အခန်း (၇၃-၇၄)

၇၃ ရှောင်ချင်း... နောင်ကျရင် နင့်အစ်မကို ပိုပြီး ဂရုစိုက်ပေးရလိမ့်မယ်

မနက်စောစောပိုင်းတွင် ဘိုင်ရုရွှယ်သည် ကောင်းကင်ယံဂိုဏ်းမှ ရှီချောင်ကျေးရွာသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

ဘိုင်ရုရွှယ်မှာ ဝိညာဉ်သန္ဓေသားအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ မြေကြီးကို လက်မအနည်းငယ်ဖြစ်အောင် ကျုံ့ပစ်ခြင်း နည်းစနစ်ကို သဘာဝကျကျ အသုံးပြုနိုင်စွမ်း ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ ကောင်းကင်ယံဂိုဏ်းမှာ ရှီချောင်ကျေးရွာနှင့် မိုင်တစ်ထောင်ခန့် ကွာဝေးသော်လည်း အသွားအပြန် ခရီးစဉ်မှာ စုစုပေါင်း တစ်နာရီပင် မကြာချေ။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူမသည် နေ့ဘက်တွင် ရှောင်မိုကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ပြီး ညဘက်တွင် ကောင်းကင်ယံဂိုဏ်း၏ စာကြည့်တိုက်သို့ စာဖတ်ရန် သွားရောက်ကာ လပေါင်းများစွာ နေ့ရောညပါ အလုပ်လုပ်နေခဲ့ရသည်။

ရှောင်မို၏ သက်တမ်းကန့်သတ်ချက်မှာလည်း လျင်မြန်စွာ နီးကပ်လာနေသဖြင့် ဘိုင်ရုရွှယ်မှာ ပို၍ပို၍ စိုးရိမ်ပူပန်လာရသည်။

စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာနှင့် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများကြောင့် ဘိုင်ရုရွှယ်မှာ အနည်းငယ် ပိန်ချုံးနေပုံ ပေါက်နေပြီဖြစ်သည်။

ရှောင်မိုအတွက် မနက်စာ ချက်ပြုတ်ပေးရန် ခြံဝင်းထဲသို့ ဘိုင်ရုရွှယ် ဝင်လာချိန်မှာပင် အိပ်ခန်းမကြီး၏ တံခါးပွင့်လာပြီး ရှောင်မို ထွက်လာခဲ့သည်။

"ရှောင်မို... ဒီနေ့ စောစောထလှချည်လား။"

ဘိုင်ရုရွှယ်က သူမ၏ နားထင်ဘေးမှ ဆံနွယ်လေးများကို သပ်တင်လိုက်ပြီး မှိန်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးလိုက်သည်။

အရင်က ဘိုင်ရုရွှယ်သည် ရှောင်မိုကို ခင်ပွန်းဟု ခေါ်ခဲ့ဖူးသော်လည်း ၎င်းမှာ ထိုအချိန်က ခံစားချက်ကြောင့် သက်သက်သာ ဖြစ်သည်။

ထို့နောက်ပိုင်းတွင် တရားဝင် လက်မထပ်ရသေးဘဲ ရှောင်မိုကို ခင်ပွန်းဟု ခေါ်ရသည်မှာ အရမ်းကို အရှက်အကြောက်ကင်းမဲ့လွန်းသည်ဟု တွေးကာ ဘိုင်ရုရွှယ် အလွန် ရှက်ရွံ့သွားခဲ့သည်။

ထို့အပြင် ဘိုင်ရုရွှယ်က "သူတို့က လက်မထပ်ရသေးဘဲ လင်မယားလို့ ခေါ်နေကြတယ်။ အမတ်မင်းရှောင်ရဲ့ စေ့စပ်ထားသူက ဘယ်လိုလုပ် ကျင့်ဝတ်တွေ ဒီလောက်တောင် ကင်းမဲ့နေရတာလဲ" ဆိုပြီး အခြားသူများ၏ အတင်းအဖျင်း ပြောဆိုခြင်းကိုလည်း မလိုလားပေ။

ထို့ကြောင့် ဘိုင်ရုရွှယ်က သူမ၏ အခေါ်အဝေါ်ကို ပြောင်းလဲလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

အခြားသူများက သူမအကြောင်း ဘာပြောပြော ဘိုင်ရုရွှယ် ဂရုမစိုက်သော်လည်း ရှောင်မိုအကြောင်း မကောင်းပြောသည်ကိုတော့ သူမ မကြိုက်ပေ။

ပြီးတော့ သူတို့ လက်ထပ်ပြီးမှ အဲဒီလို ခေါ်မယ်ဆိုရင်လည်း အတူတူပါပဲလေ။

"လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်လောက်ကတည်းက ငါ ကောင်းကောင်း အိပ်မပျော်ဘူး။ ခုတင်ပေါ်မှာ ဒီတိုင်းကြီး လှဲနေမယ့်အစား ခြံဝင်းထဲထွက်ပြီး လေညင်းခံရင်း နည်းနည်းပါးပါး လှုပ်ရှားတာ ပိုကောင်းမယ်လို့ တွေးမိလို့ပါ" ဟု ရှောင်မိုက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

ဘိုင်ရုရွှယ်က ရှေ့သို့ တိုးသွားကာ ရှောင်မိုကို ခြံဝင်းထဲတွင် ထိုင်ရန် တွဲကူပေးလိုက်သည်။ "ရှောင်မို... ခဏလောက် ထိုင်နေဦးနော်။ နင် မျက်နှာသစ်ဖို့ ငါ ရေနွေး သွားတည်လိုက်ဦးမယ်။"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။" ရှောင်မို ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ဘိုင်ရုရွှယ် ညင်သာစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ "ငါတို့ နှစ်ယောက်ကြားမှာ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ယဉ်ကျေးနေရသေးတာလဲ။"

ရှောင်မို တစ်ခဏမျှ မှင်သက်သွားပြီးနောက် ရယ်မောလိုက်သည်။ "မင်းပြောတာ မှန်ပါတယ်။"

"ခဏလေး စောင့်ဦးနော်..."

ဘိုင်ရုရွှယ် မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်သွားပြီး ကျွမ်းကျင်စွာ မီးမွှေးကာ ရေတည်လိုက်သည်။ ရှောင်မို မျက်နှာသစ်ရန် ကူညီပေးပြီးနောက် သူမသည် ဟင်းချက်ရန် မီးဖိုချောင်သို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။

မကြာမီမှာပင် ရှောင်ချင်း နိုးလာပြီး ကိုကိုရှောင်မိုကို နှုတ်ဆက်ကာ အဝတ်များ သွားလျှော်ပြီး လှန်းနေတော့သည်။

ခြံဝင်းထဲတွင် အလုပ်လုပ်နေသော ညီအစ်မနှစ်ယောက်၊ အထူးသဖြင့် မီးဖိုချောင်ထဲရှိ ကျက်သရေရှိသော ပုံရိပ်လေးကို ကြည့်ရင်း ရှောင်မိုသည် သူ၏ အိုမင်းနေသော မျက်လွှာများကို ချလိုက်ကာ သူ နောက်ထပ် ဘာလုပ်သင့်သည်ကို စဉ်းစားနေပုံပေါ်သည်။

မကြာမီမှာပင် ဘိုင်ရုရွှယ်က ပေါက်စီများ၊ ဟင်းသီးဟင်းရွက်ချဉ်များနှင့်အတူ ဆန်ပြုတ်ကို ယူလာပေးသည်။ ရှောင်ချင်းက ရှောင်မိုအတွက် တူကို ဆေးကြောပေးလိုက်သည်။

သူတို့သုံးယောက် မနက်စာစားရင်း ရွာထဲတွင် ဖြစ်ပျက်နေသော စိတ်ဝင်စားဖွယ် အကြောင်းအရာများကို စကားစမြည် ပြောဆိုနေကြစဉ် ရှောင်မိုသည် သူ၏ ပန်းကန်လုံးထဲရှိ ဆန်ပြုတ်ကို စားပြီးသွားပြီး ညီအစ်မနှစ်ယောက်ကို ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ငါ မင်းတို့နှစ်ယောက်ကို ပေးချင်တာ တစ်ခုရှိတယ်။"

"ကိုကိုရှောင်မို... ဘာများလဲဟင်" ရှောင်ချင်းက စိတ်ဝင်စားသွားပြီး သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ငါ့ကို ခဏစောင့်..."

ရှောင်မို မတ်တတ်ရပ်ကာ အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားသည်။

သူ ပြန်ထွက်လာသောအခါ ပန်းချီကားလိပ်တစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်လာခဲ့သည်။

ပန်းချီကားလိပ်ကို ဖြန့်လိုက်သောအခါ မြစ်များနှင့် ရေကန်များကို ရေးဆွဲထားသည်။

"ကိုကိုရှောင်မို... ဒါက..."

ခမ်းနားထည်ဝါပြီး ကြီးမားသော ပန်းချီကားလိပ်ကို ကြည့်ရင်း ရှောင်ချင်းမှာ အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်သွားတော့သည်။

"ဒါက မင်းတို့အတွက် ငါဆွဲထားတဲ့ မြစ်ကြောင်းခရီးစဉ် မြေပုံပဲ။"

ရှောင်မိုက သူတို့ကို စိတ်ရှည်လက်ရှည် ရှင်းပြလိုက်သည်။

"နဂါးပျံအဖြစ် အသွင်ပြောင်းဖို့ မြစ်ကြောင်းခရီးစဉ်ကို ဖြတ်သန်းတာနဲ့ တကယ့်နဂါးစစ်စစ်အဖြစ် ပြောင်းလဲဖို့ ပင်လယ်ထဲကို ဝင်ရောက်တာက မင်းတို့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအတွက် မရှိမဖြစ် လိုအပ်တဲ့ လမ်းကြောင်းတစ်ခုလို့ ပြောကြတယ်။

ဒီနှစ်တွေအတွင်း ရေပေးဝေရေး စီမံကိန်းတွေကို တည်ဆောက်နေရင်းနဲ့ ချီတိုင်းပြည်ရဲ့ မြစ်မြေပုံတွေနဲ့ ဒေသဆိုင်ရာ မှတ်တမ်းတွေကို ငါ ကိုးကားခဲ့ပြီး ကွင်းဆင်းလေ့လာမှုတွေကိုလည်း မကြာခဏ လုပ်ခဲ့တယ်။

နောက်ဆုံးတော့ ဒီလမ်းကြောင်းကို ငါ ရွေးချယ်လိုက်တယ်။

မင်းတို့နှစ်ယောက် မြစ်ကြောင်းခရီးစဉ်ကို စတင်တဲ့အခါ ကန်ယွဲ့ရေကန် ကနေ ဝင်ပေါက်အဖြစ် စတင်ပါ၊ ပြီးရင် စီးမင်ရေကန် ထဲကို ဝင်ပြီး ချွန်းဆုန့်မြစ် ဘက်ကို ဆက်သွားပါ၊ အဲဒီကနေ လျှိုရေ နဲ့ ယွင်ယာမြစ် ကို ဖြတ်သန်းပြီး နောက်ဆုံး မြောက်ပိုင်းပင်လယ် ထဲကို ဝင်ရောက်ပါ။

ခရီးစဉ်တစ်ခုလုံး တစ်လျှောက်မှာ မင်းတို့အတွက် ငါ အစီအစဉ်တွေ လုပ်ထားပေးတယ်။

မင်းတို့ ဒီလမ်းကြောင်းကို ရွေးချယ်ရင် ခုခံမှု အနည်းဆုံး ဖြစ်လိမ့်မယ်။ ဒါ့အပြင် ငါတည်ဆောက်ခဲ့တဲ့ ရေပေးဝေရေး စီမံကိန်းတွေက ရေကြီးမှုဘေးအန္တရာယ်တွေကို ကာကွယ်ပေးနိုင်ပြီး သာမန်ပြည်သူတွေအပေါ် သက်ရောက်မှုကို အနည်းဆုံးဖြစ်စေလို့ မင်းတို့ရဲ့ ဘေးဒဏ်ခံယူခြင်း ရဲ့ ကံတရားအကျိုးဆက် ကို လျော့နည်းစေလိမ့်မယ်။"

"ဒါပေမဲ့ ကိုကိုရှောင်မို... ကျွန်မက ရွှေရောင်အမြုတေအဆင့် ရဲ့ အစောပိုင်းအဆင့် မှာပဲ ရှိသေးတာ၊ ကျွန်မက မြစ်ကြောင်းခရီးစဉ်ကို ဖြတ်သန်းဖို့ မလိုသေးဘူးလေ။ မြစ်ကြောင်းခရီးစဉ်ကို ဖြတ်သန်းဖို့ လိုအပ်နေတာက..."

စကားတစ်ဝက်တွင် ရှောင်ချင်း တစ်ခုခုကို နားလည်သွားသကဲ့သို့ သူမ၏ အစ်မဖြစ်သူကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ဘိုင်ရုရွှယ်က သူမ၏ လှပသော ခေါင်းလေးကို ငုံ့ထားပြီး စားပွဲအောက်ရှိ သူမ၏ လက်သေးသေးလေးများက သူမ၏ ပေါင်ပေါ်ရှိ စကတ်စကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။

ကိုကိုရှောင်မို ဘာကိုဆိုလိုသလဲဆိုတာကို ရှောင်ချင်း အခုမှ နားလည်သွားတော့သည်။

သူမ၏ အဆင့်က ထိုအခြေအနေသို့ မရောက်သေးသဖြင့် လောလောဆယ်တွင် ဤမြစ်ကြောင်းခရီးစဉ် မြေပုံက သူမ၏ အစ်မဖြစ်သူအတွက် ရည်ရွယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်... ရှောင်မို ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ပေ။ ယင်းအစား သူ ခေါင်းမော့ကာ ဘိုင်ရုရွှယ်ကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်ရင်း သူမ၏ အဖြေကို စောင့်နေလိုက်သည်။

"ငါ မသွားဘူး"

အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် အမျိုးသမီးက ခေါင်းမော့လာပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းများ တုန်ခါလျက် ရှောင်မိုကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ရုရွှယ်... ဒီမြစ်တွေ၊ ရေကန်တွေ ရှိတဲ့ ပြည်နယ်တွေ၊ ခရိုင်တွေ အများစုမှာ ငါ့ရဲ့ တပည့်တွေ ရှိတယ်။ ဒီအဘိုးကြီးရဲ့ မျက်နှာကို ထောက်ထားပြီး သူတို့က မင်းကို အဆင်ပြေအောင် ကူညီပေးကြလိမ့်မယ်။

ဒါ့အပြင် မင်းရဲ့ လက်ရှိ အဆင့်ကလည်း လုံလောက်နေပြီ။

သင့်လျော်တဲ့ အချိန်အခါ၊ နေရာ နဲ့ လူသားဆက်ဆံရေး အားလုံးက မျက်နှာသာပေးနေတယ်။

ဒီလို အခွင့်အရေးမျိုးက ရခဲတယ်။"

ရှောင်မိုက သူမကို ဖျောင်းဖျရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင်လည်း ငါ မသွားဘူး" အမျိုးသမီးက ခေါင်းမာစွာ ငြင်းဆိုလိုက်သည်။ "ငါ ထွက်သွားရင် နင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။"

"ရှောင်ချင်းက ငါ့ကို လောလောဆယ် ပြုစုစောင့်ရှောက်ပေးနိုင်ပါတယ်" ဟု ရှောင်မိုက ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ မြစ်ကြောင်းခရီးစဉ်နဲ့ ဘေးဒဏ်ခံယူခြင်း အောင်မြင်ပြီး ပြန်လာမယ့်အချိန်ကို ငါ စောင့်နိုင်ပါတယ်။"

"ဒါပေမဲ့ ရှောင်မို..." ဘိုင်ရုရွှယ်၏ ပါးပြင်ပေါ်တွင် မျက်ရည်များ တဖြည်းဖြည်း စီးကျလာတော့သည်။ "ငါ မြစ်ကြောင်းခရီးစဉ်ကနေ ပြန်လာရင်တောင် နင့်အတွက် အချိန်ဘယ်လောက် ကျန်ဦးမှာလဲ။"

"..."

ရှောင်မို တစ်ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

"ရုရွှယ်... ငါ ပြောတာ နားထောင်ပါ..."

"ငါ နားမထောင်ဘူး၊ ငါ နားမထောင်ဘူး"

ရှောင်မို သူမကို ဖျောင်းဖျမည်ကို စိုးရိမ်သကဲ့သို့ ဘိုင်ရုရွှယ်က သူမ၏ နားများကို ပိတ်ကာ ခြံဝင်းထဲမှ ပြေးထွက်သွားပြီး အဝေးသို့ ပျံသန်းသွားတော့သည်။

"အစ်မ..." ရှောင်ချင်းက ခြံဝင်းထဲမှ လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

"ကိုကိုရှောင်မို... ကျွန်မ... ကျွန်မ အစ်မနောက်ကို လိုက်သွားလိုက်ဦးမယ်..." ဟု ရှောင်ချင်းက စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်သည်။

"မလိုပါဘူး" ရှောင်မို ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "စိတ်မပူပါနဲ့၊ မင်းအစ်မ အဆင်ပြေပါတယ်။ သူမ ကောင်းကင်ယံဂိုဏ်းကို သွားတာ နေမှာပါ။"

"ဟင်။" ရှောင်ချင်း မှင်သက်သွားသည်။ "ကိုကိုရှောင်မို... ကိုကို သိတယ်ပေါ့..."

"ငါ သိတာ ကြာပါပြီ။ မင်းအစ်မက ငါ့ရဲ့ သက်တမ်းကို ဆွဲဆန့်ဖို့ နည်းလမ်းရှာဖို့ ညတိုင်း ရှေးဟောင်း ကျမ်းစာ မျိုးစုံကို သွားကြည့်နေတာလေ။"

ရှောင်မို မှိန်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးလိုက်သည်။

"ရပါတယ်။ ဒီတစ်ခါ မင်းအစ်မက နဂါးအဖြစ် အသွင်ပြောင်းဖို့နဲ့ မြစ်ကြောင်းခရီးစဉ်ကို ဖြတ်သန်းဖို့ သေချာပေါက် သွားပါလိမ့်မယ်။"

ရှောင်မို မတ်တတ်ရပ်ကာ ရှောင်ချင်းကို ပုတ်လိုက်သည်။ "ရှောင်ချင်း... နောင်ကျရင် နင့်အစ်မကို ပိုပြီး ဂရုစိုက်ပေးရလိမ့်မယ်။"

"ကိုကိုရှောင်မို... ဘာ... ဘာလုပ်မလို့လဲဟင်..."

ရှောင်ချင်းတွင် မကောင်းသော နိမိတ်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ရှောင်မိုက အနည်းငယ်သာ ပြုံးလိုက်ပြီး ကျယ်ပြောလှသော ကောင်းကင်ကြီးကို ခေါင်းမော့ကြည့်ကာ တိတ်ဆိတ်နေလိုက်သည်...

"နည်းလမ်းတစ်ခုတော့ သေချာပေါက် ရှိရမယ်"

"နည်းလမ်းတစ်ခုတော့ သေချာပေါက် ရှိရမယ်"

ဘိုင်ရုရွှယ် ကောင်းကင်ယံဂိုဏ်း သို့ ပျံသန်းသွားရင်း လမ်းလျှောက်ရင်း မျက်ဝန်းထောင့်မှ မျက်ရည်များကို သုတ်ကာ ကောင်းကင်ယံဂိုဏ်း ၏ စာကြည့်တိုက်သို့ အလျင်အမြန် ဝင်သွားတော့သည်။

သာမန်လူ တစ်ယောက်ရဲ့ သက်တမ်းကို ဆွဲဆန့်ဖို့ နည်းလမ်းရှိမရှိ သူမက အကြီးအကဲဖူချန် ကို တိုက်ရိုက် မမေးခဲ့တာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။

သို့သော် ဖူချန်က တိတ်ဆိတ်နေပြီး ကောင်းကင်ယံဂိုဏ်း၏ စာကြည့်တိုက်သို့ ဝင်ရောက်ကာ ကိုယ်တိုင်ရှာဖွေနိုင်ရန် အမှတ်အသားပြား တစ်ခုကိုသာ ဘိုင်ရုရွှယ်အား ပေးခဲ့သည်။

ဤအချိန်အတွင်း ဘိုင်ရုရွှယ်သည် စာကြည့်တိုက်ကို ကြီးကြပ်သော အဘွားအိုကို မေးမြန်းကာ စာအုပ်များစွာ ဖတ်ရှုခဲ့ပြီး သက်တမ်းဆွဲဆန့်ရန် နည်းလမ်းများစွာကို ရှာတွေ့ခဲ့သော်လည်း ၎င်းတို့ထဲမှ တစ်ခုမျှ ရှောင်မိုနှင့် မသင့်လျော်ပေ။

"ဘယ်မှာလဲ။"

"စာအုပ်တွေ ဒီလောက်များတာ ရှောင်မို ရဲ့ သက်တမ်းကို ဆွဲဆန့်ဖို့ သင့်လျော်တဲ့ နည်းလမ်းတစ်ခုမှ မရှိနိုင်ဘူးလား။"

"အဲဒါ တကယ်တော့ ဘယ်မှာလဲ။"

ထိုနေ့တွင် ဘိုင်ရုရွှယ်သည် ပုံမှန်ထက် များစွာ ပိုမို စိုးရိမ်ပူပန်နေခဲ့သည်။

သူမက စာအုပ်တစ်အုပ်ပြီးတစ်အုပ် ဆက်တိုက် လှန်လှောနေခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် တတိယထပ် စာအုပ်စင်၏ အစွန်ဆုံးထောင့်တွင် ဝါကြင့်နေသော ရှေးဟောင်း ကျမ်းစာ တစ်အုပ်ကို သူမ တွေ့လိုက်ရသည်။

အစပိုင်းတွင် ဘိုင်ရုရွှယ်က ဤစာအုပ်ကို သိပ်ဂရုမစိုက်ဘဲ မြန်မြန်ဆန်ဆန်သာ လှန်လှောကြည့်လိုက်သည်။

သို့သော် စာမျက်နှာတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူမ၏ အကြည့်များ ရုတ်တရက် အေးခဲသွားတော့သည်။

"နဂါးအဆီအနှစ်ကို မြွေမျိုးနွယ်တွေက နဂါးပျံအဖြစ် အသွင်ပြောင်းဖို့ မြစ်ကြောင်းခရီးစဉ်ကို ဖြတ်သန်းပြီး ပင်လယ်ထဲကို ဝင်ရောက်တဲ့အခါ မိုးကြိုးဘေးဒဏ် ကနေတစ်ဆင့် ရရှိနိုင်တယ်လို့ ကောလာဟလ ထွက်နေပါတယ်။ အဲဒါကို ရရှိတဲ့ ကျင့်ကြံသူ တွေက သူတို့ရဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်ကို သန့်စင်နိုင်ပြီး သာမန်လူ တွေကတော့ သူတို့ရဲ့ သက်တမ်းကို ဆွဲဆန့်နိုင်ပါတယ်..."