ နှင့် အတော်လေး အသေးစိတ်ကျသော စံချိန်စံညွှန်းများကိုပင် ချမှတ်ထားခဲ့သည်။

ထိုအချိန်မှစ၍ သာမန်ပြည်သူများကြားတွင် ရှောင်မို၏ ဂုဏ်သတင်းမှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

ထိုနှစ်တွင် အသက် ငါးဆယ့်သုံးနှစ်အရွယ် ရှောင်မိုသည် အစ်ကိုကြီးဖန်လင်က သူ၏ ဇာတိအိမ်တော်တွင် ရောဂါဖြင့် ကွယ်လွန်သွားကြောင်း ဝမ်းနည်းဖွယ် သတင်းဆိုးကို ရုတ်တရက် ကြားသိလိုက်ရသည်။

သူ၏ အစ်ကိုကြီး ပေးပို့လိုက်သော စာကို ကိုင်ကာ ရှောင်မိုသည် ခြံဝင်းထဲတွင် ထိုင်နေရင်း အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။

နောက်နှစ်တွင် ရှောင်မိုသည် ခရိုင်ဝန်ဆွန်း အပြင်းအထန် ဖျားနာနေကြောင်း သတင်းရရှိသဖြင့် ချက်ချင်း ထွက်ခွာသွားခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ခရိုင်ဝန်ဆွန်းကို နောက်ဆုံးအကြိမ်အဖြစ် မတွေ့လိုက်ရပေ။

ကျန်းလဲ့၏ ဆယ့်နှစ်နှစ်မြောက်နှစ်တွင် အသက် ငါးဆယ့်ငါးနှစ်ကျော်နေပြီဖြစ်သော ရှောင်မိုထံသို့ အင်ပါယာ၏ အမိန့်တော် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ချီဧကရာဇ်က ရှောင်မိုကို မြို့တော်သို့ ပြန်လည် ဆင့်ခေါ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျန်းလဲ့၏ ဆယ့်သုံးနှစ်မြောက်နှစ်တွင် ရှောင်မိုသည် ချီတိုင်းပြည်၏ နန်းရင်းဝန် အဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့ပြီး ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေးများကို ပြန်လည် စတင်ခဲ့သည်

ရှောင်မိုက သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ဂုဏ်သတင်းဖြင့် လမ်းခင်းပေးခဲ့သည်၊ မည်သည့် ထင်ရှားသော မိသားစုဖြစ်စေ၊ နိုင်ငံတစ်ဝန်းလုံးကို အကျိုးပြုခဲ့ပြီး သူတော်စင်ဟူသော ဘွဲ့ကိုပင် ရရှိထားသော နန်းရင်းဝန် တစ်ဦးကို သတိထားရမည် ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် မဟာချီတိုင်းပြည်မှာ အပြင်းအထန် ဖျားနာနေသည့် အခြေအနေသို့ မရောက်သေးပေ။ အရှင်မင်းကြီး၏ ထောက်ခံမှုဖြင့် ရှောင်မိုသည် ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေးများကို အကောင်အထည်ဖော်ရန် ရည်မှန်းချက်ကြီးမားသော ပုဂ္ဂိုလ်များကို ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် စုဆောင်းခဲ့သည်။

သူ၏ ကျန်ရှိနေသော အချိန်များမှာ အကန့်အသတ်ရှိကြောင်း ရှောင်မို သိသည်။ ယခင်ဧကရာဇ်၊ သူ၏ ဆရာ နှင့် သူ၏ အစ်ကိုကြီး တို့၏ ယုံကြည်မှုကို မျှော်လင့်ချက် မပျက်စေရန်အတွက် ဤဘဝတွင် သူ တတ်နိုင်သမျှ အရာအားလုံးကို လုပ်ဆောင်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။

ကျန်းလဲ့၏ ဆယ့်ခြောက်နှစ်မြောက်နှစ်တွင် ချီတိုင်းပြည်၏ မူဝါဒသစ်များကို အကောင်အထည်ဖော်နိုင်ခဲ့သည်။

ကျန်းလဲ့၏ နှစ်ဆယ်မြောက်နှစ်၊ မူဝါဒသစ်များ အကောင်အထည်ဖော်ပြီးနောက် လေးနှစ်အကြာတွင် နိုင်ငံတစ်ဝန်းလုံးမှာ လုံးဝကို လတ်ဆတ်သော လေထုအသစ်တစ်ခု ရရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ ဤအချိန်တွင် ရှောင်မို၏ အသက်မှာ ခြောက်ဆယ့်သုံးနှစ် ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

ကျန်းလဲ့၏ နှစ်ဆယ့်လေးနှစ်မြောက်နှစ်တွင် ရှောင်မို၏ အသက်မှာ ခြောက်ဆယ့်ခုနစ်နှစ် ရှိပြီဖြစ်ပြီး နန်းတွင်းရှိ ကသောင်းကနင်း အခြေအနေများ လုံးဝ ငြိမ်သက်သွားပြီဖြစ်သည်။

နောက်နှစ်တွင် အသက် ခြောက်ဆယ့်ရှစ်နှစ်အရွယ် ရှောင်မိုသည် ဇာတိရွာသို့ ပြန်လည်အနားယူရန်အတွက် အရှင်မင်းကြီးထံ အသနားခံစာ တင်သွင်းခဲ့သည်။

ချီဧကရာဇ်က အကြိမ်ကြိမ် တားမြစ်ခဲ့သော်လည်း ထွက်ခွာမည့် ရှောင်မို၏ ဆုံးဖြတ်ချက်မှာ ခိုင်မာနေခဲ့သည်။

သူ့မှာ နောက်ထပ် နှစ်နှစ်တောင် အချိန်မရှိတော့ဘူးဆိုတာကို သူ ခံစားသိရှိနေပြီး သူ့ရဲ့ ဇာတိရွာဟောင်းကို ပြန်ချင်တဲ့ ဆန္ဒသာ ရှိတော့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ချီဧကရာဇ်လည်း သဘောတူလိုက်ရတော့သည်။

သို့သော် ရှောင်မို၏ နန်းရင်းဝန် ရာထူးကိုတော့ ရုပ်သိမ်းခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ ဝန်ထမ်းရေးရာဝန်ကြီးဌာန၏ ဝန်ကြီး ကျန်းမိုဟန် က နန်းရင်းဝန်၏ တာဝန်များကို ယာယီ ထမ်းဆောင်ခဲ့သည်။

ရှောင်မို၏ နန်းရင်းဝန် ရာထူးကို မရုပ်သိမ်းရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ

ရှောင်မိုက ထင်ရှားသော မိသားစုများစွာနှင့် မျိုးနွယ်စုများကို စော်ကားမိခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

နန်းရင်းဝန် ရာထူးကို ဆက်လက် ထိန်းသိမ်းထားခြင်းဖြင့် တောင်တန်းများနှင့် မြစ်များ၏ ကံကြမ္မာ၏ အကာအကွယ်အောက်တွင် ရှောင်မိုလည်း အေးချမ်းသော အိုမင်းခြင်းကာလကို ဖြတ်သန်းနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ထိုနေ့တွင် ရှောင်မိုသည် အိမ်တော်ရှိ သူ၏ ပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းပြီးစီးကာ အရှင်မင်းကြီးထံ နောက်ဆုံး အစီရင်ခံစာကို ရေးသားနေစဉ်။

ရှောင်မို၏ စုတ်တံ လှုပ်ရှားမှု ရပ်တန့်သွားသည်။

အသက် ခုနစ်ဆယ်နီးပါး ရှိနေပြီဖြစ်သော ဤအဘိုးအိုသည် တစ်ခုခုကို ခံစားသိရှိလိုက်ပြီး အရပ်မျက်နှာ တစ်ခုဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ထိုအရပ်မျက်နှာတွင် တောင်တစ်တောင် ရှိနေသည်။

တောင်ခါးပန်းရှိ ဂူတစ်ခု၏ အပြင်ဘက်တွင် ခရမ်းရောင်နေမင်းမြက်များနှင့် နဂါးစိမ်းပန်းများ အများအပြား ပွင့်လန်းနေကြသည်။

ဂူထဲတွင် မြွေဖြူကြီးတစ်ကောင်က တဖြည်းဖြည်း အသွင်ပြောင်းလာသည်။

နောက်ဆုံးတွင် အဖြူရောင်ဂါဝန်ကို ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးအသွင်ပြောင်းသွားကာ မြေကြီးပေါ်တွင် လှဲလျောင်းနေသည်။

သူမ၏ မျက်တောင်လေးများ အနည်းငယ် မဆိုစလောက်လေး တုန်ခါသွားတော့သည်။

အခန်း ၆၆ မေ့ဖျောက်ဖို့ ဒီလောက်ခက်ခဲခဲ့မှတော့ ဘာလို့ ပြန်မှတ်မိနေရဦးမှာလဲ

မြွေတောင်။

ထိုဂူအပြင်ဘက်တွင် ရှောင်ချင်းသည် မြေကြီးပေါ်၌ တင်ပျဉ်ခွေထိုင်ကာ အသက်ရှူသွင်း၊ ရှူထုတ် လုပ်နေသည်။

ရှောင်ချင်း၏ပါရမီက သူမ၏အစ်မဖြစ်သူနှင့် မယှဉ်နိုင်သော်လည်း သူမ၏အရည်အချင်းက သေချာပေါက် မဆိုးလှပေ။

လေးဆယ့်ရှစ်နှစ်အတွင်း ရှောင်ချင်းသည် မိစ္ဆာအမြုတေတစ်ခုကို တည်ဆောက်နိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

မိစ္ဆာမျိုးနွယ်၏မိစ္ဆာအမြုတေသည် လူသားမျိုးနွယ်၏ရွှေရောင်အမြုတေအဆင့်နှင့် ညီမျှသည်။

ယင်းက ရှောင်ချင်းသည် ယခုအခါ ရွှေရောင်အမြုတေအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဆိုသည့် အဓိပ္ပာယ်ပင်ဖြစ်သည်။

သေချာသည်မှာ ရှောင်ချင်း၏ချောမွေ့သောကျင့်ကြံခြင်းမှာ ဖူချန်၏လမ်းညွှန်မှုကြောင့်လည်း အများကြီး ပါဝင်သည်။

ဘိုင်ရုရွှယ် အိပ်မောကျသွားသည့် ပဉ္စမမြောက်နှစ်တွင် ရှောင်ချင်းသည် အစ်မဖြစ်သူကို ပိုမိုကောင်းမွန်စွာ ကာကွယ်နိုင်ရန်အတွက် ဖူချန်၏တပည့် ဖြစ်လာခဲ့သည်။

သို့သော် ရှောင်ချင်းက ကျင့်ကြံရန် ကောင်းကင်ယံဂိုဏ်းသို့ မသွားခဲ့ပေ၊ ယင်းအစား ဖူချန်ကသာ ရှောင်ချင်းကို လမ်းညွှန်ပေးရန် အချိန်ရတိုင်း လာရောက်လေ့ရှိသည်။

ရှောင်ချင်း ဖြည်းညင်းစွာ အသက်ရှူနေစဉ်မှာပင်။

ကျောက်တုံးအနောက်ရှိ ဂူထဲမှ လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုကို ရှောင်ချင်း ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရပြီး သူမ၏မျက်လုံးများကို ချက်ချင်း ဖွင့်လိုက်သည်။

"ဖြစ်နိုင်တာက..."

ရှောင်ချင်း၏မျက်ဝန်းများမှာ တုန်ခါသွားပြီး သူမ၏နှလုံးခုန်နှုန်းက တဖြည်းဖြည်း မြန်ဆန်လာသည်။

ထို့နောက် ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် မြွေတောင်ကြီး စတင်လှုပ်ခါလာသည်ကို ရှောင်ချင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

ဂူအဝင်ဝတွင် မြှုပ်နှံထားသော အစီအရင်အလံများစွာက မြေကြီးထဲမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး လေထဲတွင် အဆက်မပြတ် လည်ပတ်နေကာ မြွေတောင်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံထားသည့် ဧရာမမှော်အစီအရင်ကြီးတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်သည်။

"ဝုန်း"

ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံကြီးတစ်ခုက ဂူအဝင်ဝမှ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

ဒီရေလှိုင်းကဲ့သို့ ကြီးမားလှသော မိစ္ဆာချီလှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခုက ဂူအဝင်ဝရှိ သုံးကျန်း(ပေ ၃၀ ခန့်)အမြင့်ရှိသော ကျောက်တုံးကြီးကို တကယ်ပင် ပေါက်ကွဲပွင့်ထွက်သွားစေခဲ့သည်

ရှောင်ချင်း လန့်ဖြတ်သွားပြီး အလျင်အမြန် ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။

"ဝှစ်။"

ဂူအဝင်ဝမှ ဖုန်မှုန့်များနှင့် သဲများ လွင့်စင်တက်လာသည်။

ရှောင်ချင်းက သူမ၏လက်ကိုမြှောက်ကာ လေနှင့်သဲများကို ကာကွယ်ရန် သူမ၏အင်္ကျီလက်စဖြင့် မျက်နှာကို ဖုံးကွယ်လိုက်သည်။

ကျောက်တုံးကြီးက တောင်ပေါ်လမ်းအတိုင်း အောက်သို့ ဆက်တိုက်လွင့်စဉ်သွားပြီး ရေတွက်မရအောင် သစ်ပင်များကိုကျိုးပဲ့သွားစေပြီးနောက်မှ တဖြည်းဖြည်း ရပ်တန့်သွားတော့သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် လေထဲတွင် တွဲလွဲဆွဲနေသော အစီအရင်အလံများက မိစ္ဆာချီများအားလုံးကို စုပ်ယူလိုက်သဖြင့် တစ်စက်ကလေးမျှပင် အပြင်သို့ မပေါက်ကြားသွားစေပေ။

မဟုတ်လျှင် ကောင်းကင်အထိထိုးတက်နေသော ဤမိစ္ဆာချီကို ဖြတ်သွားဖြတ်လာ ကျင့်ကြံသူတချို့က သေချာပေါက် သတိပြုမိသွားပေလိမ့်မည်။

မိုင်ရာချီအတွင်းရှိ ဂိုဏ်းများပင်လျှင် ၎င်းကို ခံစားသိရှိနိုင်လိမ့်မည်ဟု ရှောင်ချင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

ထိုသို့သာဆိုလျှင် လူအများအပြားက မိစ္ဆာနှိမ်နင်းပြီး မကောင်းဆိုးဝါး ဖယ်ရှားရန်သေချာပေါက် ရောက်လာကြလိမ့်မည်။

လေနှင့်သဲများ တဖြည်းဖြည်း လွင့်စင်သွားပြီးနောက် ရှောင်ချင်းက သူမ၏အင်္ကျီလက်စကို ချလိုက်သည်။

အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ဂူထဲမှ လျှောက်ထွက်လာသည်။

အမျိုးသမီးသည် ရိုးရှင်းသော အဖြူရောင်ဂါဝန်ရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ၎င်း၏ပေါ့ပါးသောပိတ်စက ကျက်သရေရှိစွာ ကျဆင်းနေကာ သူမ၏သွယ်လျသော ပခုံးနှင့်ခါးကို ပိုမိုပေါ်လွင်စေသည်။ ပေါ့ပါးသော ခါးပတ်ကြိုးလေးတစ်ခုက သူမ၏ခါးကို စည်းနှောင်ထားပြီး သူမ၏ကျက်သရေရှိသော အကွေးအကောက်များကို ပုံဖော်ပေးထားသည်။ သူမ၏စကတ်စက ခြေကျင်းဝတ်ကို ပွတ်တိုက်နေပြီး လှုပ်ရှားမှုအနည်းငယ်တိုင်းတွင် သူမ၏ခြေကျင်းဝတ်လေးများ၏ သိမ်မွေ့သော ပုံစံလေးက ရေးတေးတေး ပေါ်လွင်နေသည်။

သူမ၏နက်မှောင်သောဆံနွယ်များက မင်ရည်တိမ်တိုက်တစ်ခုကဲ့သို့ ကျဆင်းနေပြီး အမည်းရောင်ရေတံခွန်တစ်ခုကဲ့သို့ စီးဆင်းကာ လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် ဆုပ်ကိုင်နိုင်သော သူမ၏သွယ်လျသည့်ခါးလေးဆီသို့ ကွက်တိ ရောက်ရှိနေသည်။

လတ်လတ်ဆတ်ဆတ်ကျနေသော နှင်းပွင့်ကဲ့သို့ ချောမွေ့နေသည့် သူမ၏ပါးပြင်ပေါ်သို့ ဆံနွယ်အချို့က ညင်သာစွာ ကျဆင်းနေပြီး သူမ၏ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ လည်ပင်းမှာ နူးညံ့ရှည်လျားကာ ညှပ်ရိုးဆီသို့ ဆန့်ထွက်နေပြီး နွေးထွေးလှပသော ကျောက်စိမ်းတုံးလေးတစ်တုံးနှင့် တူနေသည်။

"အစ်မ..."

ရှောင်ချင်းက သူမထံသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လာနေသော သူမ၏အစ်မဖြစ်သူကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏မျက်ဝန်းများတွင် အလွန်အမင်း ဝမ်းသာပျော်ရွှင်မှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး သူမ အိပ်မက်မက်နေသလားဟုပင် တွေးလိုက်မိသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရှောင်ချင်းသည် အစ်မဖြစ်သူ နိုးလာသည်ကို ရေတွက်မရနိုင်အောင် အိပ်မက်မက်ခဲ့ဖူးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော် အိပ်မက်မှ နိုးလာတိုင်း ရှောင်ချင်းသည် လွတ်ဟာနေသော သစ်သားအိမ်လေးကို ကြည့်ကာ သူမ၏ရင်ထဲတွင် အဆုံးအစမရှိသော စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားလေ့ရှိသည်။

ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါတော့ မတူဘူး

နွေရာသီ၏ ပူပြင်းသောနေရောင်ခြည်၊ တောင်ပေါ်လေပြေ၏ အေးမြမှု၊ မြေကြီးနှင့်ပန်းများ၏ ရနံ့။

အမှားဖြစ်ဖို့ အရမ်းကို လက်တွေ့ကျလွန်းနေတဲ့ အဲဒီခံစားချက်တွေအားလုံးက ရှောင်ချင်းကို ပြောပြနေတယ်... ဒီတစ်ခါ သူမ အိပ်မက်မက်နေတာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကိုပဲ။

ရှောင်ချင်းက ရှေ့သို့ ဝမ်းသာအားရ ပြေးသွားပြီး သူမ၏အစ်မဖြစ်သူ၏ နူးညံ့သောလက်လေးကို ကိုင်လိုက်သည်။ "အစ်မ... နောက်ဆုံးတော့ အစ်မ နိုးလာပြီပဲ... ရှောင်ချင်းက အစ်မကို အကြာကြီး စောင့်နေခဲ့ရတာ။ အစ်မ တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံတာကနေ အောင်အောင်မြင်မြင် ထွက်လာနိုင်လို့ တော်သေးတာပေါ့။"

"အစ်မ... ဘာဖြစ်လို့လဲ။"

"အစ်မ"

ရှောင်ချင်းက ဘိုင်ရုရွှယ်ကို နားမလည်စွာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

သူမ၏အစ်မဖြစ်သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရှောင်ချင်းက တွေဝေရှုပ်ထွေးမှုတစ်မျိုးကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်...

ဘိုင်ရုရွှယ်က သူမ၏လက်သေးသေးလေးကို ပြန်ရုပ်လိုက်ပြီး ခေါင်းစောင်းကာ ရှောင်ချင်းကို နားမလည်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ "နင်က ဘယ်သူလဲ။ ဘာလို့ ငါ့ကို အစ်မလို့ ခေါ်တာလဲ။ နင့်ကို ကြည့်ရတာ ဘာလို့ ရင်းနှီးနေသလို ခံစားနေရတာလဲ။"

စကားပြောရင်း ဘိုင်ရုရွှယ်က ခေါင်းငုံ့သွားပြီး သူမ၏မိုးမခရွက်မျက်ခုံးလေးများက တင်းကျပ်စွာ တွန့်ကွေးသွားသည်။ "ဟုတ်တယ်... နင်က ဘယ်သူလဲ။ ပြီးတော့... ငါကရော... ဘယ်သူလဲ။ ငါက ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေတာလဲ။"

"ဟင်။" ရှောင်ချင်းက သူမ၏အစ်မဖြစ်သူကို ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် ကြည့်နေမိသည်။ "အစ်မ... ဘာမှ မမှတ်မိတော့ဘူးလား။ ကျွန်မက ရှောင်ချင်းလေ၊ အစ်မရဲ့ ညီမလေး။ အစ်မနာမည်က ဘိုင်ရုရွှယ်၊ ပြီးတော့ အစ်မ ဒီမှာ ရှိနေတဲ့အကြောင်းရင်းက အစ်မက မြွေကြီးအဖြစ် အသွင်ပြောင်းဖို့ အိပ်မောကျသွားလို့လေ။"

"ဘိုင်ရုရွှယ် ငါ့နာမည်က ဘိုင်ရုရွှယ်... ဘိုင်ရုရွှယ်..."

ဘိုင်ရုရွှယ်က သူမ၏နာမည်ကို ထပ်ခါတလဲလဲ ရေရွတ်နေမိသည်။

ထပ်ခါတလဲလဲ ရေရွတ်လေလေ၊ သူမ၏ခေါင်းက ပေါက်ကွဲထွက်တော့မတတ် ပိုကိုက်လာလေလေဖြစ်ပြီး သူမ၏ခေါင်းကို လက်ကောက်ဝတ်ဖြင့် အဆက်မပြတ် ထုနေမိတော့သည်။

"အစ်မ... အဆင်ပြေရဲ့လား..." ရှောင်ချင်းက သူမ၏အစ်မဖြစ်သူကို ရင်ခွင်ထဲ ထွေးပိုက်ထားပြီး အစ်မဖြစ်သူ၏လက်ကောက်ဝတ်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။

ဘိုင်ရုရွှယ်က ခေါင်းခါပြကာ မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏မက်မွန်ပွင့်မျက်ဝန်းများထဲရှိ ဆုံးရှုံးမှုနှင့် ရှုပ်ထွေးမှုများက ရှောင်ချင်း၏နှလုံးသားကို နာကျင်စေခဲ့သည်။

"ငါ ဘာမှကို မှတ်မိပုံမပေါ်ဘူး... ငါ့ခေါင်းတွေ အရမ်းကိုက်နေတယ်... အရမ်းကို ရှုပ်ထွေးနေတာပဲ..."

"ရပါတယ် အစ်မရယ်။ မမှတ်မိရင်လည်း လောလောဆယ် အဲဒီအကြောင်း မတွေးဘဲ နေရအောင်။ နောက်ကျရင် ဖြည်းဖြည်းချင်း မှတ်မိလာမှာပါ" ဟု ရှောင်ချင်းက အလျင်အမြန် နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။

သို့သော် ဘိုင်ရုရွှယ်က ရှောင်ချင်း၏စကားများကို လုံးဝ မကြားနိုင်ပေ။

ဘိုင်ရုရွှယ်မှာ ပို၍ပို၍ ဝေဒနာခံစားနေရပုံပေါ်ပြီး သူမ၏မျက်နှာအဆင်းမှာပင် အနည်းငယ် ဖြူရော်လာတော့သည်။

"ဒုက္ခပဲ အစ်မရဲ့ တာအိုနှလုံးသား ကြီးကြီးမားမား တုန်လှုပ်သွားပြီ"

ရှောင်ချင်း၏ရင်ထဲတွင် ထိတ်လန့်သွားသည်။

ရှောင်ချင်း ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ဖြစ်နေစဉ်မှာပင် မီးတောက်ကဲ့သို့ နီရဲသောအလင်းတန်းတစ်ခုက ကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်သန်းသွားသည်။

ဖူချန်သည် မြွေတောင်အထက်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ကောင်းကင်ယံတွင် လွင့်မျောနေသော အစီအရင်အလံများနှင့် တောင်ပေါ်ရှိ အဖြူရောင်ဂါဝန်နှင့်အမျိုးသမီးကို မြင်သောအခါ ဖူချန်က အစီအရင်အလံများကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး အလျင်အမြန် ဆင်းသက်ကာ ဘိုင်ရုရွှယ်၏ဘေးသို့ ခပ်မြန်မြန် လျှောက်သွားလိုက်သည်။

ဖူချန်က ဆေးလုံးတစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ သူမ၏ချယ်ရီနှုတ်ခမ်းလေးများထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်ပြီး သူမ၏မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားကို လက်ညှိုးဖြင့် ထောက်လိုက်သည်။

မကြာမီမှာပင် ဘိုင်ရုရွှယ်၏မျက်ခုံးများက ဖြည်းညင်းစွာ ပြေလျော့သွားပြီး ရှောင်ချင်း၏ရင်ခွင်ထဲတွင် အိပ်မောကျသွားတော့သည်။

"ဆရာ... အစ်မ ဘာဖြစ်သွားတာလဲ။"

ရှောင်ချင်းက ဖူချန်ကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းအစ်မ တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံနေတုန်း သူမရဲ့ နတ်ဘုရားဝိညာဉ်မှာ ပြဿနာနည်းနည်း ရှိခဲ့လို့ သူမရဲ့ မှတ်ဉာဏ်ကို ထိခိုက်သွားတာပါ။"

ဖူချန်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"မြွေမျိုးနွယ်တွေ ကျင့်ကြံတဲ့အခါ၊ အထူးသဖြင့် သူတို့ရဲ့ သွေးကြောကို သန့်စင်ဖို့ ဒီလိုမျိုး အရေခွံခွာပြီး တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံတဲ့အချိန်မျိုးမှာ လောလို့မရဘူး၊ တစ်လှမ်းချင်းစီ ဖြည်းဖြည်းချင်း သွားဖို့ လိုတယ်။

ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့အစ်မက တံခါးပိတ်ပြီး အိပ်မောကျနေချိန်မှာ သူမက အမြန်ဆုံး ပြန်နိုးလာဖို့ မသိစိတ်ကနေ ဆန္ဒရှိနေခဲ့ပုံရတယ်။

ဒီ မသိစိတ်ရဲ့ ဆန္ဒက မင်းအစ်မရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို တဖြည်းဖြည်း သက်ရောက်မှု ရှိသွားတယ်။

ဒါကြောင့် မင်းရဲ့အစ်မက အချိန်မတိုင်ခင် စောနိုးလာတာ၊ အဲဒီအတွက် သူမရဲ့ နတ်ဘုရားဝိညာဉ်ကို ထိခိုက်ပြီး မှတ်ဉာဏ်တွေ ပျောက်ဆုံးသွားရတဲ့အထိ ပေးဆပ်လိုက်ရတာပဲ။

ကံကောင်းလို့ သူမရဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်တော့ မပျက်စီးသွားဘူး၊ အဲဒါကတင် ကြီးမားတဲ့ ကံကောင်းမှုကြီးတစ်ခုပဲ။

ခုနက မင်းအစ်မကို စိတ်တည်ငြိမ်ဆေးလုံးတစ်လုံး တိုက်လိုက်တယ်၊ သူမက အချိန်အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ အနားယူဖို့ပဲ လိုတယ်၊ အရမ်းကြီး စိုးရိမ်နေစရာ မလိုပါဘူး။"

ရှောင်ချင်းက အစ်မဖြစ်သူ၏ပခုံးများကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားလိုက်သည်။ "ဒါဆို ဆရာ... အစ်မက မှတ်ဉာဏ်တွေ ပြန်ရနိုင်ပါဦးမလား။"

"မှတ်ဉာဏ်တွေ ပြန်ရဖို့လား။ အဲဒါက ခက်လို့လား။"

ဖူချန်က ရှောင်ချင်းကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

"တကယ်လို့ မင်း ဆန္ဒရှိရင် အခုချက်ချင်း သူမရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေကို ငါ ပြန်ဖော်ပေးနိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ရှောင်ချင်း... ရုရွှယ် မှတ်ဉာဏ်တွေ ပြန်ရတာက တကယ်ပဲ ကောင်းတဲ့အရာတစ်ခု ဖြစ်ပါ့မလား။

ရှောင်မိုက အခု ခြောက်ဆယ့်ရှစ်နှစ် ရှိနေပြီ၊ ပြီးတော့ သူ အသက်ရှင်ဖို့ အလွန်ဆုံး နောက်ထပ် နှစ်နှစ်ပဲ ကျန်တော့တာ။"

"..."

ရှောင်ချင်း၏မျက်ဝန်းများ အနည်းငယ် အေးခဲသွားပြီး သူမ၏ရင်ခွင်ထဲရှိ အစ်မဖြစ်သူကို ကြည့်ကာ သူမ၏နှုတ်ခမ်းပါးလေးကို တင်းကျပ်စွာ စေ့ထားလိုက်သည်။

"ဒီဆေးလုံးကို ယူထားလိုက်။ မှတ်ဉာဏ်ပြန်လည်ခေါ်ယူခြင်း ဆေးလုံး (ဝိညာဉ်အောက်မေ့ဖွယ် ဆေးလုံး) လို့ ခေါ်တယ်။ တကယ်လို့ ရုရွှယ်ကို မှတ်ဉာဏ်တွေ ပြန်ရစေချင်ရင်၊ လဝက်လောက်နေလို့ မင်းအစ်မရဲ့ နတ်ဘုရားဝိညာဉ် တည်ငြိမ်သွားတဲ့အခါ သူမကို ဒီဆေးလုံး တိုက်လိုက်ပါ။

ဒါပေမဲ့ ရှောင်ချင်း။

တစ်ခါတလေကျရင် မှတ်မိနေတာက မေ့ပစ်လိုက်တာလောက် မကောင်းဘူး။"

ဖူချန် လှည့်ကာ မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းဆီသို့ ခြေလှမ်းလိုက်ရာ သူ၏အသံကသာ တောတောင်အတွင်း ဖြည်းညင်းစွာ ပဲ့တင်ထပ်နေတော့သည်။

"မေ့ဖျောက်ဖို့ ဒီလောက်ခက်ခဲခဲ့မှတော့ ဘာလို့ ပြန်မှတ်မိနေရဦးမှာလဲ။"