လူတစ်ယောက် ဘောလုံးကစားနေသည်

ထျန်းချီတောင်၊ ပင်မတောင်ထိပ်ပေါ်တွင်

ဤနေရာတွင် ဓားဖြင့် ခုတ်ထစ်ထားသကဲ့သို့ မတ်စောက်လှသော ချောက် ကမ်းပါးယံတစ်ခု ရှိသည်။

ချောက် ကမ်းပါးယံ၏ အပေါ်တည့်တည့်တွင်မူ ကြီးမားသော ကျောက်တုံးကြီးတစ်တုံး ထိုးထွက်နေ၏။

ကျောက်တုံးကြီး၏ ထက်ဝက်ကျော်မှာ ချောက် ကမ်းပါးအပြင်ဘက်သို့ ထွက်နေပြီး ထူထပ်သော မြူခိုးများအတွင်း ပုန်းကွယ်နေသည်။

သို့သော် ၎င်းမှာ ပြိုကျခြင်းမရှိဘဲ သာမန်အသိတရားကို ဆန့်ကျင်ကာ ထိုနေရာတွင်ပင် လွင့်မျောနေလေသည်။

ကျောက်တုံးကြီး၏ မျက်နှာပြင်မှာ အလွန်ပင် ညီညာပြန့်ပြူးနေပြီး ယခုအချိန်တွင် လူရိပ်ပေါင်း ဆယ်ဂဏန်းခန့်မှာ ကျောက်တုံးအစွန်းတွင် ရပ်ကာ ဝေးကွာသော မြူခိုးများဆီသို့ လှမ်းမျှော်ကြည့်နေကြသည်။

ယန်ရှို့အင်မော်တယ်အရှင်၏ ပုံရိပ်မှာလည်း ဤနေရာတွင် ရှိနေသည်။

ထိုစဉ် သေးငယ်သော ပုံရိပ်တစ်ခုမှာ နောက်ဘက်မှ ပျံသန်းလာပြီး လူအုပ်ကြားသို့ ဆင်းသက်လိုက်သည်။

တပည့် အချို့က သူမကို မြင်သောအခါ အဆိပ်ရှိသတ္တဝါတစ်ကောင်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အလား မသိမသာ ခပ်လှမ်းလှမ်းသို့ ဖယ်ပေးလိုက်ကြသည်။

သို့သော် သဘောကောင်းသော အဘိုးအိုတစ်ဦးကမူ သူမကို မြင်သည်နှင့် နွေးထွေးစွာ ပြုံးပြပြီး ခေါ်လိုက်သည်။ "လော့ရှီးလေး... ဒီကိုလာလေ"

"ဟုတ်ကဲ့"

လော့ရှီးက ပြန်ထူးကာ အဘိုးအိုအနားသို့ လာပြီး လက်သီးဆုပ် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ "ဝမ်ရူအင်မော်တယ်အရှင် ကို ဂါရဝပြုပါတယ်"

ဝမ်ရူအင်မော်တယ်အရှင်က ခေါင်းညိတ်ပြကာ လော့ရှီးကို သူ့ရှေ့တွင် ရပ်ခိုင်းလိုက်ပြီး ဘေးမှ ယန်ရှို့အင်မော်တယ်အရှင်ကို ပြောလိုက်သည်။ "အချိန်နီးပြီ ထင်တယ်နော်"

ယန်ရှို့အင်မော်တယ်အရှင်က အေးစက်စွာ အသံတစ်ချက်ပြုရုံသာ တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။

ဝမ်ရူအင်မော်တယ်အရှင်ကမူ ၎င်းကို ကျင့်သားရနေပြီ ဖြစ်သဖြင့် ဂရုမစိုက်ဘဲ လော့ရှီးနှင့်သာ စကားလက်ဆုံ ကျနေတော့သည်။

"ဒီရက်ပိုင်း မင်း ထန်ထျန်းဆီ သွားနေတယ်လို့ ကြားတယ်"

ဝမ်ရူအင်မော်တယ်အရှင်က မေးလိုက်သည်။

လော့ရှီးက ပြောလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်၊ ကျွန်မ သူ့ဆီ ဝိုင်သွားသောက်တာ"

" ပြီးတော့ သူ့ဆီမှာပဲ သုံးရက်တိတိ အိပ်ပျော်သွားတယ်"

ဝမ်ရူအင်မော်တယ်အရှင်၏ လက်မှာ ခဏတာ ရပ်တန့်သွားပြီး အချို့သော အကြီးအကဲများကမူ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားကြသည်။

ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စမျိုးမှာ ထျန်းချီတောင်တွင် တားမြစ်ထားခြင်း မရှိသော်လည်း ထျန်းဖူနန်းတော် သမိုင်းတစ်လျှောက်တွင် ဒုတိယမြောက် ပါရမီရှင်ဟု လူတိုင်းက အလေးထားရသော သူတစ်ယောက်အနေဖြင့်မူ အနည်းငယ် မသင့်တော်ပေ။

သို့သော် ဝမ်ရူအင်မော်တယ်အရှင်က လော့ရှီးကို ကောင်းစွာ နားလည်သူ ဖြစ်သဖြင့် သူမက သူမကိုယ်ကို လွယ်လွယ်နှင့် ပေးမည့်သူ မဟုတ်ကြောင်း သိသည်။

"မင်း တကယ်တော့ သူ့ကို သွားစိန်ခေါ်တာ မဟုတ်လား"

သူက အမှန်အတိုင်း ခန့်မှန်းလိုက်သည်။

လော့ရှီးက ခေါင်းညိတ်ပြကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "နှမြောစရာပဲ... မတိုက်ဖြစ်လိုက်ဘူး။"

" သူ ဒီတစ်ခါ ရှန်လင် သန့်စင်မှု ပြီးသွားမှပဲ ပြောရတော့မယ်"

"ကျွန်မ ခံစားမိတာတော့ သူ ဒီတစ်ကြိမ် ပြသတဲ့ စွမ်းရည်က နဂါးတံခါး စမ်းသပ်ပွဲတုန်းကလိုပဲ ကျွန်မထက် မနိမ့်နိုင်ဘူး"

ဤစကားကြောင့် ထိုနေရာရှိ အကြီးအကဲများနှင့် တပည့်များ၏ စိတ်ထဲတွင် လှုပ်ခတ်သွားရသည်။

ထျန်းချီတောင်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်မှာ တစ်နှစ်နီးပါး ရှိပြီဖြစ်ရာ လူတိုင်းက လော့ရှီး၏ အာရုံခံနိုင်စွမ်းကို ကောင်းစွာ သိကြသည်။

သူမ၏ အနံ့ခံအာရုံမှာ လုံးဝ လွဲချော်လေ့ မရှိပေ။

ယနေ့ သူတို့ ဤနေရာသို့ လာ ကြည့်ကြခြင်းမှာလည်း ထန်ထျန်းက အပြင် သတင်းများအတိုင်း အမှန်တကယ်ပင် ထူးချွန်ခြင်း ရှိ၊ မရှိ သိလိုကြခြင်း ဖြစ်သည်။

လော့ရှီးက ထိုသို့ ပြောလိုက်သဖြင့် သူတို့မှာ ပို၍ပင် မျှော်လင့်ချက် ကြီးမားလာတော့သည်။

ထိုအချိန်မှာပင် ရှေ့ဘက်ရှိ ထူထပ်သော မြူခိုးများကြားတွင် ပြင်းထန်သော လှုပ်ခတ်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ခဏအကြာတွင် မြူခိုးများမှာ တဖြည်းဖြည်း လွင့်ပါးသွားပြီး ဝေးကွာသော နေရာတွင် ကြီးမားလှသော လက်တစ်ဖက် ပေါ်လာသည်။

၎င်းမှာ တားမြစ်ရုပ်တု၏ ဘယ်ဘက်လက်ပင် ဖြစ်သည်။

လက်ညှိုးအောက်တည့်တည့်တွင်မူ ထန်ထျန်းတို့ သုံးဦးနှင့် မိုးမခလှေမှာလည်း လူတိုင်း၏ မြင်ကွင်းထဲသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

အားလုံးက အာရုံစိုက်ကာ အသေအချာ ကြည့်လိုက်ကြတော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ထန်ထျန်းသည်လည်း တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို စောင့်ကြည့်နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

သို့သော် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါတွင်မူ နိမိတ်ကောင်းသော တိမ်တိုက်များသာ ဝန်းရံနေပြီး ခေါင်းပေါ်မှ လက်ကြီးမှလွဲ၍ မည်သည့်အရာကိုမျှ မမြင်ရပေ။

ထိုလက်ကြီးကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ထန်ထျန်း၏ စိတ်ထဲတွင် အကြောင်းရင်းမရှိဘဲ ထူးဆန်းသော ခံစားချက်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ထိုခံစားချက်မှာ စကားလုံးဖြင့် ဖော်ပြရန် ခက်ခဲသော်လည်း တစ်နေရာရာတွင် မြင်ဖူးနေသကဲ့သို့ ခံစားရခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုခံစားချက်မှာ ကြာရှည်မခံလိုက်ပေ။

လက်ကြီး ပေါ်လာပြီးနောက် မူလကပင် ထူထပ်လှသော နိယာမစွမ်းအားများမှာ ရုတ်တရက် အဆမတန် တိုးလာပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

ရှောင်းယောင်ရွှင်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ဖြူလွလွ အလင်းတန်းများ ပေါ်လာခဲ့သည်၊ ဤဖိအားက သူ့ကို သာမန်အတိုင်း မနေနိုင်အောင် ဖြစ်စေခဲ့ပြီပင်။

ယွမ်ယုမှာမူ ပို၍ ဆိုးရွားစွာ တုံ့ပြန်နေရသည်၊ သူမ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော့နေကာ နဖူးတွင်လည်း ချွေးစက်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထန်ထျန်းကမူ ဘာမှ ထူးထူးခြားခြား မခံစားရပေ။

ဤသို့သော အားနည်းနေသည့် နိယာမစွမ်းအားများမှာ သူ့အတွက် စိန်ခေါ်မှု တစ်ခုပင် မဟုတ်ချေ။

အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ နိယာမစွမ်းအားများမှာ ဆက်လက် တိုးပွားလာပြီး ယွမ်ယု၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်လာတော့သည်။

ထိုစဉ်မှာပင် တားမြစ်ရုပ်တု၏ လက်ညှိုးထိပ်မှ ရုတ်တရက် နိယာမ လှိုင်းလုံးကြီးများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး မိုးမခလှေပေါ်ရှိ လူသုံးဦးလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားခဲ့သည်။

"ဝုန်း..."

မြည်ဟည်းသံတစ်ခုအပြီးတွင် ထန်ထျန်းက သူ၏ မြင်ကွင်းများ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရာအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အဆုံးမဲ့သော မြူခိုးများသာ ကမ္ဘာနှင့် ကောင်းကင်ကြားတွင် ပြည့်နှက်နေသည်။

မြူခိုးများမှာ ဖြည်းညှင်းစွာ လွင့်ပါးသွားပြီး တစ်စုံတစ်ခုမှာ ပေါ်ထွက်လာတော့မည့်အလား ရှိနေသည်။

လော့ရှီး ပြောပြခဲ့သော အဆင့်လေးဆင့်ကို ပြန်လည် စဉ်းစားမိရင်း ထန်ထျန်း၏ စိတ်ထဲတွင်လည်း အနည်းငယ် မျှော်လင့်မိသွားသည်။

သူ့ကဲ့သို့သော ပါရမီရှင်မျိုးက မည်သို့သော အရာကို မြင်တွေ့ရမည်နည်း။

မြူခိုးများ လွင့်ပါးသွားသည့်နှုန်းမှာ မနှေးလှပေ။ ခဏအကြာတွင် အရိပ်တစ်ခုမှာ ထန်ထျန်း၏ ရှေ့၌ ပေါ်လာခဲ့သည်။

သို့သော် ထန်ထျန်းက အသေအချာ မြင်လိုက်ရသည့်အခါတွင်မူ မှင်သက်သွားရတော့သည်။

သူက လူတစ်ယောက် ကို မြင်လိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

၎င်းမှာ အရပ် ရှည် ပြီး ဝါကျင့်ကျင့် အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားသော လူတစ်ဦး၏ ကျောပြင်ပင် ဖြစ်သည်။

ထိုလူမှာ ထန်ထျန်းကို ကျောခိုင်းလျက် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေပြီး သူ၏ အဝတ်စများနှင့် ဆံပင်ရှည်များမှာ လေနှင့်အတူ လွင့်မျောနေကာ အလွန်ပင် သဘာဝကျလှသည်။

သူ၏ ညာဘက်လက်မှာ အနည်းငယ် မြင့်နေပြီး လက်ဝါးမှာ တစ်ဝက်တစ်ပျက် ပွင့်လျက်ရှိကာ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ဖိတ်ခေါ်နေသကဲ့သို့ ရှိသည်။

ဘယ်ဘက်လက်မှာမူ သဘာဝအတိုင်း အောက်သို့ ကျနေပြီး လက်ညှိုးကို ထုတ်ကာ ခြေရင်းရှိ နေရာတစ်ခုသို့ ညွှန်ပြနေသည်။

ထိုပုံစံမှာ ထန်ထျန်း၏ ခေါင်းပေါ်ရှိ တားမြစ်ရုပ်တု၏ ပုံစံနှင့် အတိအကျ တူညီလှသည်။

"အမ်"

ထန်ထျန်း ခဏတာ ကြောင်သွားရသည်။

သူ မြင်လိုက်ရသည်မှာ တားမြစ်ရုပ်တုကြီးလော။

သို့မဟုတ် တားမြစ်ရုပ်တုက ကိုယ်စားပြုသော လူကိုလော။

ထန်ထျန်း မျက်တောင်ခတ်ရင်း စဉ်းစားနေမိသည်။

ဒါက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။

ဘယ်အဆင့်ထဲမှာ ပါသလဲ။

လော့ရှီးက လူကို မြင်လျှင် ပထမအဆင့်ဟု ပြောခဲ့သော်လည်း တားမြစ်ရုပ်တုမှာ သာမန် "လူတစ်ယောက်" မဟုတ်သည်မှာ သေချာသည်။

သူက ဘာကိုမှ နားမလည်နိုင်တော့ပေ။

ဘာကြောင့်လဲဆိုသော် ဤနေရာတွင် ရပ်နေသော်လည်း သူက မည်သည့် ထူးခြားမှုကိုမျှ မခံစားရသလို ဆုလာဘ်ဟု ခေါ်သော အရာကိုလည်း မမြင်ရသေးပေ။

ဘာအပြောင်းအလဲမှ မရှိဘဲ ထိုလူ၏ ကျောပြင်ကိုသာ သက်သက် မြင်နေရခြင်း ဖြစ်သည်။

ထန်ထျန်းက ထိုလူ၏ ရှေ့ဘက်သို့ သွားကာ မျက်နှာကို ကြည့်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

သို့သော် သူ မည်မျှပင် အားထုတ်စေကာမူ ထိုလူက သူ့ကို အမြဲတမ်း ကျောခိုင်းထားမြဲ ဖြစ်ကာ ရှေ့ဘက်သို့ ရောက်အောင် မည်သို့မျှ သွား၍ မရပေ။

၎င်းမှာ အစွမ်းထက်သော နိယာမတစ်ခုက ကန့်သတ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ထန်ထျန်း အကြိမ်အနည်းငယ် ကြိုးစားပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် လက်လျှော့လိုက်ရတော့သည်။

သို့သော် ကြိုးစားနေစဉ်အတွင်း ထိုလူ၏ ဘယ်ဘက်လက်ညှိုးမှာ ဘာကို ညွှန်ပြနေသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။

၎င်းမှာ ထိုလူ၏ ခြေရင်း မှ မလှမ်းမကမ်းတွင် ရှိနေသော မီးခိုးရောင် ဘောလုံး တစ်လုံးပင် ဖြစ်သည်။

ထန်ထျန်း နောက်တစ်ကြိမ် တိတ်ဆိတ်သွားမိသည်။

ဒါဆို သူ၏ ရှန်လင် သန့်စင်မှု ရလဒ်က... လူတစ်ယောက် ဘောလုံးကစားနေတာကို မြင်နေရတာလား။

သူ ဘယ်လို မှတ်ချက်ပေးရမှန်းပင် မသိတော့ပေ။

နောက်ဆုံးတွင် သူက ထိုနေရာ၌ပင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး ထိုမြင့်မားသော ကျောပြင်ကြီးကို ကြည့်ကာ ရှန်လင် သန့်စင်မှု ပြီးဆုံးမည့်အချိန်ကိုသာ ငြိမ်သက်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေတော့သည်။

သို့သော် ထန်ထျန်း မသိလိုက်သည်မှာ ယခုအချိန်တွင် ပြင်ပကမ္ဘာတစ်ခုလုံးမှာ အကြီးအကျယ် တုန်လှုပ် သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်