ကြောက်စရာကောင်းသော အနံ့ခံအာရုံ

"ရွှင်အာလေး" ဆိုသည့် ခေါ်သံကြောင့် မူလက တည်ငြိမ်အေးဆေးနေသော ရှောင်းယောင်ရွှင်မှာ ချက်ချင်းပင် တောင့်တင်းသွားရသည်။

အရပ် ရှည်လှ သော ရှောင်းယောင်ရွှင်က သူ့ရှေ့မှ သေးငယ်သော ပုံရိပ်လေးကို ကြည့်ကာ ကိုယ်ကို အသာညွတ်ကိုင်းလိုက်ပြီးနောက် ထန်ထျန်း မျှော်လင့်မထားသည့် ခေါ်ဝေါ်မှုတစ်ခုကို ပြုလုပ်လိုက်လေသည်။

"တူလေး က ဒေါ်လေး လော့ရှီး ကို နှုတ်ဆက်ပါတယ်"

ရှောင်းယောင်ရွှင်က အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထန်ထျန်း : ...

ဤလူက လော့ရှီး၏ တူ ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။

ကျင့်ကြံခြင်း ကမ္ဘာတွင် အချို့သူများမှာ ရုပ်ရည်အရ အသက်ကွာခြားချက် ကြီးမားသော်လည်း မျိုးဆက်အရ အလွန်ပင် ကွာဟတတ်သည်ကို သူသိထားသော်လည်း ယခုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ စိတ်ထဲတွင် တစ်မျိုးကြီး ဖြစ်နေမိသည်။

သူတို့နှစ်ဦး၏ အရပ် ကွာခြားချက်က အလွန်ပင် သိသာလွန်းနေသည် မဟုတ်ပါလား။

သို့သော် လော့ရှီးကမူ ထိုသို့ခေါ်ဝေါ်မှုကို ကျင့်သားရနေပုံပေါ်ပြီး လက်ကိုအသာမြှောက်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "အရိုအသေပေး တာ ရပ်လိုက်ပါတော့"

"ရွှင်အာလေး... နင်က ကုံးချန် ခြံဝင်း ထဲကနေ တိုက်ပွဲဝင်ပြီး တက်လာခဲ့တာပဲ"

"အင်း... တော်တော်လေး ကောင်းပါတယ်"

ထန်ထျန်းနှင့် ရှောင်းယောင်ရွှင် နှစ်ယောက်လုံး တစ်ပြိုင်နက် ဆွံ့အသွားကြသည်။

သူတို့က မိသားစုတစ်ခုတည်းက မဟုတ်ဘူးလား၊ ဆွေမျိုးတွေကော ဟုတ်ရဲ့လား။

အခြားတစ်ယောက်က ရှန်းယွမ်စင်မြင့်သို့ တက်လှမ်းလာသည့် ကိစ္စကြီးကိုပင် ဘာကြောင့် မသိ နေရသနည်း။

ပို၍ ထူးဆန်းသည်မှာ သူမက ထန်ထျန်း ရှန်းယွမ်စင်မြင့်သို့ အောင်မြင်စွာ တက်လှမ်းနိုင်သည်ကို သိရုံသာမက ထျန်းချီတောင်သို့ ဝင်ရောက်မည့် အချိန်ကိုပင် အတိအကျ သိနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်လည်း ယန်ရှို့အင်မော်တယ်အရှင် ထွက်သွားသည်နှင့် သူမ ရောက်ရှိလာခြင်းပင်။

သို့သော် အတူပါလာသည့် ရှောင်းယောင်ရွှင်ကိုမူ သူမ မသိပေ၊ ဤသည်က အမှန်တကယ်ပင်...

ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ရှောင်းယောင်ရွှင်က ဖြေလိုက်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ တူလေး က မနှစ်က တည်းက ထုန်းရှန့်ညီလာခံရဲ့ ရွေးချယ်မှုကို အောင်မြင်ပြီး ရှန်းယွမ်စင်မြင့်ကို တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့တာပါ"

" ဒေါ်လေး လော့ရှီး ရဲ့ ဂရုစိုက်မှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

သူသည် "မနှစ်က" ဆိုသည့် စကားလုံးပေါ်တွင် လေသံကို အနည်းငယ် မြှင့်ကာ ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် လော့ရှီးကမူ အမှုမထားသည့်အပြင် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "အော်... မဟုတ်ပါဘူး၊ ငါ နင့်ကို ဂရုစိုက်နေတာ မဟုတ်ဘူး"

"ငါက ထန်ထျန်းကို လာရှာတာ"

ရှောင်းယောင်ရွှင် : ...

ထန်ထျန်း : ...

မိန်းကလေး... မင်း ဒီလိုပြောတာက တခြားသူတွေကို အထင်မှားစေနိုင်တယ်လေ

လော့ရှီးကမူ ဘာမှမဖြစ်သကဲ့သို့ ထန်ထျန်းကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ရှောင်းယောင်ရွှင်ကို ထပ်ပြောလိုက်သည်။ "နင်တို့က ထုန်းရှန့်ညီလာခံက တက်လာတာဆိုတော့ တိုက်ခိုက်ဖူးကြလား"

"ထန်ထျန်းကို ရှုံးနိမ့်ရတဲ့ ခံစားချက်က ဘယ်လိုလဲ။ တစ်ခုခု သင်ယူနိုင်ခဲ့လား"

ဤစကားက ရှောင်းယောင်ရွှင်ကို ဒုတိယအကြိမ် ဆွံ့အသွားစေသလို အနည်းငယ်လည်း ဒေါသထွက်သွားစေသည်။

"ဒေါ်လေး လော့ရှီး ... ကျွန်တော်နဲ့ ဂျူနီယာညီလေး ထန်ထျန်း က ညီလာခံမှာ မဆုံခဲ့ကြပါဘူး"

"ဒါကြောင့် ကျွန်တော်တို့ကြားမှာ ဘယ်သူက ပိုသန်မာလဲဆိုတာ မသိရသေးပါဘူး"

ထိပ်တန်း ပါရမီရှင် တစ်ယောက်အနေဖြင့် ရှောင်းယောင်ရွှင်တွင်လည်း မာန ရှိပေသည်။

မတိုက်ခိုက်ရသေးခင်မှာပင် ရှုံးနိမ့်သူအဖြစ် သတ်မှတ်ခံရခြင်းကို မည်သူမျှ စိတ်ထဲတွင် ကျေနပ်မည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် လော့ရှီးက လက်ကိုဝေ့ယမ်းကာ တည့် ပြောလိုက်သည်။ "နင် သူ့ကို မနိုင်ပါဘူး"

"ငါ နင်တို့ရဲ့ တိုက်ပွဲတွေကို ကြည့်ပြီးပြီ၊ နင့်မှာ အနိုင်ရမယ့် အခွင့်အရေး တစ်စက်ကလေးမှ မရှိဘူး"

"နောက်မှ ငါ နင့်ကို သီးသန့် အချိန်ပေးပြီး လေ့ကျင့်ပေးမယ်၊ အဲဒီကျရင် နင် ဘာကြောင့် သူ့ကို မနိုင်နိုင်တာလဲ ဆိုတာ ငါပြောပြမယ်"

လော့ရှီး၏ အပိုင်ပြောနေသော ပုံစံကို ကြည့်ကာ ရှောင်းယောင်ရွှင်လည်း ဘာမှ ထပ်မပြောနိုင်တော့ပေ။ သူက သက်ပြင်းအရှည်ကြီး တစ်ချက်ချကာ လက်သီးဆုပ် လျက် ပြောလိုက်သည်။ "ဒေါ်လေး လော့ရှီး ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

"ဒါဆို တူလေး ရဲ့ နေအိမ်ကို အရင် ပြန်ပါရစေ"

သူက ဤနေရာတွင် ဆက်မနေလိုတော့ပေ။

မဟုတ်ပါက သူ နှစ်ပေါင်းများစွာ ထိန်းသိမ်းလာခဲ့သည့် တည်ငြိမ်မှုများမှာ ပေါက်ကွဲသွားနိုင်ပေသည်။

လော့ရှီးကမူ သူ ထွက်သွားနိုင်ကြောင်း လက်ဟန်ပြလိုက်သည်။

ရှောင်းယောင်ရွှင်၏ အရိပ် ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် ထန်ထျန်းက သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။ "မင်း အဲဒီလို ပြောတာ သိပ်မကောင်းဘူး"

"မတိုက်ခိုက်ရသေးခင်မှာတင် ရှုံးနိမ့်သူလို့ သတ်မှတ်လိုက်တာက သူ့ရဲ့ ယုံကြည်မှုကို အကြီးအကျယ် ထိခိုက်စေနိုင်တယ်"

သို့သော် လော့ရှီးက ဂရုမစိုက်စွာဖြင့် ပြောသည်။ "သူ့ကို ကြိုတင် ကာကွယ် ပေးလိုက်တာလို့ပဲ သဘောထားလိုက်ပါ"

"တကယ်လို့ ရှင်နဲ့ တကယ်ဆုံလို့ အရှက်တကွဲ ရှုံးနိမ့်သွားရင် သူ့ရဲ့ တာအိုနှလုံးသား ပျက်စီးသွားမှာ စိုးလို့လေ"

"သူတို့ မိသားစု ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း နည်းလမ်း က နည်းနည်း ထူးခြားတယ်၊ အဲဒီလို ပြဿနာမျိုး ဖြစ်ဖို့ အလွန် လွယ်ကူတယ်"

ထန်ထျန်း ခဏတာ အံ့အားသင့်သွားရသည်။

မူလက လော့ရှီးသည် လူမှုဆက်ဆံရေး မရှိဘဲ စကားကို အဆင်အခြင်မဲ့ ပြောတတ်သူဟု သူထင်ထားခဲ့သော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ သူမက ဤမျှအထိ စဉ်းစားထားလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

အမှန်တကယ်ပင် လူကို အပြင်ပန်းဖြင့် ဆုံးဖြတ်၍ မရနိုင်ပေ။ ပထမဆုံး စတွေ့စဉ်က သူမကို စိတ်ဓာတ်ကျနေသည့် မိန်းကလေး တစ်ဦးဟု သူ ထင်မှတ်ခဲ့ဖူးသည်။

"ဒါဆို ဘာလို့ ငါ က ရှောင်းယောင်ရွှင်ကို သေချာပေါက် နိုင်မယ်လို့ မင်း ထင်နေရတာလဲ"

"သူကလည်း ညီလာခံမှာ ထူးချွန်တဲ့ စွမ်း ရည်တွေ ပြသခဲ့ပြီး ရှုံးပွဲမရှိဘဲ ရှန်းယွမ်စင်မြင့်ကို တက်လာတာပဲလေ"

ထန်ထျန်းက မေးလိုက်သည်။

လော့ရှီးက ချက်ချင်းပင် ပြန်ဖြေသည်။ "ဘာလို့လဲဆိုတော့ ရှင်တို့ရဲ့ တိုက်ပွဲတွေကို ကျွန်မ အကုန်ကြည့်ပြီးပြီလေ"

"အင်း... သူ့တိုက်ပွဲတွေကိုတော့ သိပ်မကြည့်ဖြစ်ပေမဲ့ ရှင့်ရဲ့ တိုက်ပွဲတွေကိုတော့ ကျွန်မ တစ်ပွဲမှ မလွတ်စေရဘူး"

"ရှင် ဟွမ်ထောင် ကို အနိုင်ယူလိုက်တဲ့ ပွဲကိုပဲ ကြည့်လေ၊ အဲဒီလို နည်းလမ်းမျိုးနဲ့ဆိုရင် ရှောင်းယောင်ရွှင်က ရှင့်ရဲ့ ပြိုင်ဘက် မဖြစ်နိုင်ဘူး"

"ပြီးတော့ မို မိသားစုက မိန်းကလေးနဲ့ တိုက်တဲ့ပွဲမှာလည်း ကျွန်မ အလွန် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အရာတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရတယ်..."

သူမက ထန်ထျန်းကို ကြည့်ကာ အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။ "အကယ်၍ အဲဒီအရာကို ရှင် ခဏခဏ အသုံးချနိုင်မယ် ဆိုရင်ပေါ့..."

"ကျွန်မ ပြောရဲတာကတော့ ရှန်းယွမ်စင်မြင့်က ကျင့်ကြံသူ တွေထဲမှာတောင် ရှင့်ကို ခုခံနိုင်တဲ့သူ အနည်းငယ်ပဲ ရှိလိမ့်မယ်"

"မြင့်မြတ် သားတော် နေရာမှာ ရှင့်အတွက် နေရာတစ်ခု သေချာပေါက် ရှိတယ်"

ဤစကားများကို ကြားပြီးနောက် ထန်ထျန်းမှာ တိတ်ဆိတ်သွားရသည်။

လော့ရှီးက ထိုတိုက်ပွဲ၏ ထူးခြားချက်ကို သတိထားမိသွားခြင်းလား။

ဒါဆိုလျှင် သူမက အနန္တတာအိုနိယာမ နယ်မြေ ကို ခံစားမိတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ခွန်အားနိယာမ ကို သိသွားတာလား။

ထန်ထျန်း မသိနိုင်ပေ။

မိုရှု ရှေ့တွင် ထိုနည်းလမ်းနှစ်ခုကို ပြသရန် ရွေးချယ်စဉ်ကတည်းက တစ်စုံတစ်ဦးက သဲလွန်စအချို့ကို သတိပြုမိလိမ့်မည်ဟု သူ ခန့်မှန်းထားပြီးသား ဖြစ်သည်။

ဥပမာအားဖြင့် အလွန် အစွမ်းထက်သော အင်မော်တယ်အရှင်များ သို့မဟုတ် ဧကရာဇ် တစ်ပိုင်း များပေါ့။

သူ့အတွက်မူ ဘာမှ မဖြစ်ပေ၊ အကြောင်းမှာ ထိုအရာများက သူ၏ နောက်ဆုံး ဝှက်ဖဲများ မဟုတ်တော့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော် လော့ရှီးပင်လျှင် သတိထားမိလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

လော့ရှီးထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော တိုက်ခိုက်လို စိတ်ကို ခံစားမိကာ ထန်ထျန်းက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "မင်းပြောတဲ့ ရှန်းယွမ်စင်မြင့် ကျင့်ကြံသူ တွေထဲမှာ မင်းကိုယ်တိုင်တော့ မပါဘူး မဟုတ်လား"

လော့ရှီးက ထိုကိစ္စကို ငြင်းဆိုခြင်း မရှိဘဲ "မနှစ်က ဝမ့်ယွဲ့လှိုဏ်ဂူ မှာ ရှိစဉ်ကတည်းက ရှင်က မရိုးရှင်းဘူးဆိုတာ ကျွန်မ သိခဲ့တယ်၊ အဲဒီတုန်းက ရှင်နဲ့ အစမ်းတိုက်ကြည့်ချင်ခဲ့တာ"

"အဲဒီတုန်းက ရှင် ငြင်းခဲ့တယ်လေ"

"အဲဒီအချိန်တုန်းက ကျွန်မတို့ကြားမှာ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်ကွာခြားချက်က ကြီးမားနေတော့ ကျွန်မလည်း ဆက်ပြီး အတင်းအကျပ် မလုပ်ခဲ့ဘူး"

"ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ရှင်က လိုက်မီလာပြီ ထင်တယ်နော်"

ပြောနေရင်းနှင့် သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ အော်ရာများမှာ အနည်းငယ် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ထန်ထျန်း မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိသည်။ ၎င်းမှာ အင်မော်တယ်ဘုရင် ၏ အော်ရာပင် ဖြစ်နေတော့သည်။

ထန်ထျန်း ကောင်းကင်အင်မော်တယ် အဆင့်တွင် ရှိစဉ်က လော့ရှီးသည် ရွှေအင်မော်တယ် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်နေပြီ ဖြစ်ရာ သူမ၏ ပါရမီဖြင့် အင်မော်တယ်ဘုရင် ဖြစ်လာသည်မှာ မျှော်လင့်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထန်ထျန်း ပို၍ အံ့အားသင့်ရသည်မှာ သူက သူ့၏ အော်ရာကို ထုတ်မပြထားသော်လည်း လော့ရှီးက ခွဲခြားသိနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ကြည့်ရသည်မှာ ဤမိန်းကလေး၏ ပါရမီက နဂါးတံခါး စစ်ဆေးမှုတွင် တွေ့ခဲ့ရသည်ထက် များစွာ ပိုမို နက်ရှိုင်းပုံရသည်။

"ရန်ငြိုးရန်စ မရှိဘဲနဲ့ သူတစ်ပါးနဲ့ တိုက်ခိုက်ရတာ အဆင်မပြေဘူး"

ထန်ထျန်းက သွယ်ဝိုက်သောနည်းဖြင့် ငြင်းဆိုလိုက်သည်။

လော့ရှီးကမူ နှုတ်ခမ်းကို အသာအယာ ပင့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး"

"ကျွန်မတို့ အခု ရှန်းယွမ်စင်မြင့် တပည့်တွေ ဖြစ်နေပြီပဲ"

"နောင်ဆို အခွင့်အရေးတွေ အများကြီး ရှိဦးမှာပါ"

ထန်ထျန်း တိတ်ဆိတ်သွားမိသည်။ ဤမိန်းကလေးက အမှန်တကယ်ပင် တိုက်ခိုက်ရသည်ကို ဝါသနာပါသော လူစားမျိုး ဖြစ်နေသည်။

ခဏအကြာတွင် သူက စကားလမ်းကြောင်းကို လွှဲကာ မေးလိုက်သည်။ "ဒါနဲ့ မင်းရဲ့ မျိုးရိုးကလည်း ရှောင်းယောင် ပဲလား"

လော့ရှီးက ခေါင်းခါပြကာ "မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်မမျိုးရိုးက လော့ ပဲ"

"ဒါပေမဲ့ ကျွန်မနဲ့ ရှောင်းယောင်ရွှင်ကတော့ အရင်းခေါက်ခေါက် အဒေါ်နဲ့ တူ တော်တယ်"

"မိသားစု တွေက ကြာလေ ပိုကြီးမားလေဖြစ်တော့ အတွင်းပိုင်း ဆက်ဆံရေးတွေက ရှုပ်ထွေးတတ်တယ်၊ အကယ်၍ ရှင် စိတ်ဝင်စားတယ် ဆိုရင်တော့ ကျွန်မ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောပြပေးမယ်လေ"

ထန်ထျန်းက အမြန်ပင် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ သူက အမှတ်မထင် မေးလိုက်ရုံသာ ဖြစ်ပြီး မိသားစု စာရင်းဇယားများကို စုံစမ်းရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိပေ။

ထို့နောက် သူက ထပ် မေးလိုက်သည်။ "မင်း ဒီနေ့ လာတာက တိုက်ခိုက်ဖို့ သက်သက်တော့ မဟုတ်ဘူး မလား"

လော့ရှီးက ခေါင်းညိတ်ကာ "ရှင်နဲ့ စကားလာပြော ဖို့ လာ တာပါ"

"ရှန်းယွမ်စင်မြင့်က တကယ်တော့ အရမ်း ပျင်းစရာ ကောင်းတယ်၊ အားလုံးက ကျင့်ကြံဖို့ပဲ အလုပ်များနေကြတာ၊ ရှင်တစ်ယောက်ပဲ ကျွန်မနဲ့ စကားစမြည် ပြောနိုင်မှာ"

"ကျွန်မ ရှင့်ကို စောင့်နေတာ ကြာပြီ"

ထန်ထျန်းက ပခုံးတွန့်ပြလိုက်သည်။

"ဒါဆိုလည်း အိမ်ထဲဝင်ကြတာပေါ့"