ကောင်းကင်အထိရေကြီးနေရင်တောင် ဘယ်သူဂရုစိုက်မှာလဲ ၂

ရွှမ်ယွဲ့မြို့တော်ရှိ လူတိုင်း မသိမှာကို စိုးရိမ်နေသလိုမျိုး အလွန်ကြွားလုံးထုတ်လွန်းလှ၏။

ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်းက ဤနေရာကို ကာကွယ်ပေးခဲ့စဉ်ကဆိုလျှင် ဤနတ်ဆိုးအုပ်စုက ဤမျှအထိ ရိုင်းစိုင်းရဲမည် မဟုတ်ပေ။

"ကံဆိုးလိုက်တာ" စုယွီရှန်းက မချင့်မရဲ ညည်းတွားလိုက်ပြီး အစောပိုင်းက မြင်ခဲ့ရသော ပုံရိပ်ကို ဆက်တွေးနေရန် စိတ်ကူးမရှိတော့ဘဲ မြို့ထဲမှ ချက်ချင်း ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

"ကျွတ်"

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်၊ အဆောက်အအုံမြင့်ပေါ်ရှိ အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့် ပုံရိပ်သည် ကောင်းကင်သို့ မော့ကြည့်လိုက်၏။

နတ်ဆိုးအုပ်စုထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော အစွမ်းထက်သည့် နတ်ဆိုးအရှိန်အဝါကို ခံစားလိုက်ရပြီးနောက်... ရှန်းယီသည် လက်ဖက်ရည်ပန်းကန်ကို ကောက်ကိုင်ကာ ရေနွေးတစ်ငုံ သောက်လိုက်ပြီး သူ၏ ရင်ထဲမှ လှိုင်းတံပိုးများကို ဖိနှိပ်ထားလိုက်သည်။

"ဟိုမှာ ကြည့်လိုက်၊ အဲဒါကို ကြည့်လိုက်ဦး၊ အဲဒီလိပ်က အရမ်း အရုပ်ဆိုးတာပဲ... ဟွန်း... အွန်း..."

အရက်မူးသမား စကားမဆုံးမီမှာပင် ခယ်ရှစ်စန်း က သူ၏ ပါးစပ်ကို အေးစက်စက်ဖြင့် ပိတ်လိုက်၏။ အကယ်၍ သူ့ကို ဆက်ပြောခွင့်ပြုလိုက်လျှင် ဤလူကို နောက်တစ်ကြိမ် အပြင်သို့ ပစ်ထုတ်ရပေလိမ့်မည်။

အမှန်တော့ တည်းခိုခန်းထဲရှိ အခြား ဖောက်သည်များကပင် ထူးဆန်းသော အမူအရာများဖြင့် လှမ်းကြည့်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။

"..."

ရှန်းယီသည် ရွှီမိသားစုထံမှ ရရှိထားသော အသံပို့ကျောက်တုံး တစ်ခုကို ပစ်ပေးလိုက်၏။ အခြေအနေအရ တတ်နိုင်သမျှ မိမိ၏ အမည်အစစ်အမှန်ကို ထုတ်မဖော်ခြင်းက ပိုကောင်းသည်။

"ကျွန်တော် ဝင်ပါတယ်လို့တော့ အပြစ်မတင်ပါနဲ့၊ ဒါပေမဲ့ ဒီကိစ္စက တကယ်ကို ဒေါသထွက်စရာ ကောင်းလွန်းလို့ပါ။"

ထိုအချိန်မှာတော့ အမူးပြေသွားပြီဖြစ်သော အရက်သမားသည် အသံလွှင့် ကျောက်ဥကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း အတော်လေး ထိန်းချုပ်သွားကာ "ခင်ဗျားပဲ စဉ်းစားကြည့်လေ၊ သူတို့တွေ ဒီလိုမျိုး လုပ်နေကြရင် ရွှမ်ယွဲ့မြို့တော်က မသေမျိုးဂိုဏ်းရဲ့ မြို့တော် ဖြစ်နေဦးမလား၊ ဒါမှမဟုတ် ရေနေမျိုးနွယ်နဲ့ နတ်ဆိုးတွေရဲ့ မြို့ ဖြစ်သွားမလား"

"ကျွန်တော် ဆဲရေးတိုင်းထွာမိတာက ဒေါသထွက်လို့ပါ။ ရွှမ်ယွဲ့မြို့တော် တစ်ခုလုံးမှာ ဘယ်သူက မသိဘဲ နေမလဲ၊ မြို့တော်ဝန်က သခင်မလေး ယင်ကို အရမ်း ချစ်မြတ်နိုးတာလေ၊ အခုလို သည်းခံနေရတာက ကျွန်တော်တို့ လက်အောက်က မြို့ပေါင်း သုံးရာရဲ့အသက်အိုးအိမ်စည်းစိမ်ကို ထောက်ထားလို့ ဖြစ်ရမယ်။ ဒါပေမဲ့... သခင်မလေး ရေထဲကို ဝင်သွားတာနဲ့ ဓားစာခံတစ်ယောက်ကို ပို့လိုက်တာနဲ့ အတူတူပဲ မဟုတ်ဘူးလား၊ နဂါးနန်းတော်က ဘာပဲ တောင်းဆိုတောင်းဆို မြို့တော်ဝန်က သူ့သမီးကို ဘယ်လိုလုပ် လျစ်လျူရှုရက်မှာလဲ၊ဒီနေ့ တစ်လှမ်း ဆုတ်ပေးလိုက်ရင် နောက်နောင် အမြဲတမ်း ဆုတ်ပေးနေရတော့မှာ"

အရက်သမားမှာ ဒေါသထွက်လွန်း၍ သက်ပြင်းများ အဆက်မပြတ် ချနေတော့သည်။

ရှန်းယီသည် ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုး ရှိနေမည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

ထိုနဂါးမျိုးဆက်က အိမ်ထောင်ဘက် တောင်းဆိုခြင်းဖြင့် အစပြုခဲ့သည်မှာ မဆန်းတော့ပေ။

ကျောထောက်နောက်ခံကို ပြောင်းလဲရန်အတွက်သာ မိမိတို့၏ အရေးအကြီးဆုံး အရာများကို ဆုံးရှုံးရမည်ဆိုလျှင် မည်သူမဆို ရင်ထဲတွင် မကျေမနပ် ဖြစ်ကြမည်သာဖြစ်၏။

သူက ခယ်ရှစ်စန်းကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

နဂါးမျိုးဆက်က လက်လှမ်းကာ အသံလွှင့် ကျောက်ဥကို ပြန်ယူလိုက်ပြီး "မင်း သွားလို့ရပြီ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဒီ..."

အရက်သမားက ပါးစပ်ဟလိုက်၏။ ဤမသေမျိုး နှစ်ဦးသည် အခြားသူများနှင့် ကွဲပြားလိမ့်မည်ဟု သူ ထင်မှတ်ခဲ့သည်။ သို့သော် လှုပ်ရှားရန် နေနေသာသာ၊ သူ၏ စကားကိုပင် အဆုံးထိ နားမထောင်ချင်ကြသည်မှာ အခြားသူများနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

"မသွားသေးဘူးလား" ခယ်ရှစ်စန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

"အဲဒါက... ကျွန်တော့်ကို အိမ်ပြန်ပို့ပေးလို့ ရမလား... ကျွန်တော့်မှာ ရထားလုံးစီးဖို့ ပိုက်ဆံ တကယ် မရှိတော့လို့ပါ... လမ်းလျှောက်ပြန်ရင် ဘယ်တော့ အိမ်ရောက်မယ်မှန်းတောင် မသိဘူး။"

အရက်သမားက သူတို့နှစ်ဦးကို တုံ့ဆိုင်းတုံ့ဆိုင်းဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

ရှန်းယီက နောက်ထပ် ကျောက်စိမ်းတစ်လုံးကို ပစ်ပေးလိုက်ပြီးနောက်၊ ခယ်ရှစ်စန်းနှင့်အတူ ထရပ်ကာ အဆောက်အအုံမြင့်မှ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

"သခင်၊ ကျွန်တော်တို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ"

ခယ်ရှစ်စန်းမှာ အတိတ်က ခယ်လောင်ချီ၏ လက်ချက်ဖြင့် အတော်လေး ခံစားခဲ့ရပုံပေါ်ပြီး လှုပ်ရှားရန် မစောင့်နိုင်တော့သည်မှာ သိသာလှသည်။ သေဆုံးပြီးနောက်မှ လက်စားချေရန် အခွင့်အရေး ရလိမ့်မည်ဟု သူ ဘယ်တုန်းကမှ မထင်ထားခဲ့ပေ။

"ငါ့ကို စဉ်းစားခွင့်ပေးဦး။" ရှန်းယီသည် မြို့တော်ဝန်အိမ်တော်သို့ ဆင်းသက်သွားသော ပုံရိပ် ဆယ်ခုကျော်ကို မော့ကြည့်လိုက်၏။

"အာ"

ခယ်ရှစ်စန်းမှာ ရပ်တန့်သွားပြီး သူ၏ သခင်က ဘာကြောင့် ရုတ်တရက် ဦးနှောက်သုံးနေရသနည်းဟု တွေးမိသွားသည်။ ဤအချက်ကို ပြန်လည် အမှတ်ရလာသောအခါ သူ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိ၏။

သူ၏သခင်သာ သူ့ကို မသတ်မီက နှစ်ခါလောက် စဉ်းစားခဲ့မည်ဆိုလျှင်... သူ သေစရာ အကြောင်းတောင် ရှိမည် မဟုတ်ပေ။

ရွှမ်ယွဲ့မြို့တော်၊ မြို့တော်ဝန် အိမ်တော်။

ထိပ်ပြောင်နေသော လူငယ်သည် လှိုင်းလုံးကြီးများနှင့်အတူ ဆင်းသက်လာပြီး၊ သူ၏ နောက်တွင် ရေနေနတ်ဆိုးများက များပြားလှသော လက်ဖွဲ့ပစ္စည်းများကို အလျင်အမြန် ချထားလိုက်ကြ၏။

ရွှမ်ယွဲ့မြို့တော်မှ အကြီးအကဲများစွာ၏ မျက်နှာအမူအရာများမှာ ထူးဆန်းနေသော်လည်း သူတို့၏ အပြုအမူများက ရိုသေလေးစားမှု ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

သူတို့သည် ကြိုဆိုသည့်အနေဖြင့် လက်များကို ဆန့်ထုတ်ကာ အလုပ်များနေသော ရေနေမျိုးနွယ်များကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်ရင်း "လူငယ်သခင်လေး ဝူကျွင်း... ကျေးဇူးပြု၍ အထဲကို ကြွပါ။"

လိပ်နတ်ဆိုးသည် သစ္စာရှိစွာ အမှုထမ်းခဲ့ပြီး၊ နဂါးမျိုးဆက် ခုနစ်ယောက်အတွက် သေရည်သေသွေး တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့သဖြင့် ဝူဟူသော မျိုးရိုးအမည်ကို ပေးသနားခြင်း ခံခဲ့ရသည်။

လူငယ်သခင်လေးသည် ဟင်းလင်းပြင်လျှောက်လှမ်းခြင်း အဆင့် ၁၀ သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး မကြာမီ လိပ်စစ်တပ်၏ ကွပ်ကဲမှုကို လွှဲပြောင်းယူမည့် အနေအထား ရှိနေသည်။

"..."

ဝူကျွင်းသည် သူ၏ ကြမ်းတမ်းသော မျက်လုံးများဖြင့် လူအုပ်ကြီးကို အကဲခတ်လိုက်သော်လည်း ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းမျှ မတိုးခဲ့ပေ။ သူ၏ အကြည့်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ခပ်သဲ့သဲ့ ပြောလိုက်၏။ "လူတစ်ယောက် လိုနေတယ်။"

ဤစကားကို ကြားသောအခါ လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ တံခါးဝပင် မဝင်ရသေးဘဲ တစ်ဖက်လူက အပြစ်ရှာလိမ့်မည်ဟု သူတို့ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ကြပေ။

ရွှမ်ယွဲ့မြို့တော်သည် ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်း၏ အကာအကွယ်ကို ဆုံးရှုံးထားသည်မှာ မကြာသေးဘဲ၊ အချိန်တိုအတွင်း သူတို့၏ ကျဆင်းသွားသော အဆင့်အတန်းကို အသားမကျသေးပေ။

ဗဟိုနန်းတော်၏ လွှမ်းမိုးမှုအောက်တွင် ရှိနေသော်လည်း၊ ရွှေလိပ်မျိုးနွယ်သည် ဧည့်သည်သာ ဖြစ်နေသေးသည်။ သို့တိုင် ရွှမ်ယွဲ့မြို့တော်၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို တစ်ချက်လေးမျှ မတုံ့ဆိုင်းဘဲ ဖယ်ရှားပစ်နိုင်စွမ်း ရှိနေသည်။

အမှန်တကယ်ပင်... လောကကြီး၏ အလှည့်အပြောင်းများက မှန်းဆရခက်လှပေ၏။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့်၊ မျက်နှာပြောင်တိုက်တတ်သော ကျင့်ကြံသူအချို့က အလျင်အမြန် အတင်းပြုံးကာ "ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ပေါ့ဆမှုပါ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး သခင်မလေးကို သွားခေါ်ခွင့်ပြုပါ။"

စကားမဆုံးမီမှာပင် ဝူကျွင်းက လှောင်ပြောင် ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ လက်သည်းများကို ဖွဖွလေး ဆွဆိတ်ရင်း "ငါ့မှာ မိန်းမ မရှားပါဘူး။

လက်ထပ်ပြီးသွားရင် ငါ စိတ်ကြိုက် ကစားလို့ ရတာပဲ၊ ငါ မလောပါဘူး။"

ထိုသို့ပြောလိုက်စဉ် သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ကြောက်မက်ဖွယ် အမာရွတ်ကြီးမှာ အနည်းငယ် ပြန့်ကားသွား၏။

"မင်းတို့ ဒီအလံနှစ်ခုကို မသိကြဘူးလား"

ဝူကျွင်းက ဘေးဘက်သို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ နဂါးအလံ ပေါ်လာသည်နှင့် နဂါးမျိုးဆက် ကိုယ်တိုင် ရောက်ရှိလာသကဲ့သို့ပင်။

"ဒါမှမဟုတ် မင်းတို့က ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်းရဲ့ အမိန့်စာတွေကိုပဲ အသိအမှတ်ပြုပြီး ငါ့ရဲ့ နဂါးနန်းတော် အလံတွေကို အသိအမှတ် မပြုတာလား"

ဝူကျွင်းက ရက်စက်သော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။ "မင်းတို့ထဲမှာ ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်းရဲ့ အမိန့်စာ ကိုင်ထားတဲ့သူ ပါလား"

သူက နန်ယန်ဂိုဏ်းကိုပင် ထည့်မပြောခဲ့ပေ၊ အကြောင်းမှာ ပြောစရာ မလိုသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ရွှမ်ယွဲ့မြို့တော် ကိုယ်တိုင်ကပင် ဤကိစ္စကို နန်ယန်ဂိုဏ်းထံ တင်ပြရန် မတွေးခဲ့ပေ။

ကျောက်စိမ်းဖြူမြို့တော် အဆင့်အထိ ပါဝင်ပတ်သက်လာပြီ ဆိုသည်နှင့်၊ ထိုပြန်လည်ပေါ်ပေါက်လာသော မသေမျိုးဂိုဏ်းက တကယ်တမ်း ဘယ်လိုအရာမျိုးလဲ ဆိုသည်ကို လူတိုင်း သိထားကြသည်။

"မင်းတို့ ဘာစောင့်နေတာလဲ"

ဝူကျွင်း၏ အသံမှာ ရုတ်တရက် အေးစက်သွား၏။

"မင်းတို့ရဲ့ မြို့တော်ဝန်ကို လိမ့်ထွက်လာပြီး အလံကို လာခံယူခိုင်းလိုက်"

သူ၏ စကားသံသည် မြို့တော်ဝန် အိမ်တော် တစ်ခုလုံးတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားတော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဝတ်ရုံရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားသော သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးသည် အမိုးပေါ်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေပြီး နန်ယန်ဂိုဏ်း ရှိရာ အရပ်သို့ ငေးမောကြည့်နေသည်။

သူ၏ နောက်တွင် ယင်ယာကျွင်း နေထိုင်သော ခြံဝင်း ရှိနေသည်။

ကျောက်စိမ်းဖြူမြို့တော် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးအနေဖြင့်၊ မြို့ပေါင်း သုံးရာရှိ ပြည်သူများကို အကာအကွယ်ပေးထားပြီး ကြီးမားသော ဩဇာအာဏာနှင့် တိုးပွားလာသော ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူ ယင်ချီကျန်း သည် ဤနေရာတွင် ထိုင်နေခဲ့သည်မှာ ရက်အတော်ကြာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သို့တိုင် သူ နောက်လှည့်ကြည့်ရန် မဝံ့ရဲသေးပေ။ အိမ်တော်အတွင်း ပဲ့တင်ထပ်နေသော မောက်မာသည့် စကားလုံးများကိုလည်း သူ မကြားရသကဲ့သို့ပင်။

"သခင်မလေးကတော့ သခင့်ကို သေချာပေါက် နာကြည်းနေမှာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ သူမ သခင့်ကို တွေ့ချင်နေမှာ သေချာပါတယ်" ဟု အစေခံအိုကြီးက သူ၏ နောက်တွင် ရိုသေစွာ မတ်တပ်ရပ်ရင်း ပြောလိုက်၏။