မြေအောက်မှ ခြိမ်းခြောက်မှု

တောမီးလောင်မည်ကို စိုးရိမ်စိတ်သာ မရှိပါက ရွှီရှင်းသည် မီးမြှားများစွာကို အောက်သို့ ပစ်၍ ထူထပ်လှသော သွေးရောင်နွယ်ပင်များကို အခုပင် မီးတင်ရှို့မိပေလိမ့်မည်။

ဒေသတွင်း ဆက်သွယ်ရေးလိုင်းတွင်လည်း သူ့ကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုး ကြုံတွေ့နေရသူများ ရှိနေသည်။

"အပြင်မှာ နွယ်ပင်တွေ အများကြီး ထွက်လာတယ်ဟ.. ဒါတွေက ဆူးနွယ်ပင်တွေလား...တစ်ကိုယ်လုံး ဆူးတွေချည်းပဲ"

"အမလေး... အပေါက်အပြဲ ကြောက်တတ်တဲ့သူတွေဆိုရင်တော့ ကြည့်ရတာနဲ့တင် သေလောက်တယ်"

"ဒီဆူးနွယ်ပင်တွေက... အရင်ထွက်လာတဲ့ နွယ်ပင်တွေကို ပြန်တိုက်နေတာလားမသိဘူး"

"ငါ့ဆီမှာလည်း အတူတူပဲ၊ အစင်းကြောင်းပါတဲ့ နွယ်ပင်တွေကို အကုန် ပိုင်းပစ်နေကြတာ"

"ဟူး... တော်သေးတာပေါ့၊ အခုမှပဲ နားအေးတော့မယ်။ အရင်နွယ်ပင်တွေက သစ်ပင်အိမ် ပင်စည်ကို မနားတမ်း လာရိုက်နေတာ၊ ငါတော့ ရူးတောင် ရူးတော့မယ်"

"ဒါပေမဲ့ ဒီဆူးနွယ်ပင်တွေက သစ်ပင်အိမ်ကိုကျတော့ ဘာလို့ မတိုက်တာလဲဟ"

"အော်..."

ရွှီရှင်း မျက်လုံးများ ဝိုင်းသွားရ၏။

"သွေးရောင်ဆူးနွယ်ပင်တွေ မြေပေါ်ရောက်တာနဲ့ အရင်ဆုံးလုပ်တာက ကျန်နေတဲ့ သွေးရောင်နွယ်ပင်တွေကို သတ်ပစ်တာပေါ့လေ"

သူ့ဘက်တွင်မူ သွေးရောင်နွယ်ပင်များကို သူကိုယ်တိုင် ရှင်းလင်းထားပြီးဖြစ်ရာ ဤဆူးနွယ်ပင်များသည် လေထဲတွင် ငြိမ့်ငြိမ့်လေးသာ လှုပ်ခါနေပြီး တိုက်ခိုက်မည့် အမူအရာ လုံးဝမပြပေ။

သူ ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင် သွေးရောင်နွယ်ပင်နှင့် သွေးရောင်ဆူးနွယ်ပင်တို့မှာ မြေအောက်သတ္တဝါများ ဖြစ်ကြသော်လည်း အုပ်စုမတူကြဘဲ အခွင့်သာလျှင် တစ်ဖက်နှင့်တစ်ဖက် သတ်ဖြတ်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

မြေအောက်သတ္တဝါများကြားရှိ ဆက်ဆံရေးမှာလည်း အတော်လေး ရှုပ်ထွေးပုံရ၏။

မြေပုံပေါ်ရှိ အနီရောင်အစက်အပြုံလိုက်ကို ကြည့်ရင်း ရွှီရှင်းလည်း အနည်းငယ် ကျောစိမ့်သွားရသည်။

စူးစမ်းရှာဖွေသူများ အဖွဲ့တွင်

ဝမ်လေ့ - "ဘုရားရေ... ငါ အောက်မှာ အကုန်ရှင်းထားကာမှ နောက်ထပ် အုပ်စုလိုက်ကြီး ထပ်ထွက်လာပြန်ပြီ။ ဒီကောင်တွေက အရင်အသုတ်ကိုတောင် ကူရှင်းပေးနေသေးတယ်။ ဒါမျိုးမှန်းသိရင် ငါ ပင်ပန်းခံ ရှင်းမနေပါဘူး"

ချင်ယွန်လုံ - "အနည်းဆုံးတော့ မင်း ကုန်ကြမ်းတွေ ရလိုက်တာပဲ မဟုတ်လား။ ဒါတွေက မီးမြှားနဲ့ ပေါက်ကွဲစေတဲ့ ပစ္စည်းတွေလုပ်ဖို့ အခြေခံကုန်ကြမ်းပဲလေ"

ဝမ်လေ့ - "ငါ မြေပေါ်က နွယ်ပင်တွေကို ကောက်ဖို့တောင် အချိန်မရလိုက်ဘူး။ အကုန်သတ်ပြီးမှ တစ်ခါတည်း ကောက်မယ်လို့ စိတ်ကူးထားတာ။ ဒါပေမဲ့ အချို့ကို ရှင်းပြီးတာနဲ့ ဒီနွယ်ပင်တွေ ထွက်လာတာပဲ။ ငါလည်း အမြန် ပြန်တက်လာရတာပေါ့၊ တကယ်ကို အရှုံးကြီး ရှုံးသွားတာပဲ..."

ချီရွှယ်ဖေး - "ဟေ့... နင်တို့ သတ်ထားတဲ့ နွယ်ပင်တွေကို သိမ်းထားကြလား။ ဒီနွယ်ပင်တွေရဲ့ အစိတ်အပိုင်းအချို့က အခြေခံ ကုသရေးဆေးတွေ ဖော်စပ်တဲ့နေရာမှာ သုံးလို့ရတာ ငါ အခုမှ တွေ့လိုက်တယ်"

ဝမ်ကွေ့ရှင်း - "အော်... နင် ပြောတာ နောက်ကျသွားပြီ။ ငါတော့ အောက်မှာပဲ ထားခဲ့တယ်၊ အပေါ် ယူမလာခဲ့ဘူး"

လီဝမ်ရှီး - "ငါ့ဆီမှာ ရှိသေးတယ်၊ နင် လိုချင်ရင် ပေးမယ်လေ"

ဤနွယ်ပင်များကို ဆေးဖော်စပ်ရာတွင် သုံးနိုင်လိမ့်မည်ဟု ရွှီရှင်း မထင်ထားခဲ့ပေ။

သူ ပြတင်းပေါက်မှ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ သေဆုံးနေသည့် နွယ်ပင်များမှာ အောက်တွင် စုပုံနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

ရွှီရှင်းသည် လက်ဦးမှုယူရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။

သူ့တွင် ပေါက်ကွဲမြှားများ ရှိနေပြီဖြစ်ရာ အပြင်ဘက်ရှိ ဆူးနွယ်ပင်များကို ရင်ဆိုင်နိုင်မည်ဟု ယူဆသည်။

သူသည် လီဝမ်ရှီးထံ စာပို့လိုက်၏။

"မင်းဆီမှာ ယမ်းစိမ်း ဘယ်လောက် ကျန်သေးလဲ အများကြီး ရှိလား"

လီဝမ်ရှီးက ချက်ချင်းပြန်ဖြေသည်။

"အစိမ်းရောင်အဆင့် ယမ်းစိမ်းတွေ အများကြီး ရှိတယ်။ မနေ့က နွား နဲ့ အများကြီး သယ်လာတာ။ ရှင် လိုချင်လို့လား ပေးမယ်လေ"

လီဝမ်ရှီးသည် ယမ်းစိမ်း ကီလို ၅၀ ကို ချက်ချင်း ပေးပို့လိုက်၏။

ယမ်းစိမ်း ၂ ကီလိုလျှင် ပေါက်ကွဲမြှား အစင်း ၂၀ လုပ်နိုင်ရာ ကီလို ၅၀ ဆိုလျှင် အစင်း ၅၀၀ နီးပါး ပြုလုပ်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

"ကျေးဇူးပဲ၊ ဒီလောက်အများကြီး ပေးလိုက်တာ မင်းအတွက်ရော လောက်ရဲ့လား"

"ကီလို ၅၀ ဆိုတာ ကျွန်မ အတွက်တော့ အများကြီး မဟုတ်ပါဘူး" ဟု လီဝမ်ရှီးက အေးအေးဆေးဆေးပင် ပြန်စာပို့လာ၏။

သတ္တုတွင်းရှိသည့် ချမ်းသာသော အဖော်ရှိရခြင်းမှာ တကယ့်ကို ကောင်းမွန်လှပေသည်။

သူသည် ပေါက်ကွဲမြှား အစင်း ၂၀ ကို အသင့်ပြင်လိုက်၏။

သူ အောက်ဆင်းရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် ခဲခဲလေး ပြေးလာသည်။

"အီးးး"

ခဲခဲလေးသည် ပခုံးပေါ်သို့ မတက်ဘဲ ရွှီရှင်းကို အထဲသို့သာ တွန်းပို့နေပြီး အပြင်မထွက်ရန် တားဆီးနေသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ ခဲခဲလေး"

ရွှီရှင်း တစ်ခုခု မှားနေပြီဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ ပန်းပုထုနေစဉ်ကလည်း ခဲခဲလေးမှာ ထူးထူးခြားခြား ကပ်ချွဲနေခဲ့သည်။

၎င်း၏ အပြုအမူမှာ အန္တရာယ်တစ်ခုခုကို အလိုလို သိနေသကဲ့သို့ ရှိပြီး ရွှီရှင်းအနားတွင် ကပ်နေခြင်းဖြင့် လုံခြုံမှုကို ရှာဖွေနေပုံရသည်။

"အီးးး အီးးး"

ခဲခဲလေးက အပြင်ဘက်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြကာ လက်သည်းဖြင့် ကုတ်ခြစ်သည့် ပုံစံမျိုး လုပ်ပြနေ၏။

အပြင်တွင် သတ္တဝါဆိုး ရှိနေသဖြင့် အပြင်မထွက်ရန် သတိပေးနေခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ရွှီရှင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိ၏။

"မင်း ပြောချင်တာက အပြင်မှာ ဒီနွယ်ပင်တွေအပြင် တခြား သတ္တဝါကြီးတစ်ကောင် ရှိနေတယ်လို့ ဆိုလိုတာလား"

"အီးးး"

ခဲခဲလေးက ခေါင်းကို အပြင်းအထန် ညိတ်ပြကာ ရွှီရှင်းကို ဆက်တိုက် တွန်းနေသည်။

...ဒါဆိုရင်တော့ အခြေအနေကို အရင်စောင့်ကြည့်ရပေမည်။

ခဲခဲလေး၏ အန္တရာယ်ကို ကြိုတင်သိမြင်နိုင်စွမ်းမှာ တစ်ခါမှ မမှားခဲ့ဖူးပေ။

ရွှီရှင်းသည် ခဲခဲလေးကို ချီကာ ဆိုဖာပေါ်တွင် ပြန်ထိုင်လိုက်သည်။

ဒေသတွင်း ဆက်သွယ်ရေးလိုင်းတွင် လူတိုင်းက ဆူးနွယ်ပင်များအကြောင်း ပြောနေကြသော်လည်း မည်သူမျှ အပြင်မထွက်ဝံ့ကြပေ။

သို့သော် ရွှီရှင်း ထူးခြားမှုတစ်ခုကို သတိထားမိလိုက်သည်။

လူဦးရေစာရင်းမှာ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် တဖြည်းဖြည်း လျော့နည်းလာနေခြင်းပင်။

ဒီလူတွေ ဘယ်လို သေကုန်ကြတာလဲ။

ရွှီရှင်းကတော့ အပြင်မထွက်ကြရန်နှင့် အပြင်တွင် ပိုမိုကြောက်စရာကောင်းသည့် အရာများ ရှိနိုင်ကြောင်း ဒေသတွင်းလိုင်းတွင် သတိပေးလိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အဖွဲ့ထဲသို့လည်း မေးလိုက်၏။

"ဘယ်သူတွေ အပြင်ထွက်သွားကြသေးလဲ"

လီဝမ်ရှီး - "အမကြီး ဝမ်ကွေ့ရှင်း ထွက်သွားတယ်၊ သူက အခြေအနေ သွားကြည့်မယ်ဆိုပြီး ထွက်သွားတာ"

ရွှီရှင်း မှတ်တမ်းများကို ကြည့်လိုက်ရာ လွန်ခဲ့သည့် သုံးမိနစ်ခန့်က ဝမ်ကွေ့ရှင်းသည် နွယ်ပင်များကို သွားသတ်မည်ဟု ပြောခဲ့သည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

"နားလည်ပြီ၊ မင်းတို့တော့ လုံးဝ အပြင်မထွက်နဲ့ဦး။ အပြင်မှာ ပိုကြောက်စရာကောင်းတာတွေ ရှိနိုင်တယ်။ သူမလို တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည် မရှိဘဲ အပြင်ထွက်တာက အန္တရာယ်ရှိတယ်" ဟု ရွှီရှင်းက သတိပေးလိုက်သည်။

ဝမ်လေ့ - "နားလည်ပါပြီ အစ်ကိုရွှီ"

ကျောက်ရှောင်ချွမ်း - "ကျွန်တော်တို့လည်း ဝမ်အလှလေး ပြန်လာတာကို စောင့်ရင်း အခြေအနေ ကြည့်လိုက်မယ်"

သူမ ပြန်လာသည်အထိ စောင့်ကြည့်ရပေမည်။

သူမသာ ပြန်မလာနိုင်ပါက ရွှီရှင်း ထွက်သွားလျှင်လည်း အလားတူ ဖြစ်သွားနိုင်ပေသည်။

သူ အချိန်ကို ကြည့်လိုက်ရာ မွန်းတည့်ချိန် ရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

စားသောက်ရန် အချိန်တန်ပြီ ဖြစ်၏။

ဒီတစ်ခါတော့ အရင်က ရထားသည့် အပြာရောင်အဆင့် ငါးလေအိတ်ကို စားကြည့်ရပေမည်။

စိုက်ပျိုးရေးလုပ်ထားသည့် စတုတ္ထထပ်သို့ ရောက်သောအခါ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များမှာ ရင့်မှည့်နေကြပြီဖြစ်ပြီး အလယ်ရှိ အပြာရောင်အဆင့် သစ်သီးပင်မှာလည်း ရက်အနည်းငယ်အတွင်း အသီးသီးတော့မည် ဖြစ်သည်။

အခြားသူများက တောထဲမှ အစာကိုသာ အားကိုးနေရချိန်တွင် သူကတော့ လတ်ဆတ်သည့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို စားသုံးနိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သူသည် ဟင်းရွက် အချို့ကို ခူးယူကာ ငါးလေအိတ်ဖြင့် ချက်ပြုတ်လိုက်သည်။

ချက်ပြုတ်ပြီးနောက် စားသောက်လိုက်သောအခါ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ထူးခြားသည့် အပြောင်းအလဲတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရ၏။

အသက်ရှူရသည်မှာ ပို၍ ချောမွေ့လာပြီး အဆုတ်၏ စွမ်းဆောင်ရည် တက်လာသလို ခံစားရ၏။

ဒါက ရေအောက်တွင် ပို၍ကြာကြာ နေနိုင်စေလိမ့်မည်။

သူ စားသောက်ပြီး ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်နေစဉ် ဝမ်ကွေ့ရှင်းက အဖွဲ့ထဲတွင် စာပို့လာသည်။

"ငါ ပြန်ရောက်ပြီ၊ ဒီနွယ်ပင်တွေက စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတယ်၊ အရင်ကထက် ပိုပြီး ရန်လိုတယ်။ သတ်လေလေ ပိုများလာလေလေပဲ"

သတ်လေလေ ပိုများလာလေလေလား.....

သို့သော် သူမသည် အခြား သတ္တဝါကြီးများကို မတွေ့ခဲ့ရသဖြင့် ရွှီရှင်း စိတ်အေးသွားရသည်။

ဝမ်ကွေ့ရှင်းက သူမ၏ အတွေ့အကြုံကို ပြန်ပြောပြ၏။

သူမသည် အောက်သို့ ဆင်းနေစဉ် နွယ်ပင်များ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခံခဲ့ရသည်။

သူမသည် နွယ်ပင်များကို အပိုင်းပိုင်း ပိုင်းဖြတ်ခဲ့သော်လည်း ထိုအပိုင်းအစများမှာ မြေကြီးထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားပြီး စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် နွယ်ပင်အသစ်များအဖြစ် ပြန်လည်ကြီးထွားလာကြခြင်း ဖြစ်သည်။

"အမြစ်ကို ဖျက်ဆီးတာရော အဆင်မပြေဘူးလား။ ပေါက်ကွဲမြှားတွေရော သုံးကြည့်လား" ဟု ရွှီရှင်းက မေးလိုက်သည်။

"သုံးကြည့်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဆင်မပြေဘူး။ မြေကြီးက သူတို့ကို အကန့်အသတ်မရှိ စွမ်းအင်တွေ ပေးနေသလိုပဲ" ဟု သူမက ပြန်ဖြေသည်။

ရွှီရှင်း တွေးတောနေမိ၏။

ဒါကို ဘယ်လို ဖြေရှင်းရပါ့မလဲ...

ထိုစဉ် သူ့လက်ပတ်နာရီက တုန်ခါလာသည်။

သူ ကြည့်လိုက်သောအခါ မျက်လုံးများ ပြူးသွားရ၏။

၎င်းမှာ ကျိချောင်းယန်ဆီမှ လာသည့် သီးသန့်စာ ဖြစ်သည်။

"ရွှီရှင်း... သစ်ပင်အိမ်နားမှာ ကြီးမားတဲ့ ခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ခု ရှိနေပြီ"

---

အခန်း ၁၅၅ ပြီး။