အခန်း (၁၂၁၅-၁၂၁၆)

အပိုင်း (၁၂၁၅)

ဤအချိန်၌ သူသည် ထောင်ထဲတွင် ရှိနေသော လူတစ်ယောက်ကို တွေ့ဆုံရန်အတွက် ထမင်းချိုင့်တစ်လုံးကို ကိုင်ဆောင်လျက် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ထိုသူမှာ ကျူးဟုန်ကျူး ဖြစ်၏။ ဤအမည်မှာ အလွန် ရင်းနှီးနေပုံ ရသည်။

သူသည် တစ်ချိန်က ရွှဲ့ပြည်နယ်တွင် ဩဇာအာဏာ အလွန်ကြီးမားသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ဖူး၏။ သူသည် နင်ယွမ်ရှန်း၏ ဝန်ကြီးချုပ်၊ အစိုးရအဖွဲ့၏ ဝန်ကြီးချုပ် ဖြစ်ခဲ့ပြီး ရွှဲ့ပြည်နယ်၏ ဝန်ကြီးချုပ်အဖြစ် နှစ်ပေါင်း ၂၀ ကျော်ကြာ တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့သည်။

သူ ထောင်ထဲရောက်နေသည်မှာ သုံးနှစ် ရှိပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော်ငြား ဤဩဇာကြီးမားသော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးမှာ လုံးဝ မေ့လျော့ခြင်း ခံထားရပုံ ရသည်။ မည်သူမှ သူ့ကို လာရောက် စစ်ဆေးမေးမြန်းခြင်း မရှိပေ။ နင်ကျန်းပင်လျှင် သူ့အကြောင်း မမေးမြန်းခဲ့ပေ။

နန်းတွင်းကောင်စီ ဒုတိယအမတ်၊ ရေနက်အဖွဲ့ အုပ်ချုပ်ရေးမှူး ရန်အီသည် ဝင်ရောက်လာပြီးနောက် သူသည် ဟင်းသုံးခွက်နှင့် ဝိုင်တစ်အိုးကို စားပွဲပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။ လွန်ခဲ့သော သုံးနှစ်အတွင်း ကျူးဟုန်ကျူးသည် ပြင်ပလောကနှင့် လုံးဝ အဆက်အသွယ် ပြတ်တောက်နေခဲ့၏။ သူသည် မည်သည့် အရာများ ဖြစ်ပျက်ခဲ့ကြောင်း မသိရှိရပေ။

သူသည် အသက် ၉၀ နီးပါး ရှိနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ မျက်နှာအသွင်အပြင်မှာ ကောင်းမွန်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ ဤလူသည် ကျန်းမာရေးကို ဂရုစိုက်ပြီး ကောင်းမွန်သော စိတ်ဓာတ်ခွန်အား ရှိသူ ဖြစ်၏။ ရန်အီ၏ အရာရှိဝတ်စုံကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျူးဟုန်ကျူး အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားခဲ့ရသည်။

ထို့နောက် သူက ပြုံးကာ ပြောဆိုလိုက်၏။ “ဂုဏ်ယူပါတယ် အရှင် ရန်အီ... ခင်ဗျားက နောက်ဆုံးတော့ လက်ပါးစေဆိုတဲ့ ခေါင်းစဉ်အောက်ကနေ လွတ်မြောက်ပြီး ရွှဲ့ပြည်နယ်ရဲ့ အရေးပါတဲ့ အရာရှိကြီး ဖြစ်လာခဲ့ပြီပဲ။”

ရန်အီက ပြုံးလျက် ပြန်ပြောလိုက်သည်။ “အကြီးအကဲကျူး... ခင်ဗျားက ကျုပ်ကို လှောင်ပြောင်နေတာပဲ။ ရွှဲ့ပြည်နယ်ကို လှောင်ပြောင်နေတာပဲ။ ရွှဲ့ပြည်နယ်က ပြည်သူတွေ ဆင်းရဲဒုက္ခ ရောက်နေတယ်လို့ ခင်ဗျား ထင်နေမှာပေါ့။ အဲဒါကြောင့်မို့လို့ ကျုပ်လို ရေနက်အဖွဲ့ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးက နန်းတွင်းကောင်စီထဲကို ဗြောင်ကျကျ ဝင်ရောက်နိုင်တာပေါ့။ ရွှဲ့ပြည်နယ် အစိုးရက လုံးဝ ပျက်စီးနေပြီလို့ ခင်ဗျား ထင်နေမှာပဲ။ အဲဒါကြောင့်မို့လို့ ဒီလို ရယ်စရာကောင်းတဲ့ ကိစ္စမျိုး ဖြစ်လာတာလို့ တွေးနေမှာပေါ့။”

ထိုသို့ မဟုတ်ပေဘူးလား။ မင်းဆက်တစ်ခု၏ နောက်ဆုံးနှစ်များတွင် မည်သည့် လက္ခဏာရပ်များ ရှိသနည်း။ ၎င်းမှာ စိတ်ထင်သလို ရာထူးခန့်အပ်ခြင်းပင် ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် တောင်ပိုင်းမင် မင်းဆက်၏ နောက်ဆုံးနှစ်များတွင် ကျင်းလင်မြို့၏ လမ်းမများပေါ်၌ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုက်ဖင်း ကောင်းကင်နိုင်ငံ ခေတ်ကာလတွင် ထျန်းကျင်းမြို့သည် ပို၍ပင် ဆိုးရွားခဲ့သေး၏။

ရန်အီက ပြောဆိုလိုက်သည်။ “ဒီတစ်ခါ ကျုပ် လာခဲ့တာက အကြီးအကဲကျူးကို နှုတ်ဆက်ဖို့ လာခဲ့တာပါ။ ကျုပ်က ရေနက်အဖွဲ့ အုပ်ချုပ်ရေးမှူး ရာထူးကနေ ယာယီ နုတ်ထွက်တော့မယ်။”

ကျူးဟုန်ကျူး ကြောင်အသွားပြီး မေးလိုက်၏။ “အို... ဘာကြောင့်လဲ။”

ရန်အီက ပြောဆိုလိုက်သည်။ “ကျုပ်က ချန်မြို့တော် (နုမြို့တော်) ကို ပြောင်းရွှေ့ရတော့မယ်။ နုမြို့တော်က ရေနက်အဖွဲ့မှာ ဖွဲ့စည်းပုံ ရှိပေမဲ့ သိပ်ပြီး တရားဝင် မဖြစ်သေးဘူး။ အဲဒါကြောင့် ကျုပ်က ချန်မြို့တော်ကို သွားပြီး ရေနက်အဖွဲ့ အုပ်ချုပ်ရေးမှူး သွားလုပ်ရတော့မယ်။ ကျုပ်အနေနဲ့ အချိန်တိုအတွင်းမှာ ပြီးပြည့်စုံတဲ့ အဖွဲ့တစ်ခု တည်ဆောက်ဖို့ လိုအပ်နေတယ်။

ကျုပ် တကယ်ပဲ စိတ်လှုပ်ရှားမိသလို အရည်အချင်း မမီမှာကိုလည်း စိုးရိမ်မိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ရွဲ့ဘုရင်မင်းမြတ်က ကျုပ်ကို ယုံကြည်ပြီး အရှင်ဆီ ထောက်ခံပေးခဲ့တယ်။ အရှင့်ရဲ့ ကြီးမားကျယ်ပြန့်လှတဲ့ ကျေးဇူးတော်ကြောင့် ကျုပ် ကျေးဇူးတင်မိပါတယ်။ ကျုပ် သေတဲ့အထိ အကောင်းဆုံး ကြိုးစားသွားမှာပါ။”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကျူးဟုန်ကျူး ကြောင်အသွားခဲ့ရသည်။ ဤစကားထဲတွင် ပါဝင်သော သတင်းအချက်အလက်များက များပြားလွန်းလှပေသည်။ ရွှဲ့ပြည်နယ်၏ ရေနက်အဖွဲ့ အုပ်ချုပ်ရေးမှူး ရန်အီက ချန်မြို့တော်သို့ ရာထူးတိုးမြှင့်ခံရသည် ဟုတ်လား။ ထို့အပြင် သူ့ကို နန်းတွင်းကောင်စီ ဒုတိယအမတ် ရာထူး ပေးအပ်လိုက်သည်လား။

“ဒီနေ့မှာ ကျုပ်တို့ရဲ့ ချန်အင်ပါယာကို တရားဝင် တည်ထောင်လိုက်ပြီလို့ သတ်မှတ်လို့ ရပါတယ်။ နန်းတွင်း အတွင်းဝန်ရုံးကို ချန်မြို့တော်ဆီ ပြောင်းရွှေ့ပြီးသွားပြီ။ နန်းတွင်းကောင်စီကတော့ နုမြို့တော်မှာပဲ ရှိနေသေးတယ်။”

ရန်အီက ဆက်လက် ပြောဆိုလိုက်၏။ “အရာရှိ အများအပြား လိုအပ်နေတဲ့အတွက် ဝူ၊ ချောင်၊ ရွဲ့နဲ့ ချင်နိုင်ငံတွေကနေ ပြောင်းရွှေ့ခန့်ထားရတယ်။ ကျုပ်က အရည်အချင်း မရှိပေမဲ့ စာရင်းထဲမှာ ပါဝင်နေတယ်။”

ကျူးဟုန်ကျူးသည် အချိန်ကြာမြင့်စွာ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။ အတော်ကြာမှ သူက ပြောဆိုလိုက်၏။ “ခင်ဗျား... ခင်ဗျားက ကျုပ်ကို လာကြွားနေတာလား။”

ရန်အီက အသံကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ဟုတ်တာပေါ့။ ချန်အင်ပါယာရဲ့ အရေးပါတဲ့ အရာရှိကြီး တစ်ယောက်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိန်းသိမ်းရမှာမို့လို့ တခြားသူတွေကို ကြွားဝါပြဖို့က မကောင်းဘူးလေ။ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားရှေ့မှာတော့ ကျုပ် စိတ်ကြိုက် ကြွားဝါလို့ ရတာပေါ့။

ကျူးဟုန်ကျူး... ခင်ဗျားက တစ်ချိန်တုန်းက အမြင့်ဆုံး ရာထူးကို ရောက်ခဲ့ဖူးတယ်။ တော်ဝင်ရန် အင်ပါယာရဲ့ ဝန်ကြီးနဲ့ ရွှဲ့ပြည်နယ်ရဲ့ ဝန်ကြီးချုပ် ဖြစ်ခဲ့ဖူးတယ် မဟုတ်လား။ အင်ပါယာအနေနဲ့ ကြည့်မယ်ဆိုရင် ကျုပ်တို့ ရာထူးတွေက အတူတူလောက်ပါပဲ။”

ကျူးဟုန်ကျူးက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ပြောဆိုလိုက်၏။ “ချန်အင်ပါယာ ဆိုတာက ဘယ်တုန်းကများ တော်ဝင်ရန် အင်ပါယာနဲ့ ယှဉ်ပြောလို့ ရသွားတာလဲ။ ရယ်စရာကောင်းလိုက်တာ။”

ရန်အီက မြေပုံတစ်ချပ်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

“ကျုပ်တို့ ချန်အင်ပါယာက ခင်ဗျားတို့ရဲ့ တော်ဝင်ရန် အင်ပါယာနဲ့ စစ်ဖြစ်ပွားခဲ့ပြီးပြီ။ ကျုပ်တို့က အပြည့်အဝ အောင်ပွဲခံနိုင်ခဲ့တယ်။ ဒါက ကျုပ်တို့ ချန်အင်ပါယာရဲ့ နယ်မြေပဲ။ စုစုပေါင်း စတုရန်းကီလိုမီတာ ၄.၅ သန်း ကျယ်ဝန်းတယ်။”

ရန်အီက ပြောဆိုလိုက်၏။ “မြောက်ပိုင်း စစ်သည်တော် နယ်မြေနဲ့ တခြားသော နိုင်ငံခြား မျိုးနွယ်စုတွေကို နှုတ်လိုက်ရင် ခင်ဗျားတို့ တော်ဝင်ရန်အင်ပါယာမှာ စတုရန်းကီလိုမီတာ ၇ သန်း ကျော်လောက်ပဲ ကျန်တော့တယ်။ မူလက နိုင်ငံငါးခု ရှိခဲ့ပေမဲ့ လေးနိုင်ငံက ချန်အင်ပါယာပိုင် ဖြစ်သွားပြီ။

ကျူးဟုန်ကျူး... နှစ်ပေါင်းများစွာ စစ်ပွဲတွေ ဖြစ်ပွားပြီးတဲ့နောက် အရှင် နင်ကျန်း နန်းတက် လာစမို့လို့ ရွှဲ့ပြည်နယ် ပြည်သူတွေ ဒုက္ခရောက်နေမယ်လို့ ခင်ဗျား ထင်နေတာမလား။ ကျုပ် အများကြီး စိတ်မကောင်းပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အခုချိန်မှာ ကျုပ်တို့ ရွှဲ့ပြည်နယ်က အလွန်အမင်း စည်ပင်ဝပြောနေပါတယ်။

တစ်နိုင်ငံလုံးရဲ့ ကောက်ပဲသီးနှံ ထုတ်လုပ်မှုက ၇၀ ရာခိုင်နှုန်း တိုးတက်လာပြီး နိုင်ငံတော် ဘဏ္ဍာတိုက်ရဲ့ အခွန်ငွေက ၉၀ ရာခိုင်နှုန်း တိုးတက်လာခဲ့တယ်။ မကြုံစဖူး သာယာဝပြောနေပါပြီ။ ရွဲ့ပြည်သူတွေက အရင်ကထက် ပိုကောင်းကောင်း ဝတ်ဆင်နိုင်ကြပြီး စားသောက်မှုကလည်း မကြုံစဖူး ကောင်းမွန်နေပါတယ်။ ခင်ဗျား ကျူးဟုန်ကျူး အာဏာရှိစဉ်ကာလကထက် အများကြီး ပိုကောင်းနေပါတယ်။

ပြီးတော့ ခင်ဗျားက နတ်ဘုရားတွေလို ဆက်ဆံခဲ့တဲ့ ရန်မြို့တော်က ကျူးကလန်လေ။ ကျုပ် အများကြီး စိတ်မကောင်းပါဘူး။ သူတို့က အခု သိပ်ပြီး နေရာမရတော့ဘူး။ အရှင်က တော်ဝင်ရန် အိမ်ရှေ့စံ မင်းသားရဲ့ ပါးကို အချက်အနည်းငယ်လောက် ရိုက်ပြီး အရှုံးပေးအောင် လုပ်လိုက်တယ်။ ရန်မြို့တော်က ကျူးကလန် အတွက်တော့ အရှင်က သူတို့ကို ဂရုတောင် မစိုက်ပါဘူး။

ကျူးဟုန်ကျူး... ခင်ဗျား ဘာတွေ တွေးနေသလဲ။ ဘာကို စောင့်နေသလဲဆိုတာ ကျုပ် သိပါတယ်။ တော်ဝင်ရန် အင်ပါယာက အပြည့်အဝ အောင်ပွဲရမယ့်အချိန်ကို ခင်ဗျား စောင့်နေတာ။ အဲဒီကျရင် ခင်ဗျားက အရှင်ရဲ့ ရှေ့မှာ မတ်မတ်ရပ်ပြီး အောင်နိုင်သူ တစ်ယောက်အနေနဲ့ ငုံ့ကြည့်ချင်နေတာ။ အဲဒါကြောင့် ခင်ဗျား အသက်ရှင်နေတာ။

ဒါပေမဲ့ ကျုပ် အများကြီး စိတ်မကောင်းပါဘူး။ ခင်ဗျားကို မေ့လျော့ထားကြပြီ။ ရှုံးနိမ့်သူ တစ်ယောက် အနေနဲ့တောင် ခင်ဗျား မေ့လျော့ခံလိုက်ရပြီ။ ခင်ဗျားဆီမှာ အောင်နိုင်သူ တစ်ယောက်ရဲ့ စိတ်ကျေနပ်မှု ကိုတောင် ကျုပ် ရှာမတွေ့တော့ဘူး။

ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်ပါ။ ပြီးတော့ အရှင်နဲ့ တော်ဝင်ရန် အင်ပါယာတို့ရဲ့ နောက်ဆုံး တိုက်ပွဲကို စောင့်ကြည့်လိုက်ပါ။ အရှင်က လောကကို ပေါင်းစည်းမယ့်အချိန်ကို စောင့်ကြည့်လိုက်ပါ။ အရှင်ရဲ့ စကားကို ခင်ဗျား မှတ်မိသေးရဲ့လား။

တစ်နေ့ကျရင် သူက ခင်ဗျား ကျူးဟုန်ကျူးကို သူ့ရှေ့မှာ ဒူးထောက်ခိုင်းပြီး ကျူးနင်ကို အိမ်ရှေ့စံမင်းသား ကျင်းမူကုန်းဆီ ကိုယ်လုပ်တော်အဖြစ် ဆက်သခိုင်းမယ် ဆိုတာလေ။ ကျူးဟုန်ကျူး... အဲဒါကို မေ့လိုက်ပါတော့။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ အရှင်က သေချာပေါက် မှတ်မိတော့မှာ မဟုတ်လို့ပဲ။ ဒါအပြင် မိန်းကလေး ကျူးနင်က ဆက်ခံသူ ကျင်းမူကုန်းရဲ့ ကိုယ်လုပ်တော် ဖြစ်ဖို့ မတန်ပါဘူး။ သူမက အဝေးကြီး လိုပါသေးတယ်။”

......

နုရှောင့်မြို့နှင့် မနီးမဝေးရှိ လေ့ကျိုးကျွန်းစံအိမ်တွင် ဖြစ်သည်။

“အစ်ကို...” မင်းသမီးလေး ကျန်းနင်က ရှက်ရွံ့စွာ ခေါ်လိုက်၏။ သူမ၏ မျက်လုံးဝိုင်းကြီးများထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်များ နှင့် ပျော်ရွှင်မှုများ ပြည့်နှက်နေပေသည်။ သူမသည် လုံးဝ ပြောင်းလဲခြင်း မရှိပေ။ ၁၆ နှစ်အရွယ် မိန်းကလေး ပုံစံအတိုင်း ရှိနေဆဲပင်။

ရှမ့်လန် သူမကို မြင်လိုက်သောအခါ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သော ခံစားချက်တစ်ခုကို ရရှိလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ သူတို့၏ သွေးသားရင်းနှီးမှု ပဲ့တင်ထပ်ခြင်းပင် ဖြစ်၏။ သူမသည် ယခင်အတိုင်း ဖြူစင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ နှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသော အသားအရေမှာ ဖောက်ထွင်းမြင်ရလုနီးပါးဖြစ်ပြီး ပြီးပြည့်စုံကာ အပြစ်အနာအဆာ ကင်းမဲ့နေသည်။

ရှမ့်လန်သည် ရှေ့သို့ တိုးသွားပြီး သူမကို ပွေ့ချီကာ တစ်ပတ် လှည့်လိုက်၏။ “နင်လေး... မင်း အများကြီး သက်သာလာပြီပဲ။”

“အင်း...” ကျန်းနင်က ပြောလိုက်သည်။

“အစ်ကို နဂါးသေတ္တာကို ဖွင့်ပေးပြီးတည်းက ညီမလေးက နေ့တိုင်း အထဲမှာ နှစ်နာရီလောက် နေခဲ့တယ်။ ခန္ဓာကိုယ်လည်း ပိုကောင်းလာပြီး အပြင်က နေရောင်ကို မြင်နိုင်လာပြီ။”

ရှမ့်လန်က သူမ၏နားရွက်ကို ဆွဲကာ မေးလိုက်၏။ “မင်း ခေါင်းပေါ်မှာ ဦးချိုတွေ၊ ကျောကုန်းပေါ်မှာ အရိုးစူးတွေ ထွက်မလာဘူးမလား။”

“မထွက်ပါဘူး။” ကျန်းနင်က ဖြေလိုက်သည်။

“အစ်ကို... ဒီနေရာက သိပ်လှတာပဲ။ ညီမလေး ဒီမှာ ဘာလုပ်ရမလဲ။”

ရှမ့်လန်က မေးလိုက်သည်။ “မင်း စာအုပ်တွေ အများကြီး ဖတ်ဖူးတယ် မဟုတ်လား။”

ကျန်းနင် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ ဤလောကတွင် သူမလောက် စာဖတ်များသူ မရှိသလောက်ပင်။ သူမသည် မှန် နှင့် ကျူးနင် တို့လောက်နီးပါး စာဖတ်များသူ ဖြစ်၏။

ရှမ့်လန်က ပြောလိုက်သည်။ “ဒါဆိုရင် မင်းက ဒီမှာ ဆရာမ လုပ်ရမယ်။ ကလေးတွေက မင်းကို အဒေါ်လို့ ခေါ်ကြလိမ့်မယ်။”

ကလေးတစ်သိုက် ထွက်ပေါ်လာပြီး မင်းသမီးလေး ကျန်းနင်ကို အဒေါ်ဟု ခေါ်ဝေါ်ကြသည်။ ကျန်းနင်သည် သူမ၏ တူမလေးကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်လိုက်ရ၏။ သူမသည် တကယ်ကို ထူးခြားလှပေသည်။ လူ့လောကထဲမှ ကလေးငယ်တစ်ဦးနှင့် လုံးဝ မတူပေ။

သူမသည် လေ့ကျိုးကျွန်းစံအိမ်ကို မြင်မြင်ချင်းပင် သဘောကျသွားခဲ့သည်။ ဤနေရာသည် လှပလွန်းသည်၊ လွတ်လပ်လွန်းသည်၊ နွေးထွေး လွန်းလှ၏။

ရှမ့်လန်က ပြောလိုက်သည်။ “နောက်ပြီးရင် လူတစ်ယောက် မင်းကို လာတွေ့လိမ့်မယ်။ သူက အစ်ကိုရဲ့ ယောက်ဖ ကျင်းမူကုန်းပဲ။ ဒါပေမဲ့ မင်းအနေနဲ့ ဘာဖိအားမှ ခံစားစရာ မလိုဘူးနော်။ မင်း သူ့ကို သဘောကျရင် သဘောကျ၊ သဘောမကျရင် သဘောမကျနဲ့ပေါ့။”

မင်းသမီးလေး ကျန်းနင် ကြောင်အသွားခဲ့ရသည်။ သူမ၏ မျက်နှာမှာ မထိန်းနိုင်ဘဲ ရဲခနဲ ဖြစ်သွားကာ ပြောလိုက်၏။ “တွေ့ဆုံပွဲလား။ စိတ်ဝင်စားစရာပဲ။ သိပ်ပျော်ဖို့ကောင်းမှာပဲ။”

..........

သူတို့အနေဖြင့် စတင် ထုတ်ဖော်မပြောကြသော်လည်း ကျင်းကျိုးတို့ ဇနီးမောင်နှံဖြစ်စေ၊ ရှမ့်လန် ဖြစ်စေ သူတို့အားလုံးတွင် ဤအကြံအစည် ရှိနေကြသည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် မင်းသမီးလေး ကျန်းနင် ပြန်လာမည့်အချိန်ကို စောင့်မျှော်နေခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်၏။

ထို့အပြင် သူမ၏ ကျန်းမာရေးမှာလည်း ပိုမို ကောင်းမွန်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဤအချက်က ပို၍ပင် ကောင်းမွန်ပေသည်။ သူမ၏ ဆီးချိုရောဂါမှာ လုံးဝ ပျောက်ကင်းသွားခြင်း မရှိသေးသော်လည်း အပြည့်အဝ ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။

ခန္ဓာကိုယ် ပိုမို ပိန်ပါးလာပြီး ပိုမို ခန့်ညားလာသော ကျင်းမူကုန်းသည် အခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့ သည်။ သူ တကယ်ကို စိတ်လှုပ်ရှားနေမိ၏။ လွန်ခဲ့သော တစ်ခေါက်က ကျူးနင်နှင့် တွေ့ဆုံပွဲ လုပ်တုန်းကလည်း သူ အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားခဲ့ရသည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် အဘယ်ကြောင့် ပို၍ စိတ်လှုပ်ရှားနေရမှန်း သူ မသိတော့ပေ။

ရလဒ်အနေဖြင့် ဝင်ရောက်သွားပြီးနောက် ပို၍ပင် စိတ်လှုပ်ရှားနေသော မင်းသမီးလေး ကျန်းနင်ကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမက တကယ်ကို လှပလွန်းလှသည်။ သူမသည် ဖြူစင်ပြီး အပြစ်အနာအဆာ ကင်းမဲ့လွန်းလှသဖြင့် လူသားအစစ်နှင့်ပင် မတူပေ။

ထို့နောက် အကြောင်းပြချက် တစ်စုံတစ်ရာကြောင့် ကျင်းမူကုန်း၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ် သွားခဲ့သည်။ “ကျုပ်... ကျုပ် နာမည်က ကျင်းမူကုန်းပါ။”

“ညီမ နာမည်က ကျန်းနင်ပါ။”

သူတို့နှစ်ဦးသည် တိတ်ဆိတ်သွားကြပြန်သည်။ ကျင်းမူကုန်းသည် ဦးနှောက်ကို အစွမ်းကုန် ညှစ်ထုတ်၍ စဉ်းစားလိုက်၏။ သူသည် ယောက်ျားတစ်ယောက် ဖြစ်သည့်အတွက် စတင် ဦးဆောင်ရမည်ဟု ခံစားလိုက်ရ၏။

“ကျွန်မ ရှင့်ကို သိတယ်။”

မင်းသမီးလေး ကျန်းနင်က ပြောလိုက်သည်။ “ရှင်နဲ့ ညီမရဲ့အစ်ကိုတို့ စာအုပ်တွေ အများကြီး အတူတူ ရေးခဲ့ကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကောင်းကင်ဘုံသို့ စစ်ပြိုင်ခြင်းရဲ့နောက်ပိုင်း စာအုပ်တွေ အကုန်လုံးကို ရှင် ရေးခဲ့တာ။”

ကျင်းမူကုန်းက မေးလိုက်၏။ “အရေးအသားကို ဘယ်လိုမြင်လဲ။”

မင်းသမီးလေး ကျန်းနင်က ဖြေလိုက်သည်။ “အစ်ကိုလောက်တော့ မကောင်းဘူးပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ အတော်လေး ကောင်းနေပါပြီ။ ဇာတ်လမ်းပုံစံသစ်မို့လို့ သိပ်ပြီး ရဲရင့်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ညီမကတော့ စာပေဆန်တဲ့ အရာတွေကို ပိုကြိုက်တယ်။ ရုပ်ရည်ချောမောတာနဲ့ စာပေက သီးခြားစီပါ။ ညီမက ဟန်ဆောင်ပြီး နက်နဲသယောင်၊ စိတ်ပျက် အားငယ်သယောင် ရေးထားတဲ့ စာတွေကို မုန်းတယ်။ အဲဒါက နက်နဲတာ မဟုတ်ဘူး။ စာဖတ်သူရဲ့ အတွင်းစိတ် ကြောက်ရွံ့မှုကို ဆွဲထုတ်လိုက်ရုံ သက်သက်ပဲ။”

“ဟုတ်တယ်။ ဟုတ်တယ်။ ဟုတ်တယ်။ ကျုပ်လည်း အဲဒီလိုပဲ ထင်တယ်။ တကယ်ကောင်းတဲ့ စာပေဆိုတာက သိပ်ပြီး ပုံမှန်ကျတဲ့၊ လက်တွေ့ဘဝနဲ့ နီးစပ်တဲ့ လေထုမျိုး ဖြစ်သင့်တာ။” ကျင်းမူကုန်းက ပြောဆိုလိုက်၏။

ရုတ်ခြည်းပင် သူတို့နှစ်ဦးသည် မည်သည့် အတားအဆီးမှ မရှိဘဲ ဆက်သွယ်ပြောဆိုနိုင်သွားကြပြီး ဆယ်နှစ်ကျော်ကြာ မတွေ့ဆုံဖြစ်သော မိတ်ဆွေများကဲ့သို့ ဖြစ်သွားကြသည်။ သူတို့သည် လေးနာရီမှ ခြောက်နာရီကြာသည်အထိ စကားစမြည် ပြောဆိုခဲ့ကြသည်။

“အင်း... အချိန်စေ့သွားပြီ။”

ကျင်းမူကုန်းက နှမြောတသစွာ ပြောလိုက်၏။ “ကျုပ် ပြန်မှ ဖြစ်မယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ခွင့်က နေ့ဝက်ပဲ ယူလာခဲ့လို့ပါ။”

မင်းသမီးလေး ကျန်းနင်က ပြောလိုက်သည်။ “နှမြောစရာကြီးနော်။ နောက်တစ်ခါအားရင် ညီမဆီ လာဖို့ မမေ့နဲ့နော်။”

ကျင်းမူကုန်းက ခေါင်းကို အတင်း ညိတ်ပြလိုက်၏။

မင်းသမီးလေး ကျန်းနင်က မေးလိုက်သည်။ “ဒါနဲ့... ရှင် နောက်ပိုင်းကျရင် စာမရေးတော့ဘူးလား။”

ကျင်းမူကုန်းက ဖြေလိုက်၏။ “ကျုပ်က အလုပ်များလွန်းတယ်။ နောက်ထပ် ဆယ်နှစ်၊ အနှစ်နှစ်ဆယ် လောက်အထိ စာရေးဖို့ အချိန်ရမှာ မဟုတ်ဘူး။”

မင်းသမီးလေး ကျန်းနင်က ပြောလိုက်သည်။ “ဒီလိုလုပ်ပါလား။ ရှင့်မှာ အကြံဉာဏ်တွေရှိရင် ညီမကို ပြောပြလေ။ ညီမ ရေးပေးမယ်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ညီမမှာက အချိန်တွေ အများကြီး ရှိနေတာပဲ။”

“ကောင်းပြီ။ ကောင်းပြီ။” ကျင်းမူကုန်းသည် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာစွာဖြင့် တုန့်ပြန်လိုက်၏။

အပိုင်း (၁၂၁၆)

နုရှောင့်မြို့ရှိ ရဲတိုက်ကြီးဆီသို့ ပြန်ရောက်လာပြီးနောက် ကျင်းမူကုန်းသည် အလုပ်များ၏ ဝဲဂယက်ထဲသို့ တဖန် ပြန်လည် ကျရောက်သွားခဲ့ရ၏။ ညစာစားချိန် ရောက်မှသာလျှင် သူသည် အနားယူရန် အချိန်အနည်းငယ် ရရှိခဲ့သည်။

မြို့စားကတော် စုဖေးဖေးက မေးမြန်းလိုက်၏။ “ဝတုတ်ရေ... တွေ့ဆုံပွဲက ဘယ်လိုလဲ။ သိပ်ကို အဆင်ပြေတယ်လို့ ကြားတယ်။ မင်းတို့က အရာရာကို ဆွေးနွေးဖြစ်ကြပြီး နာရီပေါင်းများစွာ စကားပြောဖြစ်ကြတယ်ဆို။ မင်းရဲ့ယောက်ဖက မေးဖို့ အားနာနေလို့။ သူက မင်းကို အဲဒီကောင်မလေးနဲ့ လက်ထပ်စေချင်နေတာ။”

ကျင်းမူကုန်းသည် ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ပြီးနောက် ပြောဆိုလိုက်သည်။ “နင်လေးက သိပ်ကို ပြည့်စုံလွန်းပါတယ်။ သူက လောကရဲ့ ညစ်ညမ်းမှုတွေ လုံးဝ မရှိတဲ့၊ ဖြူစင်ပြီး အပြစ်အနာအဆာ ကင်းမဲ့တဲ့ လူတစ်ယောက်လိုပါပဲ။ သားရေးမယ့် စာအုပ်ထဲမှာတော့ သူက အပြည့်စုံဆုံး ဇာတ်လိုက်မင်းသမီး ဖြစ်လာပါလိမ့်မယ်။”

စုဖေးဖေး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ပြောဆိုလိုက်၏။ “လူလိုပြောစမ်းပါ။”

ကျင်းမူကုန်းက ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။ “သူက ပြည့်စုံလွန်းနေတယ်။ သူ့ရဲ့ ဖွံ့ဖြိုးမှု အားလုံးက အသက် ၁၆ နှစ် အရွယ်မှာ ရပ်တန့်သွားခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့် သူက ဉာဏ်ကောင်းပေမဲ့ စိတ်နှလုံးသား ကတော့ ကလေးလေး တစ်ယောက်လို ဖြစ်နေတုန်းပဲ။ သား အားတဲ့အချိန်ကျရင် သူ့ဆီသွားပြီး ကစားပေးပါ့မယ်။ သားတို့ အတူတူ စာအုပ်ရေးကြမယ်။ ဒါပေမဲ့ သား သူ့ကို လက်မထပ်နိုင်ဘူး။”

စုဖေးဖေးက ကျယ်လောင်စွာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်၏။ “ဘာလို့လဲ။ မင်းရဲ့ယောက်ဖက မင်းကို လက်ထပ်စေချင်နေတာ။ သူက မင်းကို သိပ်ချစ်ရှာတာ။ ဒီနှစ်တွေ အကုန်လုံးမှာ မင်းကို စေ့စပ်ကြောင်းလမ်းမှု မလုပ်ခဲ့တာက နင်အာလေးနဲ့ လက်ထပ်ပေးချင်လို့လေ။ နင်အာလေးက ကောင်းမွန်လွန်းပါတယ်။ မင်းတို့နှစ်ယောက် လက်ထပ်ပြီးရင် မပျော်ရွှင်နိုင်စရာမရှိဘူး။”

ကျင်းမူကုန်းက ပြောဆိုလိုက်သည်။ “အဲဒီလို မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ သား သူ့ကို လက်မထပ်နိုင်ဘူး။ အကယ်၍ အမေတို့က သားတို့ကို လက်ထပ်စေချင်ရင် သူက သဘောတူမှာပါ။ သူ စိတ်မပျော်မရွှင် ဖြစ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူ့စိတ်ထဲမှာ သူက လွတ်လွတ်လပ်လပ် နေချင်တဲ့သူပါ။ သား... သားက သူ့ရဲ့ လှပတဲ့ စိတ်နှလုံးသားလေးကို မဖျက်ဆီးရက်ဘူး။”

စုဖေးဖေး၏ မျက်လုံးများ နီရဲလာပြီး ငိုကြွေးလျက် ပြောဆို၏။ “ဒါဆို မင်းက တစ်သက်လုံး လက်မထပ်တော့ဘူးလား။ ကျင်းမိသားစု မျိုးဆက်ပြတ်သွားအောင် လုပ်တော့မလို့လား။”

ကျင်းမူကုန်းက နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။ “မေမေ... စိတ်မပူပါနဲ့။ ကျုပ် လက်ထပ်ပါ့မယ်။ မေမေနဲ့ ဖေဖေတို့ စီစဉ်တာကို နာခံပါ့မယ်။ ကျုပ်အတွက် ချမ်းသာတဲ့ မိသားစုက သမီးပျိုတစ်ယောက်လောက် ရှာပေးပါ။ မှတ်ထားနော်။ သူက လှပရမယ်။ ခန္ဓာကိုယ် အချိုးအစား ပြေပြစ်ရမယ်။ သိပ်ပြီး နူးညံ့သိမ်မွေ့လို့ မဖြစ်ဘူး။ ဉာဏ်များပြီး စွာကျယ်ကျယ် ဖြစ်နေရင် အကောင်းဆုံးပဲ။ ပြီးတော့ လိုအပ်ရင် ကျုပ်ကို ရိုက်နှက်မယ့် မိန်းကလေးမျိုး ဖြစ်ရမယ်။ ပြီးတော့ သဘောထားကြီးရင် ပိုကောင်းတာပေါ့။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သားက ကျူးနင်ကို ကိုယ်လုပ်တော်အဖြစ် ယူကောင်းယူရနိုင်လို့လေ။”

“ဟမ်...” စုဖေးဖေး လုံးဝ ကြောင်အသွားခဲ့ရသည်။ သူမ၏ သားဖြစ်သူကို ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့မြင်လိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။

‘မင်းအဖေက ရိုးသားတယ်။ မင်းက မင်းအဖေထက် ပိုပြီး ရိုးသားမဲ့ ပုံပေါက်တယ်။ ဘာလို့ အခု လူယုတ်မာတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေတာလဲ။ မင်း... မင်းရဲ့ ယောက်ဖဆီက သင်လိုက်တာလား။ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ ယောက်ဖက ချောမောခန့်ညားတယ်လေ။’

ကျင်းမူကုန်းက ပြောလိုက်သည်။ “အမေ... ဘာလို့ ကျုပ်ကို အဲဒီလို ကြည့်နေတာလဲ။ ကျုပ်ရဲ့ ပင်ကိုယ်ဗီဇ အမှန်ကို အခုမှ သတိထားမိပြီး ကျုပ် ဘာလိုချင်လဲ ဆိုတာကို ပထမဆုံးအကြိမ် သိရှိလိုက်ရလို့ မဟုတ်လား။ မြန်မြန် စီစဉ်ပေးပါ။ တစ်လအတွင်း တွေ့ဆုံပွဲတွေ လုပ်ပြီး အိမ်ထောင်ပြုနိုင်ရင် အကောင်းဆုံးပါပဲ။

ဒါပေမဲ့ တစ်ခုတော့ ရှိတယ်။ နောက်ပိုင်းကျရင် ရှောင်နင်က ကျုပ်ရဲ့ ညီမလေး ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။ သားက နှစ်ရက် သုံးရက်ခြား တစ်ခါလောက် သူ့ဆီသွားလည်ပြီး သန်းခေါင်ယံလောက်အထိ စာပေအကြောင်း ဆွေးနွေး ဖြစ်လိမ့်မယ်။ အဲဒီကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ကျုပ်ရဲ့ ဇနီးသည်က သဝန်တိုလို့ မရဘူး။ ဟင့်အင်း... သဝန်တိုလို့ ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်မှု မရှိဘဲ ရစ်နေလို့တော့ မရဘူး။”

အမေ... အမေ ဘာလုပ်မလို့လဲ။” မိခင်ဖြစ်သူ သစ်သားတုတ်ကို လှမ်းယူလိုက်သည်အား မြင်ချိန်မှာတော့ ကျင်းမူကုန်း မေးမြန်းလိုက်သည်။

“မင်းကို ရိုက်မလို့လေ။” စုဖေးဖေးက ပြောဆိုလိုက်သည်။ ထို့နောက် စကားတစ်ခွန်းမှ မဆိုတော့ဘဲ သူမသည် ကျင်းမူကုန်းအား စတင် ရိုက်နှက်တော့၏။

ကျင်းမူကုန်းက အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “ဘာလို့လဲ။ ဘာလို့ သားကို ရိုက်တာလဲ။”

စုဖေးဖေးက ပြန်ပြောလိုက်၏။ “တစ်ညတည်းနဲ့ ရင့်ကျက်သွားတဲ့ မင်း အပြစ်ပဲ။ ငါက ဘာမှ ပြင်ဆင်မထားရသေးဘူး။ မင်းက ဝတုတ်တုတ် နဲ့ ငထူငအ ပုံစံမျိုးနဲ့ ချစ်ဖို့ကောင်းတာ မဟုတ်လား။ အခု ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ထက်မြက်တဲ့ ပုံစံ ဖြစ်သွားရတာလဲ။”

ထို့နောက် စုဖေးဖေးသည် ထပ်မံ ရိုက်နှက်လိုက်ပြန်သည်။

ကျင်းမူကုန်းမှာမူ ပြောစရာစကား မရှိတော့ပေ။

...

“အစ်ကိုကြီး...”

ရှမ့်လန်သည် နောက်ဆုံး၌ ယွမ်မင်ကျယ်ကို တဖန် ပြန်လည် တွေ့မြင်လိုက်ရ၏။ သူသည် အနှစ် ၂၀ ကျော်မျှ ပိုမို အိုမင်းသွားပုံ ရသည်။ သူ၏ ဆံပင် ထက်ဝက်ခန့်မှာ ဖြူဖွေးနေပြီး ဘီးတပ်ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေရသည်။ သူ၏ ခြေထောက်နှစ်ဖက်လုံး ကျိုးပဲ့နေခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

သို့သော်ငြား သူ၏ ရင်ထဲတွင်မူ ကြည်နူးဖွယ် ကောင်းပြီး တင့်တယ်သော စိတ်နေသဘောထား ရှိနေဆဲပင်။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် လှောင်ပြောင်သရော်လိုသော အပြုံးတစ်ခု အမြဲတစေ ရှိနေတတ်သည်။ သူ့နောက်တွင် အမျိုးသမီးတစ်ဦး က ဘီးတပ်ကုလားထိုင်ကို တွန်းပေးနေပြီး သူမ၏ ဘေးတွင် ဆယ်နှစ်အရွယ် ကလေး တစ်ယောက် ရပ်နေသည်။ ထိုအမျိုးသမီးမှာ အလွန် လှပ၏။ သူမ၏ အလှအပမှာ စိတ်ကူးယဉ်၍ပင် မရနိုင်လောက်အောင်ပင်။

“ညီလေး... ဒါက... ဒါက မင်းရဲ့မရီး စုမေ့ ပါ။” ယွမ်မင်ကျယ်က အနေခက်စွာဖြင့် မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။

ရှမ့်လန် အံ့အားသင့်သွားပြီး မေးလိုက်၏။ “ဒါ... ဒါက စုမေ့လား။”

ဤနှစ်ယောက်၏ အတိတ်ဇာတ်ကြောင်းမှာ အလွန်တရာ ကိုးရိုးကားရား နိုင်လှပေသည်။ စုမေ့သည် ရန်မြို့တော်ရှိ နယ်စားတစ်ပါး၏ သမီး ဖြစ်၏။ သူမသည် ကျင်းနိုင်ငံရှိ မြို့စားတစ်ပါး၏ သားနှင့် စေ့စပ်ထားပြီး ဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ယွမ်မင်ကျယ်က မတော်တဆ သူမနှင့် ငြိစွန်းမိသွားပြီး သူတို့နှစ်ဦး လက်ထပ်ဖြစ်သွားကြခြင်း ဖြစ်သည်။

အမှန်စင်စစ် ယွမ်မင်ကျယ် အနေဖြင့် တစ်ညတာ ပျော်ပါးမှုဟုသာ သဘောထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ သို့သော်ငြား ထိုအမျိုးသမီး အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ ချက်ချင်းပဲ စေ့စပ်ကြောင်းလမ်းမှုကို ဖျက်သိမ်းလိုက်သည်။ သူမနှင့် ယွမ်မင်ကျယ်တို့သည် အတူတူ နေထိုင်ရန် ကတိပြုထားပြီး ဖြစ်ကြောင်း၊ အရာအားလုံး လွန်လွန်ကျွံကျွံ ဖြစ်ခဲ့ပြီး သူမသည် အပျိုစင် မဟုတ်တော့ကြောင်း ပြောဆိုခဲ့၏။

ချက်ချင်းပဲ စုမိသားစု၏ ဂုဏ်သိက္ခာ ကျဆင်းသွားခဲ့ရသည်။ ကျင်းနိုင်ငံမှ မြို့စားသည်လည်း အလွန် ဒေါသထွက်သွားပြီး ရန်မြို့တော်သို့ တိုင်စာ ပေးပို့ခဲ့၏။ စုမေ့၏ မိသားစုသည် ဦးစွာ ယွမ်မင်ကျယ်ကို တိုင်ကြားခဲ့သည်။ ထို့နောက် ယွမ်မင်ကျယ်၏ မိသားစုကို သွားရောက် ဖျက်ဆီးရန် လူများ စေလွှတ်ခဲ့သည်။

ဤ စုမေ့ ဆိုသူမှာလည်း အလွန် စွာကျယ်ကျယ်နိုင်လှသူ ဖြစ်၏။ သူမသည် ယွမ်မင်ကျယ်၏ အိမ်သို့ တိုက်ရိုက် ပြောင်းရွှေ့ နေထိုင်ခဲ့သည်။ ဆန်က ကျက်နေပြီ ဖြစ်သည့်အတွက် သူလိုချင်သည်ဖြစ်စေ၊ မလိုချင်သည်ဖြစ်စေ လက်ထပ်ရမည် ဟူသော ပုံစံဖြင့် ပြုမူခဲ့၏။

နောက်ဆုံးတွင် လူရှုပ်လူပွေ ယွမ်မင်ကျယ်သည် ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်သွားခဲ့ပြီး အင်ပါယာ သံတမန်အဖြစ် ထျန်းရွဲ့မြို့သို့ ပြောင်းရွှေ့သွားခဲ့သည်။ စုမေ့သည် ယွမ်မင်ကျယ်၏ နေအိမ်ကို ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့သည်။ သူမသည် အိမ်ကို မီးရှို့ပစ်ခဲ့ပြီး ယွမ်မင်ကျယ်၏ မိသားစုဝင်များကို ရိုက်နှက်ခဲ့သေးသည်။

ထို့နောက် သူမသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ အကယ်၍ ယွမ်မင်ကျယ်ကို ထပ်တွေ့ပါက ပြည်သူများ ဘေးအန္တရာယ် ကင်းရှင်းစေရန် ခြေထောက်ကို ရိုက်ချိုးပြီး သင်းကွပ်ပစ်မည်ဟု ကြုံးဝါးခဲ့၏။

ထို့နောက် စုမေ့သည် လူတိုင်း၏ မြင်ကွင်းမှ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့၏။ သို့သော်ငြား သူမသည် စုမိသားစုမှ ထွက်ခွာလာချိန်တွင် ကိုယ်ဝန် ပါလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူမသည် တစ်ဦးတည်း ရုန်းကန်၍ သားကို မွေးဖွားခဲ့သည်။ ယွမ်မင်ကျယ် အဖမ်းခံရပြီး ထောင်ကျသွားချိန်တွင် သူမတစ်ယောက်တည်းသာ သူ့ကို လာရောက် တွေ့ဆုံရဲခဲ့ သည်။

“အစ်ကိုကြီး... ခင်ဗျားရဲ့ ခြေထောက်ကို ခင်ဗျားမိန်းမ ရိုက်ချိုးလိုက်တာလား။” ရှမ့်လန်က သတိထားပြီး မေးမြန်းလိုက်၏။

ယွမ်မင်ကျယ်က အနေခက်စွာဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “မဟုတ်ပါဘူး။ အဲလိုတော့လည်း မဟုတ်ပါဘူး။”

စုမေ့က ဝင်ပြောလိုက်၏။ “ကျွန်မ ရိုက်ချိုးချင်တဲ့အချိန်တုန်းက သိပ်နောက်ကျသွားပြီ။ သူ့ခြေထောက်ကို တော်ဝင်ရန်အင်ပါယာက ရိုက်ချိုးပြီးသွားပြီ။ အရှင်... ကျွန်မ လျှောက်တင်ပါရစေ။ ဒါတွေအားလုံးက သူ့ရဲ့ ဝဋ်ကြွေးတွေပါပဲ။ အတိတ်တုန်းက သူက မိန်းကလေးတွေ အများကြီးကို ဒုက္ခပေးခဲ့တာလေ။ အခု သူ ဘီးတပ်ကုလားထိုင်ပေါ်မှာ ဒုက္ခိတ ဖြစ်နေတော့မှ လိမ္မာသွားတော့တယ်။”

ဤအမျိုးသမီးကား တကယ်ကို စကားတတ်လှပေသည်။ သို့သော်ငြား ယွမ်မင်ကျယ်ကို ကြည့်သော သူမ၏ အကြည့်များထဲတွင် အတိုင်းအဆမဲ့သော ချစ်ခြင်းမေတ္တာများ ပြည့်နှက်နေသည်။

ရှမ့်လန်က ပြောဆိုလိုက်၏။ “အစ်ကိုကြီး... ခင်ဗျားက အရာရှိ လုပ်ဖို့ မသင့်တော်ဘူးလို့ ကျုပ် ထင်တယ်။ ခင်ဗျားက စာတွေ အများကြီး ဖတ်ဖူးတယ်။ လက်ရေးလည်း လှတယ်။ ပြီးတော့ စောင်းတီးလည်း ကောင်းတယ်။ ပန်းချီလည်း ဆွဲတတ်တယ်။ နောက်ဆိုရင် ဒီလေ့ကျိုးကျွန်းစံအိမ်မှာ ကလေးတွေကို စောင်းတီးနည်း၊ ပန်းချီဆွဲနည်း သင်ပေးလိုက်ပါလား။”

ယွမ်မင်ကျယ်က ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ကောင်းပါပြီ။ ကောင်းပါပြီ။”

ထို့နောက် သူသည် စကားပြောရန် တုံ့ဆိုင်းနေ၏။

ရှမ့်လန်က ပြောလိုက်သည်။ “အစ်ကိုကြီး... ကျုပ်မှာ အဲဒါ တကယ် မရှိဘူး။”

စုမေ့က နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်၏။ “ရှင်တို့နှစ်ယောက် ဘာတွေ ပြောနေကြတာလဲ။ ဘာလို့ ကျွန်မ နားမလည်ရတာလဲ။”

သဘာဝကျစွာပင် သူမသည် ဤလူရှုပ်လူပွေ နှစ်ယောက်၏ အကြည့်များကို နားလည်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ ယွမ်မင်ကျယ် မေးမြန်းနေသည်မှာ နုမြို့တော်တွင် ပြည့်တန်ဆာရုံ ရှိ၊ မရှိ ဟူသော အချက်ပင် ဖြစ်သည်။ ရှမ့်လန်ကလည်း အလွန် အားနာစွာဖြင့် နုမြို့တော်တွင် ပြည့်တန်ဆာရုံ မရှိကြောင်း ပြောဆိုလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူတို့နှစ်ဦး ယခုမှ ပြန်လည် ဆုံတွေ့ကြသော်လည်း ရင်ဘတ်ချင်း အပ်ထားနိုင်သော မိတ်ဆွေများ ဖြစ်နေကြဆဲပင်။

ရှမ့်လန် တောင်းပန်စကား မဆိုခဲ့သလို ယွမ်မင်ကျယ်ကလည်း ဦးတိုက်ကာ “အရှင် သက်တော်ရာကျော် ရှည်ပါစေ။” စသည့် စကားမျိုးကို ပြောဆိုခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

ထိုအချိန်၌ ဟီလာသည် အပြင်ဘက်မှ အလျင်စလို ဝင်ရောက်လာခဲ့၏။ “မောင်လေး... စာတစ်စောင် ရောက်နေတယ်။ ခယ်မလေးဆီကပါ။”

ရှမ့်လန် ကြောင်အသွားခဲ့ရသည်။ ထို့နောက် သူသည် လျှပ်တစ်ပြက် ပြေးသွားကာ စာကို လှမ်းယူပြီး ဖွင့်ဖောက်လိုက်၏။ ၎င်းသည် ချစ်ရသူ မူလန်၏ လက်ရေး အစစ်အမှန် ဖြစ်ပြီး ပထမဆုံး စာကြောင်း မှာပဲ အလွန် အရေးတကြီး ဖြစ်နေကြောင်း ဖော်ပြနေသည်။ “ယောက်ျား... မြန်မြန် လာခဲ့ပါ။ မြန်မြန် လာခဲ့ပါ။ အရေးကြီးတယ်။ အရေးကြီးတယ်။”

...

မူလန်၏ လျှို့ဝှက်ပေးစာမှ ပထမဆုံး စာကြောင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရှမ့်လန်၏ တစ်ကိုယ်လုံး ရုတ်တရက် တုန်ယင်သွားခဲ့ရသည်။ ထို့နောက် သူ၏ စိတ်အာရုံတစ်ခုလုံးတွင် မူလန်၏ ပုံရိပ်များဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့ရ၏။ ထို့အပြင် သူ၏နားထဲတွင် မူလန်၏ အသံများ ကြားယောင်လာရပြီး ဤစာရွက်၌ အသံပါနေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် အလွန်တရာ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သော ခံစားချက်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ မွေးညင်းများပင် ထောင်ထလာခဲ့ရသည်။ ချစ်ရသူ မူလန်နှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်စွာ နေထိုင်ခဲ့ရသော ခံစားချက်ဟောင်းများ သူ၏ နှလုံးသားထဲသို့ ပြန်လည် ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

နှစ်ပေါင်း မည်မျှ ကြာညောင်းခဲ့ပြီနည်း။ ခုနစ်နှစ်ခန့် ရှိပြီဖြစ်သည်။ ရှမ့်လန်၊ မူလန် နှင့် သားလေး ရှမ့်ယီ တို့ ကွဲကွာခဲ့ကြသည်မှာ ခုနစ်နှစ် တင်းတင်း ရှိခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ လွန်ခဲ့သော ကာလများအတွင်း ရှမ့်လန်သာမက သူ၏ ယောက္ခမများပင်လျှင် မူလန်နှင့် ရှမ့်ယီ၏ အမည်ကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုရဲခြင်း မရှိခဲ့ကြပေ။

သူတို့ မိစ္ဆာတြိဂံနယ်မြေမှ ထွက်ခွာလာစဉ်က ထားရစ်ခဲ့သော စာထဲတွင် ဘိုးဘေးလော်က မူလန်နှင့် ရှမ့်ယီကို ခေါ်ဆောင်သွားကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ရေးသားထားခဲ့သော်လည်း ရှမ့်လန်၏ စိတ်ထဲတွင် နင်ဟန်သည်လည်း မိစ္ဆာတြိဂံနယ်မြေသို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်ဟု တွေးတောနေမိသည်။ အကယ်၍ မူလန်နှင့် ရှမ့်ယီကို ဘိုးဘေးလော်က ခေါ်ဆောင်သွားခြင်း မဟုတ်ဘဲ နင်ဟန်က ခေါ်ဆောင်သွားခြင်း ဖြစ်နေလျှင် မည်သို့ လုပ်မည်နည်း။

သဘာဝကျစွာပင် ထိုဖြစ်နိုင်ခြေမှာ မရှိသလောက်ပင်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် နင်ဟန်သည် ပြန်လည် ပေါ်ထွက်လာပြီး ရှမ့်လန်နှင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့ကာ နဂါးနောင်တ ပေါက်ကွဲမှုအတွင်း ခြေရာလက်ရာမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သောကြောင့်ပင်။

သို့သော်ငြား ရှမ့်လန်သည် သူ၏ စိတ်ကူးများကို ဟိုဟိုသည်သည် လွင့်ပျံ့နေခြင်းမှ တားဆီး၍ မရနိုင်ခဲ့ပေ။ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ဤကဲ့သို့သော စိတ်ကူးယဉ်မှုများက ပိုမို ပြင်းထန်လာခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူသည် ဤကိစ္စကို လုံးဝ မတွေးရဲတော့သည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိခဲ့ရသည်။

ယခုအခါ နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏ သတင်းအစအနကို သိရှိလိုက်ရပြီး သူမ၏ လက်ရေးကို မြင်တွေ့ လိုက်ရသောအခါ ရှမ့်လန်သည် မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ မျက်ရည်များ ဖြိုင်ဖြိုင်ကျလာခဲ့ရပြီး နှလုံးသားတစ်ခုလုံး တုန်ယင်သွားခဲ့ရ၏။

သူသည် သူမ ရေးသားထားသော စာလုံးတစ်လုံးချင်းစီကို လောဘတကြီး ကြည့်ရှုလိုက်မိ၏။ အချိန်အတော် ကြာမှသာ သူ၏ မျက်လုံးများသည် ဒုတိယ စာကြောင်းဆီသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ “ကျွန်မတို့ နဂါးရဲ့ တည်နေရာကို တွေ့ရှိထားပါပြီ။”

ဤသည်မှာ မူလန်၏ လျှို့ဝှက်စာမှ ဒုတိယ စာကြောင်း ဖြစ်ပြီး ရှမ့်လန်ကို တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့သည်။ မှန်ပေသည်။ မူလန်က နဂါး ဟူသော စကားလုံးအတွက် ပင်ယင်းစာလုံးကို တိုက်ရိုက် အသုံးပြုခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤနည်းအားဖြင့် မည်သူမျှ နားလည်နိုင်မည် မဟုတ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဤလောကတွင် အင်္ဂလိပ်စာပင် မရှိပေ၊ ပင်ယင်းဆိုလျှင် ဆိုဖွယ်ရာ မရှိတော့ပေ။

ဒုတိယ စာကြောင်းကို မြင်လိုက်ရချိန်မှာတော့ ချစ်ရသူ မူလန် ဤနှစ်များတစ်လျှောက်လုံး ဘာလုပ်နေ ခဲ့သနည်း ဆိုသည်ကို ရှမ့်လန် နားလည်လိုက်သည်။ သူသည် ဘိုးဘေးလော်ကို အပြစ်တင် ညည်းညူနေမိခဲ့ဖူး၏။ မူလန်ကို ခေါ်ဆောင်သွားလျှင်ပင် မကြာခင် ပြန်လာသင့်သည် မဟုတ်ပါလား။ မူလန်နှင့် ရှမ့်ယီကို ကိုယ်ခံပညာ သင်ကြားပေးနေလျှင်ပင် အိမ်ပြန်ရန် အချိန်ပေးသင့်သည် မဟုတ်ပါလား။

အမှန်စင်စစ် ဘိုးဘေးလော်သည် တစ်ချိန်က ချောင်ယောင်းအာ၏ ဆရာ ဖြစ်ခဲ့ဖူးပြီး သူမသည်လည်း အမြဲတစေ ဤအတိုင်းသာ ဖြစ်ခဲ့၏။ သူမသည် ရှေးဟောင်း အပျက်အစီးများကို ရှာဖွေရန် လောကအနှံ့ အမြဲ လှည့်လည်သွားလာနေတတ်ပြီး သူမ ဘယ်ရောက်နေသည်ကို မည်သူမှ မသိရှိနိုင်ပေ။

ယခုအခါ အရာအားလုံး ရှင်းလင်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူမသည် ထိုနဂါးကို လိုက်ရှာနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ အင်ပါယာ ကျန်းလီက ရှမ့်လန်အတွက် ထားရစ်ခဲ့သော နဂါးကို ရှာဖွေနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ သဘာဝကျစွာပင် ဘိုးဘေးလော် ဖြစ်စေ၊ မူလန် ဖြစ်စေ၊ ရှမ့်လန်က အင်ပါယာကျန်းလီ၏ သေတမ်းစာကို ရရှိထားကြောင်း သိရှိကြမည် မဟုတ်ပေ။ သူတို့၏ အသိဉာဏ်ထဲတွင် ရှမ့်လန်သည် နဂါးများ တည်ရှိမှုကို လုံးဝ မသိရှိသေးဟု ယူဆထားကောင်း ယူဆထားပေလိမ့်မည်။

ရှမ့်လန်သည် ရှေးဟောင်း ကျန်းကလန်၏ ဂူသင်္ချိုင်းထဲသို့ သေချာပေါက် ဝင်ရောက်နိုင်မည်ဟု မည်သူက အာမခံနိုင်မည်နည်း။ အင်ပါယာ ကျန်းလီ၏ သေတမ်းစာထဲတွင် လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း ၃၀ ကျော်က နဂါးဥကို ရရှိခဲ့ပြီး အကောင်ပေါက်အောင် လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ရေးသားထားသည်။

သို့သော်ငြား နဂါးတစ်ကောင်သည် အကောင်ပေါက်လာချိန်တွင် အလွန် အားနည်းပြီး ကြီးထွားရန် အချိန်လိုအပ်ပေသည်။ ကျန်းလီတွင် အချိန်မရှိခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် သူ၏ အရိပ်နောက်လိုက် ဖြစ်သော ကွေ့ဝူ ကို နဂါးအား ယူဆောင်ကာ အနောက်လောကသို့ သွားရောက်စေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော်ငြား ထိုနဂါးက မည်သည့်နေရာတွင် ရှိနေသနည်း။ အင်ပါယာ ကျန်းလီ ကိုယ်တိုင်လည်း မသိရှိပေ။ သို့သော်ငြား သူ၏ သေတမ်းစာအရ ကွေ့ဝူသည် အနောက်လောက၏ မီးလျှံမြို့တော်တွင် ရှိနေကြောင်း သိရ၏။

ယခုအခါ ဘိုးဘေးလော်နှင့် မူလန်တို့က နဂါး၏ တည်နေရာကို အမှန်တကယ် ရှာတွေ့ခဲ့ သည်လား။

တတိယ စာကြောင်းမှာမူ... “ချစ်တယ်။ ချစ်တယ်။ ရှင့်ကို ချစ်တဲ့ မူလန်။”

ဤသည်မှာ အရေးကြီးသော ကိစ္စဖြစ်၍ သုံးခါ ပြောရခြင်းလား။ ယခင်က နှစ်ခါ ပြောခဲ့ဖူးသော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်တွင် မူ သုံးခါ ပြောဆိုထားသည်။