အခန်း (၅၀၆-၅၀၈)

အခန်း ၅၀၆ - နွေးထွေးမှု

သေအံဆဲဆဲ အခြေအနေတွင် သတိလစ်နေသော လင်ရှင်းထုံ၏ စိတ်အာရုံထဲ၌ အသိစိတ်တစ်ခု ပြန်လည်နိုးထလာသည်။

သူမ မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ မြင်တွေ့ရသည်မှာ ထိုအေးခဲရေခဲပြင်ကြီးပင် ဖြစ်သည်။ သူမ မှတ်မိသလောက် နောက်ဆုံးအချိန်တွင် နှင်းမိစ္ဆာများကို တိုက်ခိုက်ရင်း သတိလစ်သွားခဲ့သည်။ ထိုစဉ်က ရွှေနီရောင် မီးတောက်များဖြင့် သူမကို ကယ်တင်ခဲ့သော ပုံရိပ်မှာ အိပ်မက်လော၊ လက်တွေ့လော သူမ မခွဲခြားနိုင်တော့ပေ။

သူမသည် နှင်းမုန်တိုင်းကြားတွင် တစ်ဦးတည်း ရပ်နေပြန်သည်။ အအေးဓာတ်မှာ သူမ၏ သွေးများကိုပင် ခဲသွားစေနိုင်ပြီး ခြေထောက်များမှာလည်း ရေခဲပြင်နှင့် တစ်သားတည်း ခဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူမသည် ရေခဲရုပ်တုတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲတော့မည့်အချိန်... ရုတ်တရက် နှင်းမုန်တိုင်းကြားမှ လက်တစ်ဖက် ပေါ်လာပြီး သူမ၏ အေးစက်နေသော လက်ဖဝါးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

ထိုလက်ထံမှ နွေးထွေးသော စွမ်းအင်များ စီးဝင်လာသည်။ ၎င်းမှာ ခြောက်သွေ့နေသော မြစ်ချောင်းထဲသို့ နွေဦးရေစင်များ စီးဝင်လာသကဲ့သို့ပင်။ သူမသည် ထိုလက်၏ ဆွဲခေါ်ရာနောက်သို့ တစ်လှမ်းချင်း လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။

"ရှင်က... ဘယ်သူလဲ..."

လင်ရှင်းထုံသည် သူမရှေ့မှ လမ်းပြနေသော ကျောပြင်ကို မြင်အောင်ကြည့်သော်လည်း နှင်းမုန်တိုင်းကြောင့် ဝေဝါးနေဆဲဖြစ်သည်။ သူသည် သူမအတွက် လေကာပေးရင်း ခိုင်မာသော ခြေလှမ်းများဖြင့် ရှေ့သို့ လမ်းပြနေသည်။ သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ဖော်ပြမရနိုင်သော နွေးထွေးမှုတစ်ခု ခံစားလိုက်ရသည်။ ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းခရီးမှာ အထီးကျန်လှသော်လည်း ယခုကဲ့သို့ တစ်စုံတစ်ဦးက သူမနှင့်အတူ ရှိနေပေးခြင်းမှာ သူမကို ပိုမိုခိုင်မာစေသည်။

သို့သော် သူမ၏ သဘာဝယင်သွေးကြောများမှာ ထပ်မံသောင်းကျန်းလာပြန်သည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပိုမိုအေးစက်လာပြီး သေခြင်းတရားက သူမကို ထပ်မံ လွှမ်းမိုးလာသည်။ သူမရှေ့က ပုံရိပ်မှာ သူမကို မလွှတ်တမ်း ဆွဲခေါ်သွားသော်လည်း သူမ၏ အသိစိတ်များမှာ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်လာနေပြီ ဖြစ်သည်။

"တကယ်ပဲ... မင်းလား..."

လက်တွေ့ကမ္ဘာတွင် ယီယွင်သည် လင်ရှင်းထုံကို ပွေ့ချီကာ အဆုံးမရှိသော ရေခဲပြင်ကြီးကို ဖြတ်ကျော်နေသည်။ သူသည် လင်ရှင်းထုံ၏ ထွက်သက်ဝင်သက်များ ပိုမိုအားနည်းလာသည်ကို ခံစားနေရသည်။ သူမ၏ မျက်တောင်လေးများမှာ တုန်ခါနေပြီး မျက်လုံးဖွင့်ရန် ကြိုးစားနေသော်လည်း ပွင့်မလာခဲ့ပေ။

ယီယွင်၏ ယန်စွမ်းအင်များမှာ ကုန်ဆုံးလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ လင်ရှင်းထုံ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပေါ့ပါးလွန်းလှပြီး ရေခဲရုပ်တုတစ်ခုကို ပွေ့ထားရသကဲ့သို့ပင်။ ရုတ်တရက် သူမ၏ အသက်ဓာတ်မှာ သိသိသာသာ ကျဆင်းသွားပြီး သွေးကြောများထဲတွင် ရေခဲစိုင်များ စတင်ဖြစ်တည်လာသည်။ သူ ကာကွယ်ပေးထားသော နှလုံးသားဆီသို့ပင် အအေးဓာတ်များ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာပြီ ဖြစ်သည်။

ဒီအတိုင်းဆိုလျှင် ၃ မိနစ်အတွင်း သူမ အသက်ပျောက်တော့မည်။

"သဘာဝယင်သွေးကြောတွေ..."

ယီယွင်သည် အခြေအနေကို နားလည်လိုက်သည်။ ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် သူမ၏ သွေးကြောများမှာ လုံးဝ ပေါက်ကွဲထွက်တော့မည် ဖြစ်သည်။

သူသည် အသက်ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူလိုက်ပြီး သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ ဆေးသေတ္တာတစ်လုံးကို ထုတ်လိုက်သည်။ ထိုသေတ္တာထဲတွင် နတ်ဘုရားမျှော်စင်၏ ဒုတိယထပ်မှ သူ ခူးယူခဲ့သော ကြာနီ ရှိနေသည်။

ကြာနီကို သုံးပြီး လင်ရှင်းထုံ၏ သွေးကြောများကို ကုသပေးရန်မှာ အလွန်ကြီးမားသော လောင်းကစားတစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း... ယခုအချိန်တွင် ယီယွင်၌ အခြားရွေးချယ်စရာ လမ်းမရှိတော့ပေ။

အခန်း ၅၀၇ - နှလုံးသားများ ထပ်တူကျခြင်း

ယီယွင် ရရှိထားသော ကြာနီသည် သန့်စင် ယန်ကန်ထဲတွင် ပေါက်ရောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကြာစေ့တစ်စေ့ချင်းစီမှာ ပြင်းထန်ပြီး သန့်စင်သော ယန်မီးတောက် စွမ်းအင်များ စုစည်းနေသည့် မီးစေ့များအလားပင်။

အင်အားကုန်ခမ်းနေသော လင်ရှင်းထုံ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ဤကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော ဆေးစွမ်းအင်ကို တိုက်ရိုက်ထည့်သွင်းရန်မှာ အလွန်စိုးရိမ်စရာ ကောင်းလှသည်။ သို့သော် သူမ၏ အသက်ဓာတ် ကွယ်ပျောက်တော့မည်ကို ယီယွင် လက်ပိုက်ကြည့်မနေနိုင်တော့ပေ။ သူသည် ကြာစေ့တစ်စေ့ကို သူမ၏ ဖြူလျော်သော နှုတ်ခမ်းအစုံကြားသို့ ဂရုတစိုက် ထည့်သွင်းပေးလိုက်သည်။

သို့သော် ရလဒ်မှာ သူ ထင်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်လာသည်။ အလွန်အမင်း အားနည်းနေသော လင်ရှင်းထုံ၏ သွေးကြောများမှာ ပြင်းထန်သော ယန်စွမ်းအင်ကို မခံနိုင်ဘဲ စတင်အက်ကွဲလာတော့သည်။ သူမ၏ မျက်နှာလေးမှာ နာကျင်မှုကြောင့် ရှုံ့မဲ့သွားသည်ကို မြင်ရသောအခါ ယီယွင်၏ ရင်ထဲတွင် ထိတ်လန့်သွားရသည်။

"မဖြစ်ဘူး ဒီအတိုင်းဆို သူမ သေလိမ့်မယ်"

ယီယွင်သည် အသည်းအသန် စဉ်းစားလိုက်သည်။ လင်ရှင်းထုံသည် ကိုယ်တိုင် ဆေးစွမ်းအင်ကို မစုပ်ယူနိုင်သဖြင့် ဤကြာစေ့မှာ သူမအတွက် အဆိပ်အတောက် ဖြစ်နေခြင်းပင်။ ထိုစဉ် သူ၏ ခေါင်းထဲ၌ အတွေးတစ်ခု လက်ခနဲ ပေါ်လာသည်။

"သူမ ကိုယ်တိုင် မစုပ်ယူနိုင်ရင် ငါက ကြားခံအဖြစ် စုပ်ယူပေးမယ်။ ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ကနေတစ်ဆင့် အရှိန်သတ်ပြီးမှ သူမဆီကို အနူးညံ့ဆုံး ယန်စွမ်းအင်တွေအဖြစ် ပြောင်းလဲပေးပို့မယ်"

ယီယွင်သည် နောက်ထပ် ကြာစေ့တစ်စေ့ကို သူကိုယ်တိုင် စားလိုက်သည်။ သူ၏ သန့်စင် ယန်ခန္ဓာကိုယ်ကြောင့် ထိုပြင်းထန်သော စွမ်းအင်ကို သူ ခံနိုင်ရည်ရှိသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပူနွေးလာပြီး ချွေးများမှာ ရေနွေးငွေ့အဖြစ် ထွက်ပေါ်လာသည်။

သူသည် နှင်းပြင်ပေါ်၌ လင်ရှင်းထုံကို တင်းကြပ်စွာ ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။

အေးစက်နေသော လင်ရှင်းထုံနှင့် မီးတောက်ကဲ့သို့ ပူနွေးနေသော ယီယွင်... သူတို့နှစ်ဦး၏ ခန္ဓာကိုယ်ချင်း ထိတွေ့မှုမှတစ်ဆင့် ယီယွင်သည် သူ၏ အပ်စိုက်မှတ် များမှတစ်ဆင့် အနူးညံ့ဆုံးသော ယန်စွမ်းအင်များကို သူမ၏ ကိုယ်ထဲသို့ စီးဝင်စေခဲ့သည်။

အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ သူတို့အောက်ရှိ နှင်းများမှာ အရည်ပျော်ကာ ရေနွေးကန်ငယ်လေးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ယီယွင်သည် လင်ရှင်းထုံကို ရေနွေးကန်ထဲတွင် ပွေ့ဖက်ထားရင်း သူမ၏ သွေးကြောထဲမှ အအေးဓာတ်များကို တိုက်ထုတ်ပေးနေသည်။

သူတို့နှစ်ဦး၏ ခန္ဓာကိုယ်ချင်းမှာ ထပ်တူကျနေပြီး နှလုံးခုန်သံများပင် တစ်ခုတည်းအလား ခံစားနေရသည်။

စိုရွှဲနေသော အဝတ်အစားများအောက်မှ လင်ရှင်းထုံ၏ အလှတရားမှာ ယီယွင်၏ စိတ်ကို အနည်းငယ် တုန်လှုပ်စေသော်လည်း သူသည် စိတ်ကို ထိန်းချုပ်ကာ သူမ၏ အသက်ကိုသာ အာရုံစိုက်ထားသည်။ ကြာနီ၏ စွမ်းအားကြောင့် လင်ရှင်းထုံ၏ အသက်ရှူသံမှာ တဖြည်းဖြည်း မှန်ကန်လာပြီး အိပ်ပျော်နေသော ကလေးငယ်တစ်ဦးအလား တည်ငြိမ်သွားတော့သည်။

ဤကျယ်ပြောလှသော နှင်းလွင်ပြင်ကြီးထဲတွင် သူတို့နှစ်ဦး ပွေ့ဖက်ထားသည့် ဤမြင်ကွင်းမှာ ထာဝရအထိ တည်ရှိနေတော့မည့်အလားပင်။

အခန်း ၅၀၈ - နိုးထလာခြင်း

ရေနွေးကန်ငယ်လေးထဲတွင် အချိန်မည်မျှ ကုန်ဆုံးသွားသည်မသိ... နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်နေသော လင်ရှင်းထုံ၏ မျက်တောင်လေးများမှာ အနည်းငယ် လှုပ်ခတ်လာသည်။

သူမ၏ အိပ်မက်ထဲတွင် နှင်းမုန်တိုင်းကြား၌ သူမကို လက်တွဲဆွဲခေါ်သွားသော၊ သူမ အားအင်ကုန်ခမ်းချိန်တွင် တင်းကြပ်စွာ ပွေ့ဖက်ပြီး နွေးထွေးမှုပေးခဲ့သော ထိုပုံရိပ်မှာ တဖြည်းဖြည်း ကြည်လင်လာသည်။ သူမ အားယူပြီး မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်ချိန်တွင်... ထိုပုံရိပ်မှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ ယီယွင် ဖြစ်နေသည်ကို အံ့ဩဖွယ် တွေ့လိုက်ရတော့သည်။

လင်ရှင်းထုံ မျက်လုံးပွင့်လာချိန်တွင် သူမ မြင်လိုက်ရသည်မှာ ယီယွင်၏ ရင်းနှီးလှသော မျက်နှာပင် ဖြစ်သည်။ နှင်းမုန်တိုင်းများ ဟိန်းဟောက်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း သူမမှာမူ ယီယွင်၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် နွေးထွေးစွာ ရောက်ရှိနေသည်။

သူမ၏ အဝတ်အစားများမှာ စိုရွှဲနေပြီး ရေခဲပြင်ထက်တွင် အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် ဤမျှနီးကပ်စွာ ရှိနေရခြင်းမှာ သူမကဲ့သို့ အေးစက်တည်ငြိမ်သော မိန်းကလေးအတွက် ရှက်သွေးဖြာစရာပင်။ သူမသည် ယီယွင်ကို တွန်းထုတ်ရန် လက်ကို မြှောက်လိုက်သော်လည်း... ချက်ချင်းပင် ပြန်ချလိုက်မိသည်။

သူမ သိသည်။ ဤလူငယ်သည် သူမကို သေမင်းတံခါးဝမှ နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ဆွဲတင်ခဲ့သူဖြစ်သည်။ သူ၏ ယန်စွမ်းအင်များကြောင့်သာ သူမ၏ သေဆုံးလုနီးပါး သွေးကြောများ ပြန်လည်အသက်ဝင်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ ယီယွင်၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ရှိနေရခြင်းမှာ သူမအတွက် ဖော်ပြမရနိုင်သော လုံခြုံမှုနှင့် ငြိမ်းချမ်းမှုကို ပေးစွမ်းနေသည်။

လင်ရှင်းထုံသည် ဘာစကားမှမပြောဘဲ ယီယွင်ကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။ ထိုအပြုံးနှင့်အတူ မျက်ရည်တစ်စက်မှာ ပါးပြင်ပေါ်သို့ တိတ်တဆိတ် လိမ့်ဆင်းသွားသည်။ သူမ ငိုခဲလှသော်လည်း ယခုအချိန်တွင် သူမ၏ အထီးကျန်လှသော ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းခရီး၌ အဖော်တစ်ဦး ရရှိလိုက်ပြီဖြစ်ကြောင်း ခံစားလိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"နိုးလာပြီလား..."

ယီယွင်သည် သူမ နိုးလာသည်ကို ဝမ်းသာသော်လည်း ယခုကဲ့သို့ အလွန်အမင်း နီးကပ်နေသည့် အခြေအနေကြောင့် အနည်းငယ် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်သွားသည်။

လင်ရှင်းထုံကမူ နူးညံ့စွာ ပြုံးနေဆဲပင်။ သူမသည် ယီယွင်ထံမှ စီးဆင်းလာသော သန့်စင်ယန်စွမ်းအင်နှင့် သူမကိုယ်တွင်းရှိ ယင်စွမ်းအင် တို့မှာ အပြန်အလှန် ပေါင်းစပ်ကာ တုန်ခါနေသည်ကို ခံစားနေရသည်။

ယင်နှင့် ယန်မှာ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ဖြည့်ဆည်းပေးသည့် သဘာဝတရားများ ဖြစ်ကြရာ သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် အလိုလို ဆွဲဆောင်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေခြင်းပင်။

လင်ရှင်းထုံသည် ယီယွင်နှင့် စတင်ဆုံတွေ့ခဲ့သည့် တိမ်ရိုင်းမြေမှသည် ယခုအချိန်အထိ အဖြစ်အပျက်များကို ပြန်လည်တွေးတောမိသည်။ သူမ၏ ယီယွင်အပေါ် ထားရှိသော ခံစားချက်မှာ မသိမသာ ပြောင်းလဲလာခဲ့ပြီဖြစ်ကြောင်း ဝန်ခံလိုက်သည်။ သူမသည် ခိုင်မာပြတ်သားသော မိန်းကလေးဖြစ်ရာ သူမ စိတ်ထဲရှိသော ခံစားချက်ကို လှည့်စားရန် မကြိုးစားတော့ပေ။

ဤအေးစက်လှသော ကမ္ဘာကြီးထဲတွင် သူတို့နှစ်ဦးမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး နွေးထွေးမှုပေးရင်း တင်းကြပ်စွာ ပွေ့ဖက်ထားကြသည်။ ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းခရီးမှာ အထီးကျန်လှသော်လည်း... ယခုတွင်မူ သူတို့၌ အနားမှာ ရှိနေပေးမည့် အဖော်ကိုယ်စီ ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။