ကောင်းကင်အထိရေကြီးနေရင်တောင် ဘယ်သူဂရုစိုက်မှာလဲ

"ကျွန်မ လိုက်ပို့ပေးပါ့မယ်။"

ရယ်မောသံများ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက်၊ ယင်ယာကျွင်းသည် တံခါးဝသို့ လျှောက်သွားကာ ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်လိုက်၏။

ခြံဝင်းအပြင်ဘက်တွင် ရွှမ်ယွဲ့မြို့တော်မှ လူငယ်တပည့်အချို့မှာ မနေနိုင်ဘဲ အထဲသို့ ရပ်ကြည့်နေကြသည်။ ကောင်းကင်ဓား နတ်သမီးသည် အကူအညီမဲ့နေသည့် အရိပ်အယောင်ဖြင့် လှည့်ကြည့်ကာ "ငါ မင်းကို ဒုက္ခပေးသလို ဖြစ်သွားပြီ" ဟု ပြောသည်ကို သူတို့ မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

ထို့နောက် သူမသည် ခြံဝင်းထဲမှ ထွက်ခွာလာပြီး ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်းမှ အစောင့်နှစ်ဦးနှင့်အတူ မြို့တော်ဝန်အိမ်တော်မှ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

"..."

လူငယ်တပည့်များသည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ကာ လွမ်းဆွေးမှု အရိပ်အယောင်များဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်ကြ၏။

ရွှမ်ယွဲ့မြို့တော်သည် နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်ကြောင့် မည်သည့် ဘေးဒုက္ခကိုမျှမကြုံတွေ့ရသေးဘဲ ၎င်း၏ လက်အောက်ခံ မြို့ပေါင်း သုံးရာမှာလည်း စည်ကားသိုက်မြိုက်နေဆဲ ဖြစ်ပုံရသည်။

သို့သော် အမှန်တကယ်တွင်မူ မသေမျိုးဂိုဏ်းမှ ကျဆင်းလာသော အမိန့်စာတစ်စောင်ကပင် ၎င်း၏ တကယ့်အဆင့်အတန်းကို များစွာ ကျဆင်းသွားစေရန် လုံလောက်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

နဂါးမျိုးဆက်များ၏ အမူအရာလေး တစ်ချက်ကပင် မြို့တော်ဝန်ကို အသက်ရှူကျပ်လုမတတ် ဖိနှိပ်ထားနိုင်ခဲ့သည်။

ယခုအခါ သူတို့၏ နောက်ဆုံး မျှော်လင့်ချက်မှာလည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူတို့အားလုံးမှာ သခင်မလေးနှင့်အတူ ကြီးပြင်းလာခဲ့ကြသော်လည်း၊ သူမကို ဝမ်ယန် ရေမျိုးနွယ်သို့ ပေးစားရသည်ကိုသာ ကြည့်နေရုံမှတစ်ပါး အခြားမတတ်နိုင်ကြတော့ပေ။

သူမအနေဖြင့် ကုန်းမြေပေါ်သို့ ဘယ်တော့မှ ပြန်လည် ခြေချနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

"ဘာလို့ အဲဒီမှာ ငေးကြောင်ပြီး ရပ်နေကြတာလဲ ကိုယ့်အလုပ် ကိုယ်ဆက်လုပ်ကြလေ"

ယင်ယာကျွင်းက သူမ၏ နုနယ်သော မျက်နှာလေးပေါ်တွင် အတင်းအပြုံးတစ်ခု ဖန်တီးကာ တိုက်တွန်းလိုက်၏။

"ငါက အိမ်ထောင်ပြုမှာပါ၊ သွားသေမှာ မဟုတ်ပါဘူး။"

သူမက လူတိုင်းကို ထွက်သွားရန် အချက်ပြသည့်အနေဖြင့် သူမ၏ လက်စကို ဖွဖွလေး ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

ရွှမ်ယွဲ့မြို့တော်မှ တပည့်များသည် လက်သီးများကို တိတ်ဆိတ်စွာ ဆုပ်ထားကြပြီး သူတို့၏ အသံများမှာ အနည်းငယ် တုန်ရီနေသည်။

"ကျွန်တော်တို့ ကြိုးစားပြီး ကျင့်ကြံပါ့မယ်... ပြီးတော့ သခင်မလေးကို စိတ်ပျက်အောင် မလုပ်ပါဘူး။"

"ဘာတွေ အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ပြောနေတာလဲ"

ယင်ယာကျွင်းသည် သူမ၏ ပါးစပ်ကိုအုပ်ကာ ရယ်မောလိုက်ပြီး၊ ဖြည်းညှင်းစွာ လှည့်ကာ တံခါးကိုတွန်းဖွင့်၍ အထဲသို့ ဝင်သွားတော့သည်။

အပြင်ပန်းတွင် တည်ငြိမ်နေပုံရသော်လည်း၊ တံခါးကို ဖြည်းညှင်းစွာ ပိတ်လိုက်ချိန်တွင် လက်စအောက်၌ ဖုံးကွယ်ထားသော သူမ၏ လက်များမှာ မသိမသာ တုန်ယင်နေခဲ့၏။

အပြင်ဘက်မြင်ကွင်းနှင့် အဆက်အသွယ် ပြတ်တောက်သွားသောအခါ...

သူမသည် ဖြည်းညှင်းစွာ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်ပြီး သူမ၏ ပခုံးများမှာ အနည်းငယ် တုန်ရီနေတော့သည်။

မွေးဖွားကတည်းက ရွှမ်ယွဲ့မြို့တော်မှ ဘယ်တော့မှ မထွက်ခွာဖူးသော မိန်းကလေးတစ်ယောက်အနေဖြင့်၊ အဆုံးမဲ့ ရေပြင်ကျယ်အောက်ရှိ တိတ်ဆိတ်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မြင်ကွင်းကို ယင်ယာကျွင်း လုံးဝ စိတ်ကူးမယဉ်နိုင်အောင် ဖြစ်နေသည်။

နတ်ဆိုးများနှင့် အတူနေထိုင်ရန် အိမ်မှ ထွက်ခွာရမည်ဆိုတော့...

စုယွီရှန်းသည် အမှန်တကယ်ပင် သူမ၏ နောက်ဆုံးမျှော်လင့်ချက် ဖြစ်ခဲ့သည်... သို့သော် သူမအနေဖြင့် မည်သည့်အရာကိုမျှ အတင်းအကျပ် မလုပ်နိုင်ခဲ့ပေ။

မတ်မတ်ရပ်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း သူမကို မျက်နှာချင်းမဆိုင်ဝံ့ဘဲ ကျောခိုင်းသွားသော သူမ၏ ဖခင်ကို ကြည့်နေရသကဲ့သို့ပင်၊ သူမသည် နောက်ထပ် တောင်းဆိုမှုများကို မပြောထွက်နိုင်တော့ပေ။

ယင်ယာကျွင်းအတွက်၊ ဤကိစ္စအတွက် မည်သူ့ကို အပြစ်တင်ရမည်ကို သူမ လုံးဝ မသိခဲ့ပေ။

တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးသော နန်ယန် မသေမျိုးဂိုဏ်းကို အပြစ်တင်ရမည်လော။ သူမတွင် သူတို့နှင့် ပတ်သက်၍ မည်သည့် အသိအမြင်မှ မရှိပေ။

နဂါးမျိုးဆက်များ၏ လက်အောက်ခံ စစ်သူကြီးတစ်ဦးက ဇနီးတစ်ယောက် လိုအပ်နေချိန်တွင် သူမကို ကွက်တိ ရွေးချယ်မိခြင်းမှာ ကံမကောင်းခြင်း သက်သက်သာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ယင်ယာကျွင်းသည် သူမ၏ မျက်လုံးများကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပွတ်သပ်လိုက်၏။ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လျက်၊ မျက်ရည်ဝဲနေသော မျက်လုံးများဖြင့် သူမသည် ပိုမိုချိုမြိန်စွာ ပြုံးနိုင်ရန် နောက်တစ်ကြိမ် အားတင်းလိုက်သည်။

အကယ်၍ သူမ လက်ထပ်ရမည် ဆိုလျှင်၊ ရွှမ်ယွဲ့မြို့တော်အတွက် နောက်ထပ် ပြဿနာများ မယူဆောင်လာမိစေရန် အကောင်းဆုံး လုပ်ဆောင်ရပေမည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်...

လူတိုင်းသည် စုယွီရှန်း ရွှမ်ယွဲ့မြို့တော်မှ ပြတ်သားစွာ ထွက်ခွာသွားသည်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရ၏။

"နတ်သမီး... ကျွန်တော်တို့ အခု ဂိုဏ်းကို ပြန်ကြတော့မလား" အစောင့်နှစ်ဦးက သက်ပြင်းချကာ မေးလိုက်သည်။

သူတို့သည်လည်း ရွှမ်ယွဲ့မြို့တော်အပေါ် ကောင်းသော အမြင်ရှိကြပြီး၊ ဤနေရာတွင် မိတ်ဆွေဟောင်းများစွာ ရှိကြသည်။

စုယွီရှန်းသည် လမ်းမများပေါ်တွင် တမင်တကာ လမ်းလျှောက်နေပြီး၊ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများသည် သားရဲငယ်လေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ် ကွေးညွတ်သွားကာ တီးတိုးပြောလိုက်၏။

"ဂိုဏ်းကို ပြန်ရမှာလား... ချီးပဲ။ သူ ရေထဲကို မဆင်းရသရွေ့ သူမက သူ့မိန်းမ မဟုတ်သေးဘူး။"

ဤစကားကို ကြားသောအခါ အစောင့်နှစ်ဦး၏ မျက်နှာများ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ အရိုးအထိ အေးခဲသွားသကဲ့သို့ ချက်ချင်းပင် တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။

ကောင်းကင်ဓား နတ်သမီးသည် ဤမျှအထိ ရဲတင်းလိမ့်မည်ဟု သူတို့ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ကြပေ။

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ အားလုံး ပြင်ဆင်ထားပြီးပါပြီ" စုယွီရှန်းက ပြောရင်း အစီအရင်ပြားတစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ သူမ၏ လက်ထဲတွင် ကစားနေလိုက်သည်။

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင်၊ သူမ၏ အရှိန်အဝါသည် ရုတ်တရက် ပိုမိုသိမ်မွေ့သွားပြီး ပြောင်မြောက်သောအငွေ့အသက်တစ်ခု တိုးလာကာ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများပေါ်တွင် ပါးနပ်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာ၏။

"တာအိုသားတော် အစ်ကိုယွမ်ကျိုး ကတော့ စိတ်မဆိုးလောက်ပါဘူး နော်"

ဟင်းလင်းပြင်လျှောက်လှမ်းခြင်း ကျင့်ကြံသူများအတွက် ရုပ်သွင်ပြောင်းလဲခြင်းမှာ လွယ်ကူသော်လည်း အရေးကြီးဆုံးမှာ အရှိန်အဝါကို ပြောင်းလဲရန်ဖြစ်သည်။

စုယွီရှန်းသည် ဤတန်ဖိုးကြီးမားသော အစီအရင်ပြားကို အထူးတလည် ငှားရမ်းလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး ဂိုဏ်းမှမထွက်ခွာမီကတည်းက သူမ၏ လှည့်ကွက်ကို ကြိုတင်စီစဉ်ထားခဲ့ပုံရ၏။ နန်ဟုန် သားတော်ခုနစ်ပါး၏ အဆင့်အတန်းအရ၊ ကိစ္စရပ်များကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနိုင်သူမှာ စုဟုန်ရှို့ တစ်ဦးတည်းသာ မဟုတ်ပေ။

ဝေ့ယွမ်ကျိုးကို ရွေးချယ်ရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ... သူသည် ယခင်က နန်ယန်ဂိုဏ်းကို ကူညီခဲ့ဖူးသဖြင့် နောက်တစ်ကြိမ် ကူညီပေးခြင်းက ထိခိုက်မှု မရှိနိုင်ဘဲ ပိုမို ယုံကြည်နိုင်ဖွယ် ရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် သူသည် လူကြီးလူကောင်း တစ်ယောက်ဖြစ်ရာ လက်စားချေသည့်အခါတွင် ပိုမို သက်ညှာလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

"..."

အစောင့်နှစ်ဦးမှာ မျက်လုံးလှန်လိုက်ကြပြီး ဘာမှမကြားရသကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်နေလိုက်ကြ၏။

ဟင်းလင်းပြင်လျှောက်လှမ်းခြင်း အဆင့် ၁၁ ရှိသော နတ်သမီး၏ ခွန်အားဖြင့်၊ ကျောက်စိမ်းဖြူမြို့တော်တွင်ပင် အင်အားကြီးသည်ဟု သတ်မှတ်ခံရသော လင်းယွန်ဂိုဏ်း၏ တပည့်အဖြစ် ဟန်ဆောင်ခြင်းသည် ထိုလိပ်များကို လှည့်စားရန် လုံလောက်ပေလိမ့်မည်။

ထိုအချိန်မှာပင်... စုယွီရှန်းသည် ရုတ်တရက် ဘေးဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

လမ်းဘေးရှိ အဆောက်အအုံမြင့်တစ်ခု၏ အဝင်ဝတွင်၊ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ရပ်နေသော အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့် ပုံရိပ်တစ်ခုကို သူမ သတိထားမိလိုက်ပြီး၊ ၎င်းနောက်တွင် အနက်ရောင်ဝတ်ရုံခြုံထားသော အဖော်တစ်ဦး လိုက်ပါလာသည်။

သူမ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် ထိုပုံရိပ်နှစ်ခုမှာ အဆောက်အအုံထဲသို့ ဝင်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ" အစောင့်တစ်ဦးက သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်၏။

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး"

စုယွီရှန်းက ခေါင်းခါလိုက်သည်။ ခဏတာမျှ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသော်လည်း သူတို့ကို ဘယ်နေရာမှာ မြင်ဖူးသလဲဆိုတာ သူမ မှတ်မိနိုင်ခြင်း မရှိပေ။

ယုတ္တိတန်စွာ တွေးကြည့်မည်ဆိုလျှင် သူမကို အထင်ကြီးစေခဲ့သူတိုင်းမှာ အမည်မသိ တစ်ယောက် မဖြစ်နိုင်ပေ။ သို့ဆိုလျှင် ဘာကြောင့် စိမ်းသက်နေသည့် ခံစားချက်မျိုး ရနေရသနည်း။

၎င်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် ထူးဆန်းလှ၏။

လေထုထဲတွင် ပျံ့နှံ့လာသော နတ်ဆိုးအရှိန်အဝါက သူမ၏ တွေးတောနေမှုကို ရုတ်တရက် အနှောင့်အယှက် ပေးလိုက်သည်။

သူတို့အားလုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်း ကောင်းကင်သို့ မော့ကြည့်လိုက်ကြ၏။

ပြာလဲ့နေသော ကောင်းကင်ယံအလယ်တွင်၊ ဘယ်ကမှန်းမသိသော လှိုင်းလုံးများ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အင်အားဖြင့် အဝေးမှ လိမ့်ဝင်လာကာ လှိုင်းခတ်သံများမှာ အဆက်မပြတ် ဆူညံနေတော့သည်။

ရွှီး... ရွှီး... ရွှီး

ကောင်းကင်ယံတွင် အလံနှစ်ခု လွင့်ပျံနေပြီး၊ ကျောဘက်တွင် အတောင်ပံများ ပါရှိသော လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်းရှိသည့် ဆူးချွန်နဂါးဝါ ပုံ ပါရှိသည်။ ၎င်းမှာ ဤနဂါးမျိုးဆက်၏ မိခင်မျိုးရိုးကို ကိုယ်စားပြု၏။

နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်၏ ထိပ်တန်းအဖွဲ့ဝင် ဆယ့်ရှစ်ဦးသည် အလံများကို ကိုင်ဆောင်ခြင်း၊ လက်ဆောင်များ ပေးအပ်ခြင်းနှင့် အစောင့်အရှောက်အဖြစ် တာဝန်ယူထားကြသည်။

သူတို့သည် အလယ်ဗဟိုရှိ လူငယ်တစ်ဦးကို ဝန်းရံထားကြ၏။ သူ၏ ရုပ်ရည်သွင်ပြင်မှာ ခန့်ညားသည်ဟု ဆိုနိုင်သော်လည်း၊ ပြောင်နေသော ခေါင်းနှင့် သူ၏ မျက်လုံးအိမ်မှ မေးရိုးအထိ ရှည်လျားသော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အမာရွတ်ကြီးက ကြမ်းတမ်းသောအသွင်ကို တိုးစေသည်။

ခေါင်းပေါ်တွင် နဂါးချိုများ မရှိသဖြင့် သူသည် နဂါးမျိုးဆက် မဟုတ်သည်မှာ သေချာ၏။

သို့သော် သူသည် နဂါးမျိုးဆက်၏ အလံများကို လွှင့်ထူခွင့် ရရှိထားသူ ဖြစ်သည်။

သူ၏ အသက်အရွယ်ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားမည်ဆိုလျှင်... ဤလူငယ်၏ အဆင့်အတန်းမှာ ရှင်းလင်းလှသည်။

သူသည် သတ္တမမြောက် နဂါးမျိုးဆက် ခယ်ရွှမ်ချန်း၏ လက်အောက်ရှိ လိပ်စစ်တပ်မှ လူငယ်သခင်လေးပင် ဖြစ်သည်။