အခန်း (၇၇-၇၈)

၇၇ ရုရွှယ် သူမ၏ မြစ်ကြောင်းခရီးစဉ်ကို စတင်ပြီ

ရှောင်မိုသည် ကန်ယွဲ့ရေကန် တည်ရှိရာ ကန်ကျိုး သို့ ချက်ချင်း အပြေးအလွှား မသွားခဲ့ပေ။

သူ ထွက်သွားပြီးပါက မည်သည့်အခါမျှ ပြန်လာနိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်းကို သူ သိထားသည်။

ထို့ကြောင့် ရှောင်မိုသည် ရွာသူကြီးနှင့် အန်တီချန်တို့၏ အုတ်ဂူများရှေ့သို့ ရောက်လာပြီး သူတို့၏ အုတ်ဂူများမှ ပေါင်းပင်များကို နောက်ဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ရှင်းလင်းကာ မှတ်တိုင်များရှေ့တွင် သစ်သီးများနှင့် ပန်းအချို့ကို ချထားပြီး အမွှေးတိုင်များထွန်းကာ ရွာသူကြီးနှင့် အန်တီချန်တို့ကို ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"ရွာသူကြီး၊ အန်တီချန်... ကျွန်တော် သွားတော့မယ်။ စောစော လာမလည်ခဲ့လို့ ကျွန်တော့်ကို အပြစ်မတင်ပါနဲ့၊ ဒါပေမဲ့ မကြာခင်မှာ ကျွန်တော် ခင်ဗျားတို့ဆီ လာခဲ့ပါ့မယ်။ အဲဒီအချိန်ကျရင် ခင်ဗျားတို့ နှစ်ယောက်လုံးကို ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ တောင်းပန်ပါ့မယ်။"

ရွာသူကြီးနှင့် အန်တီချန်တို့၏ မှတ်တိုင်များရှေ့တွင် အမွှေးတိုင်များကို ထိုးစိုက်ပြီးနောက် ရှောင်မိုက သန့်ရှင်းသော အဝတ်စတစ်စကို ယူကာ မှတ်တိုင်များပေါ်မှ ဖုန်မှုန့်များကို ညင်သာစွာ သုတ်ပေးလိုက်သည်။

ယင်းကို လုပ်ဆောင်ပြီးနောက် ရှောင်မိုသည် ရှီချောင်ကျေးရွာမှ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်ထွက်လာခဲ့သည်။

"အဘိုးရှောင်... မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ။"

ကောင်မလေးနှစ်ယောက်က ရှောင်မိုကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

ထိုကောင်မလေးများ၏ အမည်မှာ ရှန်လီလီ နှင့် ဟုန်ဟွေ့တို့ ဖြစ်သည်။

ဘိုင်ရုရွှယ်သည် ယခင်က သူတို့ကို ကွေဟွာမုန့် ကျွေးခဲ့ဖူးသည်။

ရှောင်မို ပြုံးကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ။"

"အဘိုးရှောင်... မနေ့က အစ်မကြီးဘိုင် ကို ဘာလို့ မတွေ့တာလဲဟင်" ဟု ဟုန်ဟွေ့ က သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"အစ်မကြီးဘိုင်က လုပ်စရာလေးတစ်ခု ရှိလို့ ရွာထဲကနေ ခဏ ထွက်သွားတာပါ။ မကြာခင် သူမ ပြန်လာပါလိမ့်မယ်" ဟု ရှောင်မိုက ပြောလိုက်သည်။

"အို... ဟုတ်ကဲ့။" ဟုန်ဟွေ့ ၏ မျက်ဝန်းများတွင် စိတ်ပျက်သွားသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ သူမက အစ်မကြီးဘိုင် နှင့် သွားကစားရန် မျှော်လင့်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"အဘိုးရှောင် လည်း အပြင်သွားမလို့လား။" ရှန်လီလီ က အဘိုးရှောင် အထုပ်တစ်ထုပ် သယ်လာသည်ကို မြင်လိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်။ မင်းတို့ရဲ့ အစ်မကြီးဘိုင် က တစ်ယောက်တည်း ဒုက္ခရောက်နေလောက်လို့ သူ့ကို သွားကူညီမလို့ပါ။"

"ဒါဆို ခရီးသွားရင် သတိထားပါ အဘိုးရှောင်၊ ပြီးတော့ အစ်မကြီးဘိုင် နဲ့ မြန်မြန် ပြန်လာခဲ့နော်"

"ကောင်းပါပြီ။" ရှောင်မိုက သူတို့၏ ခေါင်းများကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။ "အဘိုး သွားတော့မယ်နော်။"

"တာ့တာ အဘိုးရှောင်။"

"တာ့တာ။"

ကောင်မလေးနှစ်ယောက်ကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ရှောင်မို ရွာထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

"လေပြေကိုစီးပြီး အိမ်ပြန်ချင်တယ်။"

ရှောင်မိုက ကဗျာတစ်ကြောင်းကို ရွတ်ဆိုလိုက်ရာ ကြည်လင်အေးမြသော လေပြေက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပွတ်တိုက်သွားပြီး မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ သူ့ကို မတင်သွားတော့သည်။

ရှောင်မို၏ သက်တမ်းမှာ အချိန်အနည်းငယ်သာ ကျန်တော့သော်လည်း လူသားမျိုးနွယ် ၏ မဟာမင်းဆက်ဆယ်ခု အနက်မှ တစ်ခု၏ နန်းရင်းဝန် တစ်ဦးအနေဖြင့် အိမ်ထောင်စုပေါင်း မရေမတွက်နိုင်အောင် ဆက်သသော အမွှေးတိုင်ပူဇော်မှုများ ကို ရရှိထားသဖြင့် တောင်တန်းများနှင့် မြစ်များ၏ ကံကြမ္မာကို အားကိုးသော ရှောင်မို၏ စွမ်းအားမှာ ကောင်းကင်ဘုံသို့ တက်လှမ်းခြင်းအဆင့် နှင့် နှိုင်းယှဉ်နိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ရှောင်မို ချင်းရှန်မြို့သို့ ရောက်ရှိလာပြီး ဝမ်ယင်း နှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သည်။

ဝမ်ယင်းလည်း ဆံပင်ဖြူဖြူနှင့် အဘွားအိုတစ်ဦး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

ရှောင်မိုသည် ဝမ်ယင်း၏ သမီးဖြစ်သူ ဝမ်ချန်ချန် နှင့်လည်း တွေ့ဆုံခဲ့သည်။

ဝမ်ချန်ချန် မှာ အိမ်ထောင်ကျနေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ပြီး သူမ၏ ကလေးများပင် အရွယ်ရောက်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။

ဝမ်ယင်း ၏ မြေးလေးမှာ ကျန်းရွှယ်မို ဟု အမည်ရပြီး ယင်းနာမည်ကို ဝမ်ယင်း က ရွေးချယ်ပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်ကာ သူသည် ယခုအခါ အသက် ဆယ့်နှစ်နှစ် ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

ရွှယ်မို ဆိုသည့် နာမည်အတိုင်း ဝမ်ယင်းက သူမ၏ မြေးလေးကို ကိုကိုရှောင်မိုကဲ့သို့ ဖြစ်လာစေရန် မျှော်လင့်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှောင်မိုက ဤ ဂျူနီယာ လူငယ်လေးကို အကဲခတ်ကြည့်ရာ သူသည် တကယ်ကို အလားအလာရှိသော စာသင်သားတစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

မထွက်ခွာမီ ရှောင်မိုသည် ကျန်းရွှယ်မို ၏ ခေါင်းကို သုံးကြိမ် ပုတ်ပေးခဲ့ပြီး ဂျူနီယာ လူငယ်လေးအတွက် ကောင်းချီးတစ်ခုအဖြစ် မှတ်ယူကာ ပညာရေးဆိုင်ရာ ကံကြမ္မာ အနည်းငယ်ကို လက်ဆောင်အဖြစ် ပေးခဲ့သည်။

ဤ ပညာရေးဆိုင်ရာ ကံကြမ္မာကို သူ မည်မျှအထိ ဆုပ်ကိုင်နိုင်မည်ဆိုသည်မှာ သူ့အပေါ်တွင်သာ လုံးဝ မူတည်နေသည်။

"အဘွား... အဘိုးရှောင် က ထမင်းစားဖို့ မနေတော့ဘူးလား" ဟု ကျန်းရွှယ်မို က ဝမ်ယင်း ကို မေးလိုက်သည်။

"ဟင့်အင်း" ဝမ်ယင်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "အဘိုးရှောင် မှာ အရေးကြီးတဲ့ လုပ်စရာတွေ ရှိတယ်။"

"ဒါဆို အဘိုးရှောင်က ဘယ်တော့ ထပ်လာမှာလဲ။" သူနဲ့ တစ်ခါသာ တွေ့ဖူးသော်လည်း အဘိုးရှောင်က အရမ်း ကြင်နာတတ်တယ်လို့ ကျန်းရွှယ်မို ခံစားရတယ်။

ဝမ်ယင်း က ခြံဝင်းအပြင်ဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ "အဘိုးရှောင်က... အရမ်း၊ အရမ်းကို ဝေးတဲ့ နေရာတစ်ခုကို သွားမှာ... ပြီးတော့ ပြန်လာတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။"

... လျှိုစီခရိုင်ခွဲ အုပ်ချုပ်ရေးမှူး၏ အိမ်တော်။

ခရိုင်ခွဲအုပ်ချုပ်ရေးမှူး လျှိုစန်းယွဲ့ သည် အိမ်တော်တွင် လက်ဖက်ရည်သောက်ရင်း စာဖတ်နေသည်။

လျှိုစန်းယွဲ့ သည် ရှောင်မို၏ တပည့်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။

ရှောင်မို၏ တပည့်များအားလုံးတွင် တူညီသော လက္ခဏာတစ်ခု ရှိသည်။ ၎င်းမှာ သူတို့သည် ရေပေးဝေရေးမြေပုံများ ကို လေ့လာရသည်ကို နှစ်သက်ကြပြီး လယ်ယာစိုက်ပျိုးရေး လုပ်ငန်းများတွင် ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ပါဝင်ဆောင်ရွက်ရသည်ကို သဘောကျကြသည်။

အစပိုင်းတွင် လျှိုစန်းယွဲ့ သည် ချင်းကျိုးပြည်နယ် ရှိ ခရိုင်ခွဲတစ်ခုတွင် ခရိုင်ခွဲအုပ်ချုပ်ရေးမှူး အဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့သည်။

သို့သော် လွန်ခဲ့သော သုံးနှစ်က လျှိုစန်းယွဲ့ကို ရှောင်မိုက ရီကျိုးပြည်နယ်ရှိ လျှိုစီခရိုင်ခွဲ သို့ ပြောင်းရွှေ့ပေးခဲ့သည်။

သူ၏ ဆရာက ဘာကြောင့် ဤသို့လုပ်ခဲ့သည်ကို လျှိုစန်းယွဲ့ မသိသော်လည်း သူ ဂရုမစိုက်ပေ။

ဘယ်နေရာကိုပဲ စေလွှတ်စေလွှတ် သူကတော့ တာဝန်ထမ်းဆောင်မည်သာ ဖြစ်သည်။

"သခင်ကြီး သခင်ကြီး"

လျှိုစန်းယွဲ့ က လျှိုစီခရိုင်ခွဲ ၏ မြစ်တစ်ရာ မြေပုံ ကို ကြည့်နေစဉ်မှာပင် အစေခံအိုကြီး တစ်ဦး အပြေးအလွှား ဝင်လာခဲ့သည်။

"သခင်ကြီး အရေးကြီးတဲ့... အရေးကြီးတဲ့..."

"သေချာပြောစမ်း။" လျှိုစန်းယွဲ့ က အစေခံအိုကြီး ကို စူးရဲစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

"သခင်ကြီး အရေးကြီးတဲ့ ဧည့်သည် တစ်ယောက် ရောက်နေပါတယ်"

"ဒီနေ့က ရုံးပိတ်ရက်ပဲ။ ငါ ဘယ်သူ့ကိုမှ လက်ခံမတွေ့ဘူး။"

လျှိုစန်းယွဲ့ က လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်ကို တည်ငြိမ်စွာ သောက်လိုက်ပြီး မြစ်တစ်ရာ မြေပုံကို ဆက်လက် လှန်လှော ကြည့်နေခဲ့သည်။

လျှိုစီခရိုင်ခွဲ တွင် သူ၏ ဆရာ ချန်ရစ်ခဲ့သော ရေပေးဝေရေး စီမံကိန်းများစွာ ရှိနေသည်။

သူက နောက်တစ်ဆင့်တက်ကာ ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းမှုများနှင့် တိုးတက်ကောင်းမွန်မှုများ လုပ်ဆောင်နိုင်မလားဆိုသည်ကို တွေးတောနေခြင်း ဖြစ်သည်။

"သခင်ကြီး" အစေခံအိုကြီးက ငိုတော့မည့်အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ရောက်လာတဲ့သူက... အဘိုးကြီး တစ်ယောက်ပါ။ သူ့နာမည်က ရှောင်မိုလို့ ပြောပါတယ်။"

"ဟင်။ ဘာ။" လျှိုစန်းယွဲ့ ရုတ်တရက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။ "ဘာလို့ အခုမှ လာပြောနေတာလဲ"

လျှိုစန်းယွဲ့ က မြစ်တစ်ရာ မြေပုံ ကို အစေခံအိုကြီး ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်ပြီး ကြိုဆိုရန် အလျင်အမြန် ထွက်လာခဲ့သည်။

ခြံဝင်းအဝင်ဝသို့ ရောက်ရှိပြီး ဆံပင်ဖြူဖြူနှင့် အဘိုးအိုကို မြင်သောအခါ လျှိုစန်းယွဲ့ ရှေ့သို့ အလျင်အမြန် တိုးသွားကာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ "ဒီတပည့်က ဆရာ့ကို စောင့်ခိုင်းမိပါပြီ။ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ကို အပြစ်ပေးပါ ဆရာ။"

"မင်းက အခု အသက် လေးဆယ်အရွယ် ယောက်ျားကြီး ဖြစ်နေပြီလေ။ ငါက မင်းကို တုတ်နဲ့ ရိုက်ရဦးမှာလား" ဟု ရှောင်မိုက ရယ်မောလိုက်သည်။ "ထတော့။"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာ။ ကျေးဇူးပြုပြီး ခြံဝင်းထဲ ဝင်ပြီး အမြန်ထိုင်ပါဦး။" လျှိုစန်းယွဲ့ က ရှောင်မိုကို ခြံဝင်းဘက်သို့ တွဲကူပေးလိုက်သည်။

ရှောင်မို ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "နေပါစေ၊ ဒီအဘိုးကြီးက အလျင်လိုနေလို့။ မင်းနဲ့ လက်ဖက်ရည် မသောက်တော့ဘူး။ မင်းကို ကူညီခိုင်းစရာ တစ်ခုရှိတယ်။"

"အမိန့်သာပေးပါ ဆရာ ဒီတပည့် စွမ်းဆောင်နိုင်သမျှ အရာအားလုံးကို လုပ်ပေးပါ့မယ်" လျှိုစန်းယွဲ့ က အလေးအနက် ပြောလိုက်သည်။

"နောက် ငါးရက်အတွင်း စီးမင်ရေကန် မှာ ငါးဖမ်းတာကို တားမြစ်ထားပြီး ဘယ်သူမှ အဲဒီအနားကို သွားခွင့်မပြုရဘူး။ ပြီးတော့ အနီးအနားက ဒေသခံတွေကို သေချာ နေရာချထားပေးရမယ်၊ ဒီရက်တွေအတွင်း ဝင်ငွေထိခိုက်သွားတဲ့ ဒေသခံတိုင်းကို အစိုးရက သင့်လျော်တဲ့ လျော်ကြေးငွေ ပေးရမယ်..."

ရှောင်မိုက တစ်လုံးချင်း ရှင်းလင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

သူ၏ ဆရာပြောသော စကားများကို နားထောင်ပြီးနောက် လျှိုစန်းယွဲ့မှာ အလွန် ရှုပ်ထွေးသွားသည်။

သူ၏ ဆရာ၏ ညွှန်ကြားချက်များအရ ပြင်းထန်သော ရေကြီးမှုကြီး တစ်ခု ရောက်လာတော့မည့်ပုံ ပေါက်နေသော်လည်း လတ်တလောတွင် မိုးရာသီလည်း မဟုတ်ပေ။

"ဒီအဘိုးကြီး ခုနက ပြောခဲ့တာတွေ အားလုံးကို မှတ်ထားလိုက်ပြီလား" ဟု ရှောင်မိုက မေးလိုက်သည်။

"ဆရာ၊ စိတ်ချပါ... ဒီတပည့် ချက်ချင်း စီစဉ်ဆောင်ရွက်လိုက်ပါ့မယ်" လျှိုစန်းယွဲ့ သည် သူ၏ ဆရာ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို မသိသော်လည်း ညွှန်ကြားချက်များကိုသာ လိုက်နာမည် ဖြစ်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့။ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားရုံသက်သက်ပါ၊ ဆိုးရွားတာ ဘာမှ ဖြစ်မလာပါဘူး။" ရှောင်မို ပြုံးကာ သူ၏ ပခုံးကို ပုတ်ပေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာ။" ဤအချိန်တွင် လျှိုစန်းယွဲ့ တကယ်ကို စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။

သူ၏ ဆရာက မည်သူ့ကိုမျှ လှည့်စားမည် မဟုတ်ပေ။

နောက်ဆုံး ညွှန်ကြားချက် အနည်းငယ် ပေးပြီးနောက် ရှောင်မို လှည့်ကာ လျှိုစီခရိုင်ခွဲ မှ အဝေးသို့ ပျံသန်းသွားတော့သည်။

ထိုနေ့ တစ်နေ့လုံး ရှောင်မိုသည် တောင်တန်းများနှင့် မြစ်များ၏ ကံကြမ္မာ ကို အသုံးပြုကာ ခရိုင်ဝန်များ၊ ခရိုင်ခွဲအုပ်ချုပ်ရေးမှူးများနှင့် ပြည်နယ်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးများ ထံသို့ သွားရောက်ခဲ့သည်။

သူတို့အားလုံးမှာ ရှောင်မို၏ တပည့်များ ဖြစ်ကြသည်။

သူတို့၏ ဆရာ၏ တောင်းဆိုချက်ကို ကြားသောအခါ သူတို့သည် သူ၏ ညွှန်ကြားချက်များကို ချက်ချင်း အကောင်အထည်ဖော်ခဲ့ကြသည်။

စီးမင်ရေကန်၊ ချွန်းဆုန့်မြစ်၊ လျှိုရေ နှင့် ယွင်ယာမြစ် တစ်ဝိုက်တွင်။

ရွှေ့ပြောင်းရန် လိုအပ်သူများကို ရွှေ့ပြောင်းပေးခဲ့ပြီး ပြင်ဆင်ရန် လိုအပ်သူများကို ပြင်ဆင်ပေးခဲ့သည်။

တကယ်တမ်းတွင် ရှောင်မို၏ မရေမတွက်နိုင်သော တွက်ချက်မှုများနှင့် သူ၏ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုများအရ ရုရွှယ် ၏ မြစ်ကြောင်းခရီးစဉ်မှာ သာမန်ပြည်သူများအပေါ် သက်ရောက်မှု လုံးဝနီးပါး ရှိမည်မဟုတ်ပေ။

သူ၏ လုပ်ရပ်များမှာ အဓိကအားဖြင့် မျှော်လင့်မထားသော ဖြစ်ရပ်များကို ကာကွယ်ရန် ရည်ရွယ်ခြင်း ဖြစ်သည်။

တတိယလ၏ တတိယမြောက်နေ့။

မနက်စောစော။

ရှောင်မိုသည် ကန်ယွဲ့ရေကန် နှင့် မိုင်သုံးဆယ် ကွာဝေးသော ရွာတစ်ရွာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကြည်လင်ပြီး မြစိမ်းရောင်ရှိသော ထိုရေကန်ဘေးတွင်။

အဖြူရောင်ဂါဝန်နှင့် လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးက သူမ၏ လက်ထဲရှိ အထုပ်လေးကို ဖြည်းညင်းစွာ ချထားလိုက်သည်။

အမျိုးသမီးက အသွင်ပြောင်းလိုက်ရာ ခြောက်ကျန်း(ပေ ၆၀ ခန့်) ရှည်လျားသော ဧရာမမြွေဖြူကြီး တစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ရေကန်ထဲသို့ ကူးခတ်သွားတော့သည်။

"ဝုန်း"

နက်ရှိုင်းပြီး ရှည်လျားသော ပေါက်ကွဲသံကြီး တစ်ခုက ကောင်းကင်ယံမှ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

ရှောင်မို ခေါင်းမော့ကာ မိုင်သုံးဆယ် အကွာရှိ ကောင်းကင်ယံတွင် စုဝေးနေသော မိုးကြိုးများကို ကြည့်နေလိုက်သည်။

ရုရွှယ် သူမ၏ မြစ်ကြောင်းခရီးစဉ်ကို စတင်ပြီ။

၇၈ ဒါပေမဲ့ သူမ တကယ်ပဲ လက်လွှတ်နိုင်ပါ့မလား

"ဝုန်း"

ကောင်းကင်ယံကို ဖြိုခွဲပစ်တော့မည့်အလား မိုးခြိမ်းသံများက လေထုထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

ကန်ယွဲ့ရေကန် အထက်တွင် မည်းမှောင်သော တိမ်တိုက်များ အဆက်မပြတ် စုဝေးလာပြီး ထူထဲသော အမည်းရောင်အစုအဝေးကြီးက ကောင်းကင်ယံမှ အချိန်မရွေး ဖိချတော့မည့်အလား ဖြစ်နေသည်။

နေ့အလင်းရောင်မှာ မည်းမှောင်သော တိမ်တိုက်များကြောင့် ဖုံးကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

လျှပ်စီးလက်တိုင်း ကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်သန်းသွားကာ ညအမှောင်ထည်တစ်စကို ဆွဲဖြဲလိုက်သော ဓားမြှောင်တစ်လက်ကဲ့သို့ပင်။

"ဝုန်း"

နောက်ထပ် မိုးခြိမ်းသံတစ်ခုက တိမ်တိုက်များကြားတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားပြန်သည်။

ကန်ယွဲ့ရေကန်နှင့် အနီးဆုံးရွာဖြစ်သော ဟွိုက်ရွှစစ်ကျေးရွာတွင် အမျိုးသမီးများက အဝတ်များကို အလျင်အမြန် သိမ်းဆည်းကြပြီး အမျိုးသားများက ကြက်ဘဲများကို ခြံထဲသို့ ပြန်မောင်းသွင်းနေကြသည်။

"ဝါး ဝါး ဝါး"

မိုးခြိမ်းသံကြောင့် လန့်သွားသော ကလေးငယ်များမှာ မိခင်များ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ငိုကြွေးနေကြသည်။

"မကြောက်နဲ့၊ မကြောက်နဲ့။ ဘာမှမဖြစ်ဘူး၊ ဘာမှမဖြစ်ဘူး..."

မိခင်ငယ်က ရင်ခွင်ထဲရှိ ကလေးငယ်ကို နှစ်သိမ့်ပေးရင်း တင်းကျပ်စွာ ပိုက်ထားကာ ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ကန်ယွဲ့ရေကန် ဘက်သို့ မော့ကြည့်လိုက်သည်။

ခုနလေးတင် နေသာပြီး ကြည်လင်နေတဲ့ နေ့တစ်နေ့ဖြစ်နေတာကို ဘာလို့ ရုတ်တရက် မိုးခြိမ်းရတာလဲ။

မကြာမီမှာပင် ကောင်းကင်ယံမှ မိုးဖွဲဖွဲလေးများ စတင် ကျဆင်းလာတော့သည်။

"ရွာသူကြီး... ခုနလေးတင် ရာသီဥတု သာယာနေတာကို ဘာလို့ မိုးတွေ အရမ်းရွာနေရတာလဲ။"

ရွာထဲတွင် ခွန်အားကြီးမားသော အမျိုးသားတစ်ဦးက ဘာတွေဖြစ်နေသလဲဟု ရွာသူကြီးကို မေးလိုက်သည်။

သူက မြစ်ထဲတွင် ငါးနှစ်ကောင်၊ သုံးကောင်လောက် ဖမ်းရန် ရည်ရွယ်ထားသော်လည်း ယခုတော့ နောက်ဆုတ်ရမည့်ပုံ ပေါ်နေသည်။

ရွာသူကြီးက သူ၏ ဖြူရော်နေသော မုတ်ဆိတ်မွေးများကို ပွတ်သပ်ရင်း တိမ်များဖုံးလွှမ်းနေသော ကန်ယွဲ့ရေကန် ကို ကြည့်ကာ အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ပြောလိုက်သည်။ "ဒီပုံစံကို ကြည့်ရတာ မြွေတစ်ကောင် မြစ်ကြောင်းခရီးစဉ် ဖြတ်သန်းနေတာ ဖြစ်ရမယ်..."

"မြစ်ကြောင်းခရီးစဉ် ဖြတ်သန်းတာလား။" ခွန်အားကြီးမားသော အမျိုးသားမှာ လန့်သွားသည်။ "မြစ်ကြောင်းခရီးစဉ်က မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းစေပြီး၊ မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းတာက ရေကြီးမှုကြီးတွေကို ဖြစ်စေတယ်လေ။ ရွာသားတွေကို ပြောင်းရွှေ့ဖို့ ငါတို့ ပြောသင့်လား။"

"မလိုပါဘူး" ရွာသူကြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "နန်းရင်းဝန်ရှောင် က အရင်က ဒီကိုလာပြီး တူးမြောင်းတချို့ တည်ဆောက်ကာ မြစ်ကြောင်းတချို့ကို တူးဖော်ပေးခဲ့တယ်။ ကန်ယွဲ့ရေကန် က ရေတွေ လျှံကျလာမှာ မဟုတ်ပါဘူး။"

"ငါ ငယ်ငယ်တုန်းက မြွေမျိုးနွယ်တစ်ကောင် မြစ်ကြောင်းခရီးစဉ် ဖြတ်သန်းတာကို မြင်ဖူးတယ်၊ အဲဒါက အမှန်ပဲ..." ရွာသူကြီးက သူ၏ တုတ်ကောက်ကို မှီလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ ဒီမြွေရဲ့ ဘေးဒဏ်ခံယူခြင်း က ဘာလို့ ကွာခြားနေသလို ခံစားရတာလဲ။ ဆူညံသံက အရမ်း ကြီးမားလွန်းနေတယ်။"

... ကန်ကျိုးရှိ လနတ်ဘုရားဂိုဏ်း။

လနတ်ဘုရားဂိုဏ်း သည် ကန်ကျိုး တွင် တည်ထောင်ထားသော ဂိုဏ်း တစ်ခုဖြစ်ပြီး ကန်ယွဲ့ရေကန် မှ မိုင်ခုနစ်ရာ အကွာတွင် တည်ရှိသည်။ ဂိုဏ်းချုပ် မှာ ကျောက်စိမ်းသန့်စင်ခြင်းအဆင့် မှ မဟာ ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦး ဖြစ်သည်။

ထိုနေ့တွင် လနတ်ဘုရားဂိုဏ်း မှ ယဲ့ကျန်ရန်သည် သူ၏ ခြံဝင်းထဲတွင် တရားထိုင်နေသည်။

ရုတ်တရက် ယဲ့ကျန်ရန် တစ်ခုခုကို ခံစားသိရှိလိုက်ပြီး မျက်လုံးများကို ချက်ချင်း ဖွင့်လိုက်သည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် ခြံဝင်းမှာ လွတ်ဟာသွားသည်။ ယဲ့ကျန်ရန် သည် လနတ်ဘုရားဂိုဏ်း ၏ အမြင့်ဆုံး တောင်ထွတ် ပေါ်တွင် ရပ်နေကာ သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို စုစည်းပြီး မိုင်ခုနစ်ရာ အကွာရှိ ထူထဲသော မည်းမှောင်သည့် တိမ်တိုက်များကို ငေးကြည့်နေသည်။

"ဂိုဏ်းချုပ်... ကန်ယွဲ့ရေကန် ဘက်မှာ ဘေးဒဏ်ခံယူနေတဲ့ မြွေမျိုးနွယ်တစ်ကောင် ရှိတယ်။"

အမွှေးတိုင်တစ်ဝက်စာ အချိန်မတိုင်မီမှာပင် အကြီးအကဲ ငါးဦး ယဲ့ကျန်ရန် ၏ ဘေးသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ လုံအမည်ရှိ အကြီးအကဲ တစ်ဦးက ပြောလိုက်သည်။

အကြီးအကဲ ဝူရှီး က ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "ရေကန်ထဲကို အခုမှ ဝင်သွားတဲ့ သာမန် မြွေမျိုးနွယ် တစ်ကောင်က ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ ဆူညံသံကို မဖြစ်ပေါ်စေသင့်ဘူး။ ဒီမြွေမျိုးနွယ်က မြစ်ကြောင်းခရီးစဉ်ကို အခုမှ စတင်ဖြတ်သန်းတာဖြစ်ပြီး မိုးကြိုးဘေးဒဏ် ကလည်း ပေါ်လာပေမဲ့ မကျရောက်သေးဘူးဆိုတော့ ဒါက တကယ်ကို ရှားပါးပါတယ်။"

အခြား အကြီးအကဲ တစ်ဦးက ပြောလိုက်သည်။ "ဒီစပါးကြီးမြွေမှာ သေချာပေါက် ဘိုးဘေးအခြေအနေကို ပြန်ရောက်နေတဲ့ လက္ခဏာတွေ ရှိရမယ်၊ သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးက ရတနာပဲ။"

"ဂိုဏ်းချုပ်က လောလောဆယ် ကျောက်စိမ်းသန့်စင်ခြင်း တောင်ထွတ် မှာ ရှိနေပြီး ထာဝရရှင်သန်ခြင်းအဆင့် ကို အဆင့်ချိုးဖြတ် ဖို့ ပြင်နေတာ။ ဒီမြွေရဲ့ မိစ္ဆာအမြုတေ က ဂိုဏ်းချုပ် ကို သေချာပေါက် အကူအညီ ပေးနိုင်လိမ့်မယ်" အခြား မျက်လုံးတစ်ဖက်တည်းရှိသော အကြီးအကဲ တစ်ဦးက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

အခြားသူများကလည်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။

အကယ်၍ ဂိုဏ်းချုပ် သာ ထာဝရရှင်သန်ခြင်းအဆင့် သို့ တက်လှမ်းနိုင်ပါက ၎င်းသည် လနတ်ဘုရားဂိုဏ်း၏ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုအတွက် အလွန် အကျိုးရှိစေမည် ဖြစ်သည်။

ထာဝရရှင်သန်ခြင်းအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူ တစ်ဦး စောင့်ကြပ်သော ဂိုဏ်း တစ်ခုသည် အနည်းဆုံး နှစ်တစ်သောင်းခန့် စိုးရိမ်စရာ မရှိပေ

"ဟီးဟီးဟီး။"

ယဲ့ကျန်ရန် ပြုံးလိုက်သည်။

"မြွေမျိုးနွယ်တစ်ခုက နဂါးအဖြစ် အသွင်ပြောင်းဖို့ မြစ်ကြောင်းခရီးစဉ်ကို ဖြတ်သန်းတဲ့အခါ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးရဲ့ ကံကြမ္မာကို လုယူနေတာပဲ။ သူ ဖြတ်သန်းသွားတဲ့ နေရာတိုင်းမှာ ဘေးအန္တရာယ်နဲ့ ရေကြီးမှုတွေကို မလွှဲမရှောင်သာ ဖြစ်စေလိမ့်မယ်။ ငါတို့ရဲ့ လုပ်ရပ်က ကောင်းကင်ဘုံကိုယ်စား တရားမျှတမှုကို အကောင်အထည်ဖော်တာ သက်သက်ပါပဲ။

ဒါပေမဲ့ အခုလောလောဆယ်တော့ အလောတကြီး လုပ်စရာ မလိုပါဘူး။

ဒီမြွေက မြစ်ကြောင်းခရီးစဉ်ကို အခုမှ စတင်ဖြတ်သန်းတာဖြစ်ပြီး သူ့ရဲ့ စွမ်းအားက အထွတ်အထိပ် မှာ ရှိနေတယ်။ ကိုယ့်အခြေအနေကိုယ်မသိတဲ့ တကိုယ်တော်ကျင့်ကြံသူ တချို့ကို အရင်သွားသေခိုင်းပြီး သူ့ရဲ့ စွမ်းအားတချို့ကို ကုန်ဆုံးသွားအောင် လုပ်လိုက်တာ ပိုမကောင်းဘူးလား၊ ဒါမှ နောက်ပိုင်း ငါတို့ တိုက်ခိုက်တဲ့အခါ ပိုလွယ်သွားမှာပေါ့။

ဒါ့အပြင် ဒီမြွေက မြစ်တွေဆီ ရောက်သွားတာနဲ့ သူ့ရဲ့ သွေးကြော က တဖြည်းဖြည်း သန့်စင်သွားပြီး သူ့ရဲ့ မိစ္ဆာအမြုတေက နဂါးအမြုတေ အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မယ်။ အဲဒီအချိန်က သူ့ရဲ့ တန်ဖိုးအရှိဆုံး အချိန်ပဲ။

မင်းတို့အားလုံး သွားပြီး သေချာ ပြင်ဆင်ကြပါ။ အချိန်ကျရင် မြွေရဲ့ အသားနဲ့ သွေးက မင်းတို့ကိုလည်း အထိုက်အလျောက် အကျိုးပြုလိမ့်မယ်။"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ ဂိုဏ်းချုပ်"

... ချင်းဖုန်းတောင်ထွတ်။

၎င်းမှာ ကန်ယွဲ့ရေကန် မှ မိုင်ငါးဆယ်သာ ကွာဝေးသည်။

တာအိုဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးနှစ်ဦး တောင်ထွတ် ပေါ်တွင် ရပ်ကာ အရပ်မျက်နှာတစ်ခုကို ငေးကြည့်နေကြသည်။

"ဆရာ..." လီစီစီ ခေါင်းမော့ကာ ဘေးရှိ ဆရာဖြစ်သူကို ကြည့်ပြီး စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။ "သခင်မလေးဘိုင် တကယ်ပဲ မြစ်ကြောင်းခရီးစဉ်ကို ချောချောမွေ့မွေ့ ဖြတ်သန်းပြီး ပင်လယ်ထဲကို ဝင်နိုင်ပါ့မလားဟင်။"

"ချောချောမွေ့မွေ့လား"

ဖူချန် ဖြည်းညင်းစွာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"မြွေတွေ နဂါးအဖြစ် အသွင်ပြောင်းတယ်၊ ပြီးတော့ ငှက်တစ်ရာက ဖီးနစ်ငှက် ဖြစ်လာတယ်။ အကယ်၍ ချောမွေ့ခဲ့ရင် ခန္ဓာကိုယ် ပျက်စီးပြီး တာအို ပျက်စီးသွားတဲ့ မိစ္ဆာ ကျင့်ကြံသူ တွေ ဒီလောက် အများကြီး ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါ့အပြင် ရုရွှယ်က ရေကန်ထဲကို အခုမှ ဝင်သွားတာတောင် ဒီလို ကောင်းကင်ဖြစ်စဉ်ကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ပြီပဲ။ အဲဒီ ဂိုဏ်း တွေက သတိမထားမိဘူးလို့ မင်း ထင်နေလား။"

လီစီစီ - "..."

ဖူချန်က ဆက်ပြောသည်။ "သူတို့ရဲ့ အဆိုအရ မြွေမျိုးနွယ်ရဲ့ မြစ်ကြောင်းခရီးစဉ် ဖြတ်သန်းခြင်းနဲ့ ဘေးဒဏ်ခံယူခြင်း က ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးရဲ့ ကံကြမ္မာကို လုယူနေတာဖြစ်ပြီး လမ်းတစ်လျှောက်က သာမန်ပြည်သူတွေကို ဆိုးရွားစွာ ဒုက္ခရောက်စေလိမ့်မယ်တဲ့။"

"တကယ်တမ်းကျတော့ ဒါက အနည်းငယ် ချဲ့ကားပြောဆိုထားတာပါ။"

"မြစ်ကြောင်းခရီးစဉ်ကို ဖြတ်သန်းနိုင်စွမ်းရှိတဲ့ မြွေမျိုးနွယ်တွေထဲမှာ ဘယ်သူက အရူးဖြစ်နေမှာလဲ။"

"မြစ်ကြောင်းခရီးစဉ် ဖြတ်သန်းဖို့ သူတို့ ရွေးချယ်တဲ့ နေရာကို အကြိမ်ကြိမ် စစ်ဆေးပြီး သာမန်ပြည်သူတွေအပေါ် သက်ရောက်မှုကို အနည်းဆုံးဖြစ်အောင် ကြိုးစားကြတယ်။ ဒါမှ နောက်ထပ် ကံတရားအကျိုးဆက်တွေကို မဖိတ်ခေါ်မိဘဲ သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ဘေးဒဏ်ခံယူခြင်းကို မထိခိုက်စေမှာလေ။"

"ဒါကြောင့် မြွေမျိုးနွယ်တစ်ခုက မြစ်ကြောင်းခရီးစဉ်ကို ဖြတ်သန်းတဲ့အခါ၊ သူတို့က တကယ်ကို ရည်ရွယ်ချက်ဆိုးရှိတဲ့သူတွေ မဟုတ်ရင်..."

"...မြစ်ကြောင်းခရီးစဉ် ဖြတ်သန်းတဲ့ မြွေမျိုးနွယ် အများစုက အလွန်ဆုံး ပိုင်ဆိုင်မှု ပျက်စီးဆုံးရှုံးမှုကိုသာ ဖြစ်စေပြီး လူတွေကို ထိခိုက်စေတာ ရှားပါတယ်။"

"ဒါ့အပြင် အရာအားလုံးမှာ မျက်နှာစာ နှစ်ဖက် ရှိတယ်။"

"မြွေမျိုးနွယ်တစ်ခု မြစ်ကြောင်းခရီးစဉ် ဖြတ်သန်းပြီးနောက် ဆယ်နှစ်အကြာမှာ သူ ဖြတ်သန်းသွားတဲ့ နေရာက သာယာတဲ့ ရာသီဥတုနဲ့ အမြဲတမ်း ကောင်းချီးမခံရဘူးလား။ မိုင်တစ်ထောင်အထိ ကျယ်ဝန်းတဲ့ မွှေးကြိုင်တဲ့ စပါးခင်းတွေရော မဖြစ်ပေါ်လာဘူးလား။"

"အဲဒီ ကျင့်ကြံသူ တွေက ပြည်သူတွေအတွက် အန္တရာယ်တွေကို ဖယ်ရှားပေးချင်တယ်လို့ အမြဲတမ်း ပြောနေကြတာပဲ။"

"တကယ်တမ်းကျတော့။"

"သာမန်ပြည်သူတွေကို သူတို့က ဘယ်လိုလုပ် တကယ် ဂရုစိုက်မှာလဲ။"

"ဒါက သူတို့ရဲ့ အကြောင်းပြချက် သက်သက်ပါပဲ။"

"သူတို့က သာမန်ပြည်သူတွေကို ဂရုမစိုက်ဘူး၊ သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် အမြတ်အစွန်းနဲ့ ဆုံးရှုံးမှုကိုပဲ ဂရုစိုက်ကြတာ။"

"ဒါပေမဲ့ ဆရာ... သခင်မလေးဘိုင်ရဲ့ မြစ်ကြောင်းခရီးစဉ်က ခက်ခဲပေမဲ့ အမတ်မင်းရှောင် က ဒီတစ်နေ့အတွက်ပဲ ဒီနှစ်တွေတစ်လျှောက်လုံး ပြင်ဆင်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား" သူမ၏ ဆရာ ဤသို့ပြောသည်ကို ကြားသောအခါ လီစီစီမှာ ပို၍ပင် စိုးရိမ်လာတော့သည်။

"အဲဒါ မှန်ပါတယ်..."

ဖူချန် အရပ်မျက်နှာတစ်ခုကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။

"လေးဆယ့်ရှစ်နှစ်။ သူလုပ်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးက ကောင်းကင်အောက်က ပြည်သူတွေအတွက်တင် မဟုတ်ဘဲ သူမအတွက်လည်း ပါဝင်တယ်။

ဒါကြောင့် ရှောင်မို။

မင်းက သေသွားရင် အချိန်တွေက နောက်ဆုံးမှာ သူမကို လက်လွှတ်လိုက်ဖို့ ခွင့်ပြုပေးလိမ့်မယ်လို့ ထင်နေခဲ့တာ။

ဒါပေမဲ့ သူမ တကယ်ပဲ လက်လွှတ်နိုင်ပါ့မလား။"

... ဟွိုက်ရွှစစ်ကျေးရွာတွင် မိုးများ ပို၍ပို၍ သည်းထန်စွာ ရွာသွန်းလာသည်။

အလုပ်လုပ်နေသော လူကြီးများနှင့် လယ်ကွင်းများတွင် ဆော့ကစားနေသော ကလေးများအားလုံး မိုးခိုရန် အိမ်သို့ အပြေးအလွှား ပြန်လာကြသည်။

ရွာအဝင်ဝတွင် ကျောက်တုံးပေါ်၌ ထိုင်နေသော အဘိုးအိုတစ်ဦး မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။

သူက သူ၏ အဝတ်အစားများပေါ်မှ ဖုန်မှုန့်များကို ခါချလိုက်ပြီး မြေကြီးကို လက်မအနည်းငယ်ဖြစ်အောင် ကျုံ့ပစ်ခြင်း နည်းစနစ်ကို အသုံးပြုကာ တစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ပြီး ထိုနေရာမှ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ကလေးငယ်တစ်ဦးက လွတ်ဟာသွားသော ကျောက်တုံးကို ကြည့်ကာ ကြီးမားသော မျက်လုံးများဖြင့် သိချင်စိတ်ဖြင့် မျက်တောင်ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ် လုပ်နေမိသည်။

အဲဒီ အဘိုးအိုက ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ။ ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်မြန်မြန် ပျောက်သွားရတာလဲ။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကျင့်ကြံသူ အများအပြားသည် ကန်ယွဲ့ရေကန် မှ ထွက်ပေါ်လာသော ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်နေသည့် မိစ္ဆာချီ နှင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မိုးကြိုးဘေးဒဏ် ကို ခံစားသိရှိလိုက်ကြသည်။ မြွေမျိုးနွယ်တစ်ကောင် ဘေးဒဏ်ခံယူနေပြီ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် သူတို့အားလုံး အမဲလိုက်ရန် ရောက်လာကြပြီး အခွင့်အရေး ကို ဆုပ်ကိုင်ရန် ကြိုးစားနေကြသည်။

ဤ ကျင့်ကြံသူ အများစုမှာ တကိုယ်တော်ကျင့်ကြံသူ များ ဖြစ်ကြသည်။

တကိုယ်တော်ကျင့်ကြံသူ များ၏ အကြီးမားဆုံး လက္ခဏာများမှာ သေရမည်ကို မကြောက်ခြင်း၊ အကျင့်စာရိတ္တ ကင်းမဲ့ခြင်းနှင့် လောဘကြီးခြင်း တို့ ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ ဤကဲ့သို့သော အခွင့်အရေး နှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် အန္တရာယ်ရှိကြောင်းကို သိနေသော်လည်း၊ ဤမြွေကို အခြား ဂိုဏ်း များက ပစ်မှတ်ထားခံရနိုင်ကြောင်းကို သိနေသော်လည်း...

...သူတို့၏ ရင်ထဲရှိ လောဘကို သူတို့ မထိန်းချုပ်နိုင်ကြပေ။

"တကယ်လို့များ"

"ဒီမြစ်ကြောင်းခရီးစဉ် ဖြတ်သန်းနေတဲ့ မြွေကြီးကို ငါသာ အမဲလိုက် သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ရင်ကော"

ထို့ကြောင့် တကိုယ်တော်ကျင့်ကြံသူ အများအပြားသည် ဤမြစ်ကြောင်းခရီးစဉ် ဖြတ်သန်းနေသည့် မြွေကြီးကို အမဲလိုက် သတ်ဖြတ်ရန် အတူတကွ စုဝေးလာကြသည်။

တကိုယ်တော်ကျင့်ကြံသူ အယောက်နှစ်ဆယ်ပါဝင်သော အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့မှာ ကန်ယွဲ့ရေကန် နှင့် ဆယ်မိုင်သာ ကွာဝေးသော နေရာသို့ ရောက်ရှိနေစဉ်မှာပင်။

ဝတ်ရုံစိမ်း ကို ဝတ်ဆင်ထားသော အဘိုးအိုတစ်ဦးက သူတို့၏ လမ်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။