အခန်း (၂၀၄၃-၂၀၄၄)

အပိုင်း(၂၀၄၃)

"မက်ဂီ..."

ထိုစကားလုံးသည် လေထုထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေပြီး လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ဖိအားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ မက်ဂီတို့၏ မူလအစမှာ ဤမျှအထိ ထူးခြားဆန်းကြယ်ပြီး နတ်ဘုရားဆန်လှလိမ့်မည်ဟု ဝေ့ဝူယင် တစ်ခါမျှ မတွေးခဲ့ဖူးချေ။

"သူတို့တွေဟာ မင်းတို့စကြဝဠာရဲ့ ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ ဗိသုကာပညာရှင်တွေပဲ... သူတို့ဟာ အရာများစွာကို ကိုယ်စားပြုပြီး၊ ပိုပြီးများပြားတဲ့ အရာတွေကို ဖန်တီးခဲ့ကြတယ်"

ဖူရှီက ဖော်ပြသည်။ သူတို့ရှေ့ရှိ ဟင်းလင်းပြင်ကြီးထဲတွင် ကြေးညိုရောင်၊ ငွေရောင်နှင့် ရွှေရောင် ဝိညာဉ်မျှင်လေးများက အရာအားလုံးကို လွှမ်းခြုံထားကြသည်။

အချိန်ကာလများသည် ဖူရှီ၏ လှုပ်ရှားမှုမပါဘဲပင် အလွန်လျင်မြန်စွာ ကုန်လွန်နေသည်။ အသက်တစ်ရှူတိုင်းတွင် သက်ရှိအသစ်များ မွေးဖွားလာပြီး တိုးတက်ပြောင်းလဲနေသကဲ့သို့ ဝေ့ဝူယင် ခံစားရသည်။

ထိုငွေရောင် ဝိညာဉ်မျှင် ၃,၀၀၀ သည် စကြဝဠာ၏ ဗိသုကာပညာရှင်များ ဖြစ်သည်ဟု ဖူရှီပြောသည်မှာ လုံးဝ မပိုပေ။ ငွေရောင်အလင်းတန်း ဖြတ်သန်းသွားရာ နေရာတိုင်းတွင် အရာဝတ္ထုများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ကြယ်များ၊ ဂြိုဟ်များ၊ လများ၊ တိုက်ကြီးများ၊ ဆန်းကြယ်သော ကောင်းကင်ဖြစ်ရပ်များနှင့် သက်ရှိပေါင်းစုံ... သူတို့ မဖန်တီးနိုင်သည့်အရာဟူ၍ မရှိချေ။

သို့သော်လည်း ဝေ့ဝူယင်သည် အရေးကြီးသော အချက်အလက် အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု လိုအပ်နေသေးသလို ခံစားနေရသည်။ သူ၏ အတွေးကို ဖူရှီက အတိအကျ သိရှိလိုက်ပြီး၊ သူ၏ ရှေးကျသော အသံမှာ ဖန်တီးခြင်း ပြကွက်ကြီးနှင့်အတူ ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။

"ဒါဟာ မင်းရဲ့ အမွေအနှစ်ထက် ကျော်လွန်နေပါတယ်... ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ လမ်းပြတစ်ယောက်အနေနဲ့၊ လူအများမသိသေးတဲ့ အမှန်တရားတစ်ခုကို ငါ ရှင်းပြပေးမယ်..."

သူက လက်ကို ဝေ့ယမ်းလိုက်ရာ အချိန်အားလုံး ရပ်တန့်သွားသည်။ ဝေ့ဝူယင်သည် ဝေးကွာသော တစ်နေရာတွင် ရင်းနှီးသော ဟင်းလင်းပြင်တစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။ ယင်းမှာ ကြယ်တာရာ ဝိညာဉ်များ၏ နားခိုရာ 'ကြယ်တာရာတို့၏ သံသရာ' ပင် ဖြစ်သည်။ ထူးဆန်းသည်မှာ ထိုနေရာတွင် သေမျိုးတာအို၏ အငွေ့အသက်မျှပင် မရှိချေ။ အရာအားလုံး ကင်းမဲ့နေသည်။ စစ်မှန်သော အစဦး ဖြစ်သည်။

"မင်းတို့ စကြဝဠာကို ဖန်တီးပြီး 'သူမ' က အနာဂတ်ကို ပုံဖော်တဲ့အခါ၊ ငါဟာ အဲဒီဖန်တီးမှုကို သက်သေအဖြစ် စောင့်ကြည့်ခဲ့တယ်... ပြီးတော့ လူတွေမေ့နေကြတဲ့ ကဏ္ဍတစ်ခုကနေ ငါ ကူညီပေးခဲ့တယ်"

ဖူရှီက လွမ်းဆွတ်စွာ ဆိုသည်။

"ဆရာကြီးက... သူတို့ကို သင်ကြားပေးခဲ့တာလား"

ဝေ့ဝူယင်က မပြည့်စုံသေးသော 'ကြယ်တာရာတို့၏ သံသရာ' ကို ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။

သူ၏ စကားမှာ ခန့်မှန်းချက်သက်သက် မဟုတ်ချေ။ ကောင်းကင်ဘုံ နတ်မျက်လုံးများ ပါဝင်သော 'ဖူရှီ၏ မှတ်တမ်းများ' တွင် ထိုသို့ အရိပ်အမြွက် ပါရှိသည်။ ထိုစာအုပ်၏ ပထမဆုံးစာမျက်နှာတွင် ကောင်းကင်၊ မြစ်ချောင်း၊ တောင်တန်း၊ မြေပြင်နှင့် မီးတောက်များကို သီးခြားစီဖြစ်နေသော်လည်း ထူးဆန်းစွာ ဟန်ချက်ညီနေသည့် ပုံချပ်တစ်ခု ရှိသည်။

ထိုစာမျက်နှာ၏ ပထမဆုံးစာကြောင်းမှာ - "မီးရှိစေသတည်း၊ စကားလုံးများ ရှိစေသတည်း၊ ဘေးကင်းမှု ရှိစေသတည်း၊ သာယာဝပြောမှု ရှိစေသတည်း၊ ပြီးတော့ သိရှိပြီးသား အရာတွေရဲ့ အနာဂတ်လည်း ရှိစေသတည်း" ဟု ရေးသားထားသည်။

ထိုစာအုပ်အရ ဖူရှီသည် 'ဆရာသခင်' ဖြစ်သည်။ လူသားမျိုးနွယ်ကို ရှင်သန်ရန် အခြေခံဗဟုသုတများနှင့် အနာဂတ်ကို ကြိုတင်မြင်နိုင်စွမ်းများကို သင်ကြားပေးခဲ့သည့် အထင်ရှားဆုံးသော သူတော်စင် ဖြစ်သည်။

ဖူရှီက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ၏ ခန့်ညားသော မုတ်ဆိတ်ကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

"ငါ သင်ကြားပေးခဲ့ရုံတင် မဟုတ်ဘူး... ငါ သူတို့အားလုံးကို သင်ကြားပေးခဲ့တာ - စနစ်၊ ဖန်တီးခြင်း၊ လုံခြုံရေး... အသိပညာ၊ ကိုယ်ကျင့်တရားနဲ့ ဖော်ပြချက်တွေကို ပေးအပ်ရာမှာ ဘက်မလိုက်ဖို့ ငါ့ကို တာဝန်ပေးအပ်ခဲ့တယ်... မင်းတို့အားလုံးကို ဘယ်ဘက်ကိုမဆို ဦးတည်ပြီး ကြီးထွားလာနိုင်တဲ့ ကိုယ်ပိုင်စရိုက်တွေကို ပေးခဲ့တယ်... သူတို့ရဲ့ ဆန္ဒအတိုင်းပဲ အရာအားလုံးကို ဆုံးဖြတ်ခွင့် ပေးခဲ့တာပါ"

သူက ရပ်တန့်နေသော 'ကြယ်တာရာတို့၏ သံသရာ' ဆီသို့ ညွှန်ပြလိုက်သည်။

"ဒါကြောင့် ငါ့ဆီကနေ ဆင်းသက်လာတဲ့ အရာအားလုံးမှာ စေ့ဆော်မှုတွေ ရှိနေတာပဲ... ငါ့ရဲ့ စကြဝဠာကနေပေါ့... ဒါပေမဲ့ ဒီစကြဝဠာ၊ ဒီကျယ်ပြောလှပတဲ့ လောကကြီးမှာတော့ သူ့ဆီမှာပဲ ရှိတဲ့ သီးသန့် ထူးခြားချက်တွေ ပါဝင်နေတယ်"

"..."

ဝေ့ဝူယင် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ သူ၏ ဝိညာဉ်မှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါနေသည်။

ဖူရှီက 'မင်းတို့ရဲ့' စကြဝဠာဟု အဘယ်ကြောင့် အမြဲခေါ်နေသနည်းဆိုသည်ကို သူ ယခုမှ နားလည်သွားသည်။ ဖူရှီသည် ဤနေရာမှ မဟုတ်ဘဲ အခြားတစ်နေရာမှ လာသူဖြစ်သည်။ ဝေ့ဝူယင်၏ အသိအမြင်များမှာ မကြုံစဖူးသော အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ အကယ်၍ သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းနှင့် စိတ်ဓာတ်မှာ ယခုကဲ့သို့ မခိုင်မာလျှင် ဤအမှန်တရားများကို ကြားရုံဖြင့် သူ၏ စိတ်မှာ ပျက်စီးသွားနိုင်ပေသည်။

"ငါ အဲဒီသုံးမျိုးကို သင်ကြားပေးရုံတင် မဟုတ်ဘူး... ငါ စေ့ဆော်ပေးခဲ့တာ... 'သူမ' ရဲ့ အလိုဆန္ဒတွေ၊ ပုံရိပ်တွေနဲ့ လွတ်လပ်မှုတွေကို ယူပြီး၊ တည်ရှိမှုတစ်ခုအနေနဲ့ ဘယ်လို ရှင်သန်ကြီးထွားရမလဲဆိုတဲ့ အခြေခံတွေကို သင်ပေးခဲ့တာ... အားလုံးတော့ မရှင်သန်နိုင်ခဲ့ကြဘူး... ဒါပေမဲ့ ရှင်သန်နိုင်ခဲ့တဲ့သူတွေဟာ ငါ့ရဲ့ အကြီးမားဆုံး ဂုဏ်ယူစရာတွေဖြစ်ပြီး၊ ကြိုးစားခဲ့ကြတဲ့သူတွေဟာ ငါ့ရဲ့ တန်ဖိုးအရှိဆုံး အမှတ်တရတွေပါပဲ"

ဝေ့ဝူယင်တွင် ပြောစရာ စကားမရှိချေ။ သူတို့နှစ်ဦးမှာ တိတ်ဆိတ်မှုအတွင်း ခေတ္တမျှ ငြိမ်သက်နေပြီးနောက် ဖူရှီက ဆက်ပြောသည်။ "

ဆက်သွားကြမလား"

ဝေ့ဝူယင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ဖူရှီက သူ၏ ဝတ်ရုံစကို တစ်ဖန် ဝေ့ယမ်းလိုက်ရာ လောကကြီးမှာ ရွှေရောင်၊ ငွေရောင်နှင့် ကြေးညိုရောင်များဖြင့် လှပစွာ လှိုင်းထလာပြီး အချိန်များ ပြန်လည် စီးဆင်းသွားသည်။

ဝေ့ဝူယင် သတိထားမိသည်မှာ ဖူရှီသည် အရာများစွာကို လျှို့ဝှက်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။ ဥပမာ - သားရဲများ၊ လူသားဆန်သော သက်ရှိများ၊ အပင်များနှင့် ဒြပ်ဝတ္ထုများ မည်သို့ ပေါ်ပေါက်လာသနည်း ဆိုသည်ကို သူ မရှင်းပြချေ။ သို့သော် ဖန်တီးခြင်း ဖြစ်စဉ်အတွင်း မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ထိုအရာများမှာ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။

"ဗိသုကာပညာရှင်တွေက အရာရာကို တစ်ခုချင်းစီ ဂရုတစိုက် ဖန်တီးခဲ့ကြတယ်... ကာကွယ်သူတွေက ဘယ်အန္တရာယ်မှ မလာနိုင်အောင် စောင့်ကြပ်ပေးခဲ့တယ်... အဲဒီကာကွယ်သူတွေ လိုအပ်ရတဲ့ အကြောင်းရင်းက ဗိသုကာတွေ ဖန်တီးသမျှ အရာအားလုံးဟာ အမြဲတမ်း ဘေးကင်းမနေလို့ပဲ... အန္တရာယ်တွေက အဖန်ဖန် ပေါ်ပေါက်လာတယ်... စနစ်က သူတွေက ဖန်တီးခြင်းဆီမှာ အဖျက်စွမ်းအားကြီးတာတွေ မဖန်တီးဖို့ မကြာခဏ တောင်းဆိုခဲ့ကြတယ်"

"ကြယ်တွေ သေဆုံးတဲ့အခါ အဲဒီလောက် ပြင်းပြင်းထန်ထန် မပေါက်ကွဲဖို့ သူတို့ တောင်းဆိုခဲ့ကြတယ်... ဂြိုဟ်တွေမှာ ဒေါသထွက်ပြီး ငလျင်မလှုပ်ဖို့ သူတို့ တောင်းဆိုခဲ့ကြတယ်... ရေက အပြစ်မဲ့တဲ့ သက်ရှိလေးတွေကို မနစ်မွန်းစေဖို့ သူတို့ တောင်းဆိုခဲ့ကြတယ်... ရောဂါတွေနဲ့ မျိုးဗီဇပြောင်းလဲမှုတွေကို ဖယ်ရှားပေးဖို့ တောင်းဆိုခဲ့ကြတယ်... ဒါပေမဲ့ သူတို့ ထပ်ခါတလဲလဲ တောင်းဆိုခဲ့ကြတာပဲ"

ဖူရှီ စကားပြောလိုက်တိုင်း မြင်ကွင်းများမှာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ စူပါနိုဗာ ပေါက်ကွဲမှုများ၊ ငလျင်များ၊ ရေကြီးမှုများနှင့် မီးတောင်ပေါက်ကွဲမှုများ... သက်ရှိများ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး စားသောက်နေကြသည်၊ အိုမင်းရင့်ရော်ကာ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်နေကြသည်။

"ဗိသုကာတွေကတော့ အဲဒီတောင်းဆိုချက်တွေကို လျစ်လျူရှုခဲ့ကြတယ်... သူတို့ ဖန်တီးခဲ့တဲ့ အရာတစ်ခုကိုမှ သူတို့ ဘယ်တော့မှ မဖျက်ဆီးခဲ့ဘူး၊ မပြောင်းလဲခဲ့ဘူး... ဒါဟာ ငါသင်ပေးခဲ့တဲ့အရာ မဟုတ်ပေမဲ့ ငါတကယ် လေးစားမိတဲ့အရာပဲ... အဲဒါက ငါ့ကို 'အမှား' ဆိုတဲ့ အယူအဆ၊ 'လက်ခံခြင်း' ဆိုတဲ့ ယုံကြည်ချက်တွေကို ပိုပြီး တန်ဖိုးထားတတ်စေခဲ့တယ်... အမှားအယွင်းတွေ ရှိမှသာ အောင်မြင်မှုတွေနဲ့ ဖြေရှင်းချက်တွေဟာ 'ပြီးပြည့်စုံတယ်' ဆိုတဲ့ ဂုဏ်ပုဒ်နဲ့ ထိုက်တန်မှာ ဖြစ်တယ်... ငါ သူတို့ကို စောင့်ကြည့်ရင်းနဲ့ အသိပညာတွေ ရခဲ့တယ်"

ဖူရှီ၏ အသံမှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေသည်။ သူသည် သူ၏ ကလေးများ ကြီးပြင်းလာသည်ကို ကြည့်နေရသည့် ဖခင်တစ်ဦးကဲ့သို့ပင်။

ဝေ့ဝူယင်သည် တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ကြည့်နေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် အခြေအနေမှာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ ငွေရောင်ဝိညာဉ်များနှင့် ရွှေရောင်ဝိညာဉ်များမှာ ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်လာကြသည်။ ငွေရောင်ဝိညာဉ်များမှာ အရေအတွက်အားဖြင့် နည်းပါးလှသော်လည်း သူတို့၏ နေရာကို မြဲမြံစွာ စောင့်ထိန်းထားကြသည်။

"ဗိသုကာတွေကို အချိန်သတ်မှတ်ချက်တစ်ခု ပေးထားခဲ့တယ်... သူတို့ ထာဝရ ဖန်တီးမနေနိုင်ဘူး... အဲဒီအချိန်ကုန်ဆုံးသွားတဲ့အခါ သူတို့ရဲ့ အလုပ်တွေက ပြီးမြောက်သွားခဲ့ပြီ... သူတို့ရဲ့ ဖန်တီးမှုတွေကနေတစ်ဆင့် နောက်ထပ် ပေါ်ပေါက်လာမယ့် အရာတွေကတော့ သူတို့ရဲ့ လက်ရာ မဟုတ်တော့ဘူး... ဥပမာ..."

ဖူရှီက လက်ကို လှည့်လိုက်ရာ အဝါရောင် အချဉ်သီးတစ်လုံး ပေါ်လာသည်။

"ဒါမျိုးတွေက နောက်မှ ပေါ်လာတဲ့အရာတွေပဲ"

"ဒါပေမဲ့ သူတို့ အကုန်မပြီးသေးဘူး... သူတို့က နောက်ဆုံး ဖန်တီးမှု တစ်ခုကို လုပ်ချင်ခဲ့ကြတယ်... အဲဒီ ဖန်တီးမှုကနေ ပဋိပက္ခ စတင်ခဲ့တာပဲ"

ဖူရှီ၏ မျက်လုံးများမှ အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး မြင်ကွင်းမှာ တုန်ခါလာသည်။ ရွှေရောင်နှင့် ငွေရောင် အလင်းတန်းများ တိုက်ခိုက်ကြသည်။ ငွေရောင် အလင်းတန်းများကသာ အစဉ်တစိုက် အောင်ပွဲခံနေသည်။

"ဒီဝိညာဉ်တစ်ခုချင်းစီမှာ တူညီတဲ့ အခြေခံအင်အားတွေ ရှိကြတယ်... ဒါပေမဲ့ ၃,၀၀၀ ကနေ သန်းပေါင်းများစွာကို ရင်ဆိုင်တဲ့အခါ ဘယ်သူနိုင်မလဲဆိုတာ ထင်ရှားပါတယ်"

ဖူရှီက ဆက်ပြောသည်။

"သူတို့ ဖန်တီးခဲ့တာက..."

ရုတ်တရက် ဖူရှီ၏ မျက်လုံးများမှာ မှေးမှိန်သွားသည်။ ယင်းမှာ အပြင်ပန်း အင်အားကြောင့် မဟုတ်ဘဲ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ဆန္ဒအရ ရပ်တန့်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုမတိုင်မီ ဝေ့ဝူယင် မြင်လိုက်ရသည်မှာ - ကြေးညိုရောင် ဝိညာဉ်များက ကြားဝင်စေ့စပ်ပေးနေသော်လည်း၊ နောက်ဆုံးတွင် ကြေးညိုရောင် ဝိညာဉ်များမှာ ရွှေရောင်ဝိညာဉ်များနှင့် ပူးပေါင်းကာ ငွေရောင်ဝိညာဉ်များကို အပြင်းအထန် တိုက်ခိုက်တော့သည်။

ထိုမြင်ကွင်းတွင် ငွေရောင်ဝိညာဉ် ၃,၀၀၀ ဝန်းရံထားသည့် အနက်ရောင် အပေါက်ငယ်လေး တစ်ခုကို ဝေ့ဝူယင် မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုအရာက သူတို့၏ နောက်ဆုံး ဖန်တီးမှုလော။

မြင်ကွင်းမှာ ရပ်တန့်သွားသည်။ ဤစကြဝဠာအနှံ့ တိုက်ပွဲကြီး၏ ပုံရိပ်မှာ အလွန်ပင် ခန့်ညားလှသည်။

"ကလေး... ငါ အခုပြောပြခဲ့တာတွေဟာ မင်းရဲ့ အမွေအနှစ်ထက် ကျော်လွန်နေတယ်... မင်း ရှင်သန်နေတဲ့တစ်လျှောက်မှာ ပိုပြီး သင်ယူရပါလိမ့်မယ်... ငါကတော့ မင်းဒါကို သိသင့်တယ်လို့ ခံစားမိလို့ပါ..."

***

အပိုင်း(၂၀၄၄)

ဖူရှီမှာ ခေတ္တ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ဝေ့ဝူယင်ဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ငါ ဒါကို မင်းကို အကြိမ်ပေါင်း ထောင်ချီပြီး ပြောပြခဲ့ဖူးတယ်... ဒါပေမဲ့ အကြိမ်တိုင်းမှာလည်း ဒီအချက်ထက် ပိုပြီး ငါ မပြောနိုင်ခဲ့ဘူး"

ဝေ့ဝူယင် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ ဖူရှီက ဝေ့ဝူယင်၏ စိတ်ထဲမှ မေးခွန်းကို ကြားလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြေလိုက်သည်။

"အချိန်ဆိုတာ တကယ်ကို နက်နဲပါတယ်... ဟုတ်တယ်... ငါ မင်းကို အရင်ကလည်း လမ်းပြခဲ့ဖူးတယ်... နောက်လည်း လမ်းပြနေဦးမှာပါ... ဒါပေမဲ့ ဝမ်းနည်းစရာကောင်းတာက... မင်းဟာ စကြဝဠာရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော အတည်ဖြစ်မလာခင်မှာ၊ မင်းနဲ့ ငါ တွေ့ဆုံရတဲ့ နောက်ဆုံးအကြိမ် ဖြစ်လိမ့်မယ်"

ဝေ့ဝူယင်မှာ “…”

"မင်းမှာ မေးခွန်းတွေ အများကြီး ရှိနေမှာပဲ... ပြီးတော့ မင်းဘာသာမင်း ထင်ကြေးပေးထားတာတွေလည်း ရှိနိုင်တာမို့ ငါ အမှန်အတိုင်းပဲ တချို့ကို ဖြေပေးမယ်... မင်းဟာ ထူးခြားထူးကဲနေသူတစ်ယောက် မဟုတ်ဘူး... ငါဟာ မင်းလိုလူပေါင်းများစွာကို လမ်းပြခဲ့ဖူးသလို၊ သေမျိုးတစ်ယောက်အနေနဲ့ မယှဉ်သာတဲ့ တည်ရှိမှုတွေရန်ကနေလည်း ကာကွယ်ပေးခဲ့ဖူးတယ်... ဒါပေမဲ့ မင်း အခုလို အာဏာရှင်အဆင့်ကို တက်လှမ်းလိုက်ပြီဆိုရင်တော့ ငါ ထပ်ပြီး ဝင်ရောက်စွက်ဖက်လို့ မရတော့ဘူး... ပြီးတော့ မင်းရဲ့ ကံကြမ္မာနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ မင်းတို့လောကရဲ့ ကိစ္စရပ်တွေမှာလည်း ငါ ဘယ်တုန်းကမှ ဝင်မပါခဲ့ဘူး... မင်းရဲ့ အခု တည်ရှိမှုအရဆိုရင် 'အချိန်မြစ်' လိုမျိုး တည်ရှိမှုတွေနဲ့ ကံအကျိုးပေး ဆက်စပ်နေတာက သဘာဝမကျတဲ့အရာတော့ မဟုတ်ပါဘူး"

ဝေ့ဝူယင်သည် ထိုစကားများကို ကြားရသော်လည်း မည်သည့် ဆုံးရှုံးမှုခံစားချက်မျှ မရှိပေ။ 'လုံချန်' က သူ့ကို ခေါင်းဖြတ်သတ်ခဲ့သည့် အခြားသော အတိတ်မြင်ကွင်းတွင်လည်း ဖူရှီ ဝင်မပါခဲ့ချေ။ သူကိုယ်တိုင် အချိန်မြစ်ထဲတွင် သူ၏ အခြားဗားရှင်းတစ်ခုကို သတ်ခဲ့စဉ်ကလည်း ဖူရှီ ဝင်မပါခဲ့ပေ။ အချိန်မြစ် သို့မဟုတ် ကောင်းကင်တာအိုတို့က သေမျိုးများအပေါ်၊ အထူးသဖြင့်... မက်ဂီများအပေါ် တိုက်ခိုက်လာသည့် အခါမျိုးတွင်မှသာ ဖူရှီက ပါဝင်ပတ်သက်လေ့ရှိသည်ဟု သူ ခန့်မှန်းထားမိသည်။

"လူကြီးမင်းနဲ့ မက်ဂီတွေနဲ့ ဘာပတ်သက်မှု ရှိသလဲ"

"..."

ဖူရှီ၏ အကြည့်မှာ ဝေ့ဝူယင်ဆီသို့ ရောက်လာပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းဖျားတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သို့သော် သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင်မူ လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် ခံစားလိုက်ရသည့် ချီးကျူးအံ့ဩမှု အရိပ်အယောင်များ ပါဝင်နေသည်။

"အစကတည်းက ဆရာကြီးဟာ အဲဒီငွေရောင်ဝိညာဉ် ၃,၀၀၀ ကို မက်ဂီလို့ တစ်ခါမှ မခေါ်ခဲ့ဘူး... ကြေးညိုရောင် ဝိညာဉ်တွေကို စပါတန်လို့ မပြောခဲ့သလို၊ ရွှေရောင်ဝိညာဉ်တွေက ဘာလဲဆိုတာကိုလည်း ဆရာကြီး မမေးခဲ့ဘူး... ပြီးတော့ ဆရာကြီးက သူတို့ကို သင်ကြားပေးခဲ့တယ်ဆိုရင် အရာအားလုံးရဲ့ ဆရာလို့တောင် သတ်မှတ်လို့ ရတာပဲ... ဒါဟာ အချိန်မျဉ်းတိုင်းမှာ ဆရာကြီး ဝင်ရောက်ကူညီဖို့ လုံလောက်တဲ့ အကြောင်းပြချက် မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်ပါတယ်... အဲဒီလိုဆိုရင် အရမ်း ပင်ပန်းရမှာပဲ"

ဝေ့ဝူယင်သည် ငယ်စဉ်ကတည်းက အချို့သော ကိစ္စရပ်များအပေါ် ထက်မြက်သော အလိုလိုသိစိတ် ရှိခဲ့ပြီး၊ ဧဒင် နိုးထလာပြီးနောက်တွင်မူ စိတ်ခံစားမှုများအပေါ် သူ၏ အာရုံခံစားနိုင်စွမ်းမှာ သူ၏ အဆင့်တူ ကျင့်ကြံသူများထဲတွင် အနှိုင်းမဲ့ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

"ငါ ဒီကို ရောက်ခဲ့တဲ့ မရေမတွက်နိုင်တဲ့ အကြိမ်တွေထဲမှာ၊ ဒါဟာ ပထမဆုံးအကြိမ် အမေးခံရတာပဲ... သူတို့တွေကတော့ အဲဒီ ဗိသုကာတွေကိုပဲ မက်ဂီတွေလို့ အမြဲ ထင်ခဲ့ကြတာ... သူတို့လည်း မမှားပါဘူး၊ မင်းလည်း မမှားဘူး၊ ဘယ်သူမှ မမှားကြဘူး... ဒါပေမဲ့... လုံးဝကြီး မှန်နေတာမျိုးတော့ မဟုတ်ဘူးပေါ့"

ဖူရှီက လှည့်လိုက်ရာ ရပ်တန့်နေသော မြင်ကွင်းကြီးမှာ သဲရဲတိုက်တစ်ခုလို ပြိုကျသွားတော့သည်။ ကျန်ရှိနေသည်မှာ ဘာမှမရှိသော၊ မည်သည့်အရာကိုမဆို လက်ခံနိုင်သော အနက်ရောင် ဟာလာဟင်းလင်းပြင်ကြီးသာ ဖြစ်သည်။ သူသည် ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်သည်။

"ဒါဆို သူတို့က ဘာတွေလဲ"

ဝေ့ဝူယင်က သိချင်စိတ်ဖြင့် ဖူရှီနောက်သို့ လိုက်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"သူတို့က ဖန်တီးခြင်းပဲ..."

ဖူရှီက ရယ်မောလိုက်သည်။

"သူတို့ရဲ့ တီထွင်ဖန်တီးမှု တစ်ခုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ ကြီးမားတဲ့ ပဋိပက္ခအတွင်းမှာ မင်းတို့ စကြဝဠာဟာ ပျက်စီးလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရတယ်... ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာတော့..."

ဖူရှီက ဝေ့ဝူယင်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ရင်း ခေတ္တ ရပ်လိုက်သည်။

"ဖန်တီးခြင်း ဟာ လုံခြုံရေး နဲ့ စနစ် ကို ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့တယ်"

"အထိနာခဲ့တဲ့ အောင်ပွဲ ဖြစ်ခဲ့မှာပေါ့..."

ဝေ့ဝူယင်က ခန့်မှန်းလိုက်သည်။

ဖူရှီက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ ဝေ့ဝူယင်၏ အလိုလိုသိစိတ်ကြောင့် သူ တစ်ဖန် အံ့ဩသွားပြန်သည်။ ဤဝေ့ဝူယင်သည် အခြားသူများနှင့် လုံးဝ ကွဲပြားနေသည်။ ဤအကြောင်းအရာကို သူ တစ်စုံတစ်ယောက်အား ပြောပြခြင်းမှာ ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်သည်။

"သူတို့ရဲ့ ခက်ခက်ခဲခဲ ရယူခဲ့ရတဲ့ အောင်ပွဲဟာ သူတို့ကို ပျက်စီးခြင်း နီးပါးကို ဆွဲခေါ်သွားခဲ့တယ်... ပြီးတော့ သူတို့ကို စတင်ဖန်တီးပေးခဲ့တဲ့ သူတွေက 'စနစ်' နဲ့ 'လုံခြုံရေး' ကို ကမ္ဘာသစ်အတွက် ပြန်ပြီး အသုံးချဖို့ ကြိုးစားကြသလို၊ 'ဖန်တီးခြင်း' ကတော့ သူတို့ရဲ့ တာဝန် ပြီးဆုံးသွားပြီမို့ မလိုအပ်တော့ဘူးလို့ ယုံကြည်ခဲ့ကြတယ်"

"သူတို့က သူတို့ကို အမြစ်ပြတ် သုတ်သင်ချင်ခဲ့တာလား..."

"ဟုတ်တယ်"

ဖူရှီက ပြန်ဖြေသည်။

"ငါ ကြားဝင်စွက်ဖက်ခဲ့တယ်... သူတို့ ခက်ခက်ခဲခဲ ဖန်တီးခဲ့ရတဲ့ သူတို့ရဲ့ လက်ရာတွေကြားမှာ သူတို့အတွက် ရရှိတဲ့ ဆုလာဘ်တစ်ခုအနေနဲ့ ရှင်သန်ခွင့်ပေးမယ့် တခြားနည်းလမ်းတစ်ခုကို ငါ အကြံပြုခဲ့တယ်"

"မက်ဂီလား"

ဝေ့ဝူယင်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။

"မက်ဂီပဲ"

ဖူရှီက အဖြေပေးလိုက်သည်။ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သူသည် ထိုအမည်နာမကို ထုတ်ဖော်ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"အဲဒါက သင့်တော်တယ်လို့ ငါ ခံစားရတယ်... ကိုယ်တိုင် ပါဝင်ပတ်သက်မှု မရှိတဲ့သူတွေက တခြားသူတွေကို သဘာဝမကျဘဲ မျိုးတုံးအောင် လုပ်တာကို ငါ အမုန်းဆုံးပဲ... မင်းကော ဘယ်လို ထင်သလဲ ကလေး..."

"..."

ဝေ့ဝူယင် တိတ်ဆိတ်နေသည်။

"ဒီစကြဝဠာရဲ့ ဗိသုကာကြီးတွေ ဖြစ်တဲ့ 'ဖန်တီးခြင်း' ဝိညာဉ်တွေကလည်း မက်ဂီတွေပဲလား ဆိုပြီး မင်း တွေးနေမှာပဲ... ငါပြောတာတွေက ရှေ့နောက်မညီ ဖြစ်နေသလား..."

သူက လက်ကို ဝေ့ယမ်းလိုက်ရာ သူတို့၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် 'မြစ်ဝါမြစ်' ပေါ်ပေါက်လာပြီး သူတို့ကို ဝန်းရံသွားသည်။ ငရဲကြီး ဆယ့်ရှစ်ထပ်နှင့် သံသရာ လည်ပတ်မှု ဖြစ်စဉ်ကြီးကို သူတို့ မြင်နေရသည်။

ဝေ့ဝူယင်သည် ဤမြင်ကွင်းကို ဟိုးယခင်က မြင်ဖူးခဲ့သည်။ သူ၏ ဆံပင်များမှာ ရေထဲတွင် ရှိနေသကဲ့သို့ လှုပ်ရှားနေပြီး သူ၏ ဝိညာဉ်မှာ အသက်ရှူကျပ်သလို ဖိအားကြီးမားလှသော ခံစားချက်ကို ရရှိလိုက်သည်။ အကယ်၍ သူ၏ 'အစစ်အမှန် ဝိညာဉ်' သာ မရှိလျှင် သူသည် အော့အန်နေမိပေလိမ့်မည်။

"မက်ဂီတွေဟာ ရှုံးနိမ့်သွားတဲ့ 'ဖန်တီးခြင်း' ဝိညာဉ်တွေရဲ့ ပဲ့ကြွေနေတဲ့ ဝိညာဉ်အစိတ်အပိုင်းတွေကနေ ဖြစ်တည်လာတာ... သူတို့ကို သေခြင်း၊ ရှင်ခြင်း၊ ဖန်တီးခြင်းနဲ့ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းဆိုတဲ့ သဘာဝသံသရာထဲကို ပေါင်းစပ်ထည့်သွင်းလိုက်ပြီး သာမန်ဝိညာဉ်တွေ ဖြစ်လာစေခဲ့တာပဲ... ဒါဟာ မင်းရဲ့ အမွေအနှစ် စတင်ရာပဲ... 'ဖန်တီးခြင်း' ဝိညာဉ်တွေရဲ့ မျိုးဆက်တွေ၊ မက်ဂီတွေရဲ့ မူလအစပေါ့"

ဖူရှီသည် ဝေ့ဝူယင် မျှော်လင့်ထားသည်ထက် ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော အတိတ်သို့ သွားကာ ရှင်းပြခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤအချက်အလက်များသည် ပုံမှန်ရရှိသော မက်ဂီ အမွေအနှစ်ထဲတွင် မပါဝင်ဘဲ ဖူရှီ၏ ထူးကဲသော လမ်းပြမှုကြောင့်သာ သိခွင့်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဘာလို့လဲ"

ဝေ့ဝူယင်က မမျှော်လင့်ဘဲ မေးလိုက်သည်။

"ဘာလို့လဲ ဟုတ်လား..."

ဖူရှီ၏ အပြုံးမှာ မြစ်ဝါမြစ်၏ ရေလှိုင်းများနှင့်အတူ နူးညံ့သွားသည်။

"မက်ဂီ ဝိညာဉ်အရေအတွက်ဟာ ၃,၀၀၀ ထက် ဘာလို့ အများကြီး ပိုများနေရသလဲဆိုတာ မင်း သိလာပါလိမ့်မယ်... မင်းဘာသာမင်း မေးခွန်းထုတ်မယ်၊ ထင်ကြေးတွေ ပေးမယ်၊ ဒါပေမဲ့ အမှန်တရားကတော့ အဲဒီဝိညာဉ်တွေဟာ မရေမတွက်နိုင်တဲ့ မျိုးပွားခြင်းနဲ့ သေဆုံးခြင်း သံသရာတွေကနေတစ်ဆင့် မက်ဂီဝိညာဉ်တိုင်းကို မွေးဖွားပေးခဲ့တာပဲ... သူတို့ရဲ့ မူလ ၃,၀၀၀ သော စွမ်းအားတွေကိုတော့ တခြားနေရာမှာ အသုံးချခဲ့တယ်... နောက်ဆုံးမှာ မင်းရဲ့ မေးခွန်းအားလုံးအတွက် အဖြေကို မင်း ကိုယ်တိုင် ရှာတွေ့ပါလိမ့်မယ်... ဝမ်းနည်းစရာက ငါ အဲဒီအဖြေတွေကို မင်းကို မပေးနိုင်တာပဲ"

ဝေ့ဝူယင်က အခြားမေးခွန်းတစ်ခုဖြစ်သည့် ‘ဖန်တီးခြင်း၏ မူလစွမ်းအား ၃,၀၀၀ ဆိုသည်မှာ မဟာတာအို ၃,၀၀၀ လော' ဆိုသည်ကို မမေးနိုင်ခင်မှာပင် လောကကြီးတစ်ခုလုံး သဲကဲ့သို့ ပြိုကျသွားတော့သည်။

သူ၏ အာရုံများမှာ အမှောင်ထုထဲတွင် နစ်မြုပ်သွားစဉ် သူ၏ ဝိညာဉ်ထဲ၌ ရှေးကျသော အသံတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

"ငါ မင်းကို လမ်းပြပေးခဲ့တာ သိပ်များနေပြီမို့ နောက်ထပ်တော့ ခေါ်ဆောင် မသွားတော့ဘူး... ကံကောင်းပါစေ... ကလေး... ငါ မင်းဘက်က ရှိနေပါတယ်"