စိတ်ကူးစွမ်းရည်ဖြင့် အဆင့်မြှင့်တင်ခြင်း

လက်တွေ့တွင်မူ ကပ္ပတိန်လု၏ တင်ပါးကို အခွင့်ကောင်းယူကာ ထပ်မံဆွဲလိမ်ခဲ့သော တန်ဝမ်ကျဲသည် သူ၏ဘယ်လက်ကို ပြန်ရုပ်လိုက်၏။

မနေ့က ဓားဖြင့် အခုတ်ခံရသော်လည်း ဒီနေ့တွင် ဒဏ်ရာပျောက်ကင်းသွားသော ကပ္ပတိန်လု၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို သူ အလွန်စိတ်ဝင်စားနေခဲ့သည်။ လီယွန်မှာ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မည့် အမျိုးအစားမဟုတ်သော်လည်း ကပ္ပတိန်လုမှာမူ အနည်းငယ် အလျှော့ပေးတတ်သူဖြစ်သည်။ ယနေ့တွင် ဘရိုက်ကို ရှာမတွေ့ခြင်းမှာ နှမြောစရာပင်။ မဟုတ်လျှင် ထိုလူမှာ သုတေသနလုပ်ရန် အကောင်းဆုံး ဘာသာရပ် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

မနက်ဖြန်၏ သရဲဖမ်းသင်တန်းအတွက် အရေးကြီးဆုံးအပိုင်းဖြစ်သော “ကြောက်ရွံ့မှုကို ကျော်လွှားခြင်း” ကို အတည်ပြုပြီးနောက် လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းများမှာ သူတို့၏ အလုပ်တာဝန်များအတိုင်း လူစုခွဲသွားခဲ့ကြ၏။ နေ့ဘက် ကင်းလှည့်ခြင်းကိုမူ လျစ်လျူရှု၍ မရပေ။

သူတို့မှာ ပိုက်ဆံယူပြီး စိတ်ဝေဒနာရှင်တစ်ယောက်နှင့် ကစားပေးရုံဟုသာ ထင်နေကြသဖြင့် အများစုမှာ အပေါ်ယံသာ လုပ်နေကြခြင်းဖြစ်သည်။ တန်ဝမ်ကျဲကမူ ဤအရေထူသော လူများမှာ လူသားဒိုင်း သို့မဟုတ် သားကောင်အဖြစ် အသုံးချရန် အကောင်းဆုံးဟုသာ တွေးနေခဲ့လေသည်။ ထို့အပြင် ခုနစ်ရက်အတွင်း သရဲဖမ်းတတ်အောင် သင်ပေးဖို့ဆိုသည်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။ အချိန်တန်လျှင် သူနှင့် လီယွန်ကသာ သရဲကို ကိုင်တွယ်မည်ဖြစ်ပြီး လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းများမှာ လူသားဒိုင်းများအဖြစ်သာ တာဝန်ယူရမည်ဖြစ်သည်။

တန်ဝမ်ကျဲနှင့် လီယွန်တို့ ဆွေးနွေးမှု စတင်ခဲ့ကြ၏။ တန်ဝမ်ကျဲသည် လီယွန်အား “ဓားလက်ချောင်း” အစီအရင်ကို အဘယ်ကြောင့် သုံးနိုင်ရသနည်းဟု အဓိကမေးမြန်းခဲ့သည်။ ထို့အပြင် ၎င်း၏ စွမ်းအားမှာ သူ၏ ဓားလက်ချောင်း အဆင့် ၂ နှင့် အဘယ်ကြောင့် တစ်ထပ်တည်း တူနေရသနည်းဆိုသည်ကိုလည်း မေးမြန်းခဲ့၏။

လီယွန်က ရှင်းပြလိုက်သည်။

“သရဲဆိုတာ စွမ်းအင်တစ်မျိုးပဲလေ။ မင်း အပြင်ကို ပစ်ထုတ်လိုက်တဲ့ အရာက...”

တန်ဝမ်ကျဲက ဖြည့်စွက်ပေးလိုက်သည်။

“မန္တန်ပါ။”

ထိုသို့ မဖြည့်စွက်ပေးလျှင် လီယွန်၏ ဖော်ပြချက်မှာ အလွန်ရိုင်းစိုင်းပြီး ကြမ်းတမ်းသွားမည်ကို သူ စိုးရိမ်မိပေသည်။

“ဟုတ်တယ် မန္တန်စွမ်းအား။”

လီယွန်က သူ၏ ညာလက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီးနောက် ဘယ်လက်ကိုပါ ထပ်မြှောက်ကာ နှစ်ဖက်စလုံးဖြင့် ဓားလက်ချောင်းပုံစံ လုပ်လိုက်သည်။

“စိတ်ကျန်းမာရေးဆေးရုံမှာ အစီအရင်တွေကို လေ့လာတဲ့ ထူးချွန်ကျောင်းသားတွေ အများကြီးကို ငါမေးကြည့်ဖူးတယ်။ မန္တန်စွမ်းအားဆိုတာ စိတ်စွမ်းအားတစ်မျိုးပဲ။ မင်းက စိတ်စွမ်းအားကို အပြင်ကို ပစ်ထုတ်ချင်တယ်ဆိုရင်...”

“ခဏလေး...ဒီလှုပ်ရှားမှုကို ဘယ်လိုလေ့ကျင့်ရမလဲဆိုတာ ငါ မင်းကို သင်ပေးမယ်။”

တန်ဝမ်ကျဲ ရုတ်တရက် အကြံရသွား၏။

လီယွန် ဓားလက်ချောင်းကို သုံးနိုင်ခြင်းမှာ သူ သင်ယူထား၍ မဟုတ်ဘဲ တန်ဝမ်ကျဲ၏ လက်ဟန်ကို မြင်ပြီးနောက် ဤလက်ဟန်သည် သရဲကို ဒုက္ခပေးနိုင်သော အရာများကို ပစ်ထုတ်နိုင်သည်ဟု သူ ယုံကြည်သွားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူ၏ ခိုင်မာပြီး ထူးဆန်းသော ယုတ္တိဗေဒကြောင့် သူသည် မည်သည့်နည်းစနစ်မှ မလိုဘဲ သုံးနိုင်နေခြင်းဖြစ်သည်။

တစ်နည်းအားဖြင့် “ငါလုပ်နိုင်တယ်လို့ ငါတွေးရင် ငါလုပ်နိုင်တယ်” ဆိုသည့်သဘောပင်။

သို့သော် ဤအရာမှာ တန်ဝမ်ကျဲအတွက် ဘာမှ အကျိုးမရှိပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် စနစ်တကျ ကျင့်ကြံသူဖြစ်သောကြောင့်ပင်။ သူသည် စိတ်ကူးယဉ်ရုံဖြင့် လုပ်၍မရဘဲ ကျင့်စဉ်လမ်းညွှန်ချက်များနှင့် အဆင့်ဆင့်သော နည်းလမ်းများကို လိုအပ်ပေသည်။

လီယွန်၏ ရှုပ်ထွေးသော အကြံဉာဏ်ကို တောင်းမည့်အစား လီယွန်ကိုသာ ကျင့်စဉ်စနစ်တကျ သင်ပေးပြီး ဘယ်လိုထူးခြားသည့် ရလဒ်များ ထွက်လာမလဲဆိုသည်ကို စောင့်ကြည့်ရန် သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

လီယွန်ကလည်း မငြင်းပေ။

ရုံးခန်းထဲရှိ လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းများမှာ အစပိုင်းတွင် ဂရုမစိုက်ကြသော်လည်း လီယွန်က လက်နှစ်ဖက်ကို မြှောက်ကာ ရှေ့သို့ ဓားလက်ချောင်းဖြင့် ထိုးလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ အံ့သြသွားခဲ့ကြ၏။

ဒုန်း

စားပွဲပေါ်ရှိ ရေဒီယိုမှာ တမ်းစောင်းသွားခဲ့သည်။

ဒုန်း

ရေသန့်စက်ကို တစ်စုံတစ်ခုက ထိမှန်သွား၏။

ဒုန်း ဒုန်း ဒုန်း...

တန်ဝမ်ကျဲသည် လီယွန်၏ လက်များ အဆက်မပြတ် တုန်ခါနေသည်ကို ကြည့်ရင်း အစီအရင် သုံးနေသည်ထက် ပစ္စတိုသေနတ် ပစ်နေသည်နှင့် ပိုတူနေသဖြင့် ဆဲပင်ဆဲချင်သွား၏။

“သေစမ်း... မယုံနိုင်စရာပဲ။”

သံမဏိသတ္တိမှာ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ခေါင်းကို လက်ဖြင့်အုပ်ကာ ဝပ်နေပြီဖြစ်သည်။

“အစီအရင်တွေက တကယ်ရှိတာပဲ။”

“ဒါကြောင့်ကိုး။”

လီယွန်က သူ၏လက်များကို ကြည့်ကာ ရုတ်တရက် နားလည်သွားသလိုဖြစ်သွား၏။

“ငါကိုယ်တိုင် စဉ်းစားထားတဲ့ နည်းလမ်းတွေက အကုန်မှားနေတာပဲ။ ဒီနေ့ မင်းဆီက စစ်မှန်တဲ့ နည်းလမ်းကို သင်ယူပြီးမှပဲ ငါ ပြန်ပြင်နိုင်တော့တယ်။”

“ဘာလို့ မင်းဟာက... အဆက်မပြတ် ပစ်လို့ရနေတာလဲ။”

တန်ဝမ်ကျဲ မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်မိသည်။

ဓားလက်ချောင်းမှာ သူ ခဏခဏ သုံးလေ့ရှိသော အစီအရင်ဖြစ်ပြီး စွမ်းအားစားသုံးမှုနည်းကာ မြန်ဆန်ပြီး သရဲများအတွက် အလွန်သေစေနိုင်စွမ်းရှိပေသည်။

“ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒီအစီအရင်က ငါ့ရဲ့ ကိုယ်တွင်းအကြောစနစ်တွေနဲ့ ဆက်သွယ်ပေးထားတယ်လေ။ သုံးလိုက်တဲ့အခါ အမြီးကုန်းရိုးကနေ ခြေဖဝါးအထိ ဆက်သွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးက အားကို စုစည်းပေးလိုက်တာ။ ဆိုလိုတာက အစီအရင်သုံးနေတုန်း ခန္ဓာကိုယ်ထဲက မန္တန်စွမ်းအားကို ကြိုတင်ဖြတ်တောက်ပြီး ကျည်ဆန်လေးတွေအဖြစ် ခွဲထုတ်လိုက်မယ်ဆိုရင်... ဒီလိုမျိုးပေါ့။”

လီယွန်က ရုတ်တရက် သူ၏လက်များကို အထက်အောက် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခါယမ်းလိုက်ပြီး ပါးစပ်မှ “ကလတ် ကလတ်!” ဟု ကျည်အိမ်ပြောင်းသည့် အသံကိုပါ တုပလိုက်သည်။

“ကြိုတင်ပြင်ဆင်ပြီးမှ အပြင်ကို ပစ်ထုတ်လိုက်ရုံပဲ။ ဒါဆို ပြီးပြီ။”

လီယွန်က ကောင်းဘွိုင်တစ်ယောက်ကဲ့သို့ သူ၏ ဘယ်ညာလက်များကို မှုတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

“ဒါကို ‘ဓားလက်ချောင်း ဆီမီးအော်တိုလို့ ငါနာမည်ပေးထားတယ်။”

“နှစ်ဖက်စလုံး သုံးလို့ရတာလား။”

တန်ဝမ်ကျဲသည်လည်း လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ပုံစံအမျိုးမျိုး လုပ်ကြည့်လိုက်၏။ ပုံမှန်အားဖြင့် လက်နှစ်ဖက်လုံးဖြင့် အစီအရင် လက်ကွက်ကို ဖော်ဆောင်လိုက်သော်လည်း လက်တစ်ဖက်မှသာ ပစ်ထုတ်နိုင်ပြီး လီယွန်၏ နည်းလမ်းမှာမူ နိယာမအားလုံးကို ချိုးဖောက်နေခဲ့သည်။

“ဒါဆို အဲဒါကို ငါ ဘယ်လိုသင်ယူရမလဲ။”

သူ မေးလိုက်၏။

“လွယ်ပါတယ်၊ ငါပြောတာ နားထောင်...”

လီယွန်က ကွက်ကွက်ကွင်းကွင်း ရှင်းပြသော်လည်း တန်ဝမ်ကျဲ နားထဲတွင်မူ ပေါက်ကရများသာ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ လီယွန်ပြောသော အခြေခံမူများမှာ ဆေးပညာနှင့်လည်း မကိုက်ညီသလို ကျင့်စဉ်ယုတ္တိနှင့်လည်း မညီပေ။ ဒါတွေအားလုံးမှာ လီယွန် စိတ်ကူးယဉ်ထားခြင်းသာ ဖြစ်ပြီး လိုက်တုရန်ပင် မဖြစ်နိုင်ပေ။

“ငါ့ဦးနှောက်က နည်းနည်း နှေးတယ်ကွ။ အခြေခံမူတွေကို မသိဘဲ နည်းလမ်းကိုပဲ တိုက်ရိုက်သိချင်လို့ မရဘူးလား။”

တန်ဝမ်ကျဲက ထပ်မေးလိုက်သည်။ ပုံမှန်လူတစ်ယောက်က လီယွန်၏ ယုတ္တိကို နားလည်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။

“ဟ... မင်းက တကယ့်ကောင်ပဲ။”

လီယွန်က မဲ့ရွဲ့လိုက်၏။

“ကောင်းပြီ ငါသင်ပေးမယ်။ ဒါက တကယ်တော့ အရမ်းလွယ်တယ်။ မင်းရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ပစ္စတိုသေနတ်တစ်လက် ရှိတယ်လို့ပဲ တွေးလိုက်။ ပြီးရင် ဖြည်းဖြည်းချင်း ပစ်။ ငါ မင်းကို ပုံစံပြပေးမယ်။”

ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင် စိတ်ကူးက ပစ္စတိုဆီမှ လာခြင်းဖြစ်သည်။

တန်ဝမ်ကျဲ စိတ်ထဲမှ ညည်းတွားမိသော်လည်း အလေးအနက် လိုက်လုပ်ကြည့်၏။

သို့သော် မည်သို့ပင် လေ့ကျင့်စေကာမူ မအောင်မြင်ပေ။ လက်ချောင်းလေးများ တုန်ခါသွားခြင်းက မောင်းဆွဲလိုက်ခြင်းနှင့် တူညီပြီး လက်ကောက်ဝတ်ကို အထက်အောက် ခါယမ်းခြင်းက ကျည်ဖြည့်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျည်ဆန်၏ အရင်းအမြစ်မှာမူ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ မန္တန်စွမ်းအားကို ဖြတ်တောက်ပြီး ကျည်ဆန်အဖြစ် ဖန်တီးခြင်းပင်။ သူ သီအိုရီကို နားလည်သော်လည်း ၎င်းမှာ တန်ဝမ်ကျဲ၏ ကျင့်စဉ်ယုတ္တိနှင့် လုံးဝဆန့်ကျင်နေသဖြင့် အသုံးမပြုနိုင်ပေ။

“တစ်ချက်လောက် စမ်းပစ်ကြည့်စမ်း။”

လီယွန်က ပြောလိုက်သည်။

တန်ဝမ်ကျဲ သူ၏ လက်ချောင်းကို လှုပ်ခါလိုက်ရာ ဓားလက်ချောင်း တစ်ချက် ထွက်သွားပြီး စားပွဲပေါ်ရှိ ရေသန့်ဘူးကို လွင့်ထွက်သွားစေခဲ့လေသည်။

“ဂုဏ်ယူပါတယ်၊ မင်း တတ်သွားပြီ။”

လီယွန်က ရုတ်တရက် အံ့သြတကြီး ပြောလိုက်၏။

တတ်သွားပြီ ဟုတ်လား။

သူ လုံးဝမတတ်သေးပေ။ သူသည် လီယွန်၏ ရွတ်ဖတ်သံများကြောင့် ခေါင်းနောက်လာသဖြင့် လီယွန်လက်မှ လွတ်မြောက်ရန် လိမ်ညာပြီး လုပ်ပြလိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ လီယွန်ဆီမှ ပညာကို သင်ယူရန် သူ လက်လျှော့လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် လီယွန်ကမူ တန်ဝမ်ကျဲ၏ အရည်အချင်းမှာ အလွန်ကောင်းမွန်သည်ဟု ယုံကြည်သွားပြီး လီယွန်၏ ထိုအသိအမှတ်ပြုမှုက တန်ဝမ်ကျဲ၏ စိတ်ကို ရိုက်ခတ်သွားစေခဲ့သည်။

[သင်၏ ‘ဓားလက်ချောင်း’ သည် လီယွန်၏ စိတ်ကူးကြောင့် အဆင့်မြှင့်တင်မှု ရရှိသွားခဲ့ပြီး ‘ဓားလက်ချောင်း - ဆီမီးအော်တို’ အဖြစ် အောင်မြင်စွာ ပြောင်းလဲသွားပါသည်။]

ဓားလက်ချောင်း ဆီးအော်တိုဆိုတာ တကယ် ရှိတာလား။ ဒီလို ထူးဆန်းတဲ့ နည်းလမ်းနဲ့ အဆင့်တက်သွားတာပဲ။

[ဓားလက်ချောင်း စီမီးအော်တို အဆင့် ၂ (၁၅/၂၅၀)၊ မန်နာစွမ်းအား စားသုံးမှု - ၂]

သူသည် လက်နှစ်ဖက်လုံးကို မြှောက်လိုက်ပြီး ရှေ့ရှိ နံရံဆီသို့ အမြန်ဝှေ့ယမ်းကာ ဆယ်ချက် ဆက်တိုက် ပစ်လွှတ်လိုက်၏။ ကျည်ကုန်သွားမှသာ ရပ်လိုက်တော့လေသည်။

လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းများမှာ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ခေါင်းကို လက်ဖြင့်အုပ်ကာ ဝပ်နေကြပြီဖြစ်သည်။

နံရံပေါ်တွင်မူ အပေါက်ငယ်လေးများ နေရာအနှံ့ ဖြစ်နေခဲ့လေသည်။

ဝန်ထမ်းများနှင့်မတူဘဲ လီယွန်မှာလည်း အလွန်အံ့အားသင့်သွား၏။

“မင်းရဲ့ ပါရမီက တကယ်ကို ကြီးမားတာပဲ။ ငါ့ထက် နည်းနည်းလေးပဲ နိမ့်တယ်။”

တန်ဝမ်ကျဲမူ မှင်တက်နေမိသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် “သင်ယူခြင်း” ဆိုသည်မှာ သူ အမှန်တကယ် တတ်မြောက်ခြင်းရှိ၊မရှိမှာ အရေးမကြီးဘဲ မည်သူမျှ လီယွန်၏ နည်းလမ်းကို သင်ယူ၍ ရမည်မဟုတ်သောကြောင့်ပင်။

သို့သော် လီယွန်ကသာ သူ တတ်သွားပြီဟု စိတ်ထဲမှ အပြည့်အဝ ယုံကြည်သွားလျှင် သူ တတ်သွားလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

“ဒါကတော့... တကယ်ကို...”

တန်ဝမ်ကျဲ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်မိ၏။

“လီယွန်... ငါ့ပုံစံက အနိုင်မခံ အရှုံးမပေးတဲ့ တစ်ကမ္ဘာလုံးကို တုန်လှုပ်စေမယ့် ထာဝရ နုပျိုပြီး မသေနိုင်တဲ့ လောကသုံးပါးရဲ့ အပြင်ဘက်ကို ရောက်နေတဲ့ နတ်ဘုရားတစ်ပါးနဲ့ မတူဘူးလား။”

လီယွန်၏ ပါးစပ်က ဒီလောက် စွမ်းနေမှတော့ သူ ဘာလို့ ကျင့်ကြံနေတော့မှာလဲ။ လီယွန်ကို တစ်ခွန်းလောက် ပြောခိုင်းလိုက်ရုံနဲ့ သူ နတ်ဖြစ်သွားနိုင်တာပဲ။

လီယွန်: “အရူး”

ထို့နောက် တန်ဝမ်ကျဲနှင့် လီယွန်တို့ အတော်ကြာ ငြင်းခုံခဲ့ကြ၏။ နောက်ဆုံးတွင် တန်ဝမ်ကျဲသည် အပိုတွေ ပြောနေမိမှန်း သိလိုက်ရလေသည်။ လီယွန်တွင် ဖောက်ထွက်၍မရသော ယုတ္တိပတ်လမ်းတစ်ခု ရှိနေပြီး မည်သူမျှ သူ၏ အတွေးအခေါ်ကို ပြောင်းလဲ၍ မရနိုင်ပေ။

စိတ်ကူးစိတ်သန်းက ပေးလိုက်သော စွမ်းရည်အဆင့်မြှင့်တင်မှုတစ်ခုတည်းနှင့်ပင် တန်ဝမ်ကျဲမှာ အလွန်အံ့သြနေရပြီဖြစ်သည်။

တန်ဝမ်ကျဲက ပြောလိုက်သည်။

“လီယွန် ငါ့ဆီမှာ မိုးကြိုးလက်ဝါးလည်း ရှိသေးတယ်။ မင်း ကြည့်ချင်လား။”