အခန်း (၈၁-၈၂)

အခန်း ၈၁ ရှောင်မို မင်းက မင်းရဲ့ သေဆုံးပြီးနောက် ဂုဏ်သတင်းကိုတောင် စွန့်လွှတ်တော့မလို့လား

ရှောင်မို၏အသံက ချွန်းဆုန့်မြစ်ပေါ်တွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

တာရိုးပေါ်တွင် ရပ်နေသော ချွန်းဆုန့်ခရိုင်၏ ခရိုင်ဝန်သည် သူ၏ရှေ့တွင် ဖြစ်ပျက်နေသမျှ အရာအားလုံးကို ကြည့်ကာ သူ အမြင်မှားနေသလားဟုပင် တွေးလိုက်မိသည်။

မိစ္ဆာမျိုးနွယ်ဝင် မြွေတစ်ကောင်က နဂါးအဖြစ် အသွင်ပြောင်းရန် မြစ်ကြောင်းခရီးစဉ်ကို ဖြတ်သန်းသဖြင့် မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းခြင်းကို သူ နားလည်ပေးနိုင်သည်။

ချွန်းဆုန့်မြစ်၏ မြစ်စောင့်နတ်နှင့် ချန်ချင်းတောင်၏ တောင်စောင့်နတ်တို့က ဤမြွေ၏ ဘေးဒဏ်ခံယူခြင်းကို တားဆီးရန် သွားရောက်ခြင်းကိုလည်း သူ နားလည်ပေးနိုင်သည်။

သို့သော် နိုင်ငံတစ်ဝန်းလုံးတွင် နာမည်ကျော်ကြားလှသော နန်းရင်းဝန်ရှောင်က မိစ္ဆာမျိုးနွယ်ဝင် မြွေတစ်ကောင် ဘေးဒဏ်ခံယူသည်ကို ကူညီပေးလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ပေ။

ထို့အပြင် ချွန်းဆုန့်မြစ်၏ မြစ်စောင့်နတ်နှင့် ချန်ချင်းတောင်၏ တောင်စောင့်နတ်တို့ကိုပင် တိုက်ခိုက်နေသေးသည်လား

ဘိုင်ရုရွှယ် သူမ၏မြွေခေါင်းကို မော့ကာ ရှောင်မိုကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏မျက်ဝန်းများတွင် မှင်သက်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပြည့်နှက်နေသည်။

ရှောင်မို သူမ၏နောက်သို့ လိုက်လာလိမ့်မည်ဟု သူမ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ပေ။

"ရှောင်မို... ငါ့အတွက် စိတ်မပူနဲ့၊ ငါ့ဘာသာငါ ဖြေရှင်းနိုင်တယ်" ဟု ဘိုင်ရုရွှယ်က လေထဲရှိ ရှောင်မိုကို လှမ်းအော်လိုက်ရာ သူမ၏မျက်ဝန်းများတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

ရှောင်မို လှည့်ကာ ဘိုင်ရုရွှယ်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။ "ဒါက အသေးအဖွဲ ကိစ္စလေးပါပဲ။ ရှေ့ကိုသာ ဆက်ကူးသွားပါ၊ နောက်ကို လှည့်ကြည့်နေစရာ မလိုပါဘူး။ ဒီမှာရှိတဲ့ ကိစ္စတွေကို ငါ ဖြေရှင်းလိုက်ပါ့မယ်။"

"ထွက်သွားဖို့ ကြိုးစားနေတာလား။ ဒီလောက်တော့ မလွယ်ဘူး"

ကိုက်စန်းချိုးက အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်ပြီး သူ၏လက်ထဲရှိ နဂါးသတ်ဓားက ရွှေရောင်သက်တံ့တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ မြွေဖြူကြီး၏ ခေါင်းဆီသို့ တိုက်ရိုက် ထိုးစိုက်သွားတော့သည်

တောက်ပသော ဓားအလင်းတန်းက မြစ်ပြင်ကို လင်းထိန်သွားစေပြီး လှိုင်းထန်နေသော ရေလှိုင်းများမှာ ပြိုင်ဘက်ကင်းသော ထက်မြက်သည့် အသွားကြောင့် အတင်းအကြပ် ဖြတ်တောက်ခံလိုက်ရကာ နက်ရှိုင်းသော ချောက်ကမ်းပါးကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

"ရေတံခွန်က ပေသုံးထောင်အထိ ထိုးဆင်းသွားတယ်၊ နဂါးငွေ့တန်းဂလက်ဆီက ကောင်းကင်ဘုံ ကိုးထပ်ကနေ ကျဆင်းလာသလိုပဲ။"

ဤအရေးကြီးသော အချိန်တွင် ရှောင်မိုက ကဗျာတစ်ပုဒ်ကို ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။

သူ၏စကားလုံးများက ဥပဒေ ဖြစ်လာသည်။

ကောင်းကင်ယံရှိ ရေစက်များက တုံ့ပြန်သည့်အနေဖြင့် စုဝေးလာကြပြီး ချက်ချင်းပင် တွဲလွဲဆွဲနေသော ရေတံခွန်တစ်ခုအဖြစ် ဖြစ်ပေါ်လာကာ အောက်သို့ ပြိုကျလာပြီး သေစေနိုင်သော ဓားအလင်းတန်းကို ကြားဖြတ် တားဆီးလိုက်သည်။

"ရှောင်မို... မင်းက သေလုဆဲဆဲ ဖြစ်နေပြီပဲ။ မင်းနဲ့ ဒီမြွေမိစ္ဆာကြားမှာ ဘာဆက်ဆံရေးရှိလို့လဲ။ မင်းက မင်းရဲ့ သေဆုံးပြီးနောက် ဂုဏ်သတင်းကိုတောင် စွန့်လွှတ်တော့မလို့လား" ဝေ့ယွမ်အဘိုးအိုက ဘေးတွင် ရပ်ကာ ရှောင်မိုကို အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

တကယ်တမ်းတွင် ဝေ့ယွမ်အဘိုးအိုသည် သူ၏ရင်ထဲတွင် ရှောင်မိုကို အလွန် လေးစားမိသည်။

ဝန်ကြီးတစ်ဦးအနေဖြင့် သူသည် နန်းရင်းဝန်ရာထူးအထိ ရောက်ရှိခဲ့ပြီး လူတစ်ယောက်အောက်တွင်သာရှိကာ လူတစ်သောင်းအထက်တွင် ရှိသည်။ အရာရှိတစ်ဦးအနေဖြင့် သူသည် သာမန်ပြည်သူများအတွက် ကောင်းမှုများစွာကို ပြုလုပ်ခဲ့ပြီး မြောက်ပိုင်းနှင့် တောင်ပိုင်း စိုက်ပျိုးရေးကျမ်း နှင့် ချီတိုင်းပြည်ရှိ ရေပေးဝေရေးအတွက် မရှိမဖြစ် နည်းစနစ်များ ဆိုသည့် စာအုပ်နှစ်အုပ်မှာ နောင်လာနောက်သား မျိုးဆက်များအတွက် အကျိုးရှိစေသော စာအုပ်များ ဖြစ်သည်။

ရှောင်မိုသည် သေမျိုးလောကတွင် သူတော်စင်တစ်ပါးဟုပင် ခေါ်ဝေါ်ခံရပြီ ဖြစ်သည်။

ဒီလို သေမျိုး သူတော်စင်တစ်ပါးက ဘယ်လိုလုပ် မိစ္ဆာမျိုးနွယ်ဝင်တစ်ကောင် နဂါးအဖြစ် အသွင်ပြောင်းဖို့ မြစ်ကြောင်းခရီးစဉ်ကို ဖြတ်သန်းတာကို ကူညီပေးနိုင်မှာလဲ။

လူသားမျိုးနွယ်နဲ့ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်ကြားမှာ ကြာရှည်စွာ တည်ရှိနေတဲ့ ရန်ငြိုးတွေ ရှိပြီး ဘယ်လိုမှ ပြေလည်နိုင်စွမ်းမရှိတဲ့ ရန်သူတွေ ဖြစ်နေပြီဆိုတာကို သူ မသိဘူးလား။

သူ့ဘဝတစ်လျှောက်လုံး အပြစ်အနာအဆာကင်းခဲ့ပြီးမှ သေခါနီးအချိန်လေးမှာ ဘာလို့ သူ့ကိုယ်သူ အမည်းစက် ထင်ခံရမှာလဲ။

"သေဆုံးပြီးနောက် ဂုဏ်သတင်းလား" ရှောင်မိုက သာမန် စာသင်သားအိုကြီးတစ်ဦးကဲ့သို့ သူ၏အင်္ကျီလက်စများကို ပိုက်ထားလိုက်သည်။ "တောင်စောင့်နတ်ဝေ့... သေဆုံးပြီးနောက် ဂုဏ်သတင်းနဲ့ ယှဉ်ရင် ဒီအဘိုးကြီးက သူ့မျက်စိရှေ့က လူကို ပိုဂရုစိုက်ပါတယ်။"

"ကောင်းပြီ နန်းရင်းဝန်ရှောင် ဒါဆိုရင်လည်း ရိုင်းစိုင်းတယ်လို့ ငါ့ကို အပြစ်မတင်နဲ့"

ဝေ့ယွမ်အဘိုးအိုသည် သူ့ကို ဖျောင်းဖျ၍ မရနိုင်ကြောင်း သိလိုက်သဖြင့် ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ပေ။

ကိုက်စန်းချိုး ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး နဂါးချည်နှောင်သော့ခလောက်ကို ပြင်းထန်စွာ ခါယမ်းလိုက်သည်။

သံကြိုးများက မှော်လက်နက်ဝိညာဉ် နိုးထလာသကဲ့သို့ မြစ်ပြင်ကို ဖြတ်သန်းကာ ဒေါသတကြီး လှိုင်းတံပိုးအလွှာများကို ထိုးဖောက်ပြီး မြွေဖြူကြီး၏ ခါးဆီသို့ တိုက်ရိုက် ပြေးဝင်သွားတော့သည်။

သို့သော် ရှောင်မို၏ပုံရိပ်က ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ခြေဖျားက အောက်သို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ထောက်လိုက်ပုံရသော်လည်း သံကြိုးများပေါ်သို့ ကွက်တိ ကျရောက်သွားသည်။

ထိုရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော သံကြိုးမှာ အသက်အန္တရာယ်ရှိသော နေရာကို ဖမ်းဆုပ်ခံလိုက်ရသည့် ဒေါသထွက်နေသော စပါးကြီးမြွေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ မြစ်ပြင်ပေါ်တွင် အချည်းနှီး လူးလွန့်ရုန်းကန်နေရပြီး ရှေ့သို့ တစ်လက်မမျှပင် ဆက်မသွားနိုင်တော့ပေ

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဘိုင်ရုရွှယ်သည် ရှောင်မိုကို ကူညီရန် သူ့ထံသို့ ကူးခတ်လာခဲ့သည်။

သို့သော် ရှောင်မိုက ခေါင်းပင် လှည့်မကြည့်ဘဲ သူ၏အင်္ကျီလက်စကျယ်ကြီးကိုသာ ခါယမ်းလိုက်သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သူ၏အနောက်ရှိ မြစ်ရေများက အနောက်သို့ ဆန်တက်သွားပြီး သူမ၏လမ်းကို ပိတ်ဆို့ထားသော ကြည်လင်နေသည့် ရေတံတိုင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

"ရုရွှယ်... အခု မြန်မြန်သွားတော့။"

ရှောင်မိုက ဘိုင်ရုရွှယ်ကို အသံလှိုင်းပို့လွှတ်လိုက်သည်။

သို့သော် ဘိုင်ရုရွှယ်က ထွက်သွားမည့် အရိပ်အယောင် မရှိပေ။

"ရုရွှယ်... ငါ မင်းကို ပြောခဲ့တာတွေ မေ့သွားပြီလား" ရှောင်မို၏လေသံမှာ နူးညံ့နေသည်။

ဘိုင်ရုရွှယ် ရပ်တန့်သွားပြီး ထိုစဉ်က ရှောင်မို သင်ပေးခဲ့သော သင်ခန်းစာကို ပြန်လည် သတိရလိုက်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ဘိုင်ရုရွှယ် တစ်ခဏမျှ တွန့်ဆုတ်နေပြီးနောက် လှည့်ကာ မြစ်ထဲသို့ ငုပ်ဆင်းသွားပြီး အဝေးဆီသို့ ကူးခတ်သွားတော့သည်။

လှိုင်းထန်နေသော မြစ်ရေများကို သူမ၏မြွေခန္ဓာကိုယ်အပေါ် ရိုက်ခတ်ခွင့်ပြုထားရင်း ဘိုင်ရုရွှယ်က ပိုမြန်မြန်၊ ဒီထက်ပိုမြန်မြန် သွားချင်ရုံသာ ရှိတော့သည်။

သူမ ဒီချွန်းဆုန့်မြစ်ကို ဖြတ်ကူးသွားသရွေ့ ဒီတောင်စောင့်နတ်နဲ့ မြစ်စောင့်နတ် နှစ်ပါးက သူမကို ဘာမှ လုပ်နိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။

ပြီးတော့ ရှောင်မိုလည်း သူတို့နဲ့ တိုက်ခိုက်စရာ မလိုတော့ဘူး။

ရှောင်မိုလည်း ဒဏ်ရာရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။

ဘိုင်ရုရွှယ် ရေဆန်သို့ ကူးခတ်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ရှောင်မို၏နှုတ်ခမ်းများက အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ကွေးညွှတ်သွားသည်။

သူ စိတ်ကူးလိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် တောင်တန်းများနှင့် မြစ်များ၏ ကံကြမ္မာ၊ သာမန်ပြည်သူများ၏ အမွှေးတိုင်ပူဇော်မှုများနှင့် စာပေတာအို၏ ကံကြမ္မာတို့ဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော မင်ရောင် နဂါးမည်းကြီးက ရှောင်မို၏ခြေအောက်ရှိ နဂါးချည်နှောင်သော့ခလောက်ကို ခိုင်မြဲစွာ ကိုက်ထားလိုက်ပြီးနောက် ပြင်းထန်စွာ ဆွဲလိုက်ရာ မီတာအတော်ကြာ မြင့်မားသော ဧရာမ ရေလှိုင်းကြီးများ ပက်ဖြန်းသွားတော့သည်။

ကိုက်စန်းချိုးသည် မြွေဖြူကို တားဆီးရန် သူ၏ဓားကို အသုံးပြုကာ ထိုနေရာတွင်ပင် ပိုင်းချချင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

သို့သော် မင်ရောင် နဂါးမည်းကြီးက ရေလှိုင်းများကို ဖောက်ထွက်လာပြီး သူ့ကို ဝင်တိုက်ကာ ၎င်း၏မင်ရောင် နဂါးလက်သည်းများက သူ၏လက်ကောက်ဝတ်ကို ခိုင်မြဲစွာ ချုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။

ကိုက်စန်းချိုးက မြစ်ကို ထိန်းချုပ်ရန် သူ၏စိတ်ဆန္ဒကို အသုံးပြုလိုက်သည်။

မြစ်ရေများက ရေနဂါးများအဖြစ် စုစည်းသွားပြီး ဘိုင်ရုရွှယ်ဆီသို့ ပြေးဝင်သွားကြသည်။

ဘိုင်ရုရွှယ် လုံးဝ ဂရုမစိုက်ပေ။

သူမက သူမ၏အမြီးရှည်ကြီးကို ရမ်းခါကာ ရေနဂါးတစ်ကောင်ကို ရိုက်ခွဲပစ်လိုက်ပြီး အခြားတစ်ကောင်ကို ခေါင်းချင်းဆိုင် ဝင်တိုက်ကာ ရှေ့သို့ ဆက်လက် ကူးခတ်သွားတော့သည်။

ကိုက်စန်းချိုးသည် မြစ်စောင့်နတ် ဖြစ်သော်လည်း သူက ချွန်းဆုန့်မြစ်ကို အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိသာ ထိန်းချုပ်နိုင်ပြီး ကန့်သတ်ချက်များတော့ ရှိနေသည်။

မဟုတ်လျှင် လူသားမျိုးနွယ်၏ သေမျိုးမင်းဆက်များတွင် ရေကြီးမှုများ မရှိတော့သည်မှာ ကြာပြီ ဖြစ်လိမ့်မည်။

တောင်တန်းများနှင့် မြစ်များ၏ ကံကြမ္မာ အမြောက်အမြားကို သုံးစွဲပြီးနောက်တွင်ပင် ကိုက်စန်းချိုးသည် မြွေဖြူကြီးကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့သဖြင့် လက်လျှော့ကာ သူမကို ရှေ့သို့ ဆက်လက် ကူးခတ်ခွင့်ပြုလိုက်ရတော့သည်။

"အာ... ရှောင်မိုရာ..."

ဝေ့ယွမ်အဘိုးအို သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူက မြွေဖြူကြီး လွတ်မြောက်သွားသည်ကို နှမြောနေသလား၊ သို့မဟုတ် ရှောင်မိုက မိစ္ဆာမျိုးနွယ်နှင့် ပူးပေါင်းကာ သူ၏ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာအောင် တည်ဆောက်ခဲ့သော ဂုဏ်သတင်းကို အမည်းစက် ထင်ခံလိုက်ရသည်ကို နှမြောနေသလား မသေချာပေ။

"ထားလိုက်ပါတော့၊ ထားလိုက်ပါတော့။ အရှင်မင်းကြီးကိုပဲ ဆုံးဖြတ်ခိုင်းလိုက်တော့မယ်။"

ဝေ့ယွမ်အဘိုးအို ခေါင်းခါလိုက်ပြီး သူ၏လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ အစီရင်ခံစာတစ်စောင်က ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး မြို့တော်ဆီသို့ ပျံသန်းသွားတော့သည်။

အမွှေးတိုင်နှစ်တိုင်စာ အကြာတွင်။

နန်းတော်အတွင်းရှိ ကောင်းကင်ယံစောင့်ကြည့်ရေးဗျူရို၏ ညွှန်ကြားရေးမှူး ချန်ခွေတစ်ခုခုကို ခံစားသိရှိလိုက်ပြီး မြောက်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုက နန်းတော်ဆီသို့ ပျံသန်းလာနေသည်။

ချန်ခွေက လက်ညှိုးတစ်ချောင်းကို ဆန့်ထုတ်ကာ ရွှေရောင်အလင်းတန်းကို ကြားဖြတ် ဖမ်းယူလိုက်ရာ အစီရင်ခံစာတစ်စောင် သူ၏လက်ထဲသို့ ကျရောက်လာသည်။

ချန်ခွေ အချိန်မဆွဲရဲဘဲ နန်းတွင်းစာကြည့်ဆောင်သို့ ချက်ချင်း သွားရောက်ခဲ့သည်။

"အရှင်မင်းကြီး... ချန်ချင်းတောင်၏ တောင်စောင့်နတ် ဝေ့ယွမ်အဘိုးအိုဆီကနေ အစီရင်ခံစာတစ်စောင် ရောက်ရှိလာပါတယ်" ချန်ခွေက ဦးညွှတ်ကာ အစီရင်ခံစာကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆက်သလိုက်သည်။

ချီဧကရာဇ်က သူ၏ဘေးရှိ မိန်းမစိုးကို အချက်ပြလိုက်သည်။

မိန်းမစိုးကျောက်က အစီရင်ခံစာကို အလျင်အမြန် လှမ်းယူကာ အရှင်မင်းကြီးထံ ဆက်သလိုက်သည်။

ချီဧကရာဇ်က အစီရင်ခံစာကို ဖြန့်လိုက်ပြီး ဖတ်နေစဉ် သူ၏မျက်မှောင်များ အလိုအလျောက် တွန့်ကွေးသွားတော့သည်။

သူ၏ရှုပ်ထွေးနေသော မျက်ဝန်းများမှာ အံ့သြနေပုံရသော်လည်း မယုံကြည်နိုင်မှုများလည်း ပါဝင်နေသည်။

"မင်းတို့နှစ်ယောက် ကြည့်ကြည့်စမ်း" ချီဧကရာဇ်က အစီရင်ခံစာကို မိန်းမစိုးကျောက်၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်သည်။

မိန်းမစိုးကျောက် အလျင်အမြန် ဖမ်းယူလိုက်ပြီး သူနှင့် ချန်ခွေတို့ အတူတကွ ဖတ်ရှုလိုက်ကြသည်။

ဖတ်ပြီးနောက် သူတို့၏မျက်နှာအမူအရာများမှာလည်း ရှုပ်ထွေးသွားတော့သည်။

"မင်းတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ အမြင်က ဘယ်လိုရှိလဲ" ဟု ချီဧကရာဇ်က မေးလိုက်သည်။

"ဒီအစေခံအိုကြီး နန်းတွင်းရေးရာတွေကို ဆွေးနွေးဖို့ မရဲဝံ့ပါဘူး" မိန်းမစိုးကျောက် အလျင်အမြန် ဒူးထောက်ချလိုက်သည်။

"ချန်ခွေ... မင်း ဘယ်လိုထင်လဲ။" ချီဧကရာဇ်က ကောင်းကင်ယံစောင့်ကြည့်ရေးဗျူရို၏ ညွှန်ကြားရေးမှူးကို ကြည့်လိုက်သည်။

ချန်ခွေ တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်သည်။ "လူသားမျိုးနွယ်နဲ့ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်တို့က သဘာဝအရ ပြေလည်နိုင်စွမ်းမရှိတဲ့ ရန်သူတွေပါ။ နန်းရင်းဝန်ရှောင်ရဲ့ လုပ်ရပ်က တကယ်ကို အနည်းငယ် မသင့်လျော်ပါဘူး။"

"တကယ်ကို မသင့်လျော်ဘူး။ အကယ်၍ ငါ ဘာမှ မလုပ်ရင် ကမ္ဘာကြီးနဲ့ အခြား မဟာမင်းဆက်ကိုးခုက အမြင်တွေ ရှိလာလိမ့်မယ်လို့ ငါ စိုးရိမ်မိတယ်။"

ချီဧကရာဇ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ငါ့ရဲ့ အမိန့်တော်ကို ထုတ်ပြန်လိုက်... ချင်းပြည်နယ်က ခရိုင်ဝန် ဝမ်ဝေ့၊ ပေဟိုင်ပြည်နယ်က ခရိုင်ဝန် ရွှီရှန်ဟောင်နဲ့ ဂျီပြည်နယ်က ခရိုင်ဝန် ကျူးကဲချင်းတို့ကို သွားပြီး အဲဒီမြွေဖြူကို သတ်ခိုင်းလိုက်"

ချီဧကရာဇ်၏ စကားများ ဆုံးသွားသည်နှင့် မိန်းမစိုးကျောက်နှင့် ချန်ခွေတို့ မနေနိုင်ဘဲ အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်မိကြသည်။

ဝမ်ဝေ့၊ ရွှီရှန်ဟောင်နှင့် ကျူးကဲချင်းတို့အားလုံးမှာ နန်းရင်းဝန်ဟောင်း ရှောင်၏ အနှစ်သက်ဆုံး တပည့်များ ဖြစ်ကြသည်။

အရှင်မင်းကြီးက ဒီလူသုံးယောက်ကို...

ချီဧကရာဇ်က ချွန်းဆုန့်မြစ်ရှိရာ အရပ်မျက်နှာဘက်သို့ လှမ်းကြည့်ရင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ငါ့ရဲ့ ဖခင်နဲ့တူတဲ့ အရာရှိကြီးက သူ့ကိုယ်သူ အမြဲတမ်း တင်းကျပ်ပြီး ချီတိုင်းပြည်အတွက် မမောမပန်း အလုပ်လုပ်ပေးခဲ့တယ်။

အခုတော့ ငါ့ရဲ့ ဖခင်နဲ့တူတဲ့ အရာရှိကြီးက မြေကြီးအဖြစ် ပြန်လည်ပြောင်းလဲရတော့မယ်။

ဒီတစ်ခါလောက်တော့ သူ့သဘောအတိုင်း လုပ်ခွင့်ပေးလိုက်ပါ။

ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ အနှစ်သက်ဆုံး တပည့် သုံးယောက်ကို သွားပြီး သူ့ရဲ့ နောက်ဆုံးခရီးစဉ်ကို လိုက်ပို့ခွင့် ပေးလိုက်ပါ..."

အခန်း ၈၂

ဘိုင်ရုရွှယ်သည် ချွန်းဆုန့်မြစ်ကို ဖြတ်ကူးပြီး လျိုမြစ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီးနောက် ကိုက်စန်းချိုးနှင့် ဝေ့ယွမ်အဘိုးအိုတို့သည် သူမကို ဆက်မလိုက်တော့ပေ။

မြစ်စောင့်နတ်များအနေဖြင့် သူတို့သည် သူတို့၏ပိုင်နက်မှ ထွက်ခွာ၍ မရပေ။

ထိုမြွေဖြူ ထွက်သွားပြီဖြစ်သဖြင့် သူတို့အနေဖြင့် တရားမျှတမှုကို ဆက်လက် အကောင်အထည်ဖော်ရန် နည်းလမ်းမရှိတော့ပေ။

"တောင်းပန်ပါတယ် လူကြီးမင်းတို့။"

ရှောင်မိုသည် သူ၏အင်္ကျီလက်စကျယ်ကြီးကို ဝှေ့ယမ်းကာ မင်ရောင် နဂါးကို ဖျက်ဆီးလိုက်ပြီး ကိုက်စန်းချိုးနှင့် ဝေ့ယွမ်အဘိုးအိုတို့ကို ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

ကိုက်စန်းချိုးနှင့် ဝေ့ယွမ်အဘိုးအိုတို့ မတ်တတ်ရပ်ကာ ဤသေမျိုး သူတော်စင်ကို ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာများဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

"ရှောင်မို... မင်းက ဘဝတစ်သက်တာလုံး အမွှေးတိုင်ပူဇော်မှုတွေနဲ့ တောင်တန်းများနှင့် မြစ်များ၏ ကံကြမ္မာကို စုဆောင်းခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးတော့ အဲဒါတွေ အားလုံးကို ဒီမြွေဖြူအပေါ်မှာ သုံးလိုက်တယ်။ တကယ်ပဲ တန်တယ်လို့ မင်း ထင်နေလား။"

ကိုက်စန်းချိုးက မေးလိုက်သည်။

ကိုက်စန်းချိုးသည် ရှောင်မိုနှင့် သိပ်အများကြီး မဆက်ဆံခဲ့ဖူးသော်လည်း ရှောင်မို ချွန်းဆုန့်မြစ်သို့ ပထမဆုံး ရောက်လာချိန်က သူ့ကို အဝေးမှ တစ်ချက်သာ မြင်ဖူးခဲ့သည်။

သို့သော် သူ၏ဘဝတစ်သက်တာ ကြိုးစားအားထုတ်မှုများကို သာမန်ပြည်သူများအတွက် မြှုပ်နှံခဲ့သော အမျိုးသားတစ်ဦးကို သူ လေးစားပါသည်။

ရှောင်မို အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။ "ငါ့ရင်ထဲမှာ ဂရုစိုက်ရတဲ့ အရာတစ်ခုအတွက်ဆိုရင်တော့ တန်ပါတယ်။"

"သေမျိုးတစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ မင်းက မိစ္ဆာမျိုးနွယ် နဂါးအဖြစ် အသွင်ပြောင်းတာကို ဝင်စွက်ဖက်ခဲ့တယ်။ အခုတော့ မင်း ငါတို့ကို တားနိုင်ပြီ၊ ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်းကျရင်ကော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ တောင်တန်းများနှင့် မြစ် ကံကြမ္မာကို ပိုသုံးလေလေ မင်းရဲ့အဆင့်က ပိုနိမ့်ကျသွားလေလေပဲ။

ဒီမြွေဖြူမှာ အရမ်းကို အံ့မခန်းဖြစ်တဲ့ ပါရမီရှိတယ်၊ ပြီးတော့ ဂိုဏ်းဘယ်နှစ်ခုလောက်က သူ့ကို ပစ်မှတ်ထားနေပြီလဲဆိုတာ ဘယ်သူသိမှာလဲ။

တောင်တန်းများနှင့် မြစ် ကံကြမ္မာ လုံးဝ ကုန်ခမ်းသွားတဲ့အခါ မင်းရဲ့စွမ်းအားက ဝိညာဉ်သန္ဓေသားအဆင့်နဲ့ ယှဉ်နိုင်ပါဦးမလား။

မင်း သူမကို တကယ် ကူညီနိုင်ပါ့မလား။

မင်းရဲ့ဝိညာဉ် လွင့်စင်ပျောက်ကွယ်သွားတဲ့အထိတော့ အဖြစ်မခံနဲ့။"

ဝေ့ယွမ်အဘိုးအိုက နောက်ဆုံးအနေဖြင့် အကြံပေးလိုက်သည်။

ရှောင်မို ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကျုပ် သိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အကူအညီလေး နည်းနည်းဖြစ်ဖြစ် ရနိုင်ရင်တော့ ကောင်းတာပေါ့၊ ပြီးတော့ ကျုပ်က မကြာခင် သေတော့မယ့် အဘိုးကြီးတစ်ယောက်ပဲလေ။"

"အင်း" ဝေ့ယွမ်အဘိုးအို ပြင်းပြင်းထန်ထန် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ဒေါသတကြီးဖြင့် သူ၏အင်္ကျီလက်စကို ခါယမ်းကာ ထွက်သွားရန် လှည့်လိုက်သည်။

ကိုက်စန်းချိုး - "ရှောင်မို... မင်းရဲ့ဝိညာဉ် လွင့်စင်ပျောက်ကွယ်သွားတဲ့အထိတော့ အဖြစ်မခံပါနဲ့၊ အနည်းဆုံးတော့ နောက်ဘဝလေးတစ်ခု ရှိပါစေဦး။"

ရှောင်မို ပြုံးကာ လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်ပြီး ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ "ရှောင်မို အကောင်းဆုံး ကြိုးစားပါ့မယ်။"

ကိုက်စန်းချိုးသည်လည်း ရှောင်မိုကို ဦးညွှတ်လိုက်ပြီးနောက် မြစ်ထဲတွင် ပျော်ဝင်သွားတော့သည်။

မြစ်စောင့်နတ် နှစ်ပါး ထွက်သွားပြီးနောက် ရှောင်မို လှည့်ကာ လျိုမြစ်ရှိရာ အရပ်မျက်နှာဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ရှောင်မို ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ရာ လျိုမြစ်၏ အထက်သို့ ပျံသန်းသွားတော့သည်။

ဒီနောက်ဆုံး လမ်းတစ်ပိုင်းပဲ ကျန်တော့တယ်။

တောင်တန်းများနှင့် မြစ်ရဲ့ကံကြမ္မာက လုံလောက်လောက်ပါတယ်။

"ဝုန်း"

လျိုမြစ်၏ အထက်တွင် မိုးခြိမ်းသံများ ထပ်မံ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

ဘိုင်ရုရွှယ် သူမ၏မြစ်ကြောင်းခရီးစဉ်၏ အလယ်ပိုင်းသို့ ရောက်ရှိလာသည်နှင့်အမျှ ကောင်းကင်ယံရှိ မိုးခြိမ်းသံများက ပိုမို ပြင်းထန်လာပြီး ကောင်းကင်ကြီးတစ်ခုလုံးကို အပိုင်းပိုင်း ဆွဲဖြဲပစ်ချင်နေသကဲ့သို့ပင်။

"နောက်ထပ် မြစ်ကြောင်းခရီးစဉ် ဖြတ်သန်းနေတဲ့ စပါးကြီးမြွေ တစ်ကောင်ပဲ။"

လျိုမြစ်၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းက လေထဲသို့ ပန်းထွက်လာသည်။

ဤလျိုမြစ်၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းမှာ ဓားနှင့် ပုဆိန်ဖြင့် ထွင်းထုထားသော ပန်းပုရုပ်တုတစ်ခုကဲ့သို့ဖြစ်ပြီး ပိုလျှံနေသော အစိတ်အပိုင်းများကို ဖယ်ရှားလိုက်ကာ နောက်ဆုံးတွင် အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ ပုံရိပ်အဖြစ် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

အမျိုးသမီး၏ အမည်မှာ မုန်ချန်ချန်ဖြစ်သည်။

ဒဏ္ဍာရီများအရ မုန်ချန်ချန်သည် ချီတိုင်းပြည်ကို တည်ထောင်ခဲ့သော ဘိုးဘေး၏ ညီမငယ် ဖြစ်သည်။

ချီတိုင်းပြည်ကို တည်ထောင်စက ပြည်တွင်းပြည်ပ ပြဿနာများနှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသည်။ မုန်ချန်ချန်သည် ယာယီ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှု ကာလတစ်ခုကို ရရှိရန်အတွက် လက်ထပ်မဟာမိတ်ပြုခြင်းမှတစ်ဆင့် ပေ့မန်သို့ ထိမ်းမြားပေးခြင်း ခံခဲ့ရသည်။

ပေ့မန်တွင် မုန်ချန်ချန်သည် သူမ၏ ထူးချွန်သော အလှအပ၊ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော အမူအရာနှင့် စကားပြောစွမ်းရည်တို့ဖြင့် ပေ့မန်သခင်၏ ယုံကြည်မှုကို အပြည့်အဝ ရရှိခဲ့သည်။

ထိုနိုင်ငံနှစ်ခုကြားတွင် ကြာရှည်စွာ စစ်ရပ်စဲမှု ရှိခဲ့ပြီး မုန်ချန်ချန်၏ ပံ့ပိုးကူညီမှုများမှာ ဖျောက်ဖျက်၍ မရနိုင်ပေ။

သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် နိုင်ငံနှစ်ခု စစ်ဖြစ်ခဲ့ပြီး ပေ့မန်က လျိုမြစ်သို့ ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်လာသောအခါ ချီတိုင်းပြည်၏ ခြုံခိုတိုက်ခိုက်မှုနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။

သတင်းအချက်အလက် ပေးခဲ့သူမှာ မုန်ချန်ချန် ဖြစ်သည်။

ပေ့မန်သခင်မှာ လျိုမြစ်တွင် သေဆုံးသွားခဲ့ပြီး ပေ့မန်မှာ ကြီးမားသော ရှုံးနိမ့်မှုကို ခံစားခဲ့ရသည်။

ချီတိုင်းပြည်သခင်က သူ၏ညီမငယ်ကို ပြန်လည်ခေါ်ဆောင်လိုခဲ့သည်။

သို့သော် မုန်ချန်ချန်က သူမသည် ချီတိုင်းပြည်အပေါ် သူမ၏ သစ္စာစောင့်သိမှုကို ဖြည့်ဆည်းပြီးဖြစ်ကြောင်းနှင့် ယခုအခါ သူမ၏ ခင်ပွန်းအပေါ် တရားမျှတမှုကို ဖြည့်ဆည်းရမည့်အချိန် ရောက်ပြီဖြစ်ကြောင်း ပြောကြားခဲ့သည်။

မုန်ချန်ချန်သည် လျိုမြစ်ထဲသို့ ခုန်ချကာ အဆုံးစီရင်သွားခဲ့ရာ သာမန်ပြည်သူများအားလုံး စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြပြီး သူမကို ကိုးကွယ်ရန် ဘုရားကျောင်းများ တည်ဆောက်ခဲ့ကြသည်။

ချီတိုင်းပြည်သခင်က မုန်ချန်ချန်အား လျိုမြစ် ရေစောင့်နတ် ဘွဲ့ကို ချီးမြှင့်ခဲ့သည်။

"မင်းရဲ့ သွေးကြောက မဆိုးပါဘူး။ မူလက ငါ မင်းကို မတားချင်ခဲ့ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဒါက ငါ့ရဲ့ တာဝန်ပဲဆိုတော့ မင်း ဖြတ်သွားနိုင်မလားဆိုတာ ကြည့်ရအောင်။"

လျိုမြစ် ရေစောင့်နတ်က သူမ၏အင်္ကျီလက်စကျယ်ကြီးကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ လျိုမြစ်ရေများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော ဓားရှည်ထောင်ပေါင်းများစွာက ဘိုင်ရုရွှယ်ဆီသို့ ပစ်ခတ်သွားတော့သည်

ဘိုင်ရုရွှယ်၏ အမြီးရှည်ကြီးက ရေဝဲတစ်ခုအဖြစ် ကွေးညွှတ်သွားပြီး သူမ၏အကြေးခွံများမှ တောက်ပသော အဖြူရောင်အလင်းတန်းများ ပေါက်ကွဲထွက်လာကာ ပထမလှိုင်း တိုက်ခိုက်မှုများကို အတင်းအကြပ် ခံနိုင်ရည်ရှိလိုက်သည်။

ဓားသွားများက သူမ၏မြွေခန္ဓာကိုယ်ကို ဖြတ်တောက်သွားသဖြင့် သွေးစက်လေးများ တန်းစီ၍ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ခေါင်းမာတာပဲ။"

မုန်ချန်ချန်က သူမ၏လက်ချောင်းထိပ်ဖြင့် ညင်သာစွာ ထောက်လိုက်ရာ လျိုမြစ်က ပြောင်းပြန်လှန်သွားပြီး ဘိုင်ရုရွှယ်ကို ဖမ်းဆီးရန် လှောင်ချိုင့်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် ဓားရှည်များ၊ ထက်မြက်သော ဓားများနှင့် လှံရှည်များကို ကိုင်ဆောင်ထားသော လျိုမြစ်မှ ဖွဲ့စည်းထားသည့် စစ်သားများက ဘိုင်ရုရွှယ်ဆီသို့ ပြေးဝင်လာကြသည်။

ဘိုင်ရုရွှယ်၏ မျက်ဆန်များ ရုတ်တရက် ကျုံ့သွားပြီး သူမ၏ဝမ်းဗိုက်အောက်ရှိ အဖုအပိမ့်လေးခုက ရုတ်တရက် ပွင့်အာလာတော့သည်။

"ချီလာ" ဆိုသည့် အသံနှင့်အတူ နဂါးလက်သည်းလေးခုက သူမ၏အကြေးခွံများကို ဖောက်ထွက်လာတော့သည်

"ရှဲ"

မြွေဖြူ၏ ဟောက်သံက ရေလှောင်ချိုင့်ကို ရိုက်ခွဲပစ်လိုက်ပြီး လျိုမြစ်ရေများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော စစ်သားထောင်ပေါင်းများစွာမှာ ရေစက်များအဖြစ် လွင့်စဉ်သွားတော့သည်။

"နဂါးပျံအဖြစ် အသွင်မပြောင်းခင် လက်သည်းတွေနဲ့ မွေးဖွားလာတာလား။"

မုန်ချန်ချန် အလွန် အံ့သြသွားသည်။

ဤမြွေဖြူ၏ သွေးကြောပါရမီမှာ ထူးခြားကြောင်း သူမ ခံစားသိရှိနိုင်သော်လည်း ဤအဆင့်အထိ ရောက်လိမ့်မည်ဟု သူမ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ပေ။ တကယ်ကို ရှားပါးလှသည်။

ဘိုင်ရုရွှယ်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တဖြည်းဖြည်း အဖြူရောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲလာပြီး မြွေတစ်ကောင် အရေခွံမလဲမီ လက္ခဏာတစ်ခုကဲ့သို့ပင်။ ထို တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း အလင်းဖောက်ထွင်းနိုင်သော မြွေအရေခွံအောက်တွင် အသစ်စက်စက် နဂါးအကြေးခွံများ ရှိနေသည်

အသစ်မွေးဖွားလာသော နဂါးအကြေးခွံများက ကျောက်မျက်ရတနာများမှ ထွင်းထုထားသကဲ့သို့ တောက်ပသော အရောင်အဝါကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

"ဟိန်း"

ဘိုင်ရုရွှယ်သည် မြွေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ မဟစ်တော့ဘဲ နဂါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဟောက်လိုက်သည်။

သူမက အဆက်မပြတ် ရှေ့သို့ ကူးခတ်သွားရာ ပြောင်းပြန်စီးဆင်းနေသော လျိုမြစ်က သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ရိုက်ခတ်နေသည်။

ကျွတ်ကျနေသော မြွေအရေခွံ အလွှာများက ဘိုင်ရုရွှယ်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ တဖြည်းဖြည်း ကွာကျလာသည်။

"ရွှီး"

ဘိုင်ရုရွှယ်သည် လျိုမြစ်ရေများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော မုန်ချန်ချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ရိုက်ခွဲပစ်လိုက်ပြီး လျိုမြစ်၏ နောက်ပိုင်းအပိုင်းဆီသို့ အပြေးအလွှား သွားတော့သည်။

မုန်ချန်ချန် လှည့်လိုက်ရာ လျိုမြစ်က တဖြည်းဖြည်း စုစည်းလာပြီး တစ်ဝက်ခန့် ပျက်စီးသွားသော သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြုပြင်ပေးလိုက်သည်။

မုန်ချန်ချန်က သူမ၏လက်ညှိုးကို ကွေးလိုက်ရာ လျိုမြစ်သံကြိုးမျှင်များက ဘိုင်ရုရွှယ်ဆီသို့ ရစ်ပတ်လာပြီး သူမ၏ခြေလက်လေးဖက်၊ မြွေခေါင်းနှင့် ခုနစ်လက်မဟုခေါ်သော အသက်အန္တရာယ်ရှိသည့်နေရာကို ချည်နှောင်ရန် ကြိုးစားလာကြသည်။

သို့သော် ဘိုင်ရုရွှယ် ခေါင်းမော့ကာ အဖြူရောင်လျှပ်စီးများကို ထွေးထုတ်လိုက်ရာ ၎င်းတို့အားလုံးကို ရိုက်ခွဲပစ်လိုက်သည်။

"ရေစောင့်နတ်မုန်... ကျွန်တော်တို့ ရောက်ပါပြီ"

ဘိုင်ရုရွှယ် မုန်ချန်ချန်၏ အဟန့်အတားမှ ရုန်းထွက်တော့မည့်အချိန်မှာပင် အဘိုးအိုသုံးဦး ကောင်းကင်ယံတွင် ပေါ်လာသည်။

သူတို့၏ အရာရှိဝတ်ရုံများနှင့် ကြွယ်ဝသော တောင်တန်းများနှင့် မြစ် ကံကြမ္မာကို မြင်သောအခါ မုန်ချန်ချန် အနည်းငယ် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ခရိုင်ဝန်သုံးဦးလုံး။"

"နတ်သမီး အရမ်း ယဉ်ကျေးလွန်းနေပါပြီ။"

ခရိုင်ဝန် ဝမ်ဝေ့ ပြုံးလိုက်ပြီး လျိုမြစ်တွင် လီ(မိုင်ဝက်ခန့်) တစ်ရာ့ငါးဆယ်ခန့် ကူးခတ်သွားပြီဖြစ်သော မြွေဖြူကြီးကို ကြည့်ကာ အော်လိုက်သည်။ "ဆိုးယုတ်တဲ့သားရဲ မင်း ဘာလို့ အရှုံးမပေးတာလဲ"

ခရိုင်ဝန် ဝမ်ဝေ့၏ ပြစ်တင်ဆုံးမမှုက တောင်တန်းများနှင့် မြစ်များ၏ ကံကြမ္မာ၏ ကောင်းချီးနှင့်အတူ ပေါ်ထွက်လာသည်။

ဟန်နှင့် ဟာစစ်သူကြီးများ၏ ဟန်နှင့် ဟာကဲ့သို့ပင် ရွှေရောင် ချင်(ဖမ်းဆီး) ဆိုသည့် စာလုံးတစ်လုံးက ခြေလက်လေးဖက် ပေါက်နေပြီဖြစ်သော မြွေဖြူကြီးဆီသို့ တုန်ခါသွားတော့သည်။

"ဟိန်း" ဘိုင်ရုရွှယ် ခေါင်းလှည့်ကာ နဂါးဟောက်သံကြီးကို ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ရာ ရွှေရောင် ချင် စာလုံးကို ရိုက်ခွဲပစ်လိုက်သည်။

"သူမက မြစ်တွေနဲ့ ပင်လယ်ကိုတောင် မရောက်သေးဘူး၊ ပြီးတော့ ဒီမြွေဖြူကြီးက အရမ်းကို မာနကြီးနေပြီ" ခရိုင်ဝန် ကျူးကဲချင်းက အာမေဍိတ်သံ ပြုလိုက်သည်။ "အားလုံးပဲ... ဒါကို မြန်မြန် ဖြေရှင်းလိုက်ကြစို့။"

"ကောင်းပြီ"

ခရိုင်ဝန် ဝမ်ဝေ့နှင့် ခရိုင်ဝန် ရွှီရှန်ဟောင်တို့က တုံ့ပြန်လိုက်ကြသည်။

သူတို့သုံးဦးက သူတို့၏ ခရိုင်ဝန် အရာရှိတံဆိပ်တုံးများကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပစ်ထုတ်လိုက်ကြသည်။

စိမ်းပြာရောင် ကျောက်စိမ်း အရာရှိတံဆိပ်တုံး သုံးခုက ဧရာမ ဓမ္မရုပ်တုကြီးများ အဖြစ် ပေါ်လာပြီး ၎င်းတို့၏ အောက်ခြေတွင် ပြည်သူများအတွက် မြှုပ်နှံထားပြီး ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားတွင် ရပ်တည်သည် ဆိသည့် စာလုံးများကို ထွင်းထုထားသည်။

"ကျစမ်း"

အရာရှိတံဆိပ်တုံးများက မြွေဖြူကြီး၏ အငွေ့အသက်ကို ခြေရာခံလိုက်ပြီး ကြီးမားသော တောင်ကြီးသုံးလုံးကဲ့သို့ သူမအပေါ်သို့ ဖိချလိုက်တော့သည်။

ဤ အရာရှိတံဆိပ်တုံး သုံးခုကို ကြည့်ရင်း ဘိုင်ရုရွှယ်က သူတို့ကို မတားဆီးနိုင်ကြောင်း သိလိုက်သဖြင့် သူမ၏ အစွမ်းကုန် ရှေ့သို့သာ ကူးခတ်သွားနိုင်တော့သည်။

"ရုတ်တရက်... နွေဦးလေပြေညတစ်ညလိုပဲ၊ သစ်တော်ပန်းထောင်သောင်းချီ ပွင့်လာတယ်။"

ဤ အရာရှိတံဆိပ်တုံး သုံးခုက ဘိုင်ရုရွှယ်ကို ဖိနှိပ်တော့မည့်အချိန်မှာပင် အဘိုးအိုတစ်ဦး၏ အသံက လွင့်ပျံလာသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင်။

သစ်တော်ပွင့်ပင် ရာပေါင်းများစွာက လေထဲတွင် ပွင့်အာလာပြီး အရာရှိတံဆိပ်တုံး သုံးခုကို ပင့်တင်ထားလိုက်ကာ နောက်ထပ် တစ်လက်မမျှပင် အောက်သို့မကျစေရန် တားဆီးထားလိုက်သည်။

လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ထားသော အဘိုးအိုတစ်ဦးသည် အမြင့်ဆုံး သစ်တော်ပွင့်ပင်ပေါ်တွင် ရပ်ကာ အကြိမ်အနည်းငယ် ချောင်းဆိုးနေသည်။

အဘိုးအို၏ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်ကို သူတို့ ရှင်းလင်းစွာ မြင်လိုက်ရသောအခါ သူတို့သုံးဦးလုံး အံ့သြတုန်လှုပ်သွားကြသည်-

"ဆရာလား"