အခန်း (၃၅၇)

အခန်း။ ၃၅၇

ညအချိန် ညစာစားချိန်၌ ဧည့်ခန်းရှိ ထမင်းစားပွဲ၌ ကျိရုရွှယ်သည် ဇွန်းလေးကို အသုံးပြုကာ ကြက်ဥထမင်းကြော်များကို သူမ၏ ပါးစပ်ထဲသို့ မနားတမ်း ခပ်ထည့်နေသည်။

မိနစ်အနည်းငယ်အကြာတွင် ကျိရုရွှယ်သည် နောက်ဆုံးထမင်းတစ်ဇွန်းကို ဝါးမြုံ့ပြီးနောက် သူမ၏ လုံးဝန်းသော ဗိုက်ကလေးကို ပုတ်ကာ ကုလားထိုင်ပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလိုက်သည်။

"ဖေဖေ... သမီး စားလို့ပြီးပြီ အခန်းထဲ အရင်ပြန်တော့မယ်နော်"

ကျိရုရွှယ်သည် ဆိုဖာပေါ်တွင် မျက်လုံးမှိတ်ထိုင်နေသော သူမ၏ဖခင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် အမဲလိုက်ရန်အတွက် ဇွန်ဘီများကို ထိန်းချုပ်နေမှန်း သူမသိသည်။ သူမ လှမ်းပြောလိုက်ပြီးနောက် အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်ကာ တံခါးပိတ်လိုက်တော့သည်။

ယခုအချိန်တွင် လုချွမ်းသည် အမှန်တကယ်ပင် သူ၏ ဇွန်ဘီရုပ်သေးများကို အမဲလိုက်ရန် ထိန်းချုပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် လျှပ်စီး ၁ ကဲ့သို့သော လျင်မြန်ဖြတ်လတ်သည့် အမျိုးအစားများကို အသုံးချနေခြင်းဖြစ်သည်။

လက်ရှိတွင် ထိုဇွန်ဘီရုပ်သေးများသည် မြို့နောက်ဘက်ရှိ ကျိုလျန်တောင်တန်းအတွင်း၌ သားရဲတိရစ္ဆာန်များ၏ ခြေရာလက်ရာများကို သွက်လက်စွာ ရှာဖွေနေကြသည်။ အထူးသဖြင့် အဆင့် ၄ မျိုးဗီဇပြောင်း သားရဲတစ်ကောင်ကို တွေ့ရှိရန် အားစိုက်နေကြခြင်းပင်။

လုချွမ်း အမဲလိုက်ရခြင်း၏ အဓိကရည်ရွယ်ချက်မှာ အဆင့် ၄ အမြုတေရရှိရန်ဖြစ်သော်လည်း ယနေ့တစ်နေ့လုံး အမဲလိုက်ရာတွင် အဆင့် ၄ သားရဲတစ်ကောင်နှင့်မျှ ထိပ်တိုက်မတွေ့ခဲ့ပေ။

၎င်းက ကျယ်ပြောလှသော ကျိုလျန်တောင်တန်းကြီးအတွင်း၌ အဆင့် ၄ သားရဲများ လုံးဝမရှိလေသလားဟုပင် သူ့ကို သံသယဝင်စေသည်။ အမှန်စင်စစ် အဆင့် ၄ သားရဲများမှာ အလွန်ရှားပါးလှရာ ကျိုလျန်တောင်တန်းတွင် မရှိခဲ့လျှင်ပင် အံ့သြစရာတော့ မဟုတ်ပေ။

သို့သော်လည်း ပြန်ရောက်လာပြီးနောက် လုချွမ်းသည် အားမလိုအားမရ ဖြစ်နေမိသည်။ ထို့ကြောင့် ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ရလဒ်တစ်ခုခု ထွက်ပေါ်လာနိုင်ခြေရှိသဖြင့် ညအချိန်ကို အခွင့်ကောင်းယူကာ ကျိုလျန်တောင်တန်းကို တစ်ခေါက်ပြန်လည် ရှာဖွေရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

ထိုမျှသာမက သူသာ အဆင့် ၄ အမြုတေ အလုံအလောက် ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်ပါက လက်ရှိတွင် လေးကောင်သာရှိသေးသော သူ၏ အဆင့် ၅ ဇွန်ဘီရုပ်သေး အရေအတွက်ကို လွယ်လွယ်ကူကူ တိုးမြှင့်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။ ထိုအရေအတွက်မှာ အလွန်ပင် နည်းပါးနေသေးသည်ဟု သူ ယူဆထားပေသည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့်ပင် ရှေ့လာမည့်အချိန်ကာလများအတွင်း အမဲလိုက်မှုအခြေအနေမှာ လုချွမ်းကို လုံးဝစိတ်ပျက်စေရန်သာ ဦးတည်နေတော့သည်။

သူ၏ လျှပ်စီး ၁ ကဲ့သို့သော ဇွန်ဘီရုပ်သေးများသည် ကျိုလျန်တောင်တန်း၏ တစ်ဝက်နီးပါးကို ဗလောင်းဗလဲဖြစ်အောင် ရှာဖွေခဲ့သော်လည်း အဆင့် ၄ မျိုးဗီဇပြောင်း သားရဲ၏ အရိပ်အယောင်ကိုပင် မတွေ့ခဲ့ရပေ။ အသန်မာဆုံးတွေ့ရှိခဲ့ရသည်မှာ အဆင့် ၃ သားရဲများသာ ဖြစ်သည်။

အိပ်ခန်းထဲတွင်မူ ကျိရုရွှယ်သည် ကုတင်ပေါ်တွင် တင်ပလ္လင်ခွေထိုင်ရင်း ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်မှ လသာသာညချမ်းကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ ထို့နောက် သူမသည် ယနေ့အတွက် ကျင့်ကြံခြင်းလုပ်ငန်းစဉ်ကို စတင်ရန် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ ပိတ်လိုက်တော့သည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် စိတ်ကိုတည်ငြိမ်အောင်ထားကာ အာရုံစူးစိုက်လျက် ကျိရုရွှယ်သည် ဖန်သားအသက်ရှူခြင်းအတတ်ကို စတင်လည်ပတ်စေပြီး ပြင်ပမှ စွမ်းအင်ဓာတ်များကို အဆက်မပြတ် စုပ်ယူလေတော့သည်။

ကျိရုရွှယ်က ကျင့်စဉ်ကို လည်ပတ်လိုက်သည်နှင့် အခန်းထဲရှိ စွမ်းအင်များသည် အားကောင်းသော ဆွဲအားတစ်ခုဖြင့် ဆွဲယူခြင်းခံလိုက်ရသကဲ့သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လှုပ်ခတ်လာပြီး ကျိရုရွှယ်ထံသို့ စီးဝင်သွားသော စွမ်းအင်စီးကြောင်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ဖန်သားဝိညာဉ်လုံးသည် ဖြည်းညင်းစွာ လည်ပတ်နေပြီး စီးဝင်လာသော စွမ်းအင်လှိုင်းများကို ဖန်သားရောင် ဝိညာဉ်စွမ်းအားများအဖြစ်သို့ လျင်မြန်စွာ သန့်စင်ပေးနေသည်။

ဝိညာဉ်စွမ်းအားမျှင်များသည် သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ သွေးကြောမျှင်များတစ်လျှောက် ပျံ့နှံ့စီးဆင်းသွားပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ဖန်သားဝိညာဉ်လုံးထံသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားကြသည်။

အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ကျိရုရွှယ်၏ အရှိန်အဝါမှာ တဖြည်းဖြည်းချင်း မြင့်တက်လာပြီး အဆင့် ၅ နယ်ပယ်၏ အားကောင်းသော အငွေ့အသက်များကို ဖုံးကွယ်ထားရန် ခက်ခဲလာတော့သည်။

ဆင့်ကဲပြောင်းလဲခြင်း လမ်းစဉ်တွင် အဆင့် ၅ မတိုင်မီနှင့် အဆင့် ၅ ရောက်ပြီးနောက်ပိုင်းမှာ နေ့နှင့်ညကဲ့သို့ ကွာခြားလှပြီး ကမ္ဘာခြားသကဲ့သို့ပင် ထူးခြားလှသည်ကို သိထားရန်လိုသည်။

အဆင့် ၅ သို့ ရောက်ရှိပြီးနောက်ပိုင်းတွင် မိမိ၏ ကျင့်ကြံမှုကို ဆက်လက်မြှင့်တင်ရန်မှာ များစွာခက်ခဲသွားပြီး တိုးတက်မှုအရှိန်မှာလည်း အောက်ဆင့်များတွင် ရှိခဲ့သကဲ့သို့ မမြန်ဆန်နိုင်တော့ပေ။

တစ်ခါတစ်ရံတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကျင့်ကြံနေသော်လည်း နယ်ပယ်တစ်ခုကို ဖြတ်ကျော်ရန် မစွမ်းသာသည်မျိုး ရှိတတ်သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ကျိရုရွှယ် ကျင့်ကြံနေသော ဖန်သားအသက်ရှူခြင်းအတတ်မှာ ထိပ်တန်းကျင့်စဉ်များထဲတွင် ပါဝင်နေပြီး ပြင်ပစွမ်းအင်များကို စုပ်ယူရာတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ထိရောက်မှုရှိနေခြင်းပင်။

သို့မဟုတ်ပါက ပြင်ပစွမ်းအင်များကို ရှူရှိုက်ကာ ကျင့်ကြံနေရသည့် အရှိန်မှာ လိပ်သွားနှုန်းထက်ပင် နှေးကွေးနေပေလိမ့်မည်။

အခန်းထဲတွင် အလွန်အမင်း တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသည်။ ကုတင်ပေါ်တွင် တင်ပလ္လင်ခွေထိုင်နေသော ကျိရုရွှယ်သည် ရုတ်တရက် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားကာ မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ အကြည့်ထဲတွင် သံသယအရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားတော့သည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် ကျိရုရွှယ်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ လေးနက်တည်ကြည်သွားသည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများတိုးလျှံလာသည်နှင့်အမျှ လက်ဟန်တစ်ခုကို ဖော်ဆောင်လိုက်ပြီး ဝိညာဉ်ဆက်သွယ်ခြင်းအတတ်ကို အသုံးပြုကာ ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ရှိ ပိုးဖလံကောင် ဆယ်ကောင်ကျော်ကို ထိန်းချုပ်၍ တစ်မြို့လုံးကို စုံစမ်းစစ်ဆေးခိုင်းလိုက်သည်။

ပိုးဖလံ ဆယ်ကောင်ကျော်မှာ တောင်ပံများကို ဖြန့်ကာ အမြင့်သို့ ပျံတက်သွားကြပြီး ညအမှောင်ထုအတွင်း မြို့၏ နေရာအသီးသီးသို့ လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားကြသည်ကို သူမ စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။

အခန်းထဲရှိ ကျိရုရွှယ်သည် ပိုးဖလံများ၏ မြင်ကွင်းမှတစ်ဆင့် မြို့အတွင်းရှိ အရာအားလုံးကို အနီးကပ် စောင့်ကြည့်ရင်း ပုံမှန်မဟုတ်သော ထူးခြားမှုတစ်ခုခု ရှိမရှိ ရှာဖွေနေတော့သည်။

"ထူးဆန်းလိုက်တာ... ဘယ်သူမှမရှိတာ သေချာပါလျက်နဲ့ ငါ့ကို တစ်ယောက်ယောက်က စောင့်ကြည့်နေသလိုမျိုး ဘာလို့ ခံစားနေရတာလဲ"

ကျိရုရွှယ်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ဇဝေဇဝါဖြစ်နေသော မျက်နှာထားဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူမသည် ပိုးဖလံများကို အသုံးပြု၍ တစ်မြို့လုံးကို အကြိမ်ကြိမ် ရှာဖွေခဲ့သော်လည်း မသင်္ကာစရာ တစ်စုံတစ်ရာမျှ မတွေ့ရှိခဲ့သလို မြို့ထဲသို့ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာသူလည်း မရှိပေ။

ဒါက တကယ့်ကို ထူးဆန်းတယ်။

"ငါ့ရဲ့ စိတ်အာရုံကပဲ မှားနေတာလား..."

ကျိရုရွှယ်၏ မျက်လုံးများက အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားသည်။ ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ် လီမြစ်မြို့နယ်မြေအတွင်း စွမ်းအင်များ အလွန်အမင်း ကုန်ခမ်းခဲ့မှုကြောင့် သူမ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ အပြည့်အဝ ပြန်မကောင်းသေး၍ ဖြစ်နိုင်သည်ဟု သူမ သံသယဝင်မိသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ကျိရုရွှယ်သည် သူမ၏ သံသယများကို ရင်ထဲတွင်သာ ဖိနှိပ်ထားလိုက်ပြီး ဆက်လက်မစဉ်းစားတော့ဘဲ မျက်လုံးများကို ပြန်ပိတ်ကာ ကျင့်ကြံခြင်းနယ်ပယ်ထဲသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အပြင်ဘက်ရှိ အဝေးတစ်နေရာမှ လမ်းမပေါ်တွင် ကျောက်ဘင် အသွင်ပြောင်းထားသော သာမန်ဇွန်ဘီမှာ ဇွန်ဘီအုပ်စုတစ်စု၏ နောက်မှလိုက်ပါရင်း ဤလမ်းမပေါ်မှ ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

ဤသို့ဖြင့် နှစ်ရက်ခန့် အချိန်ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။

လုချွမ်းနှင့် အခြားသူများသည် ကျောက်လင်းထွက်ခွာသွားခြင်းကို တဖြည်းဖြည်း နေသားကျလာခဲ့ကြပြီး ထမင်းချက်သည့် အကြိမ်တိုင်းတွင်လည်း လုချွမ်းက ပမာဏကို လျှော့ချကာ ချက်ပြုတ်ခဲ့သည်။

ဤနှစ်ရက်အတွင်း လုချွမ်းသည် ထုံးစံအတိုင်းပင် ချီချီလေး ဟကို ခေါ်ဆောင်ကာ တောင်ထဲသို့ အမဲလိုက်ရန် ထွက်ခွာခဲ့ကြလေသည်။

အဆင့် ၄ မျိုးဗီဇပြောင်း သားရဲများကို ရှာမတွေ့နိုင်သဖြင့် လုချွမ်းအနေဖြင့် တောင်ပေါ်ရှိ အဆင့် ၃ သားရဲများကိုသာ မညှာမတာ အမဲလိုက်ရန်မှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။

အမဲလိုက်နေစဉ်အတွင်း လုချွမ်းသည် ချီချီလေး၏ အနီးကပ်တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်ကို လေ့ကျင့်ပေးရန်လည်း မမေ့လျော့ခဲ့ပေ။ သူသည် တိုက်ခိုက်မှုအားနည်းသော သားရဲအချို့ကို ရွေးချယ်ကာ ချီချီလေးအတွက် လေ့ကျင့်ဖော်များအဖြစ် ထားရှိပေးပြီး သူမအား သွေးဆိုးဓားသိုင်းကို လက်တွေ့တိုက်ပွဲများတွင် အသုံးပြုစေခဲ့သည်။

ဝုန်း... ဝုန်း...

ညနေစောင်းအချိန်တွင် ရှည်လျားလှသော ယာဉ်တန်းကြီးမှာ မြို့ထဲသို့ တစ်ဖန်ပြန်လည် မောင်းနှင်ဝင်ရောက်လာခဲ့ပြီး ခြံဝင်းရှေ့၌ အမြန်ရပ်တန့်လိုက်သည်။

လုချွမ်း၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် ဇွန်ဘီရုပ်သေးများသည် သားရဲအလောင်းများ ပြည့်နှက်နေသော ကားပေါ်မှ ပစ္စည်းများကို စတင်ချယူကြပြီး ၎င်းတို့ကို အသားဖျက်ရန်အတွက် ဘေးချင်းကပ်လျက်ရှိသော အခြားခြံဝင်းတစ်ခုသို့ သယ်ဆောင်သွားကြသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အချို့သော ဇွန်ဘီရုပ်သေးများသည် ရေတွင်းမှ ရေအပြည့်ပါသော ပုံးများကို မလာကြပြီး သားရဲသွေးများ ပေကျံနေသော ကားများကို ဆေးကြောသန့်စင်ကြတော့သည်။

လုချွမ်းကမူ လက်တစ်ဖက်တွင် အမြုတေများ ပြည့်နှက်နေသော အိတ်ကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ချီချီလေးကို ဆွဲကာ ခြံဝင်းထဲသို့ လျှောက်လှမ်းဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။

ထိုစဉ် လမ်းမ၏အဆုံး၌ အကြည့်တစ်စုံသည် လုချွမ်း၏ ကျောပြင်ကို စိုက်ကြည့်နေပြီး သူ ခြံဝင်းထဲသို့ ဝင်သွားသည်အထိ စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ဇွန်ဘီအုပ်စုကြားထဲတွင် ကျောက်ဘင်သည် သူ၏ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ ငုံ့လိုက်ပြီး အကြည့်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင်မူ ဝမ်းသာပီတိများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။

ဤနှစ်ရက်တာ စောင့်ကြည့်မှုမှတစ်ဆင့် သူသည် တစ်စုံတစ်ရာကို အမှန်တကယ်ပင် ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဤမိန်းကလေးငယ်မှာ ဇွန်ဘီဘုရင် မဟုတ်သည်မှာ သေချာလှသည်။ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲထားသော ဇွန်ဘီအုပ်စုကြားတွင် လူသားတစ်ဦး အတူယှဉ်တွဲ နေထိုင်နိုင်ခြင်းမှာ စစ်မှန်သော ဇွန်ဘီဘုရင်နှင့် ပတ်သက်မှု တစ်ခုခုရှိနေရမည်သာ ဖြစ်သည်။

ဆိုလိုသည်မှာ ထိုမိန်းကလေးငယ်နှင့် နီးကပ်စွာရှိနေသူမှာ ဇွန်ဘီဘုရင် ဖြစ်နိုင်ခြေ အရှိဆုံးပင်။

ဤစောင့်ကြည့်မှုကာလအတွင်း ထိုမိန်းကလေးငယ်သည် အလွန်ပင် ထူးဆန်းသော ပုံပန်းသဏ္ဌာန်ရှိသည့် ဇွန်ဘီတစ်ကောင်၏ ဘေးနားတွင် အမြဲရှိနေသည်ကို သူတွေ့မြင်ခဲ့ရသည်။

၎င်း၏ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်မှာ ဇွန်ဘီနှင့် မတူဘဲ လူသားတစ်ဦးနှင့် အလွန်တူလှသော်လည်း သူ၏ အာရုံခံစားမှုအရမူ ထိုသူမှာ သေချာပေါက် ဇွန်ဘီတစ်ကောင်သာ။

၎င်းမှာ ဇွန်ဘီဘုရင်ပင် ဖြစ်နိုင်ချေရှိသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုဇွန်ဘီမှာ သာမန်ဇွန်ဘီတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်မျိုးရှိပြီး အားကောင်းသော အရှိန်အဝါ မရှိသော်ငြားလည်း အဆင့်မြင့် ဇွန်ဘီအုပ်စုကြားတွင် လွတ်လပ်စွာ သွားလာနိုင်ခြင်းနှင့် ထိုမိန်းကလေးငယ်နှင့် အလွန်ပင် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေခြင်းတို့ကြောင့် တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သာမန်မဟုတ်မှန်း သိသာလှသည်။

ဤအချက်များကြောင့်ပင် ကျောက်ဘင်သည် ထိုသူအား ဇွန်ဘီဘုရင်အဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်

ခြင်းပင်။

ခဏအကြာတွင် ကျောက်ဘင်သည် ဇွန်ဘီအသွင်ကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားရင်း ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဇွန်ဘီအုပ်စုကြားမှ ခွဲထွက်ကာ မြို့အစွန်အဖျားသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လှမ်းသွားတော့သည်။

ယခုအခါ ဇွန်ဘီဘုရင်၏ တည်နေရာကို အတိအကျ သိရှိသွားပြီဖြစ်ရာ ဤဇွန်ဘီဘုရင် တစ်ဖန်ထပ်မံ ထွက်ပြေးမသွားစေရန်အတွက် သူသည် ချက်ချင်းပြန်သွားပြီး ခေါင်းဆောင်ထံ အစီရင်ခံရမည်ပင်။