ရွှမ်ယွဲ့မြို့တော်သို့ ဦးတည်ခြင်း ၃

“လမ်းလျှောက်ရင်း ပြောကြတာပေါ့။”

ရှန်းယီသည် ဤလူများ၏ ရန်ပွဲကြားထဲသို့ ဝင်ပါရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိပေ။ သူသည် အရက်မူးသမားပြောသွားသော ရေနေမျိုးနွယ်ဟူသည့် စကားရပ်ကိုသာ စိတ်ဝင်စားသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

“ခင်ဗျား ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ မသိဘူးလား ရေနေမျိုးနွယ်တွေက လက်ဆောင်တွေအပြည့်နဲ့ ရောက်လာပြီး ရွှမ်ယွဲ့မြို့တော်ဝန်ရဲ့ အထူးဧည့်သည်တော်တွေ ဖြစ်နေကြပြီဗျာ့” ဟု အရက်မူးသမားက ဆိုသည်။

သူသည် စကားအလွန်ပြောချင်နေသူဖြစ်ပြီး ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများက သူ့ကို နားထောင်ရန် မဝံ့ရဲကြသို့မဟုတ် နားမထောင်ချင်ကြပေ။ ထို့ကြောင့် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့စကားကို ထောက်ပေးလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် တစ်ဖက်လူမှာ ကျင့်ကြံသူလား၊ ဘာလား ဆိုသည်ကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ အားရပါးရ ရင်ဖွင့်တော့သည်။

သူက ကောင်းကင်ကို ဒေါသတကြီး လက်ညှိုးထိုးရင်း “ဒီမြို့ပေါင်း သုံးရာမှာ ဘယ်သူက မသိဘဲ နေမလဲ၊ ရွှမ်ယွဲ့မြို့တော်ရဲ့ သာယာဝပြောမှုက ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်းရဲ့ ပြုစုပျိုးထောင်မှုကြောင့်လေ။ သူတို့က ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်းက မသေမျိုးတွေရဲ့ ဓားချက်နဲ့ ခေါင်းပြတ်မှာကို မကြောက်ကြဘူးလား”

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ခယ်ရှစ်စန်း သည် ချက်ချင်းပင် အကြည့်လွှဲလိုက်၏။

ဤသည်မှာ မြို့တော်ဝန်ကို ဆဲဆိုနေခြင်းသာမက ဂိုဏ်းချုပ်ရှန်းကိုပါ တစ်ပါတည်း ထိခိုက်စေသည့် စကားမျိုး ဖြစ်နေသည်။

အကယ်၍ ရွှမ်ယွဲ့မြို့တော်သာ ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်း၏ ကာကွယ်မှုအောက်တွင် ရှိနေသေးပါက တောင်ပိုင်းနဂါးနန်းတော်ပင်လျှင် အလွယ်တကူ လှုပ်ရှားရဲလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

အဓိက အကြောင်းရင်းမှာ ထိုက်တန်မှု မရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထိုသို့ လှုပ်ရှားမှုအတွက် ပေးဆပ်ရမည့် တန်ဖိုးမှာ ရရှိမည့် အကျိုးအမြတ်နှင့် မမျှတပေ။

သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ ၎င်းသည် နန်ယန်ဂိုဏ်း၏ လက်ထဲသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားပြီ ဖြစ်ရာ...

ရှန်းယီသည် အရက်မူးသမားကို ခေါ်ဆောင်ကာ မြို့ပြင်သို့ လျှောက်သွားခဲ့၏။

အရက်မူးသမားက တတွတ်တွတ် ဆဲဆိုနေသော်လည်း သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာမူ ပြောင်းလဲခြင်း မရှိပေ။

နဂါးနန်းတော်သည် နန်ဟုန် သားတော်ခုနစ်ပါး နှင့် ပတ်သက်သည့် သတင်းအချက်အလက်များကို သူ့ထက်ပင် ပိုမို သိရှိထားပုံရသည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။

အမိန့်စာ ထုတ်ပြန်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဤနတ်ဆိုးများသည် ချက်ချင်းပင် စီမံကိန်းများ စတင်တော့သည်။

အချို့က အစီအရင်ကြီးကို မက်မောကြပြီး၊ အချို့က သမီးပျိုများကို မက်မောကြ၏။

သူတို့၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ နန်ယန်ဂိုဏ်း၏ ဤလက်အောက်ခံများကို သိမ်မွေ့သော နည်းလမ်းများဖြင့် သူတို့ထံ အညံ့ခံလာစေရန် ဖိအားပေးခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

“တကယ်ပဲ လက်ထပ်ထိမ်းမြားတာ ဖြစ်ခဲ့ရင်တောင်... သခင်မလေးယင်ရဲ့ ပါရမီနဲ့ အလှအပအရ ဆိုရင် အနည်းဆုံးတော့ နဂါးမျိုးဆက် တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ပဲ ထိုက်တန်တာပါ။ အခုတော့... အခုတော့... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အဲဒီ အောက်တန်းစား လိပ်တစ်ကောင်နဲ့ လက်ထပ်ရမှာလဲဗျာ”

အရက်မူးသမားမှာ ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် တံတွေးများ လွင့်စင်ကာ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီနေတော့သည်။

“...”

ရှန်းယီက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်၏။ ဤလူ၏ ဒေါသမှာ ရွှမ်ယွဲ့မြို့တော်နှင့် ရေနေမျိုးနွယ် ကိစ္စကြောင့်သာ မဟုတ်ဘဲ အခြားအကြောင်းရင်း တစ်ခုခုကြောင့်လည်း ဖြစ်နိုင်သည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

“သခင်... ကျွန်တော် နားလည်သွားပြီ ထင်ပါတယ်။ ဒါဟာ ခယ်လောင်ချီရဲ့ လက်ချက် ဖြစ်ရမယ်” ဟု ခယ်ရှစ်စန်းက ဆိုသည်။

အစောပိုင်းက အခြားနဂါးမျိုးဆက် တစ်ယောက်ကို ပြောစဉ်က သူကစတုတ္ထအစ်ကိုဟု အလိုအလျောက် ခေါ်ဆိုခဲ့သော်လည်း၊ ဤညီအစ်ကိုဖြစ်သူကို ပြောသည့်အခါတွင်မူ သူ၏ အသံထဲ၌ အထင်သေးသည့် အရိပ်အယောင်များ ပါဝင်နေသည်။

“သူ့ရဲ့ ခွန်အားကတော့ သာမန်ပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူ့လက်အောက်မှာ အထူးလေ့ကျင့်ထားတဲ့ လိပ်စစ်တပ်တစ်ခု ရှိတယ်၊ အဲဒါကိုတော့ အထက်တန်းစားလို့ သတ်မှတ်လို့ ရတယ်” ဟု သူက ဆက်ပြောသည်။

“အဲဒီ လိပ်ကို အလှလေးတစ်ယောက် ဆက်သလိုက်တာက လိပ်မျိုးနွယ်ရဲ့ သစ္စာစောင့်သိမှုကို ရရှိစေသလို၊ တစ်ပါတည်း ရွှမ်ယွဲ့မြို့တော်ကိုပါ ဝါးမြိုနိုင်မှာ ဖြစ်တယ်။ တစ်ချက်ခုတ် နှစ်ချက်ပြတ်ပေါ့... အဲဒါက သူ့ရဲ့ လုပ်နေကျ ပုံစံပါပဲ။”

“...”

ရှန်းယီက ခေါင်းကို အနည်းငယ် ညိတ်လိုက်ပြီး နဂါးမျိုးဆက်ကို မျက်ရိပ်ပြလိုက်၏။ “ရွှမ်ယွဲ့မြို့တော်ကို သွားကြမယ်။”

“အမိန့်အတိုင်းပါ သခင်” ခယ်ရှစ်စန်းက ချက်ချင်းပင် အရက်မူးသမားကို ဆွဲမလိုက်ပြီး တိမ်တိုက်များကြားသို့ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ သူ၏ ဩရှရှ အသံကလည်း ထွက်ပေါ်လာ၏။

“မင်းသာ ဆီးထွက်လိုက်လို့ကတော့... မင်းရဲ့ ကျန်ရှိတဲ့ ဘဝတစ်လျှောက်လုံး ဆီးမထိန်းနိုင်အောင် ငါ လုပ်ပစ်မယ်။”

ဤကဲ့သို့သော မြင်ကွင်းမျိုး တစ်ခါမှ မကြုံဖူးသည့် အရက်မူးသမားမှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ပြူးထွက်မတတ် ဖြစ်သွားတော့သည်။

သူက စကားပဲ များချင်တာပါ... ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ရုတ်တရက် အပြန်ပေးဆွဲခံလိုက်ရတာလဲ။

ရွှမ်ယွဲ့မြို့တော်၊ မြို့တော်ဝန် အိမ်တော်

လှပသော ခြံဝင်းတစ်ခု၏ အပြင်ဘက်တွင်...

ရိုးရှင်းသော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် သက်လတ်ပိုင်း ကျင့်ကြံသူ နှစ်ဦးမှာ ဓားများကို ကိုင်ဆောင်ကာ ရပ်နေကြ၏။ သူတို့၏ ရုပ်ရည်မှာ သာမန်ပင် ဖြစ်သော်လည်း မျက်လုံးများမှာမူ အလွန်ပင် ထက်ရှလှသည်။

အိမ်ထဲတွင် ဝှက်ထားသော ဓားသွားနှစ်လက် ကဲ့သို့ပင်။

မိမိကိုယ်တိုင် အင်အားကြီးသော အဖွဲ့အစည်းတစ်ခု ဖြစ်သည့် ရွှမ်ယွဲ့မြို့တော်မှ ကျင့်ကြံသူများသည်ပင် သူတို့၏ ရှေ့မှောက်တွင် အနည်းငယ် သိမ်ငယ်နေပုံရသည်။

၎င်းမှာ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်အတန်း ကွာဟမှုကြောင့် မဟုတ်ဘဲ၊ လောကကြီးကို အထင်သေးသော စိတ်ဓာတ်နှင့် သူတို့၏ အမြင်ကျယ်မှု ကွာဟချက်ကြောင့်ပင်။

ဖြတ်သွားဖြတ်လာ ပြုသူများသည်ပင် ဟန်ဆောင်အပြုံးတစ်ခု ပြသပြီးမှ ထိုနေရာမှ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားကြသည်။

ဤခြံဝင်းမှာ တစ်စုံတစ်ရာသော တားမြစ်နယ်မြေ ဖြစ်နေသကဲ့သို့ပင်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်၊ အတွင်းဆောင်ထဲ၌ ခမ်းနားထည်ဝါမှု သိပ်မရှိဘဲ စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းသော အမျိုးသမီး နှစ်ဦးသာ ရှိနေသည်။

အစိမ်းရောင် ဝတ်စုံဝတ် မိန်းကလေးမှာ ကုတင်ပေါ်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေပြီး၊ သူမ၏ ရဲရဲနီသော နှုတ်ခမ်းများနှင့် ဖြူဖွေးသော သွားများက သနားစဖွယ်ဆွဲဆောင်မှုကို ထုတ်ဖော်နေသည်။

သို့သော် မတ်တပ်ရပ်နေသော အခြားမိန်းကလေးတစ်ဦး၏ ရှေ့တွင်မူ၊ လူတိုင်းက ချီးမွမ်းကြသော သူမ၏ အလှမှာ သာမန်အဆင့်သို့ ကျဆင်းသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

သူမကား ကောင်းကင်ဓား မသေမျိုးဂိုဏ်းမှ နတ်သမီး စုယွီရှန်း ပင် ဖြစ်သည်။

သူမ၏ အစ်မမှာ ဟုန်ရှို့( အနီရောင်ဝတ်ရုံ) ဟု အမည်ရသော်လည်း အနီရောင်ကို ဘယ်တော့မှ မဝတ်ပေ။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ဤနတ်သမီးမှာမူ အမြဲတမ်း သိသာထင်ရှားသော အနီရောင် ဝတ်စုံကိုသာ ဝတ်ဆင်လေ့ ရှိသည်။

“ငါ နင့်အတွက် မေးပေးခဲ့ပါတယ်...”

ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် စုယွီရှန်းက ဘေးသို့ ကြည့်ကာ ဆက်ပြောသည်။ “ဂိုဏ်းက ပြောတာကတော့ ဒါဟာ စည်းကမ်းနဲ့ မညီဘူးတဲ့... တကယ်ပဲ ဒါဟာ စည်းကမ်းနဲ့ မညီပါဘူး။”

သူမက ရှင်းပြချက်တစ်ခုပင် ပေးခဲ့သေး၏။

သူမ၏ အစ်မဖြစ်သူ ဂိုဏ်းအတွင်း၌ ရရှိထားသော အဆင့်အတန်းအရ မည်သူကမျှ သူမကို လိမ်ညာဝံ့မည် မဟုတ်ပေ။

ရွှမ်ယွဲ့မြို့တော်သည် နန်ယန်ဂိုဏ်း၏ လက်အောက်ခံ ဖြစ်သည်။

ဂိုဏ်းချုပ်ရှန်း ကိုယ်တိုင် စကားမပြောသရွေ့ မည်သူမျှ ဤကိစ္စတွင် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ပိုင်ခွင့် မရှိပေ။

သို့သော် ထိုဂိုဏ်းချုပ်ငယ်လေးမှာ ဘယ်တော့မှ စကားပြောလာမည် မဟုတ်ပေ... လူတိုင်းက သူ ရှေ့ထွက်လာမှာကို စောင့်နေကြခြင်း ဖြစ်ပြီး အားလုံးက သူ၏ နန်ယန် ရတနာနယ်မြေ ကို မက်မောနေကြသည်။

ရှန်းယီ အကူအညီ တောင်းလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်၊ သူသည် အခြားသူများ၏ အကူအညီ လိုအပ်သော ထူးဆန်းသည့် ပြဿနာများစွာနှင့် ရင်ဆိုင်ရတော့မည် ဖြစ်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ထိုရတနာနယ်မြေကို အလဲအလှယ်အဖြစ် ပေးအပ်ရသည့်အထိ ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

“ယာကျွင်း နားလည်ပါတယ်၊ လာကြည့်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်မစု”

ယင်ယာကျွင်းက အတင်းပြုံးလိုက်ပြီး နွေးထွေးသော အသံဖြင့် ပြန်လည် နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်၏။

“နင်ကတော့လေ...”

စုယွီရှန်းသည် သူမ ဤမျှအထိ စိတ်ပျက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ဝတ်စုံလက်စကို ခါယမ်းလိုက်ရင်း “တကယ့်ကို စိတ်ပျက်ဖို့ ကောင်းလိုက်တာ”

ရွှမ်ယွဲ့မြို့တော်သည် တစ်ချိန်က ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်း၏ စီရင်ပိုင်ခွင့်အောက်တွင် ရှိခဲ့သဖြင့် အပြန်အလှန် လည်ပတ်မှုများ များစွာ ရှိခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် အတော်လေး ကောင်းမွန်သော ဆက်ဆံရေး ရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

“အဲဒီ ခယ်လောင်ချီ သူက တကယ်ကို လွန်လွန်းတယ်၊ သူကိုယ်တိုင် မင်းကို လက်ထပ်ဖို့ လာတာဆိုရင်တောင် လက်ခံနိုင်ဦးမယ်၊ အခုတော့ မင်းကို သူ့လက်အောက်ငယ်သားအတွက် လက်ဆောင်တစ်ခုလို ဆက်သတာကတော့ တကယ်ကို ရိုင်းစိုင်းလွန်းတယ်။”

“သူ ရှေ့ထွက်လာတဲ့ အချိန်ကစပြီးတော့... ဟူး။”

စုယွီရှန်းက ဆက်လက် ပြစ်တင်ပြောဆိုချင်သော်လည်း...

တစ်စုံတစ်ယောက်၏ မြင့်မားလွန်းသော အဆင့်အတန်းကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားကာ သူမ၏ စကားလုံးများကို အတင်း ပြန်မျိုချလိုက်ရသည်။

၎င်းကို ကာကွယ်နိုင်မည့် ခွန်အား မရှိဘဲနှင့် သူတို့သည် သူတို့နှင့် မထိုက်တန်သော နေရာတစ်ခုသို့ အတင်းအဓမ္မ မြှင့်တင်ခြင်း ခံထားရခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ သူရော၊ ပတ်သက်နေသူ အားလုံးအတွက်ပါ သတင်းဆိုးပင်။

“အစ်မစု... ကျွန်မအတွက်တော့ ဘာမှ မထူးခြားတော့ပါဘူး။”

ယင်ယာကျွင်း၏ အပြုံးမှာ အနည်းငယ် မှေးမှိန်သွားသည်။ ခယ်လောင်ချီ ဖြစ်စေ၊ လိပ်မျိုးနွယ် ဖြစ်စေ အားလုံးမှာ နတ်ဆိုးများသာ ဖြစ်ကြသည်။

သူမ ဂရုစိုက်သည်မှာ သူမ၏ ဂုဏ်သိက္ခာ မဟုတ်ပေ။ အကယ်၍ သူမသာ နဂါးမျိုးဆက် တစ်ယောက်နှင့် လက်ထပ်ရလျှင်ပင် ၎င်းသည် အမြဲတမ်းမာနကြီးပြီး မြင့်မြတ်သော သူမ၏ ဖခင်အတွက် ကြီးမားသော ထိုးနှက်ချက် ဖြစ်နေပေလိမ့်မည်။

“သေချာပေါက် ငါ မင်းကို လက်မထပ်စေချင်ပါဘူး... ငါ ငါ့အစ်မဆီတောင် သွားတွေ့ခဲ့သေးတယ်။”

စုယွီရှန်းက သူမ၏ ဘေးတွင် စိတ်ဓာတ်ကျစွာ ထိုင်လိုက်၏။ “သူမက အခု လောလောဆယ် မအားဘူးဖြစ်နေတယ်။ ကြည့်ရတာ စိတ်ပျက်စရာ ကိစ္စတွေ အားလုံးက တစ်ပြိုင်နက်တည်း စုပုံလာသလိုပဲ။”

အကယ်၍ ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်းတွင် နဂါးမျိုးဆက်များကို ဂိုဏ်း၏ ဩဇာကို မသုံးဘဲ သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်ခွန်အားဖြင့်သာ နောက်ဆုတ်သွားအောင်လုပ်နိုင်သူ ရှိမည်ဆိုပါက ၎င်းမှာ စုဟုန်ရှို့ တစ်ဦးတည်းသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် အချိန်ကိုက် မဖြစ်ခဲ့သလို၊ အခြားတစ်ဖက်ကလည်း သူတစ်ပါးကိစ္စတွင် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်တတ်သည့် အမျိုးအစား မဟုတ်ပေ။

“ယာကျွင်းကတော့ နောက်တစ်ခါ တွေ့ရင် အစ်မစုကို သူမရဲ့ နတ်ဘုရားဓား မပါဘဲနဲ့ပဲ တွေ့ချင်ပါတယ်”

ယင်ယာကျွင်းက ထိုအကြောင်းအရာကို ကျော်သွားချင်ပုံရပြီး အတင်း စိတ်ဓာတ်မြှင့်တင်ကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်၏။

“အဲဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ”

စုယွီရှန်းက အနည်းငယ် သက်ပြင်းချကာ အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။ “ရွှမ်ယွဲ့မြို့တော်က နဂါးနန်းတော်ဘက်ကို ပါသွားပြီဆိုတော့၊ သူတို့က အခု ငါတို့ရဲ့ ရန်သူတွေ ဖြစ်သွားပြီ။ ငါ လက်တွန့်နေမှာ မဟုတ်ဘူး... ဒါပေမဲ့ ငါ တတ်နိုင်သမျှ မြန်မြန်ဆန်ဆန်ပဲ အဆုံးသတ်ပေးပါ့မယ်။”

“ဒါဆိုရင်တော့ အစ်မစုကို ကြိုတင် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်...”

ယင်ယာကျွင်း စကားမဆုံးမီမှာပင် စုယွီရှန်းက သူမ၏ပါးပြင်နှစ်ဖက်ကို ဆွဲလိုက်ညစ်လိုက်၏။

“မင်းကတော့လေ၊ တကယ်ပဲ”

အမျိုးသမီးနှစ်ဦးမှာ ရယ်မော နောက်ပြောင်နေကြသော်လည်း အတွင်းဆောင်ထဲရှိ လေထုမှာမူ မဖော်ပြနိုင်လောက်အောင် လေးလံဆွေးမြည့်နေတော့သည်။

နဂါးနန်းတော်ကဲ့သို့ ဧရာမ အင်အားစုကြီးနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင်၊ ရွှမ်ယွဲ့မြို့တော်သည် မသေမျိုးဂိုဏ်းများ၏ လက်အောက်တွင် ပထမတန်းစား အင်အားစု ဖြစ်နေသော်လည်း ခုခံရန် လုံးဝ အင်အားမဲ့နေခဲ့ရသည်။