အခန်း (၂၀၃၃-၂၀၃၄)

အပိုင်း(၂၀၃၃)

လော့နင်သည် ဒေသအသီးသီးမှ အဂ္ဂိရတ် ပညာရှင်များနှင့် တွေ့ဆုံသောအခါ သူမသည် ဆေးလုံး ၊ ဆေးရည် ၊ ဆေးတောင့် နှင့် ဆေးအနှစ် ဟူသော အမျိုးအစား လေးခုစလုံးကို အာရုံစိုက်ကြောင်း ပြောပြသည့်အခါ သူတို့၏ မထီမဲ့မြင် ပြုသည့် အကြည့်များကို ခံရတတ်သည်။

သူတို့၏ အထင်အမြင်သေးမှုမှာ သိသာလှသည်။ အထူးသဖြင့် သူတို့သည် ထိုအမျိုးအစား လေးခုကို ဆေးလုံး၊ ဆေးပျစ် ၊ ဆေးတောင့်နှင့် ဆေးအနှစ် ဟူ၍ ခေါ်ဝေါ်ကြပြီး လော့နင်၏ အခေါ်အဝေါ်မှာ မှားယွင်းနေသည်ဟု ဆိုကြသည်။ လော့နင်ကမူ သူတို့ကို ဂရုမစိုက်ပေ။ သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ဆေးရည် ဟူသော အခေါ်အဝေါ်ကသာ ပို၍ မှန်ကန်သည်ဟု ခံစားရသောကြောင့်ပင်။ သို့သော် သူမသည် သူတို့၏ ဓလေ့ထုံးတမ်းနှင့် ယုံကြည်မှုကို လေးစားသောအားဖြင့် ဆေးပျစ် ဟူသော အသုံးအနှုန်းကိုလည်း အသုံးပြုပေးခဲ့သည်။

အဂ္ဂိရတ် ပညာရှင် အများစုသည် အမျိုးအစား တစ်ခုတည်းကိုသာ ကျွမ်းကျင်ကြသည်မဟုတ်ဘဲ ထိုအမျိုးအစား၏ ခွဲထွက် အသေးစိတ် နယ်ပယ်များကိုပါ ထပ်မံ ခွဲခြား ကျွမ်းကျင်ကြသည်။ အဖြူရောင် ကောင်းသည်သည် ခန္ဓာကိုယ် တည်ဆောက်မှုနှင့် သက်ဆိုင်သော ထွက်ကုန်များကို အထူးပြုပြီး အများအားဖြင့် 'သွေးကပ်ဘေး ဆေးလုံး’ ကဲ့သို့သော ဆေးတောင့်များကိုသာ ဖော်စပ်သည်။ ထို့ပြင် လော့နင် ရင်ဆိုင်ရသည့် နောက်ထပ် ပြဿနာတစ်ခုမှာ ဆေးတောင့်နှင့် ဆေးအနှစတို့သည် အမျိုးအစား လေးခုအနက် 'အလွယ်ကူဆုံး' အဖြစ် သတ်မှတ်ခံရခြင်း ဖြစ်သည်။ ဆေးလုံး ဖော်စပ်သည့် အဂ္ဂိရတ် ပညာရှင်များသည် ထိုအမျိုးအစားများကို အသုံးပြုသူများအပေါ် အထက်စီးမှ ဆက်ဆံပြီး အထင်အမြင် သေးတတ်ကြသည်။

ဆေးအနှစ်များကို အသုံးပြုသူများမှာမူ တိုက်ရိုက် အနှိမ်ခံကြရသည်။ 'မြေကြီးရှန့်ထို အဂ္ဂိရတ် ပညာရှင်' များပင်လျှင် ဆေးအနှစ် ဖော်စပ်သည့် 'လောကရှန့်ထို အဂ္ဂိရတ် ပညာရှင်' များကို အထင်အမြင် သေးကြသည်။ ထို့ပြင် သူတို့ ရရှိထားသော 'အဂ္ဂိရတ် ကြယ်တာရာ' များနှင့် သူတို့ ထုတ်ဖော်နိုင်သော စွမ်းအားများတွင်လည်း သိသာထင်ရှားသော ကွဲပြားမှုများ ရှိနေကြသည်။

လော့နင်သည် အဂ္ဂိရတ် ပညာရှင်များအကြောင်းကို ပိုမို လေ့လာရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ဤလူမှုရေး အသွင်အပြင်များသည် 'အစွမ်းကုန် သန့်စင်ခြင်း ဂလက်ဆီ' နှင့် နီးကပ်နေခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ အဖြူရောင် အဘိဿဲလ် ဂလက်ဆီမှာမူ လျစ်လျူရှုခံထားရသော တောနယ်တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် လော့နင်သည် သူမ၏ ဆေးလုံးနှင့် ဆေးရည် ဖော်စပ်ခြင်း ကျွမ်းကျင်မှုကို အနည်းငယ် ပြသလိုက်ရုံဖြင့် မြင့်မားသော အဆင့်အတန်းနှင့် သြဇာရှိသူများ၏ လက်ခံမှုကို ရရှိခဲ့သည်။ မည်သို့ပင် ဆိုစေ... သူမသည် ဝေ့ဝူယင် ကိုယ်တိုင် လေ့ကျင့်ပေးထားသော အဂ္ဂိရတ် ပညာရှင် မဟုတ်ပါလား။

ဝေ့ဝူယင်သည် ကိုယ်တိုင် လိုက်ပါရင်း သူ့ တပည့်၏ ကျော်ကြားမှုကြောင့် ရရှိလာသော အကျိုးကျေးဇူးများကို ဘေးမှ ကြည့်ရှုရင်း အချိန်ကုန်လွန်စေသည်။ သူတို့သည် လေ့လာရေး ခရီးစဉ်များ သွားကြပြီး အရသာရှိသော အစားအစာများကို စားကြသည်။ အထူးသဖြင့် 'ရှာဝါမာ' ဟု ခေါ်သော အစားအစာကို ယွီစွန်းလီက သူမ၏ အကြိုက်ဆုံး အစားအစာအဖြစ် ချက်ချင်း သတ်မှတ်လိုက်သည်။ ချင်ချူးမူမှာမူ 'ဟမ်မပ်စ်' ဟု ခေါ်သော အစားအစာကို အလွန်အမင်း စွဲလမ်းသွားပြီး များစွာကို ဝယ်ယူ သိမ်းဆည်းထားခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် မီးခိုးရောင် အကြေးခွံများ ဖုံးလွှမ်းနေသော ပုံရိပ်တစ်ခုသည် ရတနာတိုက် တစ်ခုအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။ သို့မဟုတ် ရတနာတိုက် ပေါင်းရာချီအတွင်းသို့ ဖြစ်နိုင်သည်။ ထိုအတုအယောင် နတ်ဘုရား ကိုယ်ပွား တစ်ခုသည် ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်သန်းသွားလာနိုင်သော လူတစ်ပိုင်း နဂါးတစ်ပိုင်း အသွင်ဖြင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ခိုးယူမှုများကို ပြုလုပ်နေတော့သည်။ ၎င်း မသွားနိုင်သော နေရာနှင့် ၎င်းကို တားဆီးထားနိုင်သော နေရာဟူ၍ မရှိတော့ချေ။

...

ပြင်ပလောကမှ ရောက်ရှိလာသူများကို ဒေသခံတို့က ရိုးသားပျူငှာစွာ ကြိုဆိုကြသည်။ သူတို့သွားရောက်ခဲ့သည့် ဒေသအသီးသီးတွင် ချောင်စွေ့ဖုန်းနှင့် လော့နင်တို့၏ အမည်မှာ ရေပန်းစားနေတော့သည်။ အထူးသဖြင့် လော့နင်သည် အဆင့်မြင့် အဂ္ဂိရတ် ထုတ်ကုန်များကို အမြောက်အမြား ထုတ်ဖော်ပြသပြီးနောက်တွင် ပို၍ပင် ကျော်ကြားလာခဲ့သည်။ တစ်ဖက်တွင်လည်း ချောင်စွေ့ဖုန်း၌ လျှို့ဝှက်အရှင်အဆင့်၊ တစ်နည်းအားဖြင့် စစ်မှန်သော အာဏာရှင် ရှန့်ထိုအဆင့်ရှိသည့် အစေခံတစ်ဦး ရှိနေသည်။ ထိုအစေခံ၏ ခွန်အားမှာ သာမန်မျှသာဖြစ်ပြီး အခြေခံမှာလည်း ထိပ်တန်း ကျင့်ကြံသူများ၏ အမြင်တွင် မတည်ငြိမ်သော်လည်း လျှော့တွက်၍မရသော အင်အား တစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း သူတို့ သိရှိကြသည်။

ဤဂလက်ဆီတွင် သူတော်စင်များ တည်ရှိသော်လည်း လူဦးရေနှင့် ယှဉ်လျှင် အရေအတွက်မှာ စိတ်ပျက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် နည်းပါးလှသည်။ ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်မှာ ခက်ခဲလှသဖြင့် သူတော်စင်ဦးရေမှာ ဆယ်ဂဏန်းထက် မပိုပေ။ ထိုအထဲမှ ရှစ်ဦးမှာလည်း ထူးဆန်းပြီး မရေရာသော ဆက်ဆံရေးများ ရှိနေကြသည်။ လျှို့ဝှက်အရှင် အရေအတွက်မှာပင် ဂလက်ဆီတစ်ခုလုံး၌ အယောက် ၃၀ ထက် မပိုဘဲ အရပ်ရပ်တွင် ကွဲပြားနေကြသည်။ ထို့ကြောင့် လျှို့ဝှက်အရှင်တစ်ဦးကို အစေခံအဖြစ် ထားရှိနိုင်ခြင်းမှာ ထူးခြားသော အာရုံစိုက်မှုကို ရရှိစေပြီး ချောင်စွေ့ဖုန်းမှာလည်း လူအများ၏ စူးစမ်းစစ်ဆေးခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။

မကြာမီမှာပင် သူမသည် 'အာရုဏ်ဦး အဂ္ဂိရတ် ရှန့်ထို' ၏ မြတ်နိုးရသူဖြစ်ကြောင်း လူအများ သိရှိသွားကြသည်။ ထိုရှန့်ထိုမှာ လောကရှန့်ထို အဆင့် အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင်ဖြစ်ပြီး အလွန် မြင့်မြတ်သည့် အဂ္ဂိရတ် မျိုးရိုး ရှိကြောင်း ကောင်းကင် နိမိတ်ဖတ် ပညာရှင်များမှ တစ်ဆင့် စုံစမ်းသိရှိသွားကြသည်။

၎င်းမှာ သူတော်စင် နွေဦးကွင်းပြင် အသုံးပြုခဲ့သော နည်းလမ်းပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် လူအများ မသိရှိသည်မှာ 'အာရုဏ်ဦး အဂ္ဂိရတ် ရှန့်ထို' ဖြစ်သော ဝေ့ဝူယင် ကိုယ်တိုင်သည် အလွန်လှပသော မိန်းမပျိုလေးများကို ဘေးတွင်ထားကာ သာမန်လူတစ်ဦးအဖြစ် နောက်ကွယ်မှ ပါဝင်နေခြင်းပင်။

လူမှုရေးပွဲလမ်းများနှင့် ကုန်သွယ်မှု ဆွေးနွေးပွဲများတွင် လူအများက ဝေ့ဝူယင်ကို ချောင်စွေ့ဖုန်း၏ အစေခံတစ်ဦး သို့မဟုတ် လော့နင်၏ အရောင်းအဝယ် သင်တန်းသားတစ်ဦးဟုသာ ထင်မှတ်ကြသည်။ သူ၏ ရုပ်ရည်နှင့် အမူအရာမှာ ထူးခြားသော်လည်း 'ကြယ်တာရာ အမြုတေ' အဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်နေခြင်းက ထိပ်တန်းပုဂ္ဂိုလ်များ၏ အမြင်တွင် သူ၏အရေးပါမှုကို လျော့ကျစေသည်။

ဝေ့ဝူယင်၏ ဤကဲ့သို့ ခပ်မှိန်မှိန်နေထိုင်မှုကို မြင်သောအခါ ချင်ချူးမူက ရယ်မောရင်း အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ ပြုမူနေရသနည်းဟု မေးမြန်းသည်။ ယွီစွန်းလီကလည်း စပ်စုချင်နေသည်။ ဝေ့ဝူယင်က အစပိုင်းတွင် လူအများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ခံရမှာ ကြောက်သောကြောင့်ဟု ပြောရာ မိန်းကလေး နှစ်ဦးစလုံးက တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရယ်မောကြတော့သည်။ သူတို့အတွက်မူ ထိုစကားမှာ အကြီးမားဆုံး ပြက်လုံးဖြစ်သလို သိသာလွန်းသော လိမ်ညာမှုတစ်ခုလည်း ဖြစ်နေသည်။

ဝေ့ဝူယင်ကမူ ခါးသက်စွာ ပြုံးပြရုံသာ တတ်နိုင်သည်။ သူ၏စကားမှာ အမှားမဟုတ်သော်လည်း သူတို့က အဓိပ္ပာယ်လွဲသွားကြခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ သူသည် အာရုံစိုက်ခံရမှာကို ကြောက်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ၊ အာရုံစိုက်မှုအား 'ဆွဲဆောင်' မိမှာကို ကြောက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုစကားလုံးတစ်လုံး ပိုသွားခြင်းက တစ်ခုလုံး၏ ဆိုလိုရင်းကို ပြောင်းလဲစေသည်။

အဘယ်ကြောင့်နည်း။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ ဆက်လက်လုပ်ဆောင်မည့် လုပ်ရပ်များမှာ သာမန်သူတော်စင်တစ်ဦးပင် မလုပ်ဆောင်နိုင်သော အရာများ ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဤအခြေအနေမှာလည်း မဆိုးလှပေ။ လော့နင် သို့မဟုတ် ချောင်စွေ့ဖုန်း၏ ဘေးတွင် လိုက်ပါရင်း ဂလက်ဆီတစ်ခွင် လှည့်လည်သွားလာရခြင်းမှာ ကျေနပ်ဖွယ်ကောင်းသည်။ တစ်လအတွင်း သူတို့သည် နယ်မြေ ၃၄ ခုအနက် ၂၀ ခန့်သို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။ ထိုကာလအတွင်း ဝေ့ဝူယင် ရရှိခဲ့သည်မှာ... အလွန်ပင် များပြားလှသည်။

...

အမည်မဲ့ ဂလက်ဆီ၏ နယ်မြေများသည် လူမှုအဖွဲ့အစည်းအလိုက် အမျိုးမျိုး ကွဲပြားနေသဖြင့် ရွှေဖုန်းပေါင်မှာ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ကျိန်ဆဲမိသည်အထိ ဖြစ်ရသည်။ ဘုရင်စနစ်၊ အင်ပါယာစနစ်နှင့် နိုင်ငံများ ရှိကြပြီး အချို့မှာ ဒီမိုကရေစီ သို့မဟုတ် သက်ဦးဆံပိုင် စနစ်ဖြင့် အုပ်ချုပ်ကြသည်။ သက်ဦးဆံပိုင် စနစ်များတွင်လည်း သွေးမျိုးဆက်အလိုက်၊ နတ်ဘုရား၏ ရွေးချယ်မှုအလိုက်၊ အစွမ်းထက် ကျင့်ကြံသူများ၏ ကောင်စီမှ ရွေးချယ်မှုအလိုက် သို့မဟုတ် ခွန်အားအကြီးဆုံးသူက အုပ်ချုပ်ခြင်း စသဖြင့် ပုံစံမျိုးစုံ ရှိနေသည်။

ဤသို့ကြောင့် နယ်မြေများကို ပြည်နယ်များ၊ နိုင်ငံများ သို့မဟုတ် မြို့ပြများအဖြစ် ခွဲခြားထားကြသည်။ ဤရှုပ်ထွေးလှသော လူမှုတည်ဆောက်ပုံများကို လေ့လာသူတိုင်း ခေါင်းမူးကြရပေလိမ့်မည်။

သွေးမျိုးဆက်အလိုက် အုပ်ချုပ်ပြီး ရှေးဟောင်း ဂုဏ်ဒြပ်များနှင့် အစွမ်းထက် ကျင့်ကြံသူ မိသားစုများ၏ သစ္စာစောင့်သိမှုအပေါ် အမှီပြုထားသော အင်ပါယာတစ်ခု ရှိသည်။ ထိုအင်ပါယာကို ရိုးရာဓလေ့နှင့် စည်းကမ်းစနစ်များဖြင့်သာ ထိန်းသိမ်းထားသည်။

ထိုအင်ပါယာတွင် ရတနာတိုက်တစ်ခု ရှိပြီး ၎င်းထဲ၌ နှစ်ပေါင်း ထောင်နှင့်ချီ၍ စုဆောင်းထားသော အရင်းအမြစ်များစွာ ရှိနေသည်။ အရှင်းဆုံး ပြောရလျှင် သုံးမကုန်အောင် များပြားလှသော်လည်း သူတို့၏ ကျင့်ကြံခြင်း လမ်းစဉ်နှင့် ကိုက်ညီသော ပစ္စည်းများမှာမူ ဈေးကြီးပြီး ရှားပါးနေတတ်သည်။

အဆင့်နိမ့် ကျင့်ကြံသူများ၏ အမြင်တွင် အတွင်းပိုင်း လောကကို ကျင့်ကြံပြီးနောက် လျှို့ဝှက်နယ်မြေများနှင့် ရတနာတိုက်များမှာ မလိုအပ်တော့ဟု ယူဆကြသည်။ အရင်းအမြစ်များကို အစွမ်းထက်ဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်၏ လက်ထဲတွင်သာ ထားရှိသင့်သည်ဟု ထင်ကြသော်လည်း လက်တွေ့တွင်မူ ထိုသို့ မဖြစ်နိုင်ပေ။ ကိုယ်ပိုင် ဓနဥစ္စာများကို သိမ်းဆည်းထားနိုင်သော်လည်း အစွမ်းထက် ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးအနေဖြင့် အစေခံများ သို့မဟုတ် တပည့်များ၏ အသေးအဖွဲ လိုအပ်ချက်များကို အမြဲတမ်း ဖြည့်ဆည်းပေးနေရန် မအားလပ်နိုင်ချေ။

ထို့ပြင် ယုံကြည်မှုအပိုင်းတွင်လည်း အဖွဲ့အစည်း၏ ပိုင်ဆိုင်မှု အားလုံးကို လူတစ်ဦးတည်း၏ လက်ထဲတွင် ထားရှိရန် မည်သူကမှ သဘောတူမည် မဟုတ်ပေ။ ကျင့်ကြံခြင်းလောက၏ ရှုပ်ထွေးလှသော သဘောသဘာဝကြောင့် မိမိတို့၏ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ဖြစ်သော အရင်းအမြစ်များကို သူတစ်ပါးအား ဘဏ်သဖွယ် ယုံကြည်အပ်နှံရန် ခက်ခဲလှသည်။

ထို့ကြောင့် အင်အားစု အများစုမှာ ရတနာတိုက်များကို အကြီးအကျယ် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံကြသည်။ ထိုရတနာတိုက်များကို အစွမ်းထက်သော ကာကွယ်ရေး စက်ဝန်းများနှင့် အစီရင်ခံများဖြင့် စောင့်ကြပ်ထားပြီး များပြားလှသော အရင်းအမြစ်များကို သိမ်းဆည်းထားကြသည်။

ဤသည်မှာ... အမည်မဲ့ ဂလက်ဆီ၏ ပုံစံပင် ဖြစ်သည်။

ရှေးဟောင်း ချိပ်ပိတ်နယ်မြေများတွင်ပင် ဤသို့ပင် ဖြစ်သည်။ ဝူယုသည် တစ်ခါက ဒြပ်စင်နယ်မြေထဲမှ ကပ်ပါးမျိုးနွယ်စုများ၏ ပြင်ပရတနာတိုက်ကို 'လက်ဆောင်' အဖြစ် ရရှိခဲ့ဖူးသလို၊ ထာဝရ အစည်းအရုံးသည်လည်း သူတို့၏ လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲ၌ ရတနာတိုက် ရှိခဲ့သည်။

ဝေ့ဝူယင်သည် ထိုမှတ်ဉာဏ်နှစ်ခုမှတစ်ဆင့် အကြံတစ်ခု ရရှိခဲ့သည်။ ရတနာတိုက်တစ်ခုသည် မည်မျှပင် ကာကွယ်ထားပါစေ၊ သူနှင့် သူ၏ အရိပ် ပေါင်းစပ်လိုက်လျှင် မဝင်ရောက်နိုင်သော နေရာဟူ၍ မရှိချေ။

ဝေ့ဝူယင်သည် သူတော်စင်တစ်ဦးပင် လွယ်လွယ်နှင့် မဖောက်ထွင်းနိုင်သော ထိုရတနာတိုက်ထဲသို့ အေးအေးလူလူ လမ်းလျှောက်ဝင်သွားသည်။

"ရတနာတိုက် ကိုးခုတောင် ရှိတာလား... တကယ့်ကို ချမ်းသာကြွယ်ဝတဲ့ အင်အားစုပဲ..."

ဝေ့ဝူယင်သည် စနစ်တကျ စီစဉ်ထားသော ရတနာကမ္ဘာကြီးကို ကြည့်ရင်း မှတ်ချက်ပေးလိုက်သည်။ အစောင့်များမှာမူ ထင်ယောင်ထင်မှား အစီရင်ခံထဲတွင် ပိတ်မိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

သူတို့၏ အမြင်တွင် အရာအားလုံးမှာ ပုံမှန်အတိုင်း ဖြစ်ပျက်နေသော်လည်း လက်တွေ့တွင်မူ ဝေ့ဝူယင်သည် သူတို့၏ ကာကွယ်ရေး ဝင်္ကပါ၊ အစီအရင်များကို ကျော်ဖြတ်ကာ ဝင်ရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ဤအဖွဲ့အစည်းကို ဦးဆောင်သော လျှို့ဝှက်အရှင်မှာလည်း အနီးအနားတွင် မရှိပေ။ သူတို့သည် ရတနာတိုက်၏ ကိုယ်ပိုင် ကာကွယ်ရေး စွမ်းအားများနှင့် အစီရင်ခံများကိုသာ အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်ထားကြပုံရသည်။

***

အပိုင်း(၂၀၃၄)

"ဒီလို ရတနာတိုက် ကိုးခုပဲ ရှိတာ နှမြောစရာပဲ"

ဝေ့ဝူယင်က ပြုံးလိုက်သည်။ သူသည် အလွန်မြင့်မားသော အရည်အသွေးရှိသည့် 'လျှို့ဝှက်လောက ကျောက်တုံး' များကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ အမည်မဲ့ ဂလက်ဆီတွင် ထိုကျောက်တုံးများကို အုတ်ခဲပုံစံ သို့မဟုတ် စက်လုံးပုံစံများအဖြစ် သွေးထားတတ်ကြသည်။

အရေအတွက်မှာ အလွန်ပင် များပြားလှသဖြင့် ဝေ့ဝူယင်သည် အေးအေးဆေးဆေးပင် ရေတွက်နေသည်။

"အဆင့်မြင့် လျှို့ဝှက်လောက ကျောက်တုံးပေါင်း ၂၂,၀၃၆ တုံး... မဆိုးပါဘူး၊ တကယ် မဆိုးဘူး"

ဝေ့ဝူယင် ညာဖက်လက်ကို ဝေ့ယမ်းလိုက်ရာ သူ၏ ရှန့်ထိုလက်စွပ်က ထိုကျောက်တုံးအားလုံးကို စုပ်ယူလိုက်ပြီး သူ၏ (၆၆၀) ခုမြောက် လက်စွပ်ကို အပြည့် ဖြည့်လိုက်သည်။ ကျန်ရှိသော အရာအားလုံးကိုလည်း သူ မချန်ခဲ့ပေ။ ကြယ်တာရာ အဆင့်ဖြစ်စေ၊ ချီအဆင့်ဖြစ်စေ အားလုံးကို သိမ်းကျုံးယူခဲ့သည်။

အခြားသူများနှင့် ခြားနားစွာပင်... ဝေ့ဝူယင် ပိုင်ဆိုင်မှုအားလုံးကို လူတစ်ဦးတည်း၏ လက်ထဲတွင် ထားရှိရန် ဝန်မလေးပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် သူ၏ ရှန့်ထိုလက်စွပ်များကြားတွင် ပစ္စည်းများကို လွှဲပြောင်းနိုင်သော နည်းလမ်းကို အစောကတည်းက တီထွင်ထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူ အသတ်ခံရလျှင်ပင် သတ်သူသည် မည်သည့်အရာကိုမျှ ရရှိလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

"ဆရာရေ... ရေဒြပ်စင် အမိန့်တော်မျိုးစေ့ တစ်ခု ပါနေလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ မထင်ထားမိဘူး...”

ပိုင်ရှုမှာ ထိုပစ္စည်းအတွက် စိတ်လှုပ်ရှားနေဆဲ ဖြစ်သည်။ လွန်ခဲ့သော တစ်ပတ်ခန့်က ဝေ့ဝူယင်သည် 'လောက အင်ပါယာ’ တစ်ဦး ဦးဆောင်သော အင်အားစု၏ ရတနာတိုက်ထဲတွင် ထူးခြားသော ဥက္ကာခဲများကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။ သူသည် အလကားရလျှင် အကုန်ယူတတ်သော အမြတ်ထုတ် ကောင်းချီးခံ တစ်ဦး မဟုတ်ပါလား။ ထိုခရီးစဉ်အတွင်း ဥက္ကာခဲများထဲ၌ ရေဒြပ်စင် အမိန့်တော်မျိုးစေ့ တစ်ခုကို တွေ့ရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုအင်အားစု ကိုယ်တိုင်သည်ပင် သူတို့ဆီတွင် သခင်လေးရှန့်ပင် သွားရည်ကျမည့် ထိုရတနာ ရှိနေမှန်း မသိခဲ့ကြပေ။ သခင်လေးရှန့်၏ ပြောကြားချက်အရ သူ၏ ညီမမှာ ရေကျင့်ကြံသူ ဖြစ်သဖြင့် ဝေ့ဝူယင်က ၎င်းကို နောက်မှ ပေးရန် လက်ဆောင်အဖြစ် သိမ်းထားလိုက်သည်။ အကယ်၍ ဝေ့ဝူယင်သာ အမိန့်တော်မျိုးစေ့ တစ်ခု၊ နှစ်ခု မဟုတ်ဘဲ သုံးခုတောင် အမျိုးသမီးများကို ပေးခဲ့သည်ကိုသာ အခြားသူများသိလျှင် မနာလိုစိတ်ဖြင့် ရူးသွပ်သွားကြပေလိမ့်မည်။

'ဒါကလည်း အနာဂတ်မှာ တစ်ယောက်ယောက် အတွက် ရည်ရွယ်ထားတဲ့ ကံတရား ဖြစ်နေဦးမလားပဲ...'

ဝေ့ဝူယင်သည် လွတ်နေသော ရတနာတိုက်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်ဝန်းများမှ မြူခိုးရောင် အလင်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထို့နောက် ထင်ယောင်ထင်မှား ပုံရိပ်တစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်သည်။ ရတနာများမှာ နေရာဟောင်းတွင် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်ဟု ထင်မှတ်ရပေလိမ့်မည်။ ဤသည်မှာ သူတို့ အခိုးခံရမှန်း ချက်ချင်း မသိစေရန် အချိန်ဆွဲထားခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

"သူတော်စင်အဆင့် အင်အားစုတွေကိုရော သွားလည်ကြဦးမလား...."

ဝေ့ဝူယင် စဉ်းစားလိုက်သည်။ သူသည် ယနေ့တွင် အဆင့်တက်ရန် စီစဉ်ထားပြီး သူ၏ အရိပ်နှင့်အတူ တွေ့သမျှ အရာအားလုံးကို သိမ်းကျုံးယူနေခဲ့သည်။ ဆန်တစ်စေ့၊ ရေတစ်စက်ပင် သူ မချန်ခဲ့ပေ။ သူ မထိရသေးသော နေရာများမှာ သူတော်စင်များ ရှိသည့် ထိပ်တန်း အဖွဲ့အစည်းများနှင့် အင်ပါယာများသာ ကျန်တော့သည်။

"နင် အဖမ်းမခံရဘူးလို့ သေချာလား..."

ကောင်းကင်စစ်ဝိညာဉ်က မေးမြန်းလိုက်သည်။ ဝေ့ဝူယင်၏ လုပ်ရပ်များမှာ အတော်ပင် ရက်စက်လှပြီး မည်သည့်ကရုဏာမျှမရှိဘဲ အကုန်အစင် ခိုးယူနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်လည်း သူမအနေဖြင့် ဤမေးခွန်းကို မေးရန် အတော်ပင် သတ္တိမွေးခဲ့ရသည်။ အမှန်တော့ သူမသည် ဝေ့ဝူယင်ကို အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်ထားသလို သူ၏ စွမ်းအားမှာလည်း မယုံနိုင်စရာကောင်းလောက်အောင် ကြီးမားလှသည် မဟုတ်ပါလား။

"မိသွားမှာလား... ဒါက ဖုံးကွယ်ထားလို့ရတဲ့ အရာမျိုး မဟုတ်ဘူးလေ... ငါ့ရဲ့ လုပ်ရပ်တွေကို တစ်ချိန်မှာ အားလုံး သိသွားကြမှာပဲ... အဲဒါကတော့ သံသယဖြစ်စရာ မလိုပါဘူး"

ဝေ့ဝူယင်က ကိုယ်လက်အကြောဆန့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ ဝန်ခံမှုကြောင့် ကောင်းကင်စစ်ဝိညာဉ်မှာ ဆွံ့အသွားရတော့သည်။ ဝေ့ဝူယင်က ပြုံးဖြဲဖြဲဖြင့် ဆက်ပြောလိုက်၏။

"ဒါက စမ်းသပ်ရုံ သက်သက်ပဲ ရှိပါသေးတယ်... ဒါပေမဲ့ တစ်ခုတော့ ငါပြောမယ်... မင်းရဲ့ အကောင်းဆုံး အကာအကွယ်တွေကို ကျော်ဖြတ်ပြီး မင်း နှစ်ပေါင်းများစွာ စုဆောင်းထားသမျှကို မင်း မသိအောင် ယူသွားနိုင်တဲ့သူနောက်ကို မင်း လိုက်ရဲပါ့မလား... အဲဒီလူက မင်းထက် အင်အားကြီးတဲ့ အဖွဲ့အစည်းတွေကိုပါ အဲဒီလို လုပ်နိုင်တယ်ဆိုရင်ရော... ငါ့အထင်တော့ လူအများစုဟာ တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ်ပဲ အရှုံးပေးလိုက်ကြမှာပါ... တချို့ကတော့ စပ်စုချင်တာနဲ့ ဒေါသကြောင့် တရားခံကို ရှာကြလိမ့်မယ်... ဒါပေမဲ့ ငါကတော့ သူတို့ ငါ့ကို ရှာတွေ့ရင်တောင် မကြောက်ဘူး"

"နောက်ပြီး ငါက အချိန်နဲ့ အာကာသကို အခြေခံအဆင့်ကစပြီး လိမ်ယှက်ပစ်ခဲ့တာ... ငါ့ရဲ့ မူလသရုပ်ကို ပိုပြီး မြင့်မားတဲ့ အခွင့်အာဏာရှိသူတွေမှပဲ ဖော်ထုတ်နိုင်လိမ့်မယ်... အပေါ်ယံ သက်သေတွေကိုပဲ ကြည့်တဲ့သူတွေအတွက်တော့ အပြစ်ဖို့စရာ 'ဓားစာခံ' တွေလည်း ငါ ထားခဲ့ပြီးသားပဲ"

"ဓားစာခံတွေ ဟုတ်လား"

ပိုင်ရှု၏ အသံတွင် စူးစမ်းလိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေသည်။

ဝေ့ဝူယင် ရယ်မောလိုက်၏။ သူ ရတနာတိုက်တစ်ခုစီကို သွားရောက်တိုင်း ထိန်ကျန့်ဝမ်၏ အော်ရာများကို ချန်ထားခဲ့သည်။ ထို့ပြင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်၊ ဝိညာဉ်နှင့် ထင်ယောင်ထင်မှား ပုံရိပ်များကိုပါ ထိုအော်ရာများဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ အလွန်သိမ်မွေ့လှသဖြင့် အထူးတလည် သတိမထားမိလျှင် မြင်နိုင်ရန် ခက်ခဲလှသည်။

"ငါ အချိန်အတော်ကြာကတည်းက သင်ခန်းစာတစ်ခု ရခဲ့တယ်... ဆက်စပ်မှု စစ်အလံရဲ့ စွမ်းအားနဲ့ မွမ်းမံထားတဲ့သူတစ်ယောက်ရဲ့ တည်နေရာနဲ့ အခြေအနေကို 'စစ်ဥပဒေသ' နဲ့ ပဲ့တင်ထပ်နိုင်စွမ်းမရှိဘဲ ဒါမှမဟုတ် အဲဒီစွမ်းအားကို အတင်းအဓမ္မ စိန်ခေါ်နိုင်စွမ်းမရှိဘဲနဲ့ ရှာဖွေဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပဲ... ရှုယုရဲ့ ဟွမ်ရီကောင်းတို့တုန်းကလည်း အဲဒီလိုပဲလေ... သူတို့ အသက်ရှင်နေလား၊ သေသွားပြီလား ဆိုတာတောင် ခွဲခြားဖို့ ခက်ခဲခဲ့တယ်... ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူတို့က အသက်ရှင်နေတာလည်း မဟုတ်ဘူး၊ သေနေတာလည်း မဟုတ်ဘူး... သူတို့မှာ တည်နေရာဆိုတာလည်း မရှိတော့ဘူး... အရှင်းဆုံးပြောရရင် သူတို့ဟာ ရှုယု ဒါမှမဟုတ် ဟွမ်ရီကောင်း ဆိုတာ မဟုတ်တော့လို့ပဲ"

ဝေ့ဝူယင်က အချိန်နှင့် အာကာသကို လိမ်ယှက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆို သူတို့က ထိန်ကျန့်ဝမ်ကို လိုက်ရှာကြလိမ့်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဘယ်တော့မှ ရှာတွေ့မှာ မဟုတ်ဘူးပေါ့..."

ကောင်းကင်စစ်ဝိညာဉ်မှာ ဝေ့ဝူယင်၏ အစီအစဉ်ကို နောက်ဆုံးတွင် သဘောပေါက်သွားတော့သည်။

"ငါပြောသလိုပဲလေ... ဒါက စမ်းသပ်ရုံပဲ ရှိသေးတာ"

ဝေ့ဝူယင်က နောက်ဆုံးပြင်ဆင်မှုများကို လုပ်ဆောင်ပြီးနောက် ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်သည်။

"နေပါဦး... ဆရာက 'ဓားစာခံတွေ' လို့ ပြောတယ်နော်... အဲဒါက အနည်းကိန်း မဟုတ်ဘူးလေ..."

ပိုင်ရှုက ဝေ့ဝူယင်၏ စကားတိုင်းတွင် ပါဝင်နေသော လျှို့ဝှက်ချက်များကို လက်လွတ်မခံဘဲ ချက်ချင်း သတိပြုမိသွားသည်။

"ဟုတ်သားပဲ... ဟား ဟား... ကောင်းပြီလေ... နင် သိချင်ရင် ငါပြောပြမယ်... ငါက အဲဒီမှာ ဘာထပ်ထည့်ခဲ့လဲဆိုတော့..."

ဝေ့ဝူယင်က အသံကိုနှိမ့်ကာ နောက်ဆုံး လျှို့ဝှက်ချက်ကို ရှင်းပြလိုက်သည်။

"အာ..."

ပိုင်ရှုထံမှ မယုံကြည်နိုင်စွာ အာမေဍိတ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"အိုး... ဟိုး..."

ထို့နောက်တွင်မူ သဘောပေါက်သွားခြင်းနှင့် အံ့ဩခြင်းတို့ ရောယှက်နေသော ဒုတိယမြောက် အာမေဍိတ်သံ ထပ်ထွက်လာပြန်သည်။

“ဟား... ဟား... ဟား...”

ဝေ့ဝူယင် အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်သည်။ သူ စိတ်ကြည်လင်နေသည်။ ဤကဲ့သို့ အလကားရသည့် ဈေးဝယ်ခရီးစဉ်အပြီးတွင် ဝေ့ဝူယင်သည် ဂလက်ဆီတစ်ခုလုံး၌ အချမ်းသာဆုံးပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်လာခဲ့ပြီဟု ပြောလျှင် အပိုဖြစ်မည် မဟုတ်ပေ။

"ငါ အရင်ဆုံး အဆင့်တက်လိုက်ဦးမယ်၊ ပြီးမှ အဲဒီ သူတော်စင်တွေဆီ သွားလည်တာပေါ့..."

ဝေ့ဝူယင်၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ဟင်းလင်းပြင်ထဲသို့ ပျော်ဝင်သွားပြီး မည်သည့်အရိပ်အယောင်မျှ မကျန်အောင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ အဆင့်တက်ရန် အချိန်ကျရောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ယွီစွန်းလီ၊ ချောင်စွေ့ဖုန်းနှင့် ချင်ချူးမူတို့၏ ဘေးတွင် ရှိနေသော သူ၏ အတုအယောင် နတ်ဘုရား အဗာတာများကလည်း သူ မကြာမီ အဆင့်တက်တော့မည့်အကြောင်းကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း အသိပေးလိုက်ကြသည်။ သူတို့၏ တုံ့ပြန်မှုများမှာလည်း အမျိုးမျိုး အဖုံဖုံပင်။

"ရှင်က အခုထိ အဆင့်မတက်ရသေးဘူး ဟုတ်လား..."

ယွီစွန်းလီနှင့် ချင်ချူးမူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ ဝေ့ဝူယင်ကို လျှို့ဝှက် အာဏရှင် အဆင့် တစ်ဦးအဖြစ် ထင်မှတ်ထားခဲ့ကြသည် မဟုတ်ပါလား။