အခန်း (၂၂၂)

“ရှောင်မန်းကို ကျွန်မကိုယ်စား စောင့်ရှောက်ပေးကြပါဦး”

ထျန်းစုက စူးမျိုးနွယ်စုမှ အကြီးအကဲများကို မှာကြားလိုက်သည်။ သူမသည် လုံယီကို နောက်ဆုံးတစ်ခေါက် လှည့်ကြည့်ပြီးနောက် ခက်ခဲစွာပင် မျက်နှာလွှဲကာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

ဟွမ်လုံကန်းမှာမူ သူ၏ဖခင်ဖြစ်သူ ဟွမ်မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ကို စကားတစ်ခွန်းပင် နှုတ်မဆက်တော့ဘဲ စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် နောက်မှ လိုက်သွားရာ ၎င်းက ဖခင်ဖြစ်သူကို အကြီးအကဲ ဒေါသထွက်စေခဲ့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မုန့်ခုန်းဟွာမှာလည်း ကိုယ်ရံတော်တစ်ဦးကဲ့သို့ အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့်လူ၏ ဘေးတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေခဲ့ပြီး အစမှအဆုံး စကားတစ်ခွန်းပင် မပြောခဲ့ချေ။

“မသေမျိုးဆရာသခင်... မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးဖြစ်တဲ့ ကျွန်မမှာ ဝိညာဉ်အမြစ် မရှိဘူးဆိုပေမဲ့ မသေမျိုးလမ်းစဉ်ကို တက်လှမ်းနိုင်မယ့် တခြားနည်းလမ်း တကယ်ပဲ မရှိတော့ဘူးလားရှင်”

အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူများ သူမ၏အမြင်အာရုံမှ ပျောက်ကွယ်သွားတော့မည်ကို မြင်သောအခါ ကျားဟုန်မှာ လက်မခံနိုင်ဖြစ်ကာ ကျယ်လောင်စွာ မေးလိုက်တော့သည်။ သူမတွင် ပါရမီမရှိကြောင်း သိလိုက်ရချိန်မှစ၍ သူမ၏ ယုံကြည်ချက်များမှာ အကြီးအကျယ် ရိုက်ခတ်ခံလိုက်ရပြီး သူမ၏ အရင်က တည်ငြိမ်မှုနှင့် ယုံကြည်မှုများမှာ ပျောက်ကွယ်သွားကာ မိန်းမောတွေဝေနေသည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေခဲ့သည်။

ဟွမ်လုံကန်းလို လူမျိုးမှာတောင် ရှိနေတာပဲ... သူမမှာ ဘာလို့မရှိရတာလဲ။

“နည်းလမ်းတော့ ရှိတာပေါ့”

အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့်လူက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

“အကယ်၍ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်ရှိတဲ့ ကျင့်ကြံသူကြီးတစ်ယောက်က သူ့ရဲ့ မူလဝိညာဉ်စွမ်းအင်အမြောက်အမြားကို အသုံးချပြီး မင်းရဲ့ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲပေးမယ်ဆိုရင်ပေါ့။ ဒါမှမဟုတ် ငါကိုယ်တိုင်တောင် တစ်ခါမှမမြင်ဖူးတဲ့ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးရဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ ရတနာတွေကို မင်းရခဲ့မယ်ဆိုရင်လည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်”

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် အခမ်းအနားရှိ လူတိုင်း၏ မျက်နှာတွင် အမျိုးမျိုးသော အမူအရာများ ပေါ်လာကြသည်။ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ဆိုသည်မှာ ဘာလဲ၊ ထူးဆန်းသော ရတနာများဆိုသည်မှာ ဘာလဲ သူတို့ မသိကြသော်လည်း အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့်လူ၏ လေသံအရ ၎င်းမှာ ဖြစ်နိုင်ခြေ အလွန်နည်းပါးကြောင်း ခန့်မှန်းမိကြသည်။

ကျားဟုန်မှာ ပို၍ပင် ခါးသီးသွားသော်လည်း သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ပြတ်သားသော အလင်းတန်းတစ်ခု ချက်ချင်း ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

“ကျွန်မ ကျေးကျွန်တစ်ယောက်အဖြစ်ပဲဖြစ်ဖြစ် အစေခံတစ်ယောက်အဖြစ်ပဲဖြစ်ဖြစ် နေပါ့မယ်၊ ဆရာသခင် ကျွန်မကို ခေါ်သွားပေးဖို့ပဲ တောင်းဆိုပါတယ်ရှင်”

အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့်လူက သူမကို လှည့်ကြည့်ကာ ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။

“မင်းရဲ့ သွေးစွမ်းအင်က အားနည်းလွန်းတယ်။ အစကနေ ပြန်ပြီး ကျင့်ကြံပေးဖို့ ငါ စိတ်မပါဘူး”

အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့်လူ၏ အမြင်တွင် ကျားဟုန်၏ တန်ဖိုးမှာ လုံယီထက် အဆပေါင်းများစွာ လျော့နည်းနေသည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။ ကျားဟုန်သည် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ကာ “ကျွန်မက အပင်ပန်းခံနိုင်ပါတယ်။ အကယ်၍ ကျွန်မက ဆရာသခင်အတွက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်လာမယ်ဆိုရင် အချိန်မရွေး စွန့်ပစ်ခဲ့လို့ ရပါတယ်ရှင်။ အကိုဟွမ်က ကျွန်မအကြောင်းကို သိပါတယ်။ ကျွန်မက ဘယ်တော့မှ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်သလို အနာဂတ်မှာ ဆရာသခင်ရဲ့ စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေကို ဖြေဖျောက်ပေးပြီး အခက်အခဲတွေကို ကူညီဖြေရှင်းပေးနိုင်မယ့်သူ ဖြစ်လာမှာပါ”

ထို့နောက် ကျားဟုန်သည် မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် ဟွမ်လုံကန်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်တော့သည်။

ကျားဟုန်သည် ဟွမ်လုံကန်းအနေဖြင့် အရင်က အကြိမ်ပေါင်းများစွာ လုပ်ပေးခဲ့ဖူးသလိုမျိုး သူမအတွက် ရှေ့ထွက်စကားပြောပေးရန်၊ သူမ၏ အကျိုးစီးပွားကို ငဲ့ကွက်ပေးရန်နှင့် အခက်အခဲများကို ကူညီဖြေရှင်းပေးရန် မျှော်လင့်နေခဲ့သည်။ သို့သော် မမျှော်လင့်ဘဲ ဟွမ်လုံကန်းက ကျားဟုန်ကို အေးစက်စက်တစ်ချက်သာ ကြည့်ပြီး “ငါ မသိဘူး” ဟု စကားတစ်လုံးချင်း ပြောလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့် ခဏမှာပင် ကျားဟုန်သည် လူသတ်သမား၏ တူဖြင့် ထုနှက်ခံလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရပြီး နေရာမှာတင် ဆွံ့အသွားခဲ့ရသည်။ သူမ သတိပြန်ဝင်လာသည့်အချိန်မှာတော့ အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူစုမှာ တည်းခိုခန်းထဲမှ ထွက်ခွာသွားကြပြီဖြစ်ကာ အရိပ်အယောင်ပင် မကျန်တော့ချေ နောက်ဆုံး စကားတစ်ခွန်းသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

“ငါးပါးသော ဓာတ်ကြီးဂိုဏ်းက အမြဲတမ်း ဗိုလ်ကျစိုးမိုးတတ်တယ်။ ဒါကြောင့် မင်းတို့ဘာသာ မင်းတို့ ဂရုစိုက်ကြပေတော့...”

ကျားဟုန်၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော်သွားပြီး ဆက်လက်နေထိုင်ရန် အလွန်ရှက်ရွံ့သွားသောကြောင့် တည်းခိုခန်းထဲမှ အလျင်အမြန် ပြေးထွက်သွားတော့သည်။ ခန်းမထဲရှိ လူတိုင်းမှာလည်း ယနေ့ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် တုန်လှုပ်ချောက်ချားစရာ ကိစ္စရပ်များကြောင့် သတိပြန်ဝင်လာရန် တော်တော်လေး အချိန်ယူခဲ့ရသည်။

မြို့စားမင်းလီနှင့် စစ်သူကြီးယွဲ့တို့၏ ရုပ်အလောင်းများမှာ ပြာအဖြစ် လောင်ကျွမ်းသွားခဲ့ရသဖြင့် အရိုးပင် မကျန်ခဲ့ဘဲ ပြာအကြွင်းအကျန်များကိုသာ သေတ္တာထဲထည့်၍ မြို့စားမင်းအိမ်တော်သို့ လွှဲပြောင်းပေးလိုက်ရသည်။ ငါးပါးသော ဓာတ်ကြီးဂိုဏ်းမှ ခေါင်းပြတ်နေသော မသေမျိုးဆရာသခင်၏ အလောင်းကိုမူ ဂိုဏ်းမှလာရောက်အပြစ်ရှာမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် မြို့တောင်ဘက်ရှိ သုဿန်တွင် ဂူဗိမာန်တစ်ခု တည်ဆောက်ပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။

သို့သော် အဆိုပါ ခေါင်းပြတ်အလောင်းကို မရွှေ့ပြောင်းခင်မှာပင် လုံယီ၏ မျက်စိရှေ့၌ အရည်အသွေးပြကွက်မှ အကြောင်းကြားစာ ပေါ်လာခဲ့သည်။

စုဆောင်း၍ရသော ပစ္စည်းတစ်ခုကို တွေ့ရှိထားသည်။

အောက်ပါ ရွေးချယ်စရာ ၃ ခုထဲမှ တစ်ခုကို ရွေးချယ်နိုင်သည်။

[စွမ်းအင်: ၅၅ မှတ်]

[အနည်းငယ် တိုးမြှင့်ထားသော မီးဓာတ်ဆိုင်ရာ ဆွဲဆောင်မှု]

[ပါရမီ: မီးဒဏ်ခံနိုင်ရည် (မိမိတောင့်ခံနိုင်သော အတိုင်းအတာအတွင်း မီးဓာတ်တိုက်ခိုက်မှုအချို့ကို စုပ်ယူနိုင်သည်)]

နံပါတ် ၁ ကိုမူ ထည့်သွင်းစဉ်းစားနေစရာ မလိုပေ။ နံပါတ် ၂ မှာမူ ၎င်းတွင် အဆင့်နိမ့် လေဓာတ် နှင့် ယင်းဓာတ် ဝိညာဉ်အမြစ်များ ရှိနေသဖြင့် နောက်ထပ် အဆင့်နိမ့် မီးဓာတ် ဝိညာဉ်အမြစ်တစ်ခုသာ တိုးလာမည်ဖြစ်ရာ အနာဂတ်လမ်းစဉ်ကို သေသေချာချာ မဆုံးဖြတ်ရသေးသဖြင့် အလျင်စလိုလုပ်ရန် မလိုသေးပေ။

လုံယီသည် တတိယမြောက် ရွေးချယ်စရာကို ရွေးချယ်လိုက်ရာ မီးဒဏ်ခံနိုင်ရည်ပါရမီကို ရရှိသွားခဲ့သည်။

သူ၏ စွမ်းရည်ပြမျက်နှာပြင်ရှိ ပါရမီကော်လံတွင် မီးဒဏ်ခံနိုင်ရည် (အခြေခံမရှိသေး 0/10) ဆိုသည်မှာ တိုးလာခဲ့သည်။ သူသည် စွမ်းအင် ၁၀ မှတ်ကို အသုံးပြုလိုက်ရာ …

[မီးဒဏ်ခံနိုင်ရည် (အခြေခံမရှိသေး 0/10) → မီးဒဏ်ခံနိုင်ရည် (အခြေခံအဆင့် 0/30 + နှစ်တစ်ရာသက်တမ်းရှိ ဖီးနစ်သစ်သားအနှစ် ၁ ခု)]

ထိုခဏမှာပင် သူ၏ စိတ်အာရုံထဲ၌ အမှတ်တရသစ်များ ပေါ်လာတော့သည်။ ထိုအမှတ်တရများထဲတွင် သူသည် တောအုပ်တစ်ခုအတွင်းရှိ သာမန် ဖီးနစ်သစ်ပင်တစ်ပင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ မူလက ပုံမှန်အတိုင်း ကြီးထွားနေခဲ့သော်လည်း မမျှော်လင့်ဘဲ တောမီးနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရရာ သူ၏ သစ်ပင်ပင်စည်မှာ အသက်ငင်နေသည့် အပိုင်းအစလေးတစ်ခုသာ ကျန်ရှိတော့သည်။

သည်းထန်စွာရွာသွန်းသော မိုးရေ၏ အာဟာရနှင့် နေရောင်ခြည်၏ အလင်းတန်းများကြောင့် သေလုနီးပါးဖြစ်နေသော ဖီးနစ်သစ်သားမှာ တစ်နှစ်အကြာတွင် တစ်ဖန် ပြန်လည်ရှင်သန်လာခဲ့သည်။ အသစ်ထွက်လာသော ပင်စည်နှင့် သစ်ကိုင်းများမှာ ထူးခြားသော အနီရင့်ရောင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ ဆယ်စုနှစ်အနည်းငယ်အကြာ နောက်ထပ်တောမီးတစ်ခု လောင်ကျွမ်းချိန်တွင်မူ ထိုဖီးနစ်ပင်မှာ အပြင်ယံတွင်သာ မည်းတူးသွားပြီး အတွင်းပိုင်းမှာမူ ထိခိုက်မှု အနည်းငယ်သာ ရှိတော့သည်။ ဘေးပတ်ပတ်လည်ရှိ သစ်ပင်များမှာမူ ပြာအဖြစ်သို့ လောင်ကျွမ်းသွားခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။

လက်တွေ့ဘဝတွင် လုံယီသည် မီးဒဏ်ခံနိုင်ရည် ပါရမီကို ကြည့်လိုက်ရာ အကြောင်းကြားချက်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

[မီးဒဏ်ခံနိုင်ရည်သည် အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ခန္ဓာကိုယ်၏ မီးလျှံများအပေါ် ခုခံနိုင်စွမ်းမှာ တဖြည်းဖြည်း တိုးတက်လာမည်။ မိမိတောင့်ခံနိုင်သော အတိုင်းအတာအတွင်း ခန္ဓာကိုယ်သို့ ကျရောက်လာသည့် မီးဓာတ်တိုက်ခိုက်မှု၏ ၉၀ ရာခိုင်နှုန်း ကို စုပ်ယူပေးသည်]

မီးဓာတ်တိုက်ခိုက်မှု ၉၀ ရာခိုင်နှုန်းကို စုပ်ယူနိုင်တယ်ပေါ့...

လုံယီသည် ၎င်းကို သူ၏ အခြားပါရမီတစ်ခုဖြစ်သော ခံနိုင်ရည်ပါရမီနှင့် မနှိုင်းယှဉ်ဘဲ မနေနိုင်ပေ။ ကျွမ်းကျင်အဆင့်ရှိသော ခံနိုင်ရည်ပါရမီမှာ တိုက်ခိုက်မှုအမျိုးအစား မရွေးဘဲ ၅၀ ရာခိုင်နှုန်းကိုသာ စုပ်ယူပေးနိုင်သည်။ သို့သော် ဤ မီးဒဏ်ခံနိုင်ရည် မှာမူ မီးဓာတ်တိုက်ခိုက်မှုကိုသာ စုပ်ယူပေးခြင်းပင်။ အကယ်၍ ဤပါရမီနှစ်ခုသာ ပေါင်းစပ်သွားပါက သူ၏ မီးဓာတ်အပေါ် ခုခံနိုင်စွမ်းမှာ အခြားတစ်ဆင့်သို့ တက်လှမ်းသွားပေလိမ့်မည်။

ခံနိုင်ရည်ပါရမီကို အဆင့်မြှင့်တင်ရန် လိုအပ်သည့် အဓိကပစ္စည်းမှာ ရွှေပျော့ဖြစ်ပြီး ၎င်းမှာ မြို့စားမင်းက ဖန်းမျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ကို လက်ဆောင်ပေးခဲ့သည့် ကွင်းဆက်သံချပ်င်္အကျီပေါ်တွင် ရှိနေသည်ကို သူ သတိရသွားသည်။

လုံယီသည် အချိန်ဆွဲမနေတော့ဘဲ မြို့ရှိ အကျော်ကြားဆုံး ပန်းပဲဆရာထံသို့ ကွင်းဆက်

သံချပ်အင်္ကျီကို ပေးအပ်ကာ ၎င်းအတွင်းမှ ရွှေပျော့ကို သန့်စင်၍ထုတ်ယူခိုင်းလိုက်သည်။

လေးရက်အကြာတွင် ရွှေပျော့ကို အစွန်းရောက်လက်သီးဂိုဏ်းထံ ပို့ဆောင်ပေးခဲ့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လုံယီ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာ ပဉ္စမချီစွမ်းအား 600/600) အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီး ၎င်း၏နောက်တွင် အပေါင်းလက္ခဏာလေးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

သူသည် မဆိုင်းမတွဘဲ စိတ်အာရုံဖြင့် ထိုအပေါင်းလက္ခဏာကို ဖိနှိပ်လိုက်ရာ

[ပဉ္စမချီစွမ်းအားအဆင့် (600/600) → ဆဠမချီစွမ်းအားအဆင့် 0/600)]

ယခင်က ငါးပါးသောဓာတ်ကြီးများအသွင်ဖြင့် လည်ပတ်နေသော လျှို့ဝှက်သွေးကြော ငါးခုမှာ ရုတ်တရက် လှုံ့ဆော်ခံလိုက်ရသလို ဖောင်းကြွလာပြီး တစ်ခုစီမှ အစိတ်အပိုင်းအနည်းငယ်စီ ခွဲထွက်ကာ ဆဋ္ဌမမြောက် သွေးကြောသစ်တစ်ခုအဖြစ် ပေါင်းစည်းသွားတော့သည်။

ထိုလျှို့ဝှက်သွေးကြော ခြောက်ခုသည် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း လျင်မြန်စွာ လည်ပတ်ရင်း ကျန်ရှိနေသော စွမ်းအင်နှင့် အပူဓာတ်များကို စုပ်ယူကာ ကြွက်သားနှင့် အသားမျှင်များကို အဆက်မပြတ် သန်မာအောင် ပြုလုပ်ပေးနေသည်။ လုံယီသည် သူ၏အရိုးများ ကျိန်းစပ်သံနှင့် ကြွက်သားများ ကျုံ့ဆန့်မှုကို ခံစားနေရပြီး သူ၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခန္ဓာကိုယ်မှာ နောက်တစ်ဆင့်သို့ တိုးတက်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

သူ၏ စွမ်းရည်ပြမျက်နှာပြင်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ အဓိကပြောင်းလဲမှုမှာ သက်တမ်းဖြစ်ပြီး နှစ်နှစ်တိုးလာကာ အသက် ၉၀ အထိ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ ကျင့်စဉ်အဆင့် တက်လှမ်းမှုမှာလည်း တစ်ရက်လျှင် ၄၀ မှတ်နှုန်းဖြင့် ဆက်လက် တိုးတက်နေဆဲဖြစ်ရာ နောက်ထပ် နှစ်ပတ်အတွင်းမှာတင် သူသည် စွမ်းအင်စက်ဝန်းပြည့်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိမည်ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ ဒုံးပျံကဲ့သို့ မြန်ဆန်လွန်းသော အရှိန်အဟုန်ပင်။

လုံယီသည် သူ၏ ခွန်အားကို စတင်စမ်းသပ်လိုက်သည်။

ဟူး…

ရှေ့ရှိ ဟာလာဟင်းလင်း လေထုထဲသို့ လက်သီးဖြင့် ထိုးလိုက်ရာ ဖြူဖွေးသော လေစီးကြောင်းများ ဘေးသို့ လွင့်စင်သွားသည်။

သန့်စင်တဲ့ ခွန်အားက ၁၀ ရာခိုင်နှုန်းလောက် တိုးလာတာပဲ။ အရင်က ပေါင် ၂၅,၀၀၀ ရှိရာကနေ အခုဆိုရင် ပေါင် ၂၇,၀၀၀ ကနေ ၂၈,၀၀၀ ကြား ရှိနေပြီ။

အရင်တုန်းက သွေးတစ်အိုး တိုးတိုင်း ခွန်အားက အနည်းဆုံး ၂၀ ရာခိုင်နှုန်းလောက် တက်ခဲ့တာ။ အခုတော့ တိုးတက်မှုနှုန်းက လျော့သွားပြီ။ စက်ဝန်းပြည့်အဆင့်ကို ရောက်ရင်တောင် သိပ်ပြီး အများကြီး တိုးလာတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။

ထင်ရှားသည်မှာ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခန္ဓာကိုယ်တွင် ကန့်သတ်ချက်များ ရှိနေခြင်းပင်။ စွမ်းရည်ပြမျက်နှာပြင်ရှိသော်လည်း အကန့်အသတ်မရှိ တိုးတက်နေရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။ သို့သော် သူသည် သိုင်းပညာရှင်အဆင့်မှာသာ ရှိသေးပြီး ရှေ့ဆက်ရမည့် လမ်းမှာ အဝေးကြီး ကျန်သေးသည်။

မသေမျိုးဆရာသခင်များ၏ အမြင်တွင် သိုင်းပညာမှာ အဆင့်နိမ့်ဟု ထင်ရသော်လည်း လုံယီကမူ ထိုအချက်ကို ဂရုမစိုက်ပေ။ သူသည် မသေမျိုးလမ်းစဉ်ပေါ် တက်လှမ်းဖြစ်ခဲ့လျှင်တောင် သိုင်းပညာကို စွန့်လွှတ်မည်မဟုတ်ပေ။ စွမ်းရည်ပြမျက်နှာပြင်နှင့်ဆိုလျှင် သူ၏သိုင်းပညာမှာ အခြားသူများထက် ထူးခြားနေလိမ့်မည်ဟု သူ ယုံကြည်သည်။

သူသည် ပန်းပဲဆရာ ပို့ပေးထားသော ရွှေပျော့ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ခံနိုင်ရည်ပါရမီကို အဆင့်မြှင့်တင်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်တော့သည်။

[အဆင့်: ဆဠမချီစွမ်းအားအဆင့်]

[သက်တမ်း: ၉၀ နှစ်]

[ခွန်အား: ~၂၈,၀၀၀ ပေါင် (၁၂ တန်ခွဲခန့်)]

[နောက်ထပ်လုပ်ဆောင်ရန်: ရွှေပျော့ကို အသုံးပြု၍ ခံနိုင်ရည်ပါရမီကို အဆင့်မြှင့်တင်ရန်]