အခန်း (၃၅၄)

အခန်း။ ၃၅၄

သမီးဖြစ်သူ၏ မျက်ရည်ဝဲနေသော မျက်နှာလေးနှင့် မခွဲနိုင်မခွာရက် ဖြစ်နေပုံကို ငုံ့ကြည့်ရင်း လုချွမ်း၏ စိတ်နှလုံးမှာ ပျော့ပြောင်းသွားခဲ့ရသည်။ သူသည် စာရွက်ပေါ်တွင် အလျင်အမြန်ပင် ဤသို့ ရေးသားနှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

"ချီချီလေး... ဝမ်းမနည်းပါနဲ့ဦး။ အန်တီကျောက်လင်းက ခဏလေးပဲ ခွဲသွားတာပါ။ နောင်တစ်ချိန်မှာ သမီးတို့ သေချာပေါက် ပြန်ဆုံကြမှာပါ"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ ဖေဖေ... ချီချီ သိပါတယ်"

ကျိရုရွှယ်သည် သူမ၏ရင်ထဲမှ မသိမသာ ခံစားနေရသော ခွဲခွာရမှုအပေါ် တွန့်ဆုတ်နေသည့်စိတ်ကို ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး လုချွမ်းကို လိမ္မာယဉ်ကျေးစွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

သူမ၏ အမြင်အရမူ သူမဖခင်နှင့် သူမ၏ အစွမ်းထက်မှုများဖြင့်ဆိုလျှင် နောင်တစ်ချိန်တွင် ပြန်လည်ဆုံတွေ့ရန် အခွင့်အရေးမှာ သေချာပေါက် ရှိလာမည်သာ ဖြစ်သည်။

လုချွမ်းလည်း စိတ်အနည်းငယ် သက်သာရာရသွားပြီး စာရွက်ပေါ်တွင် "လိမ္မာတယ်... ကဲ အိမ်ထဲ ပြန်ဝင်ကြရအောင်" ဟု ရေးသားလိုက်သည်။

ထို့နောက်တွင် လုချွမ်းသည် ကျိရုရွှယ်၏ လက်ကလေးကို ဆွဲကာ အိမ်ထဲသို့ ပြန်လည်လျှောက်လှမ်းလာခဲ့ကြသည်။

ရှစ်စွမ်းမြို့ငယ်လေးနှင့် ကျိုလျန်တောင်တန်း….

လုချွမ်း ရွေးချယ်ထားသော နေရာမှာ ရှစ်စွမ်းဟု ခေါ်သည့် မြို့ငယ်လေးတစ်ခုဖြစ်သည်။

သူသည် ဇွန်ဘီရုပ်သေးများကို စေလွှတ်၍ မြို့ကို ရှင်းလင်းခိုင်းသောအခါ မည်သည့် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူကိုမျှ မတွေ့ရှိခဲ့ရပေ။ သို့သော်လည်း မြို့ငယ်လေးမှာ ကျိုလျန်တောင်တန်းကို ကျောမှီထားသောကြောင့် သားရဲတိရစ္ဆာန်အတော်များများကိုမူ တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။

ကျိုလျန်တောင်တန်း၏ အကျယ်အဝန်းမှာ ရှန်းချွမ်းမြို့ရှိ ကျယ်ပြောလှသော တောင်တန်းကြီးများနှင့် မနှိုင်းယှဉ်နိုင်သော်လည်း လီမြစ်မြို့အတွင်း၌မူ သေးငယ်သည်ဟု မဆိုနိုင်ပေ။ ၎င်း၏ ကျော်ကြားမှုမှာ ရှန်းချွမ်းမြို့ရှိ တောင်ကြီးအတော်များများထက်ပင် သာလွန်နေသေးသည်။

ဤနေရာတွင် ရှေးဟောင်းနေရာတစ်ခုဖြစ်သော ကျိုလျန်ကျောင်းတော်ရှိပြီး ၎င်းကို ကျိုလျန်တောင်တန်းအတွင်း၌ တည်ဆောက်ထားကာ သမိုင်းသက်တမ်း နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်ကျော် ရှိပြီဖြစ်သည်။ ခေတ်သစ်ကာလတွင်မူ ၎င်း၏ အမွေအနှစ်များ ပြတ်တောက်သွားခဲ့ပြီး အဆောက်အအုံများမှာလည်း ပျက်စီးသွားခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ခရီးသွားလုပ်ငန်း ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်စေရန်အတွက် ဒေသန္တရအစိုးရက ၎င်းကို ပြန်လည်တည်ဆောက်ကာ ခရီးသွားဆွဲဆောင်ရာနေရာတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲခဲ့သည်။

ခရီးသွားနေရာတစ်ခု ဖြစ်သည့်အတွက် အစိုးရအနေဖြင့် အမဲလိုက်ခြင်း သို့မဟုတ် အခြားသော ဖျက်ဆီးရေးလုပ်ငန်းများကို သဘာဝအတိုင်း ခွင့်မပြုခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် ကမ္ဘာပျက်ကပ် မတိုင်မီက ကျိုလျန်တောင်တန်းအတွင်း၌ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန် အမြောက်အမြား ရှင်သန်နေထိုင်ခဲ့ကြသည်။

ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီး ဖြစ်ပွားပြီးနောက်တွင် ထိုတောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များသည် သဘာဝအလျောက်ပင် သားရဲတိရစ္ဆာန်များအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ကြပြီး ကျိုလျန်တောင်တန်းအတွင်းမှ အပြင်ဘက်သို့ စတင်ပျံ့နှံ့လာခဲ့ရာ အချို့သော သားရဲများသည် ရှစ်စွမ်းမြို့ငယ်လေးသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် ထိုသားရဲများမှာ လုချွမ်းနှင့် ထိပ်တိုက်တိုးခဲ့ကြရသည်။ လုချွမ်းသည် ၎င်းတို့၏ အသက်ကို နုတ်ယူခဲ့ရုံတင်မကဘဲ ၎င်းတို့၏ အမြုတေများနှင့် အသားများကိုပါ သိမ်းဆည်းယူငင်ခဲ့လေသည်။

အခန်းထဲတွင် ရှစ်စွမ်းမြို့ငယ်လေး၌ သူရင်ဆိုင်ခဲ့ရသည့် အဆင့် ၃ သားရဲတိရစ္ဆာန် သုံးကောင်အကြောင်းကို ပြန်လည်စဉ်းစားမိရင်း လုချွမ်း၏ စိတ်ထဲတွင် လှုပ်ရှားတက်ကြွမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

သူသည် တောင်တန်းများအတွင်းသို့ သွားရောက်ကာ သားရဲတိရစ္ဆာန်များကို အမဲလိုက်ရန် ပြင်ဆင်နေခြင်းပင်။

တောင်ခြေရှိ ရှစ်စွမ်းမြို့ငယ်လေးတင်ပင် အဆင့် ၃ သားရဲ သုံးကောင်ရှိနေလျှင် နောက်ဘက်ရှိ ကျိုလျန်တောင်တန်းကြီးအတွင်း၌ သားရဲတိရစ္ဆာန် အရေအတွက်မှာ မည်မျှအထိ များပြားမည်ကို မှန်းဆကြည့်၍ ရနိုင်သည်။ အထူးသဖြင့် အဆင့်မြင့်သားရဲများ၏ အရေအတွက်မှာလည်း နည်းပါးမည်မဟုတ်သည်မှာ သေချာလှပေသည်။

အကယ်၍ သူသာ အဆင့် ၃ နှင့် အဆင့် ၄ အမြုတေများကို ပိုမိုရရှိနိုင်ပါက သူ၏လက်အောက်ရှိ ဇွန်ဘီရုပ်သေးများမှာ ပိုမိုသန်မာလာမည်ဖြစ်ပြီး အဆင့် ၅ ဇွန်ဘီရုပ်သေး အရေအတွက်မှာလည်း တိုးပွားလာမည်ဖြစ်သည်...

ဤသို့တွေးတောမိပြီးနောက် လုချွမ်းသည် တွန့်ဆုတ်မနေတော့ဘဲ ထရပ်လိုက်ကာ ခြံဝင်းအတွင်းရှိ မုန်လာဥခင်းကို ငေးမောကြည့်ရှုနေသော ကျိရုရွှယ်ထံသို့ သွားလိုက်သည်။

"ဖေဖေ... ဘာလို့ ဒီကို ရောက်လာတာလဲဟင်"

လှုပ်ရှားသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ကျိရုရွှယ်သည် သတိပြန်ဝင်လာပြီး သိလိုစိတ်ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ချီချီလေး... ခြံထဲမှာပဲ လိမ်လိမ်မာမာ နေခဲ့နော်။ အပြင်ကို အလွယ်တကူ မထွက်နဲ့ဦး။ အဲဒီ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲထားတဲ့ ဇွန်ဘီတွေက သမီးကို ကာကွယ်ပေးလိမ့်မယ်။

ဖေဖေက နောက်ဘက်တောင်ထဲကို သားရဲတွေသွားတိုက်မလို့။ အဲဒါကြောင့် သမီးနဲ့ အတူမရှိနိုင်ဘူး။ လိမ္မာရမယ်နော် နားလည်လား"

လုချွမ်းက ချီချီလေး၏ ဆံပင်များကို ဖွဖွလေးပွတ်သပ်ပေးရင်း စာရွက်ပေါ်တွင် အမြန်ရေးသားလိုက်သည်။

သူ၏ ဇွန်ဘီရုပ်သေးများ၏ အစောင့်အရှောက်နှင့် ချီချီလေး၏ ကိုယ်ပိုင်စွမ်းရည်များကြောင့် သူမ၏ ဘေးကင်းလုံခြုံမှုအတွက် သူ စိုးရိမ်ပူပန်ခြင်းမရှိပေ။

"ဖေဖေက သားရဲတွေ သွားတိုက်မလို့လား။ ချီချီလည်း တောင်ထဲကို လိုက်ချင်တယ်။ ချီချီ့ကိုပါ တစ်ခါတည်း ခေါ်သွားပါနော်"

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကျိရုရွှယ်၏ မျက်လုံးလေးများမှာ ဝင်းလက်သွားခဲ့သည်။ ကျောက်လင်း ထွက်ခွာသွားပြီးကတည်းက သူမ အတော်လေး ပျင်းရိနေခြင်းဖြစ်သည်။ သူမသည် ချက်ချင်းပင် လုချွမ်း၏ လက်မောင်းကို ဖက်တွယ်ကာ တဂျီဂျီနှင့် လှုပ်ယမ်းကာ တောင်းဆိုတော့သည်။

ချီချီလေး၏ စကားကြောင့် လုချွမ်း အံ့အားသင့်သွားရသည်။ တကယ်တော့ သူကိုယ်တိုင် တောင်ပေါ်သို့ တက်ရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်းမဟုတ်ဘဲ ဇွန်ဘီရုပ်သေးများကို ထိန်းချုပ်၍ တောင်ထဲတွင် အမဲလိုက်ခိုင်းရန်သာ စီစဉ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။

ဇွန်ဘီရုပ်သေးများကို ထိန်းချုပ်နေသည့် အခြေအနေတွင် သူ၏ အာရုံစိုက်မှု အများစုမှာ တောင်ထဲ၌ ရှိနေမည်ဖြစ်ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာမူ ဆိုဖာပေါ်တွင် မလှုပ်မယှက် ကျန်ရစ်နေမည် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ချီချီလေးကို ဂရုစိုက်ရန် ခက်ခဲမည်စိုး၍ ကြိုတင်ပြောပြထားခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ချီချီလေး၏ ပုံစံကိုကြည့်ရသည်မှာ သူကိုယ်တိုင် တောင်ထဲသို့ လူကိုယ်တိုင် သွားတော့မည်ဟု ထင်မှတ်နေပုံပင်။

ချီချီလေး၏ တောင်းဆိုတိုးလျှိုးမှုနှင့် အရည်လဲ့နေသော မျက်ဝန်းဝိုင်းလေးများကို ကြည့်ရင်း နောက်ဆုံးတွင် လုချွမ်းမှာ မနေနိုင်တော့ဘဲ သက်ပြင်းချကာ ခေါင်းညိတ်သဘောတူလိုက်ရတော့သည်။

"ယေး... ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဖေဖေ စိတ်ချပါ။ ချီချီ လိမ္မာပါ့မယ်။ ဖေဖေ့ကို ဒုက္ခမပေးစေရဘူး"

၎င်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျိရုရွှယ်သည် အတိုင်းထက်အလွန် ဝမ်းသာသွားဟန်ဖြင့် ခုန်ပေါက်ကာ ကျေးဇူးတင်စကား ပြောတော့သည်။

"သွားပြီး ပြင်ဆင်ဦး။ ဘောင်းဘီအရှည်နဲ့ အင်္ကျီလက်ရှည်တွေ ဝတ်ခဲ့ ဦးထုပ်လည်း ယူခဲ့ဦးနော်..."

ချီချီလေး၏ ချစ်စရာကောင်းသော အမူအရာကို ကြည့်ကာ လုချွမ်းက ပြုံးလျက် စာရွက်ပေါ်တွင် အကြံပြုလိုက်သည်။

ကမ္ဘာပျက်ကပ်အလွန် တောတောင်များ၏ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ယခင်ကထက် ပိုမိုကြမ်းတမ်းလှပြီး အင်းဆက်ပိုးမွှားများနှင့် အဆိပ်ရှိသတ္တဝါများ ပေါများလှသည်။ ထို့ကြောင့် တောင်ထဲသို့ လူကိုယ်တိုင် ဝင်ရောက်မည်ဆိုပါက ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုအချို့ ပြုလုပ်ရန် လိုအပ်ပေသည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ ဖေဖေ ချီချီ့ကို ခဏစောင့်နော်။ မြန်မြန်လေး ပြင်ဆင်လိုက်ပါ့မယ်"

နောက်တစ်ခဏ၌ ကျိရုရွှယ်သည် အဝတ်အစားလဲရန် သူမ၏ အိပ်ခန်းထဲသို့ အပြေးအလွှား ဝင်သွားတော့သည်။

ဆယ်မိနစ်ခန့်အကြာတွင် လုချွမ်းသည် ချီချီလေးကို ပုခုံးပေါ်သို့ တင်လိုက်ပြီး ချီချီလေး၏ ဆည်းလည်းသံကဲ့သို့ ကြည်လင်သော ရယ်မောသံများနှင့်အတူ သူ၏ ဇွန်ဘီရုပ်သေးအများစုကို ခေါ်ဆောင်ကာ ကျိုလျန်တောင်တန်းအတွင်းသို့ ချီတက်ခဲ့ကြသည်။

လျှပ်စီး ၁ နှင့် အခြားသော လျင်မြန်ဖြတ်လတ်သည့် ဇွန်ဘီများက ရှေ့ပြေးတပ်ဖွဲ့အဖြစ် လမ်းဖောက်ရှင်းလင်းပေးနေသဖြင့် လုချွမ်းတို့မှာ မည်သည့်အတားအဆီးမျှမရှိဘဲ ရှေ့သို့ တိုးနိုင်ခဲ့သည်။

သိပ်မကြာမီမှာပင် လုချွမ်းသည် ပထမဆုံးသော သားရဲအုပ်စုကြီးနှင့် ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံခဲ့ရသည်။

ဇွန်ဘီရုပ်သေး၏ မြင်ကွင်းမှတစ်ဆင့် မီတာနှစ်ထောင်အကွာရှိ တောင်ကြားချိုင့်ဝှမ်းတစ်ခုအတွင်း၌ အစွယ်ကြီးများဖြင့် ဧရာမ တောဝက်သားရဲအုပ်စုကြီးတစ်ခု သွားလာနေသည်ကို လုချွမ်း မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းတို့သည် မြေကြီးကို နမ်းရှုံ့ရင်း တစ်စုံတစ်ရာကို ရှာဖွေစားသောက်နေကြပုံပင်။

ထိုတောဝက်အုပ်စုတွင် အကောင်ရေ ၃၀ ကျော်ခန့်ရှိပြီး ၎င်းတို့အနက် အကြီးဆုံးနှင့် အသန်မာဆုံးဖြစ်သော အဆင့် ၃ သားရဲများမှာ ရှစ်ကောင်အထိ ရှိနေသည်။

လုချွမ်း၏ မျက်ဝန်းများမှာ ဝင်းလက်သွားခဲ့ပြီး လျှပ်စီး ၁ နှင့် အခြားဇွန်ဘီရုပ်သေးများကို တောဝက်အုပ်စုအား ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့ရန် စေလွှတ်လိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လုချွမ်းသည်လည်း ချီချီလေးကို ခေါ်ဆောင်ကာ တောင်ကြားချိုင့်ဝှမ်းဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ဦးတည်သွားတော့သည်။

ဝူး... ဝူး...

ခဏအကြာတွင် ဇွန်ဘီရုပ်သေးအုပ်စုကြီးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ တောဝက်သားရဲအုပ်စုသည် ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်ကြတော့သည်။

လျှပ်စီး ၁ နှင့် အခြားဇွန်ဘီရုပ်သေးများထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော အဆင့် ၄ ဖိအားများကြောင့် တောဝက်များသည် အကြောက်လွန်ကာ နောက်သို့ တရစပ် ဆုတ်ခွာသွားကြပြီး နောက်ဆုံးတွင် တစ်ကောင်နှင့်တစ်ကောင် ပူးကပ်လျက် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရင်နေကြရှာသည်။

တောဝက်များ မည်မျှပင် ဆုတ်ခွာနေပါစေ လျှပ်စီး ၁ နှင့် အခြားဇွန်ဘီရုပ်သေးများမှာမူ ၎င်းတို့ကို လွှတ်ပေးရန် အစီအစဉ်မရှိဘဲ သံမဏိလက်သည်းများကို ထုတ်ကာ တိုက်ခိုက်ရန် အသင့်ပြင်ထားကြသည်။

ထိုစဉ် လုချွမ်းနှင့် ချီချီလေးတို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

"ဖေဖေ... ဝက်တွေ အများကြီးပဲ သမီးတို့ သူတို့ကိုသတ်ပြီး အသားစားကြမလို့လားဟင်"

လုချွမ်း၏ ပုခုံးပေါ်မှ ဆင်းလိုက်ပြီးနောက် ချီချီလေးသည် တောဝက်အုပ်စုကို ကြည့်ကာ လုချွမ်းကို မော့ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"မှန်တယ် ချီချီလေး... သမီး သူတို့ကို တိုက်ခိုက်ကြည့်ပါဦး"

လုချွမ်းက ခေါင်းညိတ်ပြရင်း စာရွက်ပေါ်တွင် ရေးသားလိုက်သည်။

သူသည် ဇွန်ဘီရုပ်သေးများကို ချက်ချင်းတိုက်ခိုက်ရန် အမိန့်မပေးရခြင်းမှာ ချီချီလေးကို လက်တွေ့လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်စေချင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ ဖေဖေ"

ကျိရုရွှယ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး နောက်တစ်ခဏ၌ သံမှို ဆယ်ချောင်းကျော်ကို ထုတ်ယူကာ သူမ၏ စိတ်စွမ်းအားဖြင့် ထိန်းချုပ်ခြင်းကို အသုံးပြုလိုက်သည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ထိုသံမှိုများသည် လေထုကို ခွဲထွက်သွားကာ စူးရှသောအသံများနှင့်အတူ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးထွက်သွားတော့သည်။

ဝူး... ဝူး...

ခြိမ်းခြောက်နေသော အနက်ရောင် အလင်းတန်း ဆယ်ခုကျော် တိုးဝင်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သေဘေးနီးလာသည့် ခံစားချက်က တောဝက်များ၏ ကြောက်ရွံ့မှုကို ကျော်လွန်သွားစေသည်။ ၎င်းတို့သည် မျက်လုံးများ နီမြန်းလာသည်အထိ ဟိန်းဟောက်လိုက်ကြပြီး ချီချီလေးနှင့် ပတ်ပတ်လည်ရှိ ဇွန်ဘီရုပ်သေးများထံသို့ အတင်းပြေးဝင် တိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။

ဒုန်း... ဒုန်း...

မြေပြင်ကြီးမှာပင် တုန်ခါသွားရသည်။

သို့သော် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ရှေ့ဆုံးမှ ပြေးဝင်လာသော တောဝက် ဆယ်ကောင်ကျော်မှာ လေထဲတွင် ပျံသန်းနေသော သံမှိုများ၏ ဦးခေါင်းခွံကို ဖောက်ထွက်သွားခြင်း ခံလိုက်ရပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားကြသည်။ ကျန်ရှိနေသော တောဝက်များကိုမူ ရှေ့သို့တိုးလာသော လျှပ်စီး ၁ နှင့် အခြားဇွန်ဘီရုပ်သေးများက အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ဖြစ်အောင် ဆွဲဖြဲပစ်လိုက်ကြလေသည်။

ချီချီလေးက တောဝက် ဆယ်ကောင်ကျော်ကို တစ်ချက်တည်းနှင့် အပြတ်ရှင်းလိုက်သည်ကို မြင်သော်လည်း လုချွမ်းမှာ စိတ်ကျေနပ်ခြင်းမရှိဘဲ မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်နေမိသည်။

ချီချီလေး၏ တိုက်ခိုက်မှုမှာ ရိုးရှင်းလွန်းနေသေးသည်။ စိတ်စွမ်းအားဖြင့် အရာဝတ္ထုများကို ထိန်းချုပ်ကာ ရန်သူကို တိုက်ခိုက်ခြင်းအပေါ်၌သာ လုံးလုံးလျားလျား မှီခိုနေရခြင်းကြောင့်ပင်။

ခဏတာ တွေးတောပြီးနောက် လုချွမ်းသည် သူမကို သွေးဆိုးဓားသိုင်းကို သင်ကြားပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

စာရွက်ပေါ်ရှိ စာသားများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျိရုရွှယ်မှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများမှာလည်း မှင်တက်သွားရသည်။

ဖေဖေက သမီးကို သွေးဆိုးဓားသိုင်းကို သင်ပေးမလို့လား...