အခန်း (၇၅-၇၆)

၇၅ အခု ငါတို့နှစ်ယောက် အတူတကွ အိုမင်းသွားပြီလို့ သတ်မှတ်လို့ရပြီလား

ရာသီဥတုက တဖြည်းဖြည်း ဆောင်းရာသီသို့ ကူးပြောင်းလာသည်။

ရှောင်မိုအတွက် နဂါးအဆီအနှစ် ရရှိရန် အစ်မဖြစ်သူက မြစ်ကြောင်းခရီးစဉ်ကို ဖြတ်သန်းဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြောင်း ရှောင်ချင်းလည်း သိထားသည်။

ရှောင်ချင်းက အစ်မဖြစ်သူ ချမှတ်လိုက်သော ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ထောက်ခံခဲ့သည်။

ထို့အပြင် ရှောင်ချင်းကလည်း ရှောင်မိုကို ဒီအတိုင်း သေဆုံးစေဖို့ကို သေချာပေါက် မရက်စက်နိုင်ပေ။

အချိန်အတော်ကြာ ဖြတ်သန်းခဲ့ပြီးနောက် ရှောင်ချင်းသည် ရှောင်မိုကို သူမ၏ ဆွေမျိုးအရင်းအချာတစ်ဦးကဲ့သို့ သဘောထားနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် မြစ်ကြောင်းခရီးစဉ်ကို ဖြတ်သန်းခြင်းမှာ လွယ်ကူသောကိစ္စ မဟုတ်ပေ။

အမှားအယွင်း အနည်းငယ်က ခန္ဓာကိုယ်နှင့် တာအိုကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်ပြီး ဝိညာဉ်ကိုပါ လွင့်စင်ပျောက်ကွယ်သွားစေနိုင်သည်။

ထို့ကြောင့် ဤကာလအတွင်း ဘိုင်ရုရွှယ်သည် မြစ်ကြောင်းခရီးစဉ်အတွက် ကြိုးစားပမ်းစား ကျင့်ကြံနေပြီး ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှု အမျိုးမျိုးကို ပြုလုပ်နေခဲ့သည်။

ရှောင်မိုကလည်း ဘိုင်ရုရွှယ်နှင့် ရှောင်ချင်းတို့ကို သင်ခန်းစာများ သင်ပေးကာ ခရီးစဉ်တစ်လျှောက်ရှိ အန္တရာယ်ရှိသော နေရာများနှင့် ခရီးစဉ်အတွင်း ကြုံတွေ့ရနိုင်သည့် အရာများကို တစ်ခုချင်းစီ ရှင်းပြပေးခဲ့သည်။

၎င်းတွင် နဂါးသတ်ဓား နှင့် နဂါးချည်နှောင်သော့ခလောက် ကဲ့သို့သော အရာများကို မည်သို့ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရမည်ဆိုသည့် အကြောင်းအရာများလည်း ပါဝင်သည်။

ရှောင်မိုက နဂါးသတ်ဓား ကဲ့သို့သော အရာများကို မဖယ်ရှားချင်၍ မဟုတ်ပေ။

ယင်းအစား ရှောင်မိုက မလုပ်နိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

နဂါးသတ်ဓား နှင့် နဂါးချည်နှောင်သော့ခလောက် တို့ကို ချီတိုင်းပြည်၏ ကောင်းကင်ယံစောင့်ကြည့်ရေးဗျူရို က တပ်ဆင်ထားခြင်းဖြစ်ပြီး သာမန်လူများက ၎င်းတို့ကို ဖယ်ရှား၍ မရနိုင်ပေ။

ထို့အပြင် ကောင်းကင်ယံစောင့်ကြည့်ရေးဗျူရိုသည် ချီတိုင်းပြည်၏ အုပ်ချုပ်ရေးစနစ်မှ သီးခြားလွတ်လပ်စွာ တည်ရှိနေသည်။

ရှောင်မိုသည် နန်းရင်းဝန် ဖြစ်သော်လည်း ကောင်းကင်ယံစောင့်ကြည့်ရေးဗျူရို ကို အမိန့်ပေးနိုင်စွမ်း မရှိပေ။

ထို့အပြင် ကောင်းကင်ယံစောင့်ကြည့်ရေးဗျူရိုကို နဂါးသတ်ဓား နှင့် နဂါးချည်နှောင်သော့ခလောက်ကို ဖယ်ရှားခိုင်းမည်ဆိုပါက အကြောင်းပြချက်တစ်ခု လိုအပ်သည်။

သို့သော် သူ ဘယ်လိုအကြောင်းပြချက်မျိုး ပေးနိုင်မည်နည်း။

"ကျွန်တော့်ရဲ့ စေ့စပ်ထားသူက မြွေမျိုးနွယ်ဝင်ဖြစ်ပြီး နဂါးအဖြစ် အသွင်ပြောင်းဖို့ မြစ်ကြောင်းခရီးစဉ်ကို ဖြတ်သန်းဖို့ လိုအပ်နေလို့ ကျေးဇူးပြုပြီး ကူညီပေးပါ" ဟု သူ တိုက်ရိုက်ကြီး သွားပြော၍ မရနိုင်ပေ။

ရှောင်မိုသည် အရာရှိများကြားတွင် အမြင့်ဆုံးရာထူးကို ရရှိထားသည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်သော်လည်း နန်းတွင်းတွင် သူ့ကို မလိုလားသူများစွာ ရှိနေသည်။

အကယ်၍ သူသာ ထိုသို့လုပ်လိုက်ပါက နောက်နေ့တွင် အရာရှိများအားလုံး၏ စွပ်စွဲပြစ်တင်ခြင်းကို သေချာပေါက် ခံရပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ရှောင်မိုက ဘာမှ ကြိုတင်မပြင်ဆင်ထားခြင်းမျိုးတော့ မဟုတ်ပေ။

ရှောင်မို၏ အမြင်တွင် လွန်ခဲ့သော နှစ်လေးဆယ်ကျော်အတွင်း သူ ပြုလုပ်ခဲ့သော ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုများမှာ လုံလောက်သင့်ပြီ ဖြစ်သည်။

အချိန်တွေ တစ်နေ့ပြီးတစ်နေ့ ကုန်လွန်လာသည်နှင့်အမျှ။

ရှောင်မို၏ ကျန်းမာရေးမှာ ပိုမို ဆိုးရွားလာသည်။

ဆောင်းရာသီ စတင်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ရှောင်မို စတင် ချောင်းဆိုးလာတော့သည်။

ရှောင်မို၏ ဖြူရော်နေသော မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း ဘိုင်ရုရွှယ် ပိုမို စိုးရိမ်ပူပန်လာပြီး နောက်နေ့တွင်ပင် ကပ်ဘေးဒဏ်ခံယူချင်စိတ်များ ပေါက်လာတော့သည်။

သို့သော် ကပ်ဘေးဒဏ်ခံယူမည့်ရက်ကို သေချာစွာ ရွေးချယ်ရန် လိုအပ်ပြီး ကြုံရာကျပန်း ရက်ကို ရွေးချယ်၍ မရနိုင်ပေ။

ယင်းအတွက် မွေးသက္ကရာဇ် နှင့် ကံကြမ္မာလက္ခဏာရှစ်ပါးတို့အပေါ် အခြေခံ၍ တွက်ချက်ရန် လိုအပ်သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် မကြာမီက ရှောင်မိုသည် အကြီးအကဲဖူချန် ကို ကောင်းမွန်သောရက်တစ်ရက် တွက်ချက်ပေးရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။

ဘိုင်ရုရွှယ်အတွက် မြစ်ကြောင်းခရီးစဉ် စတင်ရန် အကောင်းဆုံးရက်မှာ နောက်နှစ် တတိယလ၏ တတိယမြောက်နေ့ ဖြစ်သည်။

တိုက်ဆိုင်စွာပင် ရှောင်မို ရွေးချယ်ထားသော လမ်းကြောင်းတစ်လျှောက်တွင် ဖေဖော်ဝါရီလဆန်းပိုင်း၌ ရေခဲနှင့် နှင်းများ စတင်အရည်ပျော်မည်ဖြစ်ပြီး မတ်လဆန်းပိုင်းရောက်လျှင် အရာအားလုံး ပြန်လည်ရှင်သန်လာမည့် နွေဦးရာသီ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

အချိန်တွေ တစ်နေ့ပြီးတစ်နေ့ ကုန်လွန်လာရာ မကြာမီမှာပင် နှစ်သစ်ကူးပြီးနောက် ဇန်နဝါရီလကုန်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ရှောင်ချင်း တောင်ပေါ်တွင် ဆောင်းခိုရန် သွားခဲ့သော်လည်း ဘိုင်ရုရွှယ်မှာမူ ဆောင်းခိုရန် မလိုအပ်တော့ပေ။

ခြံဝင်းထဲတွင် ရှောင်မိုနှင့် သူမသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

ဤအချိန်တွင် ဘိုင်ရုရွှယ်၏ မြစ်ကြောင်းခရီးစဉ်အတွက် တစ်လသာ လိုပါတော့သည်။

ဇန်နဝါရီလ နှစ်ဆယ့်ရှစ်ရက်နေ့။

ထိုညတွင် ရှီချောင်ကျေးရွာ၌ နှင်းများ အပြင်းအထန် ကျဆင်းခဲ့သည်။

ဒါက ဆောင်းရာသီရဲ့ နောက်ဆုံးနှင်း ဖြစ်သင့်တယ်။

ဒါက သူ့ဘဝရဲ့ နောက်ဆုံးနှင်း ဖြစ်နိုင်တယ်ဆိုတာကို ရှောင်မို ခံစားသိရှိနေခဲ့တယ်။ သူ သေဆုံးတော့မည်။

နောက်နေ့ မနက်စောစောတွင် ရှောင်မို နိုးလာခဲ့သည်။

ပုံမှန်အတိုင်းပင် ဘိုင်ရုရွှယ်က ရေနွေးတည်ထားပြီး ရှောင်မို မျက်နှာသစ်ရန် ကူညီပေးခဲ့သည်။

မနက်စာစားပြီးနောက် ဘိုင်ရုရွှယ် ခြံဝင်းကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ရှောင်မိုက သူမကို တားလိုက်သည်။ "ပြန်လာမှ လုပ်လိုက်ပါ။ အရင်ဆုံး အပြင်ထွက်ပြီး လမ်းသွားလျှောက်ကြရအောင်။"

"အခုလား။" ဘိုင်ရုရွှယ်က နေရာအနှံ့ ကျဆင်းနေသော နှင်းပွင့်များကို ကြည့်ကာ စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ ရှောင်မို... နှင်းတွေက အရမ်းထူနေတယ်။"

"ရပါတယ်။" ရှောင်မို ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ငါက အသက်ပဲ ကြီးသွားတာပါ၊ ကျန်းမာရေးက ကောင်းနေတုန်းပါပဲ။"

ဘိုင်ရုရွှယ် - "..."

"ငါ တကယ် အဆင်ပြေပါတယ်၊ ပြီးတော့ ငါ့ကို တစ်ယောက်တည်း အပြင်သွားခိုင်းဖို့ မင်း စိတ်ချမှာမှ မဟုတ်တာ" ဟု ရှောင်မိုက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ..."

ဘိုင်ရုရွှယ် မလိုလားစွာဖြင့် သဘောတူလိုက်သည်။

တကယ်တမ်းတွင် ဘိုင်ရုရွှယ်သည် ရှောင်မို၏ ကျန်းမာရေးကို အလွန် စိုးရိမ်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း ရှောင်မိုက အပြင်ထွက်ရန် အတင်းအကြပ် ပြောနေသဖြင့် ဘိုင်ရုရွှယ်က သူ့ကို အဖော်ပြုပေးရန်သာ တတ်နိုင်တော့သည်။

သို့သော် သူ၏ မျက်နှာအဆင်း မကောင်းသည်ကို သတိထားမိပါက သူမ သူ့ကို ချက်ချင်း ပြန်ဆွဲခေါ်လာမည် အဲဒီအချိန်ကျရင်တော့ သူ့စကားကို သူမ နားထောင်တော့မည် မဟုတ်ပေ

"သွားကြရအောင်လေ။"

"ခဏလေး၊ ငါ ထီး သွားယူလိုက်ဦးမယ်။"

"ထီး မလိုပါဘူး။"

"ရှောင်မို... နှင်းတွေက အရမ်း ထူလွန်းတယ်..."

"ရပါတယ်။"

ရှောင်မိုက ဘိုင်ရုရွှယ်ကို ဆွဲကာ ခြံဝင်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

အမွှေးတိုင်တစ်တိုင် လောင်ကျွမ်းချိန်ခန့် အကြာတွင် ရှောင်မိုက ဘိုင်ရုရွှယ်ကို ရေကန်တစ်ခုဘေးသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။

ဤရေကန်၏ အမည်မှာ ရွှယ်ချင်းရေကန် ဖြစ်သည်။

မူလက ဤရေကန်တွင် အမည်မရှိသော်လည်း ရှောင်မို နန်းတွင်းစာမေးပွဲ အောင်မြင်ပြီး ကျွမ်းယွမ် ဖြစ်လာသည့်နေ့တွင် ခရိုင်ဝန်ဆွန်း က အထိမ်းအမှတ်အနေဖြင့် ရေကန်ကို ချဲ့ထွင်လိုခဲ့သည်။

ထို့နောက် ခရိုင်ဝန်ဆွန်း က ဘယ်လိုနာမည်ပေးရင် ကောင်းမလဲဟု ရှောင်မိုကို မေးခဲ့သည်။

ရှောင်မိုက ဤနာမည်ကို အသုံးပြုခဲ့သည်။

ထို့နောက်ပိုင်းတွင် ခရိုင်ဝန်ဆွန်း က စီးဆင်းနေသော ရေကြောင်းအချို့ကို ရွှယ်ချင်းရေကန်ထဲသို့ လွှဲပြောင်းပေးခဲ့ပြီး တာရိုးတည်ဆောက်ကာ နန်းဆောင်တစ်ခုဆောက်လုပ်ပြီး မိုးမခပင်များကို စိုက်ပျိုးခဲ့သည်။

မသိမသာဖြင့် နှစ်များကြာလာသောအခါ အပန်းဖြေထွက်လိုသော ချင်းရှန်မြို့မှ ဒေသခံများက ဤနေရာကို ရွေးချယ်လာကြသည်။

သူတို့နှစ်ဦး ရွှယ်ချင်းရေကန်ဘေး တစ်လျှောက် လမ်းလျှောက်နေစဉ် မိုးမခပန်းပွင့်လေးများကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသော နှင်းပွင့်များက ကောင်းကင်ယံမှ လွင့်ကျလာပြီး သူတို့၏ ပခုံးများပေါ်တွင် နားခိုလာကြသည်။

လမ်းလျှောက်နေရင်း ဘိုင်ရုရွှယ်က ရှောင်မို၏ ပခုံးပေါ်ရှိ နှင်းဖြူများကို တစ်ခါတစ်ရံ ခါချပေးပြီး သူ၏ ဘေးတိုက်ရုပ်သွင်ကို မကြာခဏ ခိုးကြည့်နေမိသည်။

တစ်ပတ်။

နှစ်ပတ်။

ရှောင်မိုက ဘိုင်ရုရွှယ်ကို ခေါ်ဆောင်ကာ ရွှယ်ချင်းရေကန်ကို တစ်ပတ်ပြီးတစ်ပတ် ပတ်လျှောက်နေခဲ့သည်။

သူတို့နှစ်ဦး နှင်းများပေါ်တွင် ခြေရာတစ်ခုပြီးတစ်ခု ချန်ရစ်ခဲ့ကြသည်။

သူတို့ ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်တိုင်း နှင်းများပေါ်မှ "တကျွိကျွိ" မြည်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ရှောင်မို... နင် ချမ်းနေလား" ဘိုင်ရုရွှယ်က စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

ရှောင်မို ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ငါ မချမ်းပါဘူး။"

"ဒါဆို နင် ချမ်းလာရင် ငါတို့ကို ပြောရမယ်နော်၊ ငါတို့ ချက်ချင်း ပြန်ကြမယ်။"

"ကောင်းပြီ။"

တတိယမြောက် တစ်ပတ်သို့ ရောက်သောအခါ ဘိုင်ရုရွှယ် ထပ်မံ မော့ကြည့်လိုက်သည်။

"ရှောင်မို... နင် ပင်ပန်းနေပြီလား။"

"ငါ မပင်ပန်းသေးပါဘူး။"

သူတို့နှစ်ဦး စတုတ္ထမြောက် တစ်ပတ်သို့ လျှောက်လာချိန်တွင် နှင်းများ ပို၍ပို၍ ထူထပ်စွာ ကျဆင်းလာပြီး ဘိုင်ရုရွှယ်က ရှောင်မိုကို ပြန်ဆွဲခေါ်သွားချင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

"ရှောင်မို... ပြန်ကြရအောင်။ နှင်းတွေက အရမ်းထူနေပြီ၊ နင် အအေးမိသွားလိမ့်မယ်။"

"ရပါတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ်နှစ်ဆယ်ကျော်က ဒီထက်ပိုထူတဲ့ နှင်းတွေနဲ့တောင် ငါ ကြုံဖူးပါတယ်။"

ပဉ္စမမြောက် တစ်ပတ်တွင် ဘိုင်ရုရွှယ်က ရှောင်မိုကို ကြည့်ရင်း ပို၍ပို၍ စိုးရိမ်ပူပန်လာသည်။ "ရှောင်မို... ငါတို့ ပြန်လို့ရပြီလားဟင်။"

ရှောင်မို ပြုံးလိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တည်ငြိမ်နေသည်။ "ဒါ နောက်ဆုံးတစ်ပတ်ပဲ။ ဒီတစ်ပတ် ပြီးရင် ငါတို့ ပြန်ကြမယ်။"

"ကောင်းပြီလေ..."

ဘိုင်ရုရွှယ် ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။

ဒါက တကယ်ပဲ နောက်ဆုံးတစ်ပတ် ဖြစ်ရမယ်။

ဒီတစ်ပတ် ပြီးသွားရင် သူ ပြန်မသွားချင်ရင်တောင် သူမ သူ့ကို ဆွဲခေါ်သွားတော့မည်

ရှောင်မို တစ်လှမ်းချင်း ရှေ့သို့ လျှောက်သွားပြီး ဘိုင်ရုရွှယ်က သူ၏ ဘေးမှ လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။

ရှောင်မိုက ဘာကြောင့် ဒီနေရာကို အကြိမ်ကြိမ် ပတ်လျှောက်နေချင်ရတာလဲဆိုတာကို ဘိုင်ရုရွှယ် မသိပေ။

ရှောင်မို၏ ကျန်းမာရေးအတွက်၊ သူ ပင်ပန်းနေမည်ကို၊ သူ အအေးမိသွားမည်ကိုသာ သူမ စိုးရိမ်နေမိသည်။

"ရုရွှယ်... ငါ တစ်ခုခုကို သတိရသွားတယ်" ဟု ရှောင်မိုက ပြောလိုက်သည်။

"ဘာများလဲ။" ဘိုင်ရုရွှယ် မျက်တောင်လေး ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ် လုပ်လိုက်သည်။

"မင်း ငါ့ကို မေးခွန်းတစ်ခု မေးခဲ့ဖူးတယ်လေ" ရှောင်မိုက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ငါတို့နှစ်ယောက် အတူတကွ အိုမင်းသွားနိုင်မလား လို့ မင်း မေးခဲ့ဖူးတယ်မလား။"

ဘိုင်ရုရွှယ် ခေါင်းငုံ့သွားပြီး သူမ၏ ပါးပြင်များ နီရဲသွားသည်။ "ငါ မေးခဲ့ပါတယ်၊ ပြီးတော့ နင်က ငါ့ကို ကတိပေးခဲ့တယ်လေ..."

"အင်း၊ ငါ မင်းကို ကတိပေးခဲ့ပါတယ်။"

ရှောင်မို ခေါင်းမော့ကာ နေရာအနှံ့ လွင့်ဝဲနေသော နှင်းပွင့်များကို ကြည့်လိုက်သည်။

ဖြူဖွေးသော နှင်းပွင့်များက သူတို့၏ ဆံပင်များပေါ်သို့ ကျဆင်းလာပြီး သူတို့၏ ဆံနွယ်များကို ငွေရောင်အဖြစ် ဆေးခြယ်ပေးလိုက်သည်။

လမ်းအဆုံးသို့ ရောက်သောအခါ နောက်ဆုံးတွင် ရှောင်မို ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်လိုက်သည်။

သူ လှည့်ကာ အမျိုးသမီး၏ မက်မွန်ပွင့်ကဲ့သို့ မျက်ဝန်းများကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ရုရွှယ်... ငါ့ကို ပြောပြပါ။

အခု ငါတို့နှစ်ယောက် အတူတကွ အိုမင်းသွားပြီလို့ သတ်မှတ်လို့ရပြီလား။"

၇၆။ အမတ်မင်းရှောင်... မှာစရာ စကားများ ရှိသေးလား

တတိယလ၏ ပထမနေ့။

ဆောင်းရာသီ ကုန်ဆုံးသွားပြီး နွေဦးရာသီ ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်သည်။

ရှောင်ချင်းလည်း ဆောင်းခိုရာမှ နိုးလာပြီဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်တွင် ဘိုင်ရုရွှယ်၏ ဘေးဒဏ်ခံယူခြင်း အတွက် သုံးရက်ပင် မလိုတော့ပေ။

ဘိုင်ရုရွှယ်သည် ကန်ယွဲ့ရေကန် ကို စတင်ရာနေရာအဖြစ် အသုံးပြုကာ နဂါးအဖြစ် အသွင်ပြောင်းရန် မြစ်ကြောင်းခရီးစဉ်ကို ဖြတ်သန်းရန် ထွက်ခွာတော့မည် ဖြစ်သည်။

ထိုနေ့ မနက်စောစောတွင် ဘိုင်ရုရွှယ် စောစောထကာ ရှောင်မိုအတွက် နောက်ဆုံး မနက်စာ ချက်ပြုတ်ပေးခဲ့သည်။

မနက်စာစားပြီးနောက် ဘိုင်ရုရွှယ်သည် ပန်းကန်များနှင့် တူများကို ဆေးကြောကာ ခြံဝင်းကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီး ရှောင်မို၏ အဝတ်များကို လျှော်ဖွပ်ပေးခဲ့သည်။

အလုပ်များအားလုံး ပြီးစီးသွားပြီးနောက် ဘိုင်ရုရွှယ် ကောင်းကင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

သူမ ထွက်သွားရတော့မည်ကို သူမ သိသည်...

"ရှောင်မို... ငါ သွားတော့မယ်နော်..." ဘိုင်ရုရွှယ်က ရှောင်မိုရှေ့တွင် ရပ်ကာ မခွဲခွာချင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "စိတ်မပူပါနဲ့၊ ငါ အမြန်ဆုံး ပြန်လာခဲ့ပါ့မယ်"

"အင်း။" ရှောင်မို ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "မြစ်ကြောင်းခရီးစဉ်ကို ဖြတ်သန်းတဲ့အခါ အရမ်းကြီး မလောပါနဲ့။ ဘာနဲ့ပဲကြုံကြုံ ရှေ့ကိုသာ ဆက်ကူးသွားပါ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်ပါ၊ ဒီ နဂါးအဖြစ် အသွင်ပြောင်းဖို့ မြစ်ကြောင်းခရီးစဉ်ကို ဖြတ်သန်းတာက မင်းအတွက် ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။"

"ငါ နားလည်ပါပြီ။" ဘိုင်ရုရွှယ် အားပါးတရ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "နင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သေချာ ဂရုစိုက်ရမယ်နော်။"

ရှောင်မို ပြုံးလိုက်သည်။ "စိတ်မပူပါနဲ့၊ ရှောင်ချင်း ရှိတာပဲလေ။ မင်း ရှောင်ချင်းကို မယုံဘူးလား။"

ဘိုင်ရုရွှယ်က မျက်လွှာပင့်ကာ ရှောင်မိုကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ "ဒါဆို... ဒါဆို ငါ သွားပြီနော်..."

"သွားလေ... လမ်းသွားရင် သတိထားဦး။"

"အစ်မ... အစ်မ ပြန်လာမယ့်အချိန်ကို ကျွန်မတို့ စောင့်နေမယ်နော်..." ရှောင်ချင်းက အစ်မဖြစ်သူကို အထုပ်လေး ကမ်းပေးလိုက်သည်။

ရှောင်ချင်းက သူမ၏ အစ်မဖြစ်သူအတွက် အလွန် စိုးရိမ်နေဆဲပင်။

ဤအချိန်အတွင်း သူမ၏ အစ်မဖြစ်သူက ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုများစွာ ပြုလုပ်ခဲ့ပြီး ရှောင်မိုကလည်း အစ်မဖြစ်သူကို အဓိကအချက်များစွာ ပြောပြခဲ့သော်လည်း။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ နဂါးအဖြစ် အသွင်ပြောင်းရန် မြစ်ကြောင်းခရီးစဉ်ကို ဖြတ်သန်းခြင်းမှာ လွယ်ကူသောကိစ္စ မဟုတ်ပေ။

မြွေမျိုးနွယ်ဝင် ဘယ်နှစ်ယောက်များ သူတို့ရဲ့ ဘဝတစ်ဝက်ကျော်လောက် ကျင့်ကြံခဲ့ပြီးမှ ဒီအဆင့်မှာ ကျဆုံးသွားခဲ့ရသလဲဆိုတာ ဘယ်သူသိမှာလဲ။

အထူးသဖြင့် နဂါးကိုးကောင် လျှို့ဝှက်မိုးကြိုးဘေးဒဏ်ကြောင့်ပင်။

မြွေမျိုးနွယ်ဝင်တိုင်းက နဂါးကိုးကောင် လျှို့ဝှက်မိုးကြိုးဘေးဒဏ်ကို ရင်ဆိုင်ဖို့ အရည်အချင်းပြည့်မီတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။

ဒါပေမဲ့ သူမအစ်မရဲ့ ပါရမီက အရမ်းကို အံ့မခန်းဖြစ်နေပြီး သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ စစ်မှန်တဲ့နဂါးရဲ့ အဆီအနှစ်သွေးတွေလည်း ရှိနေတယ်လေ၊ သူမရဲ့ သွေးကြော က သူမရဲ့ ဘိုးဘေးအခြေအနေကို ပြန်ရောက်နေပြီပဲ။

သူမ၏ အစ်မဖြစ်သူကလည်း ဤအရာကို သိသည်။

သူမ၏ အစ်မဖြစ်သူမှာ ပုံမှန်အားဖြင့် အနည်းငယ် ထုံထိုင်းသော်လည်း တကယ်တမ်းတွင် အရူးတစ်ယောက်တော့ မဟုတ်ပေ။

သူမသည် ထူးခြားသော ပါရမီကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး သူမ၏ ပါရမီက နဂါးကိုးကောင် လျှို့ဝှက်မိုးကြိုးဘေးဒဏ်ကို ဆွဲဆောင်နိုင်ကြောင်း သူမ၏ အစ်မဖြစ်သူ သိသည်။

မဟုတ်လျှင် သူမ၏ အစ်မဖြစ်သူက မြစ်ကြောင်းခရီးစဉ်ကို ဖြတ်သန်းရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့မည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် နဂါးကိုးကောင် လျှို့ဝှက်မိုးကြိုးဘေးဒဏ်ဆိုသည်မှာ တကယ်ကို ကိုးခါသေ၍ တစ်ခါရှင်သန်ခြင်းကို ဆိုလိုသည်...

"စိတ်မပူပါနဲ့ ရှောင်ချင်း... နင့်အစ်မက အရမ်းတော်တာပဲလေ" ဘိုင်ရုရွှယ် ပြုံးလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ ရှောင်ချင်း... ငါ ရှောင်မိုကို နင့်ဆီ အပ်ခဲ့တယ်နော်။ နင် နေ့စဉ်ရက်ဆက် သေချာ ဂရုစိုက်ပေးရမယ်။"

ရှောင်ချင်း အားပါးတရ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "အင်း... အစ်ကိုရှောင်မိုကို ကျွန်မ သေချာ ဂရုစိုက်ပေးပါ့မယ်။"

"ဒါဆို ငါ သွားတော့မယ်နော်။" ဘိုင်ရုရွှယ်က ရှောင်မိုနှင့် သူမ၏ ညီမဖြစ်သူကို ကြည့်လိုက်သည်။

"လမ်းသွားရင် သတိထားနော်။"

သူမ၏ အထုပ်လေးကို သယ်ကာ ဘိုင်ရုရွှယ်သည် အဝေးဆီသို့ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်သွားတော့သည်။

သို့သော် ဘိုင်ရုရွှယ်က သုံးလှမ်းတစ်ခါ နောက်လှည့်ကြည့်နေပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းများတွင် မခွဲခွာချင်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ဘိုင်ရုရွှယ် လှည့်ကာ အားပါးတရ လက်ပြနှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးခြေတစ်လှမ်းကို လှမ်းကာ အဝေးသို့ ပျံသန်းသွားပြီး ကောင်းကင်အစွန်းတွင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ ရုရွှယ် က နဂါးအဖြစ် အသွင်ပြောင်းဖို့ မြစ်ကြောင်းခရီးစဉ်ကို အောင်အောင်မြင်မြင် ဖြတ်သန်းနိုင်မှာပါ။" ရှောင်မို အကြည့်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ရှောင်ချင်း၏ ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ပုတ်ပေးလိုက်သည်။

"အင်း။" ရှောင်ချင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "အစ်ကိုရှောင်မိုရဲ့ သက်တမ်းကို ဆွဲဆန့်ဖို့အတွက် အစ်မက နဂါးအဆီအနှစ် ကို သေချာပေါက် ယူလာပေးမှာပါ"

"ငါ အတင်းအကြပ် မတောင်းဆိုပါဘူး" ရှောင်မို ပြုံးရုံသာ ပြုံးလိုက်သည်။ "သွားကြရအောင်၊ ခြံဝင်းထဲ ပြန်ကြမယ်။"

"အစ်ကိုရှောင်မို... ဖြည်းဖြည်း သွားပါ။"

ရှောင်ချင်းက ရှောင်မိုကို ခြံဝင်းထဲသို့ တွဲပို့ပေးလိုက်သည်။

သူမ၏ အစ်မဖြစ်သူ ထွက်သွားပြီးနောက် ရှောင်ချင်းသည် ရှောင်မိုကို ပို၍ပင် ဂရုတစိုက် ပြုစုပေးခဲ့သည်။

စာအုပ်အချို့ ဖတ်ခြင်းမှလွဲ၍ ရှောင်မိုသည် ခြံဝင်းထဲတွင် ထိုင်ကာ ကျောက်စားပွဲကို လက်ချောင်းများဖြင့် အဆက်မပြတ် ခေါက်နေပြီး တစ်ခုခုကို တွက်ချက်နေသကဲ့သို့ ရှိသည်။

ညနေပိုင်းတွင် ရှောင်ချင်း ရေနွေးတည်ကာ ရှောင်မိုကို မျက်နှာသစ်၊ ခြေဆေးပေးပြီးနောက် သူမ၏ အခန်းသို့ ပြန်လည် အနားယူရန် ဝင်သွားခဲ့သည်။

ညနက်ပိုင်း၊ ချိုး နာရီ(ည ၁ နာရီမှ ၃ နာရီ) တစ်ဝက်တွင်။

ရှောင်မို မျက်လုံးများ ဖွင့်လိုက်သည်။ သူ ဝတ်ရုံစိမ်း တစ်ထည်ကို ဝတ်ဆင်ကာ တံခါးကို တွန်းဖွင့်ပြီး ရှောင်ချင်း၏ အခန်းဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

ရှောင်မို၏ ခြေသံများမှာ အလွန် တိတ်ဆိတ်နေပြီး သူ၏ အငွေ့အသက်ကို ဖုံးကွယ်ရန်အတွက် တောင်တန်းများနှင့် မြစ်များ၏ ကံကြမ္မာ ကို အသုံးပြုထားသည်။ ထို့အပြင် ရှောင်ချင်းတွင် မည်သည့် ကာကွယ်မှုမျှ မရှိသဖြင့် ရှောင်မို သူမ၏ ခုတင်ဘေးသို့ ရောက်လာသည်ကို လုံးဝ မသိလိုက်ပေ။

သူက ရှောင်ချင်း၏ ခုတင်ဘေးတွင် ထိုင်ကာ လက်ချောင်းကို ဆန့်ထုတ်ပြီး ရှောင်ချင်း၏ မျက်ခုံးကြားကို ညင်သာစွာ ထောက်လိုက်သည်။

ရှောင်ချင်း ပို၍ပင် အိပ်မောကျသွားတော့သည်။ တစ်ယောက်ယောက်က သူမကို ခေါ်လျှင်တောင် နိုးလာမည် မဟုတ်ဘဲ ဆောင်းခိုနေသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သွားသည်။

"ဒီနှစ်တွေတစ်လျှောက်လုံး မင်း ပင်ပန်းခဲ့ရပြီပဲ။"

ရှောင်မိုက ရှောင်ချင်း၏ စောင်ကို ဆွဲတင်ပေးလိုက်ပြီး အခန်းထဲမှ ထွက်လာကာ ခြံဝင်းထဲတွင် ဆက်ထိုင်နေရင်း တိတ်ဆိတ်နေသော ကြယ်ပြည့်နေသည့် ကောင်းကင်ကြီးကို ကြည့်ကာ၊ နွေဦးပိုးကောင်လေးများ၏ အော်မြည်သံကို နားထောင်ရင်း မိုးလင်းမည့်အချိန်ကို စောင့်နေခဲ့သည်။

မောင်းနာရီ (မနက် ၅ နာရီမှ ၇ နာရီ)။

မဲနယ်ရောင် ကောင်းကင်ကြီးက ခေါင်းပေါ်တွင် လေးလံစွာ ဖုံးအုပ်နေဆဲဖြစ်ပြီး ကျန်ရစ်နေသော ကြယ်အနည်းငယ်မှာ သေလုဆဲဆဲ မီးခဲများကဲ့သို့ မှိန်ဖျော့နေကာ အဝေးမှ တောင်တန်းများ၏ ထူထဲသော အနက်ရောင်မျဉ်းကြောင်းတစ်ခုသာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြား နယ်နိမိတ်တွင် ရေးတေးတေး လှဲလျောင်းနေသော်လည်း အရှေ့ဘက် ကောင်းကင်ယံအောက်တွင် ဂဏန်းခွံရောင် အစိမ်းရင့်ရောင်လေးက တိတ်တဆိတ် ပေါ်ထွက်လာပြီး တဖြည်းဖြည်း ပြန့်ကျက်လာကာ အမည်းရောင်မှ အလင်းရောင်ဆီသို့ ပြောင်းလဲလာတော့သည်။

မိုးလင်းလာပြီ။

မနက်ခင်း နေရောင်ခြည်က ကောင်းကင်ကြီးကို အနီရောင် ဆေးခြယ်ပေးလိုက်ပြီး အဘိုးအိုအပေါ်သို့ ကျရောက်လာသည်။

"အချိန်က ကွက်တိပဲ။"

ရှောင်မို မတ်တတ်ရပ်ကာ သူ၏ အဝတ်အစားပေါ်မှ သစ်ရွက်များကို ခါချလိုက်ပြီး တံမြက်စည်းကို ယူကာ ခြံဝင်းကို တစ်ခေါက် တံမြက်လှည်းလိုက်ပြီးနောက် ဝါးလုံးပေါ်မှ အဝတ်များကို ယူကာ သေသပ်စွာ ခေါက်ထားလိုက်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ရှောင်မိုသည် ဘိုင်ရုရွှယ် ပြုလုပ်ပေးထားသော ဖိနပ်ကို လဲစီးလိုက်ပြီး သူ ဘယ်လောက်ကြာကြာ ဝတ်ခဲ့မှန်းမသိသော ဟောင်းနွမ်းနေသည့် ဝတ်ရုံစိမ်း ကို ဝတ်ဆင်လိုက်သည်။

အရာအားလုံး ပြီးစီးသွားပြီးနောက် ရှောင်မို ခြံဝင်းထဲတွင် ဆက်လက် စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်သည်။

ချန်နာရီ (မနက် ၇ နာရီမှ ၉ နာရီ) ခန့်တွင် တာအိုဝတ်စုံ ကို ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ခြံဝင်းသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ဖူချန်က ရှောင်မိုကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ဘေးဘက်အခန်းလေးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ "ရှောင်ချင်း အထဲမှာ အိပ်နေတာလား။"

"ဟုတ်တယ်။ ရှောင်ချင်းရဲ့ ရင်ထဲမှာ သူမရဲ့ အစ်မက သူမရဲ့ ကိုယ်ပိုင် အသက်ထက် ပိုအရေးကြီးပေမဲ့၊ ရှောင်ချင်းက ငါ နောက်ထပ် လုပ်မယ့်ကိစ္စကို သေချာပေါက် တားလိမ့်မယ်။ ဒါကြောင့် သူမကို အိပ်ခိုင်းထားတာ အကောင်းဆုံးပါပဲ။ သူမ နိုးလာတဲ့အချိန်ကျရင် အရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားပြီ ဖြစ်မှာပါ။"

ရှောင်မို မတ်တတ်ရပ်ကာ ဖူချန်ကို ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ရှောင်ချင်းကို ဆက်ပြီး ဂရုစိုက်ပေးဖို့ နတ်သမီးကို အပ်ခဲ့ပါတယ်။"

ဖူချန်က တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ရှောင်ချင်းက ငါ့ရဲ့ တပည့်ပါ၊ ဒါကြောင့် ဒီကျင့်ကြံသူက သူမကို ဂရုစိုက်ဖို့ဆိုတာ မှန်ကန်တဲ့ ကိစ္စပါပဲ။"

ရှောင်မို အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။ "တကယ်တော့ ငါ နည်းနည်း သိချင်နေတာ... နတ်သမီးဖူချန် က ဘာလို့ ရုရွှယ်ကို ဒီလောက်တောင် တန်ဖိုးထားရတာလဲ။ အရင်တုန်းက မတော်တဆ တွေ့ဆုံခဲ့တာ သက်သက်ပဲလား။"

ဖူချန် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ရုရွှယ်က ငါ့ရဲ့ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ကို သတိရစေလို့ပါ။ သူမရဲ့ စရိုက်က ရုရွှယ်နဲ့ အရမ်းတူတယ်။ သူမ သေဆုံးသွားပြီးနောက်မှာ အဆီအနှစ်သွေး တစ်စက် ချန်ထားခဲ့တယ်။ ရုရွှယ်က သူမရဲ့ အဆီအနှစ်သွေးကို ဘယ်လိုရသွားမှန်းမသိဘဲ ရသွားလို့ သူမရဲ့ အမွေအနှစ် ကို ရရှိခဲ့ပြီး သူမရဲ့ တပည့်တစ်ပိုင်း ဖြစ်သွားတာပါ။

သူမကို ကူညီတာက ငါ့သူငယ်ချင်းရဲ့ သွေးဆက်ကို ထောက်ပံ့ပေးတာနဲ့ အတူတူပါပဲ။

ဒါပေမဲ့ လာမယ့်ကိစ္စက ကံတရားအကျိုးဆက်တွေ အရမ်းများလွန်းလို့ ဒီကျင့်ကြံသူ ဝင်စွက်ဖက်လို့ မရဘူး။

ကျေးဇူးပြုပြီး ခွင့်လွှတ်ပါ အမတ်မင်းရှောင်။"

"နတ်သမီး... အရမ်း ယဉ်ကျေးလွန်းနေပါပြီ။ နတ်သမီးက ဒီနှစ်တွေအတွင်း အများကြီး ဂရုစိုက်ပေးခဲ့ပြီး လုံလောက်တာထက်တောင် ပိုပြီး ကူညီပေးခဲ့တာပါ။ နတ်သမီးကို ထပ်ပြီး ဒုက္ခမပေးရဲတော့ပါဘူး။ လာမယ့်ကိစ္စအတွက် ဒီအဘိုးကြီး တစ်ယောက်တည်းနဲ့တင် လုံလောက်သင့်ပါတယ်။" ရှောင်မို မှိန်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးလိုက်သည်။

ဖူချန် - "..."

ရှောင်မို ခေါင်းမော့ကာ ကောင်းကင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "နောက်ကျနေပြီ။ ဒီအဘိုးကြီး သွားသင့်ပြီ။"

ရှောင်မို၏ တည်ငြိမ်ပြီး ပွင့်လင်းသော မျက်ဝန်းများကို ကြည့်ရင်း ဖူချန် မနေနိုင်ဘဲ ဝမ်းနည်းစွာ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ "အမတ်မင်းရှောင်... မှာစရာ စကားများ ရှိသေးလား။"

"မှာစရာ စကားလား။"

ရှောင်မိုက သူ၏ အင်္ကျီလက်စများကို သေသပ်အောင် လုပ်လိုက်ပြီး ယိုယွင်းနေသော ခြံဝင်းဟောင်းကို ကြည့်ကာ ခြံဝင်းထဲရှိ ကျိုင်းပင်အိုကြီးကို ကြည့်ပြီးနောက် မလှမ်းမကမ်းရှိ မြွေတောင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"အဲဒီတောင်ရဲ့ တောင်ဘက်မှာ လမ်းငယ်လေး တစ်လမ်း ရှိတယ်။"

"အဲဒီလမ်းအတိုင်း တည့်တည့် တက်သွားပါ။ တောင်ခါးပန်းလောက်မှာ ကျောက်တုံးတစ်တုံး ရှိတယ်။"

"တကယ်လို့ ငါ့ရဲ့ ရုပ်အလောင်းကို ရှာတွေ့နိုင်သေးရင်..."

"အဲဒီမှာ မြှုပ်နှံပေးပါ။"