လော့ရှီး နှင့် ပြန်ဆုံခြင်း

ဤနေရာက အလွန် ရှေးကျသော တောင်နှင့်မြစ် လျှိုမြောင်တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

ရှေးဟောင်း မိုးမခ ပင်ကြီးများမှာ လူအများအပြား ဖက်ရသည်ထက်ပင် ပို၍ ကြီးမားနေပြီး သစ်ကိုင်းများမှာ ကောက်ကောက်ကွေးကွေး ပေါက်ရောက်နေကြပေသည်။

ပို၍ ကြီးမားသော မိုးမခပင် အချို့မှာမူ ညွှတ်နေကြပေပြီ၊ အပေါ် မှ တွဲလောင်းကျနေသော သစ်ကိုင်းများစွာမှာ အောက်ခြေသို့ ထိကပ်ကာ သစ်ပင် ပင်စည်အသစ်နှင့် အမြစ်များအဖြစ် ပြောင်းလဲနေကြပေသည်။

စမ်းချောင်းလေးမှာ မှော်ပင်များ ဖုံးလွှမ်းနေသော ကျောက်ဆောင်များပေါ်မှ စီးဆင်းလာပြီး အောက်ခြေရှိ ကျောက်ဖျာပေါ်တွင်မူ ကြီးမားသော ကျောက်ကျင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေပေသည်။

ထူထပ်သော ပန်းမန်များနှင့် တောအုပ်ကြားတွင် ဟောင်းနွမ်းနေသော အဆောင် အချို့ ဖုံးလွှမ်း နေပေသည်။

"ဒါက ရေနှင့်သစ်သား လျှိုမြောင် ပဲ"

"နောင်ဆိုရင် ထျန်းချီတောင် မှာ မင်းတို့ အချိန်အတော်များများ ဒီမှာပဲ နေရလိမ့်မယ်"

ယန်ရှို့အင်မော်တယ်အရှင် က ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူက ကျောက်ပြားများ ခင်းထားသော လမ်းလေးအတိုင်း အတွင်းဘက်သို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

ထန်ထျန်း တို့ သုံးယောက်လည်း အမြန်ပင် နောက်မှ လိုက်ပါသွားကြပေသည်။

ခဏအကြာတွင် သူတို့က အုတ်ကြွပ်အိမ် အချို့၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။

ထိုအခန်းများမှာ နှစ်ရှည်လများ လူမနေဘဲ ပစ်ထားသော သာမန် အရပ်သား အိမ်များကဲ့သို့ပင်၊ အုတ်နီရောင်များမှာ ဟောင်းနွမ်းနေပြီး အုတ်ကြွပ်များပေါ်တွင်လည်း မြက်ရိုင်းများနှင့် တောပန်းမျိုးစုံ ပေါက်ရောက်နေပေသည်။

အပြင်ဘက် ခြံ ဝင်းအတွင်း၌လည်း မြက်ရိုင်းများ ထူထပ်နေပြီး တိရစ္ဆာန်လေးအချို့ ဟိုဟိုဒီဒီ ပြေးလွှားနေသည်ကို မြင်တွေ့ရပေသည်။

ဤကဲ့သို့သော ပြင်ဆင်မှုမျိုးမှာ ထျန်းဖူနန်းတော် ၏ အခြားသော နေရာများနှင့် သိသိသာသာ ကွာခြားနေပေသည်။

သို့သော် ထန်ထျန်း ကမူ ဤနေရာရှိ အရာအားလုံးမှာ နိယာမ အစွမ်းများဖြင့် လွှမ်းခြုံခံထားရသည်ကို ရေးရေးလေး ခံစားမိနေပေသည်။

ထိုအုတ်ကြွပ်အိမ်များမှာ ပြိုတော့မည့် အိမ်ဟောင်းများကဲ့သို့ ထင်ရသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ အင်မော်တယ်အရှင် အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူ တစ်ဦးပင်လျှင် အုတ်ကြွပ်တစ်ချပ်ကိုမျှ လှုပ်ရှားနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

"ဒီနေရာပဲ"

"ရှောင်းယောင်ရွှင်... ဘယ်ဘက်က အခန်း"

"ယွမ်ယု... ညာဘက်က အခန်း"

"ထန်ထျန်း... မင်းက ဒီအခန်းမှာ နေ"

ယန်ရှို့အင်မော်တယ်အရှင် က သူတို့အတွက် အခန်းများကို အမြန်ပင် ခွဲဝေပေးလိုက်သည်။

သို့သော် ထန်ထျန်း က ခွဲဝေမှုကို သေချာ မြင်လိုက်ရသောအခါ ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ရသည်။

ရှောင်းယောင်ရွှင် ရရှိသော အခန်းမှာ သာမန် လယ်သမားအိမ်နှင့် ဆင်တူသော အုတ်ကြွပ်အိမ် ဖြစ်ပြီး ခြံ ဝင်းအတွင်း၌ ရေတွင်းတစ်တွင်းနှင့် တံခါးမကြီးဆီသို့ ဦးတည်သော လမ်းကျဉ်းလေး တစ်ခု ရှိပေသည်။

ယွမ်ယု ရရှိသည်မှာ ပို၍ ဆိုးရွားသော မြေအိမ်လေး ဖြစ်ပြီး နံရံပေါ်တွင် မိုးရေတိုက်စားထားသော မြက်ခြောက်များကို မြင်တွေ့နေရပေသည်၊ ရှောင်းယောင်ရွှင် ထက် သာသည့် တစ်ခုတည်းသော အချက်မှာ အရှေ့ဘက် ခြံ ဝင်းက ပိုကျယ်ပြီး ခြံစည်းရိုး ခတ်ထားသော ဟင်းသီးဟင်းရွက် စိုက်ခင်းလေး တစ်ခု ရှိနေခြင်းပင်။

ထန်ထျန်း ၏ အခန်းမှာမူ...

နံရံမှာ အုတ်နီရောင် တောက်ပနေပြီး အနီရောင် ဆေးသုတ်ထားသော သစ်သားတံခါးကြီး ရှိကာ ခြံ ဝင်းအပြင်ဘက်တွင်လည်း ဝါးပင်နှင့် ပန်းပင်များကို စိုက်ပျိုးထားပေသည်။

ခြံ ဝင်းတံခါးမှတစ်ဆင့် အတွင်းသို့ ကြည့်လိုက်လျှင် အခန်း သုံးခန်း ရှိရုံသာမက ခြံ ဝင်းအတွင်းရှိ ပြင်ဆင်မှုများမှာလည်း စနစ်တကျ ရှိလှပေသည်၊ အခန်း အသီးသီးသို့ ဦးတည်သော ကျောက်ပြားခင်း လမ်းများစွာလည်း ရှိသေးသည်။

ခြံ ဝင်းအတွင်းရှိ ရေတွင်းဘေးတွင် မှန်တစ်ချပ်ကဲ့သို့ ကြည်လင်နေသော ရေကန်လေး တစ်ကန်ပင် ရှိနေသည်။

ဤအခြေအနေမှာ ချင်းရွှီခြံဝင်း သို့မဟုတ် ခရမ်းရောင်ဝါးခြံဝင်း တို့နှင့် နှိုင်းယှဉ်၍ မရသေးသော်လည်း အခြား နှစ်ယောက်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင်မူ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကဲ့သို့ ကွာခြားနေပေသည်။

ရှောင်းယောင်ရွှင် နှင့် ယွမ်ယု မှာ ထန်ထျန်း ဟူသော မြေရှင်ကြီး၏ လယ်ငှား နှစ်ယောက်နှင့်ပင် တူနေတော့သည်...

ဒါပေမယ့် ဘာကြောင့်လဲ။

ယန်ရှို့အင်မော်တယ်အရှင် က မဟာအကြီးအကဲ ၏ လူ ဖြစ်သည်၊ သူနှင့် ထန်ထျန်း မှာ မည်သည့် ပတ်သက်မှုမျှ မရှိခဲ့ပေ။

ဒီလို လုပ်ပေးတာက တခြားလူတွေကို တကယ်ပဲ အထင်မှားစေနိုင်တယ်လေ။

ထန်ထျန်း က ဘေးနားရှိ ယွမ်ယု ကို မသိမသာ ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ အပြင်သို့ ပြူးထွက်မတတ် ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူမက ထန်ထျန်း ကို အသံတိတ် အော်ဟစ်နေပုံရသည်။ "ထန်ထျန်း"

"ရှင် သူ့ကို မသိဘူးလို့ ပြောနေသေးတယ်ပေါ့"

ထန်ထျန်း ခေါင်းပြန်လှည့်လိုက်မိသည်။

မည်သည့် အကြောင်းကြောင့်ဖြစ်စေ အခြေအနေ ကောင်းသည်မှာ ပို၍ ကောင်းသည် မဟုတ်ပါလား၊ ဤအချိန်တွင် သူက နားမလည်စွာဖြင့် ကန့်ကွက်စကား ပြောလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

ယွမ်ယု မှာ တစ်ခုခု မေးချင်နေပုံရသော်လည်း သူမ စကားမစရသေးခင်မှာပင် ယန်ရှို့အင်မော်တယ်အရှင် က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ရှန်းယွမ်စင်မြင့် တပည့်များ၏ စည်းမျဉ်း (၁) စီစဉ်ပေးထားသော အရာအားလုံးကို အကြောင်းပြချက် မရှိ လိုက်နာရမည်"

"အကယ်၍ ကန့်ကွက်လိုပါက ထိပ်တန်းတပည့်အဖြစ် ပြန်သွားပါ၊ သို့မဟုတ်ရင် ကြိုးစားပြီး မြင့်မြတ် သားတော် ဖြစ်လာအောင် လုပ်ပါ၊ ထိုအခါမှသာ ရွေးချယ်ခွင့် ရှိလိမ့်မယ်"

ဤစကားများက ယွမ်ယု ၏ မေးခွန်းများကို လည်ချောင်းဝတွင်ပင် တစ်ဆို့သွားစေခဲ့သည်။

ခဲခဲယဉ်းယဉ်းဖြင့် ထျန်းချီတောင် သို့ ရောက်လာခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်ရာ မည်သူမျှ အရှက်ရစွာဖြင့် ပြန်မသွားချင်ကြပေ။

နေထိုင်မှု ပတ်ဝန်းကျင် အနည်းငယ် စုတ်ပြတ်နေရုံမျှသာ မဟုတ်ပါလား၊ ဘာမှ အရေးမကြီးပေ။

ဤနေရာရှိ ကျင့်ကြံခြင်း ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ထုန်းရှန့်တောင် ထက် များစွာ ပိုကောင်းနေသည်ကို သူတို့ အားလုံး ခံစားမိကြရသည်။

ဒါဆိုလျှင် လုံလောက်ပေပြီ။

ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်အနေဖြင့် ဤကဲ့သို့သော ပြင်ပ အရာဝတ္ထုများကို ဂရုစိုက်နေဦးမည်လား။

ယွမ်ယု က ထန်ထျန်း ၏ အုတ်နီရောင် ခြံ ဝင်းကြီးကို ကြည့်ပြီး မျက်နှာကို အတင်း လွှဲလိုက်သည်။

မမြင်ရရင် စိတ်မညစ်ရဘူးပေါ့။

နေထိုင်စရာများ စီစဉ်ပေးပြီးနောက် ယန်ရှို့အင်မော်တယ်အရှင် က ထန်ထျန်း တို့အား သာမန် ကိစ္စအချို့ကို အသိပေးခဲ့သည်။

ရှန်းယွမ်စင်မြင့် တပည့်များမှာ အစွမ်းထက်သည်ဖြစ်စေ၊ ဝါရင့်သည်ဖြစ်စေ ဤ ရေနှင့်သစ်သား လျှိုမြောင် အတွင်း၌သာ နေထိုင်ကြရသည်။

ထိုလျှိုမြောင်အတွင်းမှ ထွက်ခွာခြင်း မရှိသရွေ့ သူတို့ လုပ်ချင်ရာ လုပ်နိုင်ပြီး မည်သည့် ကန့်သတ်ချက်မျှ မရှိပေ။

လျှိုမြောင်၏ ဗဟိုချက်နေရာတွင်မူ ရှန်းယွမ်စင်မြင့် တပည့်များ အချင်းချင်း ဆက်ဆံနိုင်သည့် နေရာ ရှိပြီး နေထိုင်မှု၊ ဖျော်ဖြေရေး၊ ကုန်သွယ်မှု စသည်တို့ကို ထိုနေရာတွင် ပြုလုပ်နိုင်ပေသည်။

ကျင့်ကြံသည့် နေရာမှာမူ သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင် နေအိမ်များ ဖြစ်ပေသည်။

နေအိမ်များမှာ အပြင်ပန်းကြည့်လျှင် စုတ်ပြတ်နေသော်လည်း အတွင်း၌မူ အစုံအလင် ရှိပြီး ကျင့်ကြံခြင်း အကျိုးသက်ရောက်မှုမှာလည်း ထုန်းရှန့်တောင် ထက် များစွာ ပိုမို အစွမ်းထက်ပေသည်။

နောက်ထပ်... ဘာမှ မရှိတော့ပေ။

သို့မဟုတ် ယန်ရှို့အင်မော်တယ်အရှင် က ပြောရမှာ ပျင်းနေခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်၊ အချုပ်အားဖြင့် ဤအရေးကြီးသော အချက်များကို မှတ်ထားလျှင် လုံလောက်ပေပြီ။

ပြောပြီးနောက် ယန်ရှို့အင်မော်တယ်အရှင် က သူတို့အား အစီအရင်တိုကင် တစ်ခုစီနှင့် ဆက်သွယ်ရေး ကျောက်စိမ်းပြား တစ်ခုစီ ပေးခဲ့သည်။

တိုကင် မှာ သူတို့၏ နေအိမ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ရန် ဖြစ်ပြီး ဆက်သွယ်ရေး ကျောက်စိမ်းပြားမှာမူ သူ့ကို တိုက်ရိုက် ဆက်သွယ်ရန် ဖြစ်ပေသည်။

ထန်ထျန်း တို့ သုံးယောက်မှာ နောင် အချိန်အတော်ကြာအထိ ယန်ရှို့အင်မော်တယ်အရှင် ၏ တိုက်ရိုက် တာဝန်ယူမှုအောက်တွင် ရှိနေမည် ဖြစ်ပေသည်။

ပြော စရာ ရှိသည်များကို ပြောပြီးနောက် ယန်ရှို့အင်မော်တယ်အရှင် မှာ တိုက်ရိုက်ပင် ပျံသန်း ထွက်သွားခဲ့တော့သည်။

သူတို့သုံးယောက်သားမှာ သူ၏ အရိပ် ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ ကြည့်နေကြပြီးနောက်မှ အသာအယာ သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။

ယန်ရှို့အင်မော်တယ်အရှင် ဆီမှ ထွက်ပေါ်နေသော သွေးနှင့် သတ်ဖြတ်လိုသည့် အော်ရာ များမှာ အမှန်တကယ်ပင် ဖိအားပေးနိုင်စွမ်း ရှိလှသည်။

သူ ထွက်သွားပြီးမှသာ လူတိုင်းမှာ အနည်းငယ် ပေါ့ပါးသွားကြသည်။

သို့သော် ထန်ထျန်း သတိပြန်ဝင်လာသောအခါ ယွမ်ယု မှာ မကျေမနပ် ဖြစ်နေသော မျက်နှာထားဖြင့် သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရပေသည်။

ထန်ထျန်း က ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ပြုံးလိုက်ပြီး "ကျွန်တော် မလိမ်ပါဘူး၊ ကျွန်တော်နဲ့ ယန်ရှို့အင်မော်တယ်အရှင် တကယ် မသိတာပါ"

"သူ ဘာလို့ ဒီလို လုပ်ပေးလဲဆိုတာ ကျွန်တော်လည်း မသိဘူး"

ယွမ်ယု ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် "မင်း လိမ်နေတာ ငါသိတယ်" ဟူသော စကားလုံးများ ရေးထား သကဲ့သို့ပင်၊ ထို့နောက် သူမက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ "အမျိုးတော်ရင်လည်း တော်တယ်ပေါ့၊ ဒါက ရှက်စရာ ကိစ္စမှ မဟုတ်တာ"

"ကျွန်မ ကပဲ ရှင့်အနားကို တမင်တကာ ကပ်နေပြီး တစ်ခုခု ကြံစည်နေသလိုမျိုး ဖြစ်အောင် လုပ်နေတယ်"

"တကယ်တော့ ကျွန်မ က ရှင့်ကို နည်းနည်း အားကျလို့၊ ရှင့်အကြောင်း ပိုသိချင်လို့ပဲ ဟာကို..."

သူမက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်ရင်း သူမ၏ နေအိမ်ဆီသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

ထန်ထျန်း မှာမူ အနည်းငယ် သက်ပြင်းချမိသည်၊ သူ၏ ပရိတ်သတ် တစ်ယောက်ကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရခြင်းလား။

သို့သော် သူသည်လည်း ဘာကြောင့်လဲ ဆိုသည်ကို အမှန်တကယ်ပင် မသိပေ။

ရှောင်းယောင်ရွှင် ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ထိုလူမှာ ယခင်အတိုင်း တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ရှိနေဆဲ ဖြစ်ပြီး နေအိမ် အခြေအနေ ကွာခြားမှုကြောင့် မည်သည့် ပြောင်းလဲမှုမျှ မရှိပေ။

ထန်ထျန်း က စိတ်ထဲတွင် ခေါင်းညိတ်လိုက်မိပေသည်၊ အနုပညာ ဖန်တီး သူ ဖြစ်သဖြင့် အမှန်တကယ်ပင် စိတ်နေစိတ်ထား မြင့်မြတ်လှပေသည်။

သို့သော် သူ တွေးပြီးကာရှိသေး ရှောင်းယောင်ရွှင် ၏ တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်တင်းသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရပေသည်၊ မူလက တည်ငြိမ်မှုများမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ၎င်း၏ နေရာတွင် အလွန် ထိတ်လန့်သွားသော ပုံစံဖြင့် အစားထိုးဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

ထို့နောက် ရင်းနှီးသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ထန်ထျန်း ရှင် နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာပြီပဲ၊ ကျွန်မ ရှင့်ကို လာရှာတာ"

"ဟင်"

"ရွှင်အာလေး လည်း ရှိနေတာပဲ"

အသံနှင့်အတူ ပခုံးအထိ ရှိသော ဆံပင်များနှင့် အရပ်ပုပု မိန်းကလေး တစ်ဦးမှာ သူတို့ နှစ်ယောက်၏ ရှေ့တွင် ပေါ်လာခဲ့ပေတော့သည်။

ထန်ထျန်း ခဏတာ အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။

ဤမိန်းကလေးမှာ မတွေ့ဖြစ်တာ ကြာပြီဖြစ်သော လော့ရှီး ပင် ဖြစ်နေတော့ သည်။