ကောင်းကင်အထိရေကြီးနေရင်တောင် ဘယ်သူဂရုစိုက်မှာလဲ ၄

ခရမ်းရွှေရောင်အကြည့်များက အပေါ်မှနေ၍ အောက်သို့ စီးမိုးကြည့်နေသည်။ နှုတ်ခမ်းထက်တွင် သေချာမကွဲပြားလှသော လောဘရိပ် အနည်းငယ် တွဲခိုနေပြီး၊ ၎င်းက နဂိုမူလက လောကီနှင့် ကင်းကွာနေသော အရှိန်အဝါကို ပို၍ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အသွင်အပြင်များ ထပ်လောင်းပေးလိုက်၏။

"ဟူး..."

ခယ်ရှစ်စန်း က သက်ပြင်းချလိုက်၏။

ယန်မိသားစု ခြံဝင်းထဲတွင် သခင်ဖြစ်သူ ဘာတွေတွေးခဲ့သည်ဖြစ်စေ၊ မတွေးခဲ့သည်ဖြစ်စေ အရေးမကြီးတော့ကြောင်း သူ ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ နောက်ဆုံးရလဒ်ကတော့ အတူတူပင် ဖြစ်နေလိမ့်မည်။

စဉ်းစားခန်းဝင်သည်ဆိုသောအရာက အစီအရင်ခင်းကျင်းရန် အသင့်တော်ဆုံးနေရာကို ရွေးချယ်တွေးတောနေခြင်းသာ ဖြစ်တန်ရာသည်။

"သခင်... သခင် ဘယ်လိုထင်လဲ"

"..."

ရှန်းယီက သူ့ကို အရူးတစ်ယောက်လို လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

ရှားပါးပြီး အရသာရှိလှသော ဟင်းလျာများ ရှေ့မှောက်တွင် ရောက်နေမှတော့ စကားများ ထပ်ပြောနေစရာ လိုသေး၍လော။

နောက်တစ်ခဏတွင် သူတို့နှစ်ဦးစလုံး၏ အရိပ်များမှာ ရှိနေသော နေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။

ရွှပ်

အနက်ရောင်ဝတ်ရုံ လွင့်ခနဲဖြစ်သွားပြီး၊ ထက်မြက်လှသော နဂါးလက်သည်းများက ဟင်းလင်းပြင်လျှောက်လှမ်းခြင်းအဆင့် ၉ နတ်ဆိုးတစ်ကောင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အားစိုက်စရာမလိုဘဲ အလွယ်တကူ ဆွဲဖြဲပစ်လိုက်သည်။

နဂါးလှံကို လက်တွင် ကိုင်ဆောင်ထားခြင်း မရှိသော်ငြားလည်း ထျန်းယန် ၄၉ အတွင်း ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာ စုဆောင်းလေ့ကျင့်မှုများအပြီးတွင်၊ ခယ်ရှစ်စန်းသည် ယခုအခါ လက်ဗလာဖြင့် တိုက်ခိုက်ခြင်း၌ အတော်အတန် ကျွမ်းကျင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ခွပ်

ငါးနတ်ဆိုး၏ ကျောဘက်မှာ ပေါက်ကွဲထွက်သွားသည်။

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သွေးတရဲရဲဖြင့် အပေါက်ကြီးကြားမှ အနက်ရောင်ခေါင်းစွပ် ပင့်တက်သွားပြီး ငယ်ရွယ်သော်လည်း ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

အလားတူ အသံမျိုး ပတ်ပတ်လည်တွင် ပဲ့တင်ထပ်နေ၏။

ခယ်ရှစ်စန်း၏ ရိုင်းစိုင်းကြမ်းတမ်းမှုနှင့် ယှဉ်လျှင် ရှန်းယီက များစွာ ပိုမို ကျက်သရေရှိလှသည်။ အရိပ်များကြားတွင် လှုပ်ရှားသွားလာရင်း၊ နဂါးလှံသည် အကြိမ်ကြိမ် ထိုးနှက်နေသည်။

ပြတ်ထွက်သွားသော ခေါင်းများက ညကောင်းကင်ယံနောက်ခံတွင် သွေးရောင်ပန်းပွင့်များအလား ဖူးပွင့်သွားပြီး မျက်စိကျိန်းလောက်အောင် တောက်ပလွန်းလှသည်။

ခရမ်းရောင်ဟုန်မုန့်ချီငါးခု၏ အားဖြည့်မှုနှင့်အတူ၊ နတ်ဆိုးသက်တမ်း နှစ်သိန်းပေါင်းများစွာ အကုန်အကျခံထားသော ထျန်းယန် ၄၉၊ ကွေရှ မသေမျိုးချပ်ဝတ် နှင့် မိုးပြာနဂါးကြယ်ခွဲလှံ သိုင်းပညာများကို အပြည့်အဝ ကျွမ်းကျင်ပြီးနောက်တွင်မူ ဤထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းသော နတ်ဆိုးများသည် အသက်မသေဆုံးမီ အသံတစ်သံထွက်ရန်ပင် အခွင့်အရေး မရခဲ့ကြချေ။

"ဟင်..."

ဝူကျွင်းသည် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ချမ်းစိမ့်သွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး၊ သူ၏ အနှစ်သာရသွေးများအားလုံးကို ပေါက်ကွဲစေကာ သူ၏ အရှိန်အဝါကို အမြင့်ဆုံးသို့ မြှင့်တင်ရင်း အဆက်မပြတ် နောက်ဆုတ်နေသည်။

ထိုစဉ် တစ်စုံတစ်ရာက သူ၏ နောက်စေ့ကို လာရောက်ဆုပ်ကိုင်လိုက်သလို ခံစားလိုက်ရ၏။

မင်ရောင်ဝတ်ရုံလက်အောက်ရှိ ဖြူဖျော့သော အသားအရေမှာ ယခုအခါ မီးခိုးဖြူရောင် ချပ်ဝတ်တန်ဆာဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားပြီး၊ ငွေရောင်အလင်းတန်းများ တောက်ပနေသည့် သတ္တုဖွဲ့စည်းပုံနှင့်အတူ ယခင်ကထက် ပိုမိုခိုင်မာစွာ သတိမပြုမိလိုက်ဘဲ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ချပ်ဝတ်သည် ဆန့်ထွက်လာပြီး လက်တစ်ဖက်လုံးကို ဖုံးအုပ်သွား၏။ လက်ချောင်းထိပ်များသည် ကြမ်းတမ်းသော သားရဲတစ်ကောင်၏ လက်သည်းများကဲ့သို့ ထက်မြက်နေသည်။

ဂျွတ်

ဝူကျွင်းက အစွမ်းကုန် ကာကွယ်ထားသော်ငြားလည်း၊ ထိုလက်ချောင်းများသည် တိုဟူးကို ထိုးစိုက်လိုက်သကဲ့သို့ သူ၏ ဦးခေါင်းခွံကို အလွယ်တကူ ထိုးဖောက်သွားသည်။

"ဂါး"

နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဝူကျွင်း၏ ဦးခေါင်းတစ်ခုလုံးမှာ ထိုလက်ချောင်းများကြောင့် စိစိညက်ညက် ကျေမတတ်ဖြစ်သွားသော်လည်း၊ မင်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့် လူငယ်လေးမှာ မျက်နှာအမူအရာ ကင်းမဲ့နေဆဲဖြစ်သည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။

သူ၏ အသံမှာ စူးရှကာ ထိတ်လန့်နေသည်။ "မင်း ဘယ်သူလဲ ငါက သတ္တမမြောက် နဂါးမျိုးဆက်ရဲ့ လက်အောက်က စစ်သူကြီး တစ်ယောက်ပဲ"

တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို ဤနေရာတွင် လာချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်ရဲလိမ့်မည်ဟု သူ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေသည်။ အကယ်၍ ရွှမ်ယွဲ့မြို့တော်က လူများဆိုလျှင် နဂါးနန်းတော်က ဤမြို့ပေါင်း သုံးရာကို မြေလှန်ပစ်မည်ကို မကြောက်ကြဘူးလော။

အကယ်၍ အခြားအင်အားစုတစ်ခုကဆိုလျှင်လည်း၊ အကြောင်းပြချက်များ သို့မဟုတ် နာကြည်းချက်များကိုပင် ရှင်းမပြဘဲ အဘယ်ကြောင့် စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ တိုက်ခိုက်ရသနည်း။

သို့သော် သူ ခေါင်းလှည့်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်မှာပင် ကျောရိုးတစ်လျှောက် အေးစိမ့်မှုတစ်ခု ထပ်မံ ဖြတ်ပြေးသွားပြန်သည်။

ဝူကျွင်း အလျင်အမြန် နောက်သို့ ပြန်ကြည့်လိုက်သော်လည်း၊ ဟိန်းဟောက်နေသော နဂါးလှံတစ်လက်ကိုသာ မြင်လိုက်ရ၏။

ဖောက်

လှံထိပ်က သူ၏ လည်ချောင်းကို တိကျစွာ ထိုးဖောက်သွားပြီး ကျန်ရှိနေသေးသော စကားများကို အသံတိတ်သွားစေသည်။

ရှန်းယီသည် လှံရှည်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြန်ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ဘေးသို့ မျက်စောင်းထိုး ကြည့်လိုက်၏။

ခယ်ရှစ်စန်းက နောက်ဆုံးကျန်နေသည့် နတ်ဆိုး၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဆွဲဖြဲပစ်လိုက်ပြီး မှတ်ချက်ချလိုက်၏။

" စစ်သူကြီးဆိုတာ ဘာအသုံးကျလို့လဲ ငါကိုယ်တိုင်က အစစ်အမှန် နဂါးမျိုးဆက်ပဲ။"

မြေပြင်ပေါ်ရှိ ပြန့်ကျဲနေသော ရုပ်ကြွင်းများကို ကြည့်ရင်း ရှန်းယီက မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်ကာ လျစ်လျူရှုထားဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါတွေကို မူလအတိုင်း ပြန်ဆက်ဖို့ မင်း တာဝန်ယူရမယ်။"

အရာရာကို ဖျက်ဆီးပစ်တတ်တဲ့ ဒီအကျင့်ဆိုးက ဘယ်ကနေ ရလာတာလဲ။

"သခင်ရဲ့ အမိန့်အတိုင်း နာခံပါ့မယ်... နောက်တစ်ခါ ပိုပြီး သတိထားပါ့မယ်" ခယ်ရှစ်စန်းက ရှက်ရွံ့စွာ ရယ်မောလိုက်၏။

ရှန်းယီက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ၊ ခြံဝင်းထဲရှိ သွေးများနှင့် အသားစများအားလုံးကို သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ စုပ်ယူလိုက်သည်။

သူသည် မဟာအစီအရင်ကို ပြန်မရုပ်သိမ်းဘဲ တင်ပျဉ်ခွေထိုင်ကာ နတ်ဆိုးကျောက်တိုင် ကို စတင်ပေါင်းစပ်ဖွဲ့စည်းလိုက်၏။

ထိုအချိန်တွင်

မြို့စားအိမ်တော်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာ၌

ညှိုးနွမ်းနေသော မျက်နှာရှိ လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးသည် ကုတင်ပေါ်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာလှဲလျောင်းနေရင်း တစ်စုံတစ်ရာကို အာရုံခံမိလိုက်သည်။

သို့သော် ဤညတွင်တော့ သူသည် အပြည့်အဝ မူးယစ်နေခဲ့ပြီ။ ထို့အပြင် သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်မှာလည်း ထပ်မံချိတ်ပိတ်ခံထားရ၏။

"ဘာမှ မခံစားရဘူး... ဒါကလည်း ပုံမှန်ပဲ ထင်ပါတယ်။"

ယင်ချီကျန်းသည် မျက်နှာကျက်ကို လွတ်ဟနေသော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။ ထို့နောက် သူ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။

အကယ်၍ ဤအရာအားလုံးက အိပ်မက်တစ်ခုသာဆိုလျှင်လည်း၊ အဆုံးထိတိုင်အောင် ဆက်မက်နေလိုက်တော့မည်။

မျက်လုံးမှိတ်ထားမှတော့ လောကကြီးတစ်ခုလုံး ရေလွှမ်းမိုးသွားလည်း မည်သူ ဂရုစိုက်နေတော့မည်နည်း။