ရွှမ်ယွဲ့မြို့တော်သို့ ဦးတည်ခြင်း ၂

နတ်ဆိုးသက်တမ်းများကို ရှာဖွေရသည်မှာ တကယ်တော့ မခက်ခဲလှပေ။ အချိန်အနည်းငယ် ပေးနိုင်ပြီး နတ်ဆိုးအသေးစားများကို သတ်ဖြတ်ကာ တဖြည်းဖြည်း စုဆောင်းမည်ဆိုပါက လုံလောက်အောင် ရရှိနိုင်ပါသည်။

သို့သော် နတ်ဆိုးကျောက်တိုင် ကမူ ထိုသို့မဟုတ်ပေ။

သူ၏ ကောင်းကင်ဘုံနန်းတော်ကို ဆက်လက် တည်ဆောက်ရန်အတွက် အနည်းဆုံး မိုးပြာရေကြံ အဆင့်ရှိသော နတ်ဆိုးများကို ပစ်မှတ်ထားရန် လိုအပ်ပါသည်။

နတ်ဆိုးများသည် ဘာမှမရှိဘဲနှင့် ဤမျှအထိ ကြီးထွားလာနိုင်စရာ အကြောင်းမရှိပေ။

ဟင်းလင်းပြင်လျှောက်လှမ်းခြင်း အဆင့် ၉ ကို ထောက်ပံ့ပေးမည့် အခြေခံအုတ်မြစ် မရှိဘဲနှင့် မည်သို့ ဖြစ်နိုင်ပါမည်နည်း။ ထိုအဆင့်ရှိသူတိုင်းတွင် အင်အားကြီးသော နောက်ခံများ ရှိစမြဲဖြစ်ပြီး နန်ဟုန်နယ်မြေတွင်လည်း ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အင်အားစုများအဖြစ် သတ်မှတ်ခံရသူများ ဖြစ်သည်။

သူတို့တွင် မည်မျှရှုပ်ထွေးသော ဆက်နွယ်မှုများ ရှိနေမည်ကို မည်သူမှ မသိနိုင်ပေ။

ယခုအခါ ရှန်းယီတွင် မဟာမိတ်ဂိုဏ်း၏ အကာအကွယ် မရှိတော့ပေ။

မဆင်မခြင်ပြုမူပြီး တိုက်ခိုက်မည်ဆိုပါက၊ အသက်ရှင်လျက် ပြန်ထွက်လာနိုင်ပါ့မလား ဆိုသည်မှာပင် မေးခွန်းထုတ်စရာ ဖြစ်နေ၏။

ယန်ရှန်းချင်း အပေါ် မျှော်လင့်ချက် ထားရန်မှာလည်း အကယ်၍ သူသာ ဤကုန်းမြေနှင့် ရေပြင်ကို အတားအဆီးမဲ့ ဖြတ်သန်းနိုင်လောက်အောင် ခွန်အားရှိခဲ့မည်ဆိုပါက သူ၏ ကိုယ်ပိုင် အစီအရင်ကြီးကိုပင် ဆုံးရှုံးခဲ့လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

သေချာပေါက်...

ခွန်အားကို မြှင့်တင်ခြင်းအပြင်၊ ကျန်ရှိနေသော ထိပ်တန်း လက်အောက်ခံအင်အားစု သုံးခုကိုလည်း အာရုံစိုက်ရန် လိုအပ်ပါသည်။

ရှန်းယီအနေဖြင့် သူတို့၏ အကူအညီကို မလိုအပ်ပေ။ သို့သော် သူတို့သည် နဂါးနန်းတော်၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်သို့ ရောက်သွားသည်ကိုမူ မျက်စိမှိတ် ကြည့်မနေနိုင်ပါဘူး။

အကြောင်းပြချက်မှာ အလွန်ရိုးရှင်းပါသည်။

ဤအင်အားစုကြီး လေးခုမှာ နန်ယန်ဂိုဏ်းကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ရန် တည်ရှိနေခြင်း ဖြစ်ပေ၏။

သူတို့၏ နန်ယန်ဂိုဏ်းအပေါ် နားလည်မှုမှာ ဂိုဏ်းချုပ်ဖြစ်သော သူ့ထက်ပင် ပိုမိုနက်ရှိုင်းကောင်း နက်ရှိုင်းနိုင်ပါသည်။

အကယ်၍ သူတို့သာ နဂါးနန်းတော်ထံ တိတ်တဆိတ်အညံ့ခံလိုက်မည်ဆိုပါက... ရေနေမျိုးနွယ်စစ်သည်များ နန်ယန်ဂိုဏ်း မြေပေါ်သို့ ခြေချလာသည့်တိုင် သူ ဘာမှသိရှိလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

ယခုက သူတို့ကို ဆက်သွယ်ရမည့် အချိန်မဟုတ်သေးပေ။

ရှန်းယီအနေဖြင့် အနည်းဆုံးတော့ ကျန်ရှိနေသော အင်အားစု သုံးခု၏ အခြေအနေကို သိထားရန် လိုအပ်ပေ၏။

အကယ်၍ သူတို့ တကယ်ပဲ နဂါးနန်းတော်ထံ အညံ့ခံထားပြီးသား ဖြစ်နေပါက ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားခြင်းက အကောင်းဆုံးပင် ဖြစ်လိမ့်မည်။

နန်ဟုန်နယ်မြေ၏ ရေပြင်နှင့် ကုန်းမြေရှိ ထိပ်တန်း မသေမျိုးဂိုဏ်းများမှအပ အခြားသော အင်အားစုအားလုံးမှာ အင်အားကို အစွန်းကုန်စုစည်းထားကြပြီး သူတို့၏ တည်ရှိမှုကို တတ်နိုင်သမျှ လျှော့ချထားကြသည်။

သို့သော် ရွှမ်ယွဲ့မြို့တော် မှာမူ ထူးခြားချက်တစ်ခု ဖြစ်သည်။

၎င်းမှာ နန်ဟုန် သားတော်ခုနစ်ပါး၏ အကာအကွယ်ကို ရယူထားရုံသာမက၊ ၎င်း၏ ကိုယ်ပိုင်ခွန်အားမှာလည်း ကြီးမားလှပြီး မြို့ပေါင်း သုံးရာနီးပါးကို ထိန်းချုပ်ထားကာ နိုင်ငံငယ်လေးတစ်ခုနှင့်ပင် တူနေ၏။

ယန်မိသားစုနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ယန်မိသားစုမှာ ခေါင်ဖျားသောရွာငယ်လေးမှ ဆင်းရဲသား တစ်ယောက်နှင့် တူနေသည်။

ဤမျှခန့်ညားထည်ဝါသော အရှိန်အဝါကြားတွင် မည်သည့် ရေနေမျိုးနွယ်ကမျှ ရွှမ်ယွဲ့မြို့တော်ကို ကျူးကျော်ရန် မဝံ့ရဲကြပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်း၏နောက်ကွယ်တွင် နန်ဟုန် သားတော်ခုနစ်ပါးထဲ၌ အကြမ်းတမ်းဆုံးဖြစ်သော ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်း ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဤအချိန်တွင်၊ မြို့ပေါင်း သုံးရာထဲမှ သာမန်မြို့ငယ်လေးတစ်မြို့၌လမ်းမများပေါ်တွင် ကုန်ပစ္စည်းမျိုးစုံဖြင့် စည်ကားနေပြီး လူသံများ ဆူညံနေကာ ကျင့်ကြံသူများနှင့် သာမန်လူများ ရောနှောသွားလာနေကြ၏။

အနက်ရောင်ဝတ်ရုံ ဝတ်ဆင်ထားသော လူငယ်လေးမှာ အေးအေးလူလူ လမ်းလျှောက်နေပြီး သူ၏ မျက်နှာသွင်ပြင်မှာ ခန့်ညားလှသည်။ သူ၏ အဝတ်အစားမှာရိုးရှင်းသော်လည်း နွေးထွေးပြီး ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော အရှိန်အဝါတစ်ခု ရှိနေပေ၏။

သူနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက သူ၏နောက်မှ လိုက်ပါလာသော ဝတ်ရုံနက်ခြုံထားသည့် လူမှာမူ အနည်းငယ် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ပြီး အေးစက်သော အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်နေသည်။

"သခင်... စိတ်ကြည်လင်နေပုံပဲနော်" ခယ်ရှစ်စန်းက သူ၏ အစ်ကိုဖြစ်သူက သူသေသွားပြီဟူသော သတင်းအမှားကို မရိပ်မိစေရန် အတော်လေး လမ်းကြောင်းလွှဲခဲ့ပြီးမှ စိတ်ချလက်ချ ပြန်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"မဆိုးပါဘူး။"

ရှန်းယီက လမ်းဘေးတစ်ဖက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

နန်ယန်ဂိုဏ်း၏ အတွင်းဆောင်ရှိ တိတ်ဆိတ်မှုထက် ဤကဲ့သို့ စည်ကားလှသော အငွေ့အသက်ကို ပို၍ ရင်းနှီးသည်ဟု သူ ခံစားမိသည်။

စိတ်ထဲတွင်လည်း မသက်မသာ ဖြစ်မှုတစ်ခု ရှိနေသည်။

မူလက ရှန်းယီသည် ရွှမ်ယွဲ့မြို့တော်ကို အရေးတကြီး မသတ်မှတ်ခဲ့ပေ။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူတို့သည် နန်ယန်ဂိုဏ်းထံ အညံ့ခံရန် မည်သည့်အခါမှ ရည်ရွယ်ချက် မရှိခဲ့သဖြင့် သူတို့လူဟု မသတ်မှတ်နိုင်ပေ။

အကယ်၍ သူသာ သွေးသင်္ကေတဖြင့် အလျင်အမြန် လာရောက်ပြီး ဤအင်အားစုကြီးဆီသို့ ဘေးဒုက္ခများသယ်ဆောင်လာခဲ့လျှင်ပင် စိတ်ထဲတွင် ဖိအား သိပ်ရှိလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ရှေ့မှ စည်ကားလှသော မြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ အတွေးများ ပြောင်းလဲသွား၏။ ဤကဲ့သို့သော မြို့မျိုး နတ်ဆိုးများကြောင့် ပျက်စီးသွားမည်ဆိုလျှင် တကယ့်ကို နှမြောစရာပင်။

မလာခင်က ရှန်းယီအနေဖြင့် ရွှမ်ယွဲ့မြို့တော်က ဤမျှအထိ ကြီးမားလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

"ကျွန်တော်တို့ ရွှမ်ယွဲ့မြို့တော်ဆီ တိုက်ရိုက်သွားကြမလား" ခယ်ရှစ်စန်းက မေးလိုက်သည်။

"ထားလိုက်ပါတော့။" ရှန်းယီက ခေါင်းခါလိုက်၏။

အကယ်၍ ယန်မိသားစုကဲ့သို့ အင်အားစုမျိုး ဖြစ်ပါက၊ အနည်းငယ် လေ့လာကြည့်ရုံဖြင့် သူတို့ ရေနေမျိုးနွယ်နှင့် ပူးပေါင်းနေသလား ဆိုသည်ကို သိနိုင်မည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် မြို့ပေါင်း သုံးရာလုံးကို လိုက်ကြည့်ရန်မှာ... ထိုအချိန်တွင် ခွန်အားမြှင့်တင်နေခြင်းက ပိုကောင်းပေမည်။

ရှန်းယီက လမ်းဘေးဆိုင်လေးတစ်ခုတွင် ရပ်ကာ မုန့်နှစ်ခုမှာလိုက်ပြီး ကျောက်မျက်တစ်လုံး ပေးချေလိုက်၏။ ထို့နောက် ခယ်ရှစ်စန်းနှင့်အတူ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်သည်။

"မသေမျိုးကြီး... ကျေးဇူးအထူးတင်ပါတယ်ခင်ဗျာ။"

ဈေးသည်မှာ အလွန် ဝမ်းသာသွား၏။ သို့သော် ဘိုင်ယွင်ခရိုင်က ဈေးသည်များကဲ့သို့တော့ မဟုတ်ပေ။ သေချာပေါက် သူသည် ကျင့်ကြံသူများ၏ လက်ဖွာမှုကို ကျင့်သားရနေပုံပေါ်သည်။

ဤကဲ့သို့သော အဖြစ်အပျက်များမှာ မဆန်းပေ။ ကျင့်ကြံသူများစွာသည် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်လာပြီးနောက်တွင် တစ်ခါတစ်ရံ ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်မစတင်မီက လူ့လောက၏ အရသာကို ပြန်လည် တမ်းတတတ်ကြ၏။

"သခင်... ကျွန်တော်က ကျောက်တိုင်လေ။" ခယ်ရှစ်စန်းက သူ့ကို သတိပေးလိုက်သည်။

"ငါက နှစ်ခုလုံး စားမှာ။" ရှန်းယီက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ဟ။ မုန့်နှစ်ခု ဝယ်မိခြင်းမှာ အကျင့်ပါနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

နှစ်ဦးသား မြို့ပြင်သို့ ဦးတည်လိုက်ကြ၏။

အတိအကျ ထိုအချိန်မှာပင်၊ အရက်ဆိုင်တစ်ခု၏ ဒုတိယထပ်သစ်သားလက်ရန်းမှာ ရုတ်တရက် ကျိုးပျက်သွားပြီး၊ အရက်မူးနေသော လူတစ်ယောက် အောက်သို့ ပြုတ်ကျလာကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် အကြိမ်အတော်ကြာ လိမ့်သွားသည်။

သို့သော် သူ၏ ပါးစပ်မှမူ မနားတမ်း ဆဲဆိုနေဆဲပင်။ "ငါ့ကို မောင်းထုတ်လည်း အပိုပဲ၊ ရွှမ်ယွဲ့မြို့တော်ဝန်က မသေမျိုးဂိုဏ်းရဲ့ ထောက်ပံ့မှုကို ယူထားပြီးတော့ သူ့သမီးကိုကျ ရေနေမျိုးနွယ်ဆီ မယားအဖြစ် ပေးစားချင်နေတာလား၊ အရှက်မရှိတဲ့ကောင် တကယ့်ကို အရှက်ခွဲတာပဲ"

ဤစကားများကို ပြောလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်၊ စောစောက စည်ကားနေသော လမ်းမကြီးမှာ ရုတ်တရက် သေလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။

လမ်းသွားလမ်းလာများသည် ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် ရှိသည်ဖြစ်စေ၊ မရှိသည်ဖြစ်စေ အားလုံးက ထိတ်လန့်သွားကြပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ ထိုနေရာမှ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားကြ၏။

အရက်မူးသမားမှာ ရုန်းကန်ပြီး ထရန် ကြိုးစားနေသည်။

သို့သော် သစ်သားလက်ရန်း ကျိုးပျက်သွားသော နေရာမှ မျက်နှာအေးစက်စက်နှင့် အုပ်ချုပ်ရေးမှူးတစ်ဦး ထွက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူက ဘေးရှိ အရက်အိုးကို ယူကာ အရက်မူးသမားထံသို့ ပစ်ပေါက်လိုက်၏။

"မင်းက လူကို ထပ်ရိုက်ဦးမလို့လား မင်း တကယ် ရိုက်ရဲတာလား" အရက်မူးသမားက သူ၏မျက်နှာကို ကာကွယ်ရန် လက်မောင်းဖြင့် အုပ်ရင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ထိုစဉ် အပေါ်ဘက်မှ ကွဲအက်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ကောင်းမွန်သော အရက်အိုးမှာ လေထဲတွင် ဖုန်မှုန့်များအဖြစ် ပြန့်ကျဲသွားတော့သည်။

သူ အံ့အားသင့်စွာ မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ၊ အပေါ်စီးမှ ကြည့်နေသော အရပ်ရှည်ရှည်ပုံရိပ်နှစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ခွင့်လွှတ်ပါ မသေမျိုးကြီးတို့။ သူက အရူးစကားတွေပြောပြီး မြို့တော်ဝန်နဲ့ မသေမျိုးဂိုဏ်းကို စော်ကားနေလို့ပါ..."

ထိုပုံရိပ်နှစ်ခုမှာ သာမန်လူများ မဟုတ်သည်ကို သိသာနေသဖြင့် အုပ်ချုပ်ရေးမှူးမှာ တုန်တုန်ရင်ရင်ဖြင့်အလျင်အမြန် တောင်းပန်ကာ အရက်ဆိုင်ထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားခဲ့၏။