အနိုင်ရသူ၏ ဆုလာဘ် ၂

ပထမဆုံး စွမ်းရည်ရယူရမည်၊ ထို့နောက် ၎င်းကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်မည့် ခွန်အားနှင့် စိတ်နေသဘောထားရှိကြောင်း သက်သေပြပြီး၊နောက်ဆုံးတွင် အစစ်အမှန်နေရာသို့ တက်လှမ်းရမည်။

"..."

ရှန်းယီသည် သူ၏အနက်ရောင်ဓားကို အနည်းငယ် အနေရခက်စွာဖြင့် ဓားအိမ်ထဲ ပြန်ထည့်လိုက်၏။

နန်ယန်မှ ထွက်ခွာလာပြီးကတည်းက၊ တိုက်ပွဲဝင်ပြီးနောက် အလျင်စလို ဆုတ်ခွာစရာမလိုသည့် ခံစားချက်မျိုးကို သူ ပထမဆုံးအကြိမ် ခံစားဖူးခြင်းဖြစ်သည်။

အမြဲတမ်းတစေ အနည်းငယ်တော့ ထူးဆန်းနေသလိုပင်။

ချွေ့ယွင်ကျောက်တန်း၏ တစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် လူနှစ်ယောက် ကျောချင်းကပ်ကာ တရားထိုင်နေကြ၏။

သွေးမြစ်ထဲမှ သွေးများသည် ရှန်းယီ ဝတ်ဆင်ထားသော လက်စွပ်နှင့် သူ၏နဖူးဆီသို့ စုဆုံလာသည်။ နတ်ဆိုးဝိညာဉ်၏ သက်စောင့်အင်အား အမြောက်အမြား စီးထွက်သွားသည်နှင့်အမျှ နတ်ဆိုးကျောက်တိုင်ရုပ်တုများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပုံပေါ်လာပြီး၊ နတ်ဆိုးမူလ၏ ကြီးမားသော အစိတ်အပိုင်းများက နတ်ဆိုးဝိညာဉ်ထဲသို့ ပေါင်းစပ်သွား၏။

အချိန်မည်မျှ မည်သို့ကုန်သွားမှန်းပင် မသိလိုက်ပေ။

အဆုံးအစမဲ့ ညကောင်းကင်ယံတွင် အသားတောင်ပံပိုးကောင် တစ်ကောင် နိုးထလာ၏။

စု ညီအစ်မနှစ်ယောက် ရှိနေသည်ကို ထောက်ထားသောကြောင့် ၎င်းသည် ဟိန်းဟောက်ခြင်း သို့မဟုတ် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါကို ထုတ်လွှတ်ခြင်းမျိုး မလုပ်ခဲ့သော်လည်း၊ ၎င်း၏အနည်းငယ် ရွေ့လျားနေသော အကြည့်များက ဖော်ပြ၍မရနိုင်လောက်အောင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုကို ဖြာထွက်နေသည်။

တိုင်းတာရေးပေတံ မလိုဘဲ၊ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် ၎င်းသည် တာအိုမဏ္ဍိုင်တစ်တိုင်တည်းနှင့် ယှဉ်နိုင်သောအရာ မဟုတ်ကြောင်း သိသာလှသည်။

နတ်ဆိုးမူလ သုံးဆယ်နီးပါးက ရှန်းယီအတွက် ကျောက်စိမ်းဖြူမြို့တော် အဆင့်ရှိ နတ်ဆိုးကြီး အစောင့်အကြပ် နောက်တစ်ကောင်ကို ထပ်တိုးပေးလိုက်၏။

ယခင် နတ်ဆိုးကိုးကောင်တွင် ရွှေရောင်အစင်းကြောင်းလိပ်နတ်ဆိုး နှစ်ကောင်သာ ပါဝင်ပေ၏။

ကျန်ရှိသော နတ်ဆိုးကြီးများသည် လွန်ခဲ့သောနှစ်များတစ်လျှောက် လိပ်မျိုးနွယ်စု၏ ဖယ်ကြဉ်ခြင်းနှင့် ဖိနှိပ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရပြီး၊ အခြားရေနေမျိုးနွယ်စုဝင်များကို လွှမ်းမိုးနိုင်သော အင်အားစုတစ်ခု ဖြစ်လာသည်အထိ ဖိအားပေးကာ လိပ်စစ်တပ်၏ စစ်သူကြီးများအဖြစ် လက်အောက်ခံဖြစ်စေခဲ့သည်။

နောက်ထပ် နတ်ဆိုးမူလ တစ်ရာ့လေးဆယ်ခန့် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့၏။

ညအချိန်အတွင်း ၎င်းတို့အားလုံး မျက်လုံးပွင့်လာကြပြီး ကြမ်းကြုတ်သော အသွင်အပြင်ရှိသည့် ရုပ်တုများသည် ဖြည်းညှင်းစွာ အသက်ဝင်လာကြ၏။

"ဟူး။"

ရှန်းယီသည် ဟင်းလင်းပြင်လျှောက်လှမ်းခြင်း အဆင့် ၉ သို့ အတင်းအကျပ် ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ရန်အလျင်မလိုဘဲ မတ်တတ်ရပ်ကာ ဆံပင်များ တဖြည်းဖြည်းပြန်လည်မည်းနက်လာသော အဘွားအိုထံသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

စုဟုန်ရှို့ကလည်း ထိုနည်းတူစွာ မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး သူမ၏ညီမကို ပွေ့ချီကာ ပို့ဆောင်ရန်အတွက် ဓားအစီအရင်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမသည် မန္တန်ကို အသက်သွင်းလိုက်ပြီး စုယွီရှန်း ထိုနေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို တည်ငြိမ်စွာ စောင့်ကြည့်နေလိုက်၏။

သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်နေသော အရှိန်အဝါသည် အထူးတလည်ပြည့်ဝနေခြင်း မရှိသော်လည်း၊ အချိန်မရွေး သေဆုံးသွားနိုင်တော့မည့်အလားဖြစ်နေသည့် ယခင်က အားနည်းသော အရိပ်အယောင်များတော့ ပျောက်ကွယ်သွားပြီဖြစ်သည်။

"တပည့်မှာ လုပ်စရာကိစ္စလေးတွေ ကျန်သေးလို့ပါ၊ နန်ယန်ဂိုဏ်းချုပ်ကော စိတ်ဝင်စားလား"

ညီမဖြစ်သူကို လွှတ်လိုက်ပြီးနောက် စုဟုန်ရှို့သည် ရှန်းယီကို လက်ယှက်ကာ အရိုအသေပေးလိုက်သည်။ ဤလူငယ် ကျင့်ကြံသူနှင့် သူမ သိပ်မရင်းနှီးသော်လည်း၊ သူ၏ ယခင်လုပ်ရပ်များအရ နတ်ဆိုးအလောင်းများကို အလွန် စိတ်ဝင်စားပုံရသည်။

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ရှန်းယီသည် ရှေ့ရှိ ရေပြင်ဆီသို့ အကြည့်လွှဲလိုက်၏။

သူ အမှတ်မမှားဘူးဆိုလျှင်၊ ယခင်က သူမသည် မိသားစုတစ်စုလုံးကို သတ်ဖြတ်ရန် ရည်ရွယ်ထားကြောင်းကြေညာခဲ့ပြီး ယခုအချိန်အထိ နဂါးမျိုးဆက်ပင် မျက်နှာမပြသေးရာ၊ ၎င်းသည် ကျေနပ်ဖွယ်ရာဇာတ်သိမ်းတစ်ခု မဟုတ်သည်မှာ သေချာသည်။

သူ အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွား၏၊ နဂါးမျိုးဆက်ကို သတ်ဖြတ်ရန် ရေထဲသို့ အမှန်တကယ်ဆင်းမည်လော။

ရှန်းယီသည် သူ၏ အကြည့်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်ကာ "စိတ်ဝင်စားပါတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထိုအခါ စုဟုန်ရှို့၏ နှုတ်ခမ်းများက မသိမသာလေး ပြုံးယောင်သန်းသွား၏။ ဤလူငယ် ဂိုဏ်းချုပ်သည် သူမ၏ စိတ်နေသဘောထားနှင့် အမှန်တကယ်ပင် ကိုက်ညီလှသည်။

...

ချွေ့ယွင်ကျောက်တန်းနှင့် ဝေးကွာသော ရေအောက်နန်းတော်တစ်ခု၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာတွင်

ဇိမ်ခံ ကျောက်သားခန်းမဆောင်ကြီးကို ရတနာမျိုးစုံဖြင့်တန်ဆာဆင်ထားပြီး အလွန်အမင်း ကြီးကျယ်ခမ်းနားပုံရသည်။

ဤနေရာသည် နဂါးမျိုးဆက်၏ မိခင်ဘက်မှ ဆွေမျိုးများ၏ နယ်မြေဖြစ်သည်။

အသားတောင်ပံပိုးကောင် မျိုးနွယ်သည် ထိပ်တန်းအင်အားစုတစ်ခု မဟုတ်လျှင်ပင်၊ နဂါးနန်းတော်၏ အလံကို ကိုင်ဆောင်ထားသရွေ့ ၎င်းသည် နန်ဟုန်ရေပြင်တွင် မည်သူမျှမစော်ကားဝံ့သော ဧရာမ အဖွဲ့အစည်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ခယ်လောင်ချီ သည် ဆိုဖာနှင့်တူသော ပလ္လင်တစ်ခုပေါ်တွင် မှီကာ သူ့လက်ထဲရှိ ခရုသင်းကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထား၏။

အချိန်များ ကုန်လွန်လာသည်နှင့်အမျှ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ပိုမို ဆိုးရွားလာသည်။တစ်ဖက်မှ မည်သည့်တုံ့ပြန်မှုမျှ မရှိသေးပေ။

ခယ်လောင်ချီသည် နောက်ဆုံးတွင် မနေနိုင်တော့ဘဲ မတ်မတ်ထိုင်လိုက်ကာ သူ၏လက်ထဲရှိ ခရုသင်းကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

သူ၏အနောက်မှ လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးက သူ၏ပခုံးကို ညင်သာစွာ ပုတ်လိုက်၏။ "မင်းက နဂါးမြေးတော်ပဲ၊မင်းရဲ့ တည်ငြိမ်မှုကို မဆုံးရှုံးစေနဲ့။ မင်းရဲ့ဦးလေး အဲဒီမှာရှိနေတာပဲ ပြဿနာ ဘာမှမရှိနိုင်ပါဘူး... တကယ်လို့ ပြဿနာတွေ ရှိလာခဲ့ရင်တောင် မင်းရဲ့စိတ်ကို တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ထားဖို့လိုတယ်၊ အဲဒါမှ မင်း ပြန်လည် ထကြွနိုင်မယ့် အခွင့်အရေး ရမှာပေါ့။"

ခယ်လောင်ချီက သက်ပြင်းရှည်ကြီးကို ရှူလိုက်၏။

"နှစ်သိမ့်ပေးစရာ မလိုပါဘူး၊ ကျွန်တော့် ရင်ထဲမှာ ဘာရှိလဲဆိုတာ ကျွန်တော် သိပါတယ်။"

ထိုဆုံးဖြတ်ချက်ကိုချပြီးနောက် သူသည် မိခင်၏အနီးတွင် သတိထား၍ ပုန်းအောင်းနေခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း သူ၏ ရင်ထဲမှ စိုးရိမ်ပူပန်မှုက သူ၏ ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံးကို ပြည့်လျှံသွားတော့မည့်အလား ပိုမို အားကောင်းလာခဲ့၏။

"နန်းတော်အစောင့်တွေကို အထူးသတိထားဖို့ စီစဉ်ထားပြီး အမေ့ကိုယ်အမေ ဂရုစိုက်ပါ" ဟု ခယ်လောင်ချီက အလျင်စလို ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်မှာ ဆွေးနွေးစရာ အရေးတကြီး ကိစ္စတွေရှိလို့ အဖေ့ဆီ သွားဖို့ စီစဉ်ထားတယ်။"

နောက်ဆုံးတွင် ခယ်လောင်ချီ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး မိခင်ဖြစ်သူကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ပေါက်ကြားသွားမည့် အန္တရာယ်ရှိသော်လည်း ၎င်းသည် ဖခင်ဖြစ်သူ၏ အနီးသို့ တတ်နိုင်သမျှ အမြန်ဆုံး သွားချင်နေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုသို့လုပ်မှသာ လုံခြုံမှုတစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို ခံစားရမည်ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

"..."

လှပသော အမျိုးသမီးမှာ ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး အနည်းငယ် စိတ်မကောင်းဖြစ်သွား၏။ သူမ၏သားသည် နည်းလမ်းများစွာဖြင့် ကောင်းမွန်သော်လည်း အနည်းငယ် စိတ်မရှည်တတ်ဘဲ ဖခင်ဖြစ်သူကဲ့သို့ တည်ငြိမ်မှုမရှိပေ။

"ကောင်းပြီ၊ သွားတော့" ဟု သူမက အင်္ကျီလက်ကို ညင်သာစွာ ဝှေ့ယမ်းရင်း ပြောလိုက်၏။

ခယ်လောင်ချီသည် ခန်းမ၏ အပြင်ဘက်သို့ တည့်တည့် လျှောက်သွားခဲ့သည်။ ခြေနှစ်လှမ်းမျှ လှမ်းပြီးနောက် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေကြောင်း ၎င်း သတိထားမိလိုက်၏။

မသိစိတ်အရ ၎င်းသည် ခရုသင်းခွံကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး ထိုရိုသေလေးစားအပ်သော နဂါးသားတော်ထံသို့ သတင်းစတင်ပို့လိုက်သည်။

၎င်း၏အသံမှာ အနည်းငယ် တုန်ရီနေ၏။

"အဖေ... ကျွန်တော် အမေ့ဆီမှာ ရှိနေတယ်... ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ကို လာခေါ်ဖို့ တစ်ယောက်ယောက်ကို လွှတ်ပေးပါ... အဖေ့ကို ဆွေးနွေးစရာ ကိစ္စတွေရှိလို့ပါ။"

ခရုသင်းခွံမှာ အလုပ်မလုပ်တော့ပုံရသည်။

သတင်းသည် ဝူရုံပေါင်အတွက် ဖြစ်စေ၊ ၎င်း၏ဖခင်အတွက် ဖြစ်စေ၊ အတွင်းမှ မည်သည့်တုံ့ပြန်မှုမျှ မရှိပေ။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်၊ တောင်ပိုင်းဟုန်၏ အခြားတစ်ဖက်ရှိ နဂါးနန်းတော်အတွင်း ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော ခန်းမဆောင်ကြီးတစ်ခု အတွင်း၌

တစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် ပုံရိပ်လေးခုစီ ထိုင်နေကြပြီး စုစုပေါင်းလူရှစ်ယောက်ရှိကာ အားလုံးမှာ ဓားသမားဝတ်ရုံများကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ထိုမြင်ကွင်းကို အေးစက်စွာ စောင့်ကြည့်နေကြ၏။

အမြင့်ဆုံး ပလ္လင်ထက်တွင် မှုန်ဝါးဝါး ပုံရိပ်တစ်ခုက ပျင်းရိစွာ မှီနေသည်။ သူက အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်၏။

ရွှေသရဖူဆောင်းကာ ဇိမ်ခံဝတ်ရုံများကို လွှမ်းခြုံထားသောနဂါးခေါင်းနှင့် နတ်ဆိုးသည် သဏ္ဍာန်မဲ့သော ဧရာမလက်ကြီးတစ်ဖက်ဖြင့် မြေကြီးပေါ်သို့ ဖိချခံထားရသည့်အလား ဖြစ်နေသည်။

၎င်းသည် တုန်ရီနေသည်အထိ ရုန်းကန်နေရသော်လည်း မတ်တတ်မရပ်နိုင်သေးပေ။

၎င်း၏ရှေ့တွင် ရေကြေးမုံတစ်ခု ရှိနေ၏။

ကြေးမုံထဲရှိ ပုံရိပ်များသည် လူကိုယ်တိုင် ဤနေရာတွင်ရှိနေသကဲ့သို့ ရှင်းလင်းပြတ်သားနေသည်။

ကျောက်ခုံကို မှီထားသော လှပသောအမျိုးသမီးမှာ အနည်းငယ်တုန်ရီနေပြီး ရှေ့သို့ ငေးမောကြည့်နေသည်။

ခယ်လောင်ချီမှာ အလွန်ထိတ်လန့်သွားသဖြင့် ထိုနေရာတွင်ပင်လဲကျသွားပြီး နောက်သို့ ဆုတ်တွားရန် ကြိုးစားရင်း တုန်လှုပ်နေသည်။

သူတို့၏ ရှေ့တွင်

အိုမင်းနေသော ပုံရိပ်တစ်ခုနှင့် မင်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသားတစ်ဦးသည် ခန်းမအတွင်းသို့ တစ်ဖက်စီမှ ဖြည်းညှင်းစွာ ဝင်ရောက်လာကြ၏။

ဖြူဖျော့နေသော လူငယ်လေး၏ မျက်နှာသည် သွေးများဖြင့်ပေကျံနေပြီး သူ၏နဂါးလှံသည် ပို၍ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် သွေးရောင်နီရဲနေသည်။

သူက ခယ်လောင်ချီကို ကျော်ခွသွားပြီး သူ၏အနောက်မှ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ တောက်ပနေသော ထိပ်ပြောင်ပြောင်နှင့် လူက နဂါးမြေးတော်၏ နှလုံးသားကို ခြေထောက်ဖြင့် ဖိချေပစ်လိုက်၏။

"ဂရား"

ခန်းမဆောင်ကြီးအတွင်းရှိ နဂါးခေါင်းနှင့် နတ်ဆိုးကြီးသည် ရုတ်တရက် ခေါင်းကိုမော့ကာ ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။

တစ်ဖက်တစ်ချက်ရှိ ဓားသမားဝတ်ရုံဝတ် အကြီးအကဲများသည် ဖြည်းညှင်းစွာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ကြပြီး ကျောက်စိမ်းခွက်တစ်ခုကို ကောက်ယူကာ နတ်ဆိုးကြီး၏နဖူးပေါ်သို့ ပစ်ပေါက်လိုက်ရင်း အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဟိန်းဟောက်နေလို့ ဘာအသုံးကျမှာလဲ မင်း ရှုံးသွားပြီ လက်ခံရမှာပဲ။ ပြဿနာရှာရဲပြီး ရင်ဆိုင်ဖို့ကျတော့ သတ္တိမရှိဘူးလား"

"ထပ်ဟိန်းဟောက်ကြည့်စမ်း၊ ဒီနေ့ မင်းကိုပါ တစ်ပါတည်း ရှင်းပစ်လိုက်မယ်"

ဤစကားကို ကြားသောအခါ၊ နဂါးခေါင်းနှင့် နတ်ဆိုးကြီးသည် အထက်ရှိ မှုန်ဝါးဝါးပုံရိပ်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး ၎င်း၏ ထက်မြက်သော နဂါးသွားများကို ဖော်ပြလိုက်၏။

အရိပ်ပုံစံသည် ၎င်းကို အတော်လေး ရယ်စရာကောင်းသည်ဟု ထင်မှတ်သွားဟန်ဖြင့်၊ "ငါ့ကို နောက်တစ်ခါ လှမ်းကြည့်လိုက်စမ်း"

စကားသံပင် မဆုံးသေးမီ။

နဂါးခေါင်းနှင့် နတ်ဆိုးကြီးသည် သွားများကို တင်းတင်းစေ့လိုက်ပြီး ၎င်း၏မျက်လုံးများကို မလိုလားစွာ မှိတ်လိုက်ရသည်။

ရေကြေးမုံထဲမှ နောက်ထပ် ရယ်မောသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။

ထက်ရှသော နဂါးလှံသည် လှပသောအမျိုးသမီး၏ လည်ချောင်းကို သန့်ရှင်းလျင်မြန်စွာ ထိုးဖောက်သွား၏။

အချိန် မည်မျှကြာသွားသည်ကို မသိတော့ပေ။

"..."

နဂါးခေါင်းနှင့် နတ်ဆိုးကြီး မျက်လုံးပြန်ဖွင့်လိုက်သောအခါ၊ ခန်းမအတွင်းရှိ များပြားလှသော ပုံရိပ်များသည် ထိုနေရာတွင် တစ်ခါမှ မရှိခဲ့ဖူးသည့်အလား ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ကျယ်ဝန်းလှသော ခန်းမကြီးထဲတွင် ၎င်း၏ အထီးကျန် ပုံရိပ်မှလွဲ၍ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေ၏။

နန်ဟုန်၏ သားခုနစ်ယောက်သည် ယေဘုယျအားဖြင့် အေးဆေးတည်ငြိမ်သော အမူအကျင့်ရှိကြ၏။

သို့သော် ၎င်းသည် တာအိုကလေးငယ် တစ်ဦး လုပ်ကြံခံရခြင်းကို သူတို့ သည်းခံမည်ဟု ဆိုလိုခြင်း မဟုတ်ပေ။

၎င်းသည် သတိပေးချက်တစ်ခု ဖြစ်ပြီး၊ ကိစ္စရပ်တစ်ခုလုံး၏ အဆုံးသတ်ကို ရည်ညွှန်းသည်။

တာအိုကလေးငယ်သည် ချိန်းဆိုချက်ကို ပြုခဲ့ပြီး နဂါးသားတော်နှင့် အသက်ကို လောင်းကြေးထပ်ခဲ့သည်။

စုဟုန်ရှို့ အနိုင်ရခဲ့ပြီး ရှုံးနိမ့်သူ၏ ဇနီးနှင့် သားသည် အနိုင်ရသူအတွက် ရထိုက်သော စစ်ပွဲရလဒ် ဆုလာဘ်ဖြစ်လာခဲ့တော့သည်။