ပြိုင်ဘက်ကင်း နတ်ဆိုးကျောက်တိုင်နှင့် အမှောင်ဖီးနစ်၏ အတိတ် ၃

နောက်တစ်ခဏတွင်တော့ ထိုနေရာမှ ပြင်းထန်သော နဂါးဟောက်သံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာ၏။ ထက်ရှလှသော နဂါးလှံသည် လေထုကို ထိုးဖောက်ကာ တည့်တည့်မတ်မတ် တိုးဝင်သွားတော့သည်။

သို့သော်လည်း လှံဖျားတွင် လက်ဖဝါးအရွယ်အစားခန့်ရှိသော ရွှေရောင်ရှေးဟောင်းစာလုံးများ အလိုအလျောက် ပေါ်လာသည်။

ပြင်းထန်သော အရှိန်နှင့် ထိုးစိုက်လာသည့် လှံသည် ဟင်းလင်းပြင်အလယ်တွင် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွား၏။ ၎င်းသည် ရွှံ့နွံအိုင်ထဲသို့ တိုးဝင်သွားသကဲ့သို့ပင်။

"..."

လှံရှည်ကို ကိုင်ထားသော ရှန်းယီသည် မျက်ခုံးကို တိတ်ဆိတ်စွာ ပင့်လိုက်မိသည်။

ဝူကျွင်းသည် သူ၏သခင်၏ မျက်နှာရိပ်မျက်ကဲကို မြင်လိုက်သည်နှင့် ရွှေရောင်အလင်းတန်းကို ရုတ်တရက်ရိုက်ခွဲလိုက်ရာ လှံဖျားသည် သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ရိုက်မိသွားပြီး နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်သွားစေကာ ဟန်ချက်ပြန်ထိန်းလိုက်ရသည်။

"သခင်... တကယ့်ကို အံ့မခန်းလှတဲ့ လှံသိုင်းပါပဲ"

ရှန်းယီသည် အသက်ပြင်းပြင်းတစ်ချက်ရှူကာ ဝူကျွင်းကို အေးစက်စွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး နဂါးလှံကို ပြန်သိမ်းလိုက်၏။ သူ ဘာမှ ဆက်မပြောတော့ပေ။

တိုက်မယ်ဆိုရင်လည်း သေချာတိုက်စမ်းပါ၊ အားနာနေလို့ ဘာထူးမှာလဲ။

အမှန်တကယ်ပင်... စိတ်ဝိညာဉ်နည်းစနစ်များကို ကျွမ်းကျင်ပြီး ခရမ်းရောင်ဟုန်မုန့်ချီ၏ အားဖြည့်မှု ရှိနေသော်လည်း ဟင်းလင်းပြင်လျှောက်လှမ်းခြင်း အဆင့် ၈ နှင့် ကျောက်စိမ်းဖြူမြို့တော်အဆင့် အကြားတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ကွာဟချက်ကြီး ရှိနေဆဲပင်။

ခယ်ရှစ်စန်း ကတော့ ဘေးမှ တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေပြီး ဝူကျွင်း၏ မျက်နှာပေးကို အကဲခတ်နေသည်။ ဤလိပ်နတ်ဆိုးထံမှ သင်ယူစရာတွေ အများကြီး ရှိသေးကြောင်း၊ အထူးသဖြင့် မျက်နှာပြောင်တိုက်ပုံကို သင်ယူသင့်ကြောင်း သူ ရုတ်တရက် နားလည်သွား၏။

မသေမျိုးဂိုဏ်းတိုင်းတွင် လက်အောက်ခံအင်အားစုများ ရှိစမြဲဖြစ်ပြီး ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်း သည်လည်း ချွင်းချက်မဟုတ်ပေ။

သို့သော် လက်အောက်ခံများစွာထဲတွင် ဓားအစောင့်ခန်းမသည် အနည်းငယ် ထူးခြား၏။

သူတို့သည် ဂိုဏ်းချုပ်ထံ မည်သည့်အခွန်မှ ပေးဆောင်ရန် မလိုသလို၊ ဂိုဏ်း၏ အရေးကိစ္စများကိုလည်း ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းပေးရန် မလိုပေ။ သူတို့ လုပ်ဆောင်ရမည့် တစ်ခုတည်းသော အလုပ်မှာ... ဆမ်ဆာရာဓားသစ်ပင် ကို ကာကွယ်ရန်ပင်။

အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် သစ်ပင်က သူတို့ကို ကာကွယ်ပေးနေခြင်းဖြစ်သည်ဟု ဆိုပါက ပို၍ မှန်ကန်ပေလိမ့်မည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် တာအိုပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူများပင်လျှင် ဤသဘာဝ ရတနာသစ်ပင်ကို အလွယ်တကူ ဖျက်ဆီးနိုင်ခြင်း မရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဆမ်ဆာရာဓားသိုင်းကို မျိုးဆက်တစ်ခုပြီးတစ်ခု လက်ဆင့်ကမ်းလာခဲ့ကြ၏။ သစ်ပင်သည် တစ်ကြိမ်လျှင် ဓားသစ်သီး တစ်လုံးသာ သီးသောကြောင့် တစ်မျိုးဆက်လျှင် တစ်ယောက်သာ သင်ကြားခွင့် ရရှိသည်။

ဤဓားသစ်သီး၏ အသုံးဝင်ပုံမှာ အလွန် တိကျလှ၏။

၎င်းမှာ... ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်း၏ မျိုးဆက်သစ် တာအိုကလေးများ အားနည်းနေသော အချိန်ကို အမြန်ဆုံးကျော်ဖြတ်နိုင်ရန် ကူညီပေးခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ၎င်းကို လုယူချင်သူ အနည်းငယ်သာ ရှိ၏။ အကယ်၍ လုယူသွားလျှင်ပင် မိမိအတွက် အသုံးမဝင်သလို၊ တာအိုကလေးအတွက်လည်း ဂိုဏ်းထဲတွင် အောင်းနေရုံမှလွဲ၍ ထိခိုက်မှု အကြီးအကျယ် မရှိပေ။

ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်းကို ဒေါသထွက်အောင် လုပ်ရခြင်း၏ တန်ဖိုးမှာ တောင်ပိုင်းဟုန်တွင် မည်သူမျှ မပေးဆပ်လိုသော အရာဖြစ်သည်။

ဓားအစောင့်ခန်းမ၏ အပြင်ဘက်တွင် တပည့်များက နှုတ်ဆက်နေကြစဉ် ပုံရိပ်နှစ်ခုသည် လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာလာခဲ့၏။

"ဘယ်လိုနေလဲ၊ အဆင်ပြေရဲ့လား"

စုယွီရှန်း သည် ဓားသစ်သီးကို သွားရောက်ယူဆောင်ခဲ့ပြီးနောက် စိတ်သက်သာရာရကာ ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

"အင်း... ထူးဆန်းတဲ့ ခံစားချက်မျိုးပဲ။"

မြင့်မြတ်ပြီးကျော့ရှင်းလှသော အမျိုးသမီးက ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။ သူမသည် ပါးလွှာသောမျက်နှာဖုံးကို အနည်းငယ် ပြင်ဆင်လိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို စပ်စုသည့်အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ ရေရွတ်လိုက်၏။

"နှစ်တွေ အများကြီးကြာသွားပြီပဲ... ငါ ဒီတောင်ပိုင်းဟုန်ကနေ မထွက်ရတာ နှစ်တွေ အများကြီး ကြာခဲ့ပြီ။"

စုယွီရှန်းသည် သူမ၏ မျက်လုံးထဲမှ နာကျင်မှုကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

"ဒီနှစ်တွေအတွင်း သူတို့ နင့်အပေါ် ဘယ်လိုလုပ်ခဲ့တယ်ဆိုတာ ငါ ကြားသိရပါတယ်၊ တကယ် စိတ်မကောင်းပါဘူး... စိတ်မပူပါနဲ့၊ နောက်တစ်ခါ ထပ်မဖြစ်စေရဘူး။ နင် ခံစားခဲ့ရတဲ့ နစ်နာမှုတွေအတွက် ငါ အတတ်နိုင်ဆုံး ပြန်ပေးဆပ်ပါ့မယ်။"

စုယွီရှန်းသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက အလှအပကြောင့် နာမည်ကျော်ခဲ့ပြီး သူမ၏ အစ်မနှင့် ခဏခဏ နှိုင်းယှဉ်ခံခဲ့ရ၏။ ထို့ကြောင့် သူမသည် အခြားသူများနှင့် စကားပြောရခြင်းကို မနှစ်သက်ဘဲ သူမ၏ အစ်မမှာလည်း ကျင့်ကြံခြင်း၌သာ အာရုံစိုက်နေသဖြင့် သူမ၏ အနီးကပ် ရှိနေခဲ့သည်မှာ ငယ်စဉ်ကတည်းက အတူရှိခဲ့သော သွေးသခင်သာ ဖြစ်သည်။

သူမ ကျင့်ကြံပုံကို ကြည့်ရင်း၊ သူမ၏ ရင်ဖွင့်သံများကို နားထောင်ရင်း သူသည် ကွယ်လွန်သွားသော မိဘများ၏ နေရာတွင် အစားထိုး ဝင်ရောက်လာခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

"ထားလိုက်ပါတော့၊ ဒီမပျော်စရာကောင်းတာတွေ မပြောကြရအောင်။ နင်က မူလက ဘယ်ကလာတာလဲ၊ တောင်ပိုင်းဟုန်ရဲ့ အပြင်ဘက်ကလား"

စုယွီရှန်းသည် စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်၏။

"ငါ့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် မြင့်လာရင် နင့်ကို အိမ်ပြန်ပို့ပေးမယ်၊ ပြီးရင် အစ်မကိုလည်း နင့်ကို လွှတ်ပေးဖို့ တောင်းဆိုပေးမယ်။"

"..."

အမှောင်ဖီးနစ် သည် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွား၏။

အမှန်စင်စစ် သူမသည် ထိုအကြောင်းကို မဆွေးနွေးလိုပေ။

သူမသည် သူမ၏ မပေါက်သေးသော ဥထဲက မောင်လေးနှင့်အတူ မျိုးနွယ်စုမှ ခိုးထွက်လာခဲ့ပြီး တောင်ပိုင်းဟုန်သို့ ရောက်ရှိလာကာ ကျင့်ကြံသူအချို့ကို စားသောက်ရင်း နာမည်ကျော်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

ကံဆိုးစွာဖြင့် သူမမောင်လေး၏ ဖီးနစ်ဥသည် မတော်တဆမှုတစ်ခုနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီး ပြန်လည်ပြုပြင်ရန် သက်ရှိဝိညာဉ်များစွာ လိုအပ်ခဲ့၏။

သူမသည် သက်ရှိဝိညာဉ်များကို ဖမ်းဆီးရန် စီစဉ်နေစဉ်မှာပင် ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်းနှင့် နန်ယန်ဂိုဏ်း၏ အထောက်တော်များ၏ ပစ်မှတ်ထားခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။

ထိုသူနှစ်ဦးသည် မောင်နှမနှစ်ယောက်ကို ဖမ်းဆီးကာ ဂိုဏ်းသို့ ပြန်လည်ဆက်သခဲ့ကြ၏။ ထိုသူနှစ်ဦးမှာ ဤကောင်းမှုကြောင့် ကျင့်ကြံခြင်း အရင်းအမြစ်များစွာ ရရှိခဲ့ပြီး ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းထက်တွင် အောင်မြင်မှုများစွာ ရရှိခဲ့ကြသည်။

သူမ၏ အနှစ်သာရသွေးများကို နှစ်ပေါင်း သောင်းချီ၍ အဖောက်ခံခဲ့ရပြီး ယခုထက်တိုင် ကျောက်စိမ်းဖြူမြို့တော်အဆင့်သို့ မရောက်နိုင်သေးပေ။

မောင်နှမနှစ်ယောက် ကွဲကွာသွားခဲ့ပြီးနောက် မကြာသေးမီက နန်ယန်ဂိုဏ်းသို့ သွားရောက်စဉ်မှသာ သူမသည် ဂိုဏ်းချုပ်ထံမှ ရင်းနှီးသော အငွေ့အသက်ကို ခံစားလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမ တစ်ခါမျှမမြင်ဖူးလိုက်သော မောင်လေးမှာ ထိုနန်ယန်ဂိုဏ်းသားများ၏ စားသောက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်ဟန်တူသည်။

ဤအရာအားလုံးအတွက် စုယွီရှန်းက မည်သို့ ပြန်ပေးဆပ်မည်နည်းဟု ရွှမ်ဖုန်း(အမှောင်ဖီးနစ်) သိချင်လှ၏။

"အိမ်ပြန်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်တော့ပါဘူး၊ ရွှမ်ဖုန်း အဲဒီအကြောင်း မစဉ်းစားတော့တာ ကြာပြီ။ ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်းမှာ နေလာတာ နှစ်တွေ အများကြီး ကြာတော့ ဒါကပဲ ငါ့ရဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ အိမ်ဖြစ်နေပါပြီ။"

ရွှမ်ဖုန်းက မိမိကိုယ်ကို လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်၏။

ထို့နောက် သူမက မျက်လုံးလေး ပင့်ကြည့်လိုက်ကာ "ဒါပေမဲ့ ငါ စွေ့ယွင်ကျောက်တန်းကိုတော့ သွားလည်ချင်တယ်။ ဂိုဏ်းတပည့်တွေ ပြောတာ ကြားဖူးပေမဲ့ တစ်ခါမှ မရောက်ဖူးသေးဘူး... အလုပ်တွေကို နှောင့်နှေးသွားမှာပဲ စိုးရိမ်မိတယ်။"

ထိုစကားကြောင့် စုယွီရှန်း အခက်တွေ့သွား၏။ အဝေးကြီး မဟုတ်သော်လည်း သူမအစ်မ၏ ကိစ္စက ပိုအရေးကြီးနေသည်။

သူမ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး "နောက်တစ်ခါကျရင် နင့်ကို ခေါ်ထုတ်သွားပေးမယ်လို့ ကတိပေးပါတယ်။"

"ငါ အမှတ်မထင် ပြောမိတာပါ၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အခက်မတွေ့စေပါနဲ့။ နင်က အခုတောင် အပြစ်သားဖြစ်နေသေးတာပဲ၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အရင် ဂရုစိုက်ပါ။ ငါ မလောပါဘူး။" ရွှမ်ဖုန်းက စနောက်ရင်း စုယွီရှန်း၏ နဖူးကို လက်ညှိုးလေးနှင့် တွန်းလိုက်သည်။

"..."

စုယွီရှန်းသည် သူမ၏ နဖူးပေါ်မှ အေးစက်သော အထိအတွေ့ကို ခံစားလိုက်ရ၏။ သူမ ဖြည်းညင်းစွာ မျက်လုံးမှိတ်လိုက်သည်။

တစ်ဖက်လူ ပြောတာ မှန်သည်။ သူမ ရွှမ်ယွဲ့မြို့တွင် လုပ်ခဲ့သောအရာများကြောင့် သူမအစ်မသာ ဓားသစ်သီးကို စားသုံးပြီး အမှောင်ထဲတွင် ကျင့်ကြံနေပါက၊ အကြီးအကဲများက သူမကို ထပ်မံ ခွင့်လွှတ်ပေးမည် မဟုတ်သလို ရွှမ်ဖုန်းကိုလည်း အပြင်ခေါ်ထုတ်ခွင့် ပေးမည် မဟုတ်ပေ။

"ဒါဆို ဒီလိုလုပ်ရအောင်။"

သူမ မျက်လုံးပြန်ဖွင့်လိုက်ရာ ချစ်စဖွယ် မျက်နှာလေးတွင် လျှို့ဝှက်သော အပြုံးလေး ပေါ်လာ၏။

"တို့တွေ တိတ်တိတ်လေး သွားကြရအောင်၊ ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောနဲ့။"

သူမသည် သူမ၏ လက်သန်းလေးကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ရင်း "ငါ့အစ်မတောင် မသိစေရဘူး။"

ရွှမ်ဖုန်းသည် ခဏတာ မှင်တက်သွားပြီးနောက် သိသိသာသာ စိတ်လှုပ်ရှားသွား၏။

ထို့နောက် သူမသည် ရှက်ကိုးရှက်ကန်းနှင့် ခေါင်းငုံ့လိုက်ကာ "ဒုက္ခ မရောက်နိုင်ဘူးလား"

"ဘာကြောက်စရာ ရှိလဲ ခဏလေးပါပဲ၊ သွားပြန်ဆို ၃ နာရီလောက်ပဲ ကြာမှာ။"

စုယွီရှန်းသည် ရွှမ်ဖုန်း၏ လက်သန်းကို ချိတ်လိုက်ရင်း ရွှင်မြူးစွာ အော်လိုက်သည်။ "သွားကြစို့"