အခန်း (၃၅၃)

အခန်း။ ၃၅၃

ညအချိန် ခြံဝင်းအတွင်း၌ မီးရောင်များ လင်းထိန်နေပြီး တိတ်ဆိတ်အေးချမ်းလျက်ရှိသည်။

ခြံစည်းရိုးအပြင်ဘက်တွင်မူ အဆင့် ၄ ဇွန်ဘီရုပ်သေးများသည် ခြံဝင်းအတွင်းသို့ မည်သည့်သားရဲတိရစ္ဆာန်မျှ ချဉ်းကပ်မလာနိုင်စေရန် နေရာအနှံ့ ကင်းစောင့်နေကြသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မြေအောက်၌ မြေလျှိုး ၁ နှင့် ကောင်းကင်ယံ၌ ပျံသန်းသူ ၁ တို့သည်လည်း အပေါ်နှင့် အောက် အရပ်မျက်နှာအသီးသီးမှ ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ကျူးကျော်လာမည့် မည်သည့်သတ္တဝါကိုမဆို သိရှိနိုင်ရန် အနီးကပ် ကင်းလှည့်စစ်ဆေးနေကြတော့သည်။

အိမ်ထဲတွင်မူ ကျိရုရွှယ်နှင့် ကျောက်လင်းတို့သည် ထမင်းစားပွဲ၌ ထိုင်ကာ ညစာ စားသုံးနေကြသည်။

ထမင်းစားပွဲ၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ဝက်သားခရမ်းသီးနှပ် အိုးတစ်လုံးကို ချထားသည်။

ကျိရုရွှယ်သည် ဇွန်းကိုကိုင်ကာ ထမင်းစားရင်း မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ ကျောက်လင်းကို ကြည့်နေမိသည်။ ယခုအချိန်တွင် ထိုအမျိုးသမီးမှာ ဟင်းများကို အားရပါးရ ခပ်ယူစားသောက်နေပြီး သူမ၏ ပန်းကန်ထဲမှ ထမင်းများကိုလည်း ပါးစပ်ထဲသို့ မနားတမ်း ပို့ဆောင်နေကာ အလွန်အရသာတွေ့နေပုံပင်။

ထိုအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျိရုရွှယ်၏ ရင်ထဲတွင် အလိုလို ပြုံးမိသွားရသည်။ ခွဲခွာရတော့မည့် နာကျင်မှုမှာ ဤမိုက်မဲသော အမျိုးသမီး၏ စားချင်စိတ်ကို အနည်းငယ်မျှပင် မမထိခိုက်နိုင်ပေ။

ဂျောက်...

ထိုစဉ် မီးဖိုချောင်တံခါး ပွင့်သွားပြီး လုချွမ်းသည် ရေမှော်ဥဟင်းချို တစ်ခွက်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ ထွက်လာခဲ့သည်။

သူသည် ဟင်းချိုခွက်ကို ထမင်းစားပွဲပေါ်သို့ ချလိုက်ပြီး ကျောက်လင်း၏ ကောင်းမွန်လှသော စားချင်စိတ်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ယခင်ကတည်းက နေသားကျနေပြီဖြစ်ရာ ထူးဆန်းသည်ဟု မထင်တော့ပေ။

သူချက်ပြုတ်ထားသော အစားအစာများမှာ ထူးခြားဆန်းပြားသည့် အရသာမျိုးဖြစ်နေ၍ မဟုတ်ဘဲ ကျောက်လင်းကဲ့သို့သော ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှုပိုင်းဆိုင်ရာ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲထားသူများအဖို့ နေ့စဉ်စွမ်းအင် သုံးစွဲမှုမှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို အဓိကထားကာ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲထားသည့် လုချွမ်းနှင့် ကျိရုရွှယ်တို့ထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမိုများပြားသောကြောင့်ပင်။

ထို့ကြောင့် သူမအနေဖြင့် နေ့စဉ်လိုအပ်သော စွမ်းအင်များကို ဖြည့်တင်းရန်အတွက် အစားအစာ အမြောက်အမြား စားသုံးရန် လိုအပ်ခြင်းပင်။

ထို့နောက်တွင် လုချွမ်းသည် မီးဖိုကို ရှင်းလင်းရန် ပြန်လှည့်သွားစဉ် ကျိရုရွှယ်၏ မျက်လုံးများမှာ ဝင်းလက်သွားခဲ့ပြီး သူမသည် ကုလားထိုင်ပေါ်မှ ခုန်ဆင်းကာ မီးဖိုချောင်ထဲသို့ အပြေးအလွှား လိုက်ဝင်သွားတော့သည်။

"ဘာလို့ ထမင်းကို ကောင်းကောင်းမစားဘဲ ဒီထဲကို ပြေးဝင်လာရတာလဲ"

လှုပ်ရှားသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် လုချွမ်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ချီချီလေးဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရပြီး သူ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားမိသည်။

"ဖေဖေ... ခဏလောက် ထိုင်လိုက်ပါဦး သမီး ပြောစရာရှိလို့"

ကျိရုရွှယ်က အနားသို့ တိုးကပ်လာပြီး တိုးညင်းသောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လုချွမ်းသည် ချီချီလေး၏ အပြုအမူကို နားမလည်သော်လည်း ငြင်းဆန်ခြင်းမရှိဘဲ သမီးဖြစ်သူ၏ စကားကို မြေဝယ်မကျ နားထောင်ကာ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်ပြီး နားကိုပင် စောင်းပေးလိုက်လေသည်။

ကျိရုရွှယ်သည် လုချွမ်း၏ နားနားသို့ ကပ်ကာ "ဖေဖေ... သမီး ဖေဖေ့ကို သတင်းတစ်ခု ပေးမလို့။ မမကျောက်လင်းက ထွက်သွားဖို့ ပြင်နေတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် လုချွမ်းသည် ချက်ချင်းပင် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားတော့သည်။

ကျောက်လင်းက ထွက်သွားချင်တာလား...

သူ ဘာလို့ ထွက်သွားချင်ရတာလဲ။ ငါကရော သူ့အပေါ် မကောင်းလို့လား။

သူ့အတွက် စားဝတ်နေရေးမှာ လုံးဝပူပန်စရာမလိုသလို ဘေးကင်းလုံခြုံမှုကိုလည်း အပြည့်အဝ အာမခံပေးထားတာလေ။

အစောပိုင်းကာလများတွင် လုချွမ်းအနေဖြင့် ကျောက်လင်းအပေါ် သတိထားခဲ့သည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူမသည် လူသားတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ရဲအရာရှိတစ်ဦးလည်း ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူတို့သည် ကျန်းနန်မြို့တွင် ရန်သူများအဖြစ် တိုက်ခိုက်ခဲ့ဖူးသူများလည်း ဖြစ်ကြသည်။

သို့သော်လည်း အတူတူနေထိုင်ရင်း အချိန်အတန်ကြာ အပြန်အလှန် ဆက်ဆံပြီးနောက် ကျောက်လင်းသည် ချီချီလေးကို ကယ်တင်ရန်အတွက် သူမ၏ အသက်ကိုပင် ပဓာနမထားဘဲ စွန့်စားခဲ့သည်ကို မြင်တွေ့ရပြီးနောက်တွင်မူ လုချွမ်းသည် သူမအပေါ်ထားရှိသော သံသယများကို တဖြည်းဖြည်း လျှော့ချခဲ့ကာ ကျောက်လင်း ရှိနေခြင်းကိုပင် နေသားကျလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ သူမ ထွက်ခွာတော့မည်ဟူသော သတင်းကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရသဖြင့် သူ အနည်းငယ် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်သွားရသည်။

"မမကျောက်လင်း ပြောတာကတော့... အခု ချီချီလေးမှာ ကာကွယ်ပေးဖို့ မလိုတော့ဘူးဆိုတော့ သူလည်း သူ့ရဲ့ စံနှုန်းတွေနဲ့ ယုံကြည်ချက်တွေနောက်ကို လိုက်တော့မယ်တဲ့"

လုချွမ်း၏ အမူအရာကို ကြည့်ရင်း ကျိရုရွှယ်က ဘေးနားမှ ဆက်လက်ပြောပြနေသည်။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လုချွမ်းသည် အခြေအနေအရပ်ရပ်ကို အကြမ်းဖျင်း နားလည်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်စံနှုန်းများနှင့် ယုံကြည်ချက်များအတွက်ကြောင့် ဖြစ်နေသည့်အတွက် သူ့အနေဖြင့် ဆက်နေရန် တိုက်တွန်းရန် အကြောင်းမရှိသလို တိုက်တွန်းမည်လည်း မဟုတ်ပေ။

ကျောက်လင်း၏ အရင်က ပြတ်သားမှုများကို ထောက်ရှုလျှင် သူမအနေဖြင့် ထွက်ခွာရန် ဆုံးဖြတ်ပြီးပါက ပြန်လည်ဆွဲဆောင်နိုင်ရန် အခွင့်အရေးမှာ အလွန်ပင် နည်းပါးလှသည်။ ထို့ပြင် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်စံနှုန်းများနှင့် ယုံကြည်ချက်များအတွက် သွားမည်ဆိုပါကလည်း သူ့အနေဖြင့် ဘာလို့ တားဆီးနေရမှာလဲ။

ကျောက်လင်းအတွက် ယခုအချိန်တွင် အလိုအပ်ဆုံးအရာမှာ အားပေးစကားသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

"ချီချီလေး... ဖေဖေ နားလည်ပါပြီ ထမင်းသွားစားတော့နော်"

လုချွမ်းသည် သတိပြန်ဝင်လာပြီးနောက် သူ့ဘေးရှိ ချီချီလေးကို ကြည့်ကာ စာရွက်တစ်ရွက်ပေါ်တွင် ရေးသားလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ ဖေဖေ... မမကျောက်လင်းကို မသွားဖို့ ဖျောင်းဖျကြည့်ဖို့လည်း မမေ့နဲ့ဦးနော်"

ကျိရုရွှယ်က ခေါင်းညိတ်ပြရင်း လုချွမ်းကို ဝမ်းနည်းပက်လက်ဖြင့် ဟန်ဆောင်တောင်းဆို လိုက်သည်။

အောင်မြင်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင် ဖြစ်သော်လည်း ကျောက်လင်းနှင့် သူမတို့၏ နေ့စဉ်ဆက်ဆံရေးအရ ဤကဲ့သို့သော အပြုအမူမျိုးမှာ ကလေးမလေးတစ်ဦး အမှန်တကယ် လုပ်ဆောင်မည့်အရာမျိုး ဖြစ်သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ နေ့တိုင်းအတူရှိနေသူတစ်ဦး ထွက်ခွာတော့မည်ဆိုပါက ကလေးငယ်တစ်ဦးအနေဖြင့် သံယောဇဉ်တွယ်ကာ မခွဲချင်မခွာရက် ဖြစ်နေမည်မှာ သဘာဝပင်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လုချွမ်းသည် ချီချီလေးကို မလိမ်ညာချင်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် အားယူပြုံးပြကာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ရတော့သည်။

ညစာစားပြီးနောက် လုချွမ်းသည် ကျောက်လင်းကို သွားရောက်တွေ့ဆုံခဲ့သည်။

"မင်း ထွက်သွားတော့မလို့လား"

လုချွမ်းသည် သူ့ရှေ့တွင် ထိုင်နေသော ကျောက်လင်းကို ကြည့်ကာ စာရွက်ပေါ်တွင် ရေးသား၍ မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်... ချီချီလေး ပြောပြလိုက်ပြီလား။ လုချွမ်း... ဒီအတောအတွင်း ငါ့ကို စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့လို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒါဟာ ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီး ဖြစ်ပြီးကတည်းက ငါ့အတွက် အသက်တောင့်သာဆုံးနဲ့ အပျော်ရွှင်ဆုံး နေ့ရက်တွေပါပဲ"

ကျောက်လင်းက ခေါင်းညိတ်ကာ ပြုံးရွှင်သော မျက်နှာထားဖြင့် ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။

လုချွမ်းနှင့် ပတ်သက်၍ ကျောက်လင်းအနေဖြင့် သူ၏ အချို့သော လုပ်ရပ်များကို သဘောမတူနိုင်သော်လည်း သူသည် လူကောင်းတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်းကိုမူ ဝန်ခံရမည်ဖြစ်သည်။

သူသည် ဇွန်ဘီတစ်ကောင် ဖြစ်သွားခဲ့သော်လည်း မိမိမျိုးနွယ်အချင်းချင်း ပြန်လည်ဝါးမျိုနေကြသော အချို့သော သားရဲတိရစ္ဆာန်များနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင်မူ သူက အများကြီး သာလွန်ကာ ကောင်းမွန်လှသည်။ ပို၍အရေးကြီးသည်မှာ လုချွမ်းသည် အပြစ်မဲ့သူများကို မည်သည့်အခါမျှ အကြောင်းမဲ့ အန္တရာယ်မပြုခဲ့ခြင်းပင်။ သူသည် လူကောင်းတစ်ယောက်ဖြစ်သလို စိတ်ကောင်းရှိသော ဇွန်ဘီတစ်ကောင်လည်း ဖြစ်ပေသည်။

လူသားမျိုးနွယ်သည် လုချွမ်းအပေါ် အစကတည်းက အစွဲအလမ်းကြီးစွာ အမြင်စောင်းခဲ့ကြသည်မှာ ဝမ်းနည်းစရာပင်။ ထိုအချက်ကပင် တိုက်ပွဲများစွာကို ဖြစ်ပွားစေခဲ့ပြီး ယနေ့ကဲ့သို့ အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ယခုအခါတွင်မူ လူသားအစိုးရအပေါ် လုချွမ်း၏ နာကျည်းမှုမှာ မည်မျှနက်ရှိုင်းနေပြီကို မည်သူမျှ မခန့်မှန်းနိုင်တော့ပေ။

သို့သော် ညှိနှိုင်းရန် လမ်းစရှိနေသေးမည်ဟု သူမ မျှော်လင့်မိသည်။ သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်လက်များဖြင့် နှစ်ဖက်ကြားရှိ ပဋိပက္ခများကို ဖြေရှင်းပြီး ငြိမ်းချမ်းရေးကို ပြန်လည်ဖော်ဆောင်နိုင်အောင် ကြိုးစားရမည်ပင်။

လုချွမ်းက တည်ကြည်သော မျက်နှာထားဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး စာရွက်ပေါ်တွင် လေးနက်စွာ ရေးသားလိုက်သည်။

"ဒီလိုဆိုရင်တော့ မင်းရဲ့ ခရီးလမ်းတစ်လျှောက် အဆင်ပြေချောမွေ့ပါစေလို့ ငါ ဆုတောင်းပေးပါတယ်"

"ဒါနဲ့... မင်း အခက်အခဲတွေ ကြုံလာရရင် ငါ့ဆီ ပြန်လာပြီး အကူအညီတောင်းနိုင်တယ်နော်။ ငါ သေချာပေါက် ကူညီပေးမှာပါ"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် လုချွမ်း... ငါ တကယ်လို့ ပြဿနာတွေနဲ့ ကြုံလာရရင်တော့ နင့်ကို အားနာနေမှာ မဟုတ်ဘူးနော်"

လုချွမ်း၏ အစွမ်းထက်မှုကို ကိုယ်တိုင်မြင်တွေ့ခဲ့ရဖူးသော ကျောက်လင်းအနေဖြင့် သူ့ကို လုံးဝသံသယမရှိဘဲ ရွှင်ပျသော အပြုံးဖြင့် လက်ခံလိုက်သည်။

အမှန်စင်စစ် ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် မည်မျှအထိ ခက်ခဲသော အခြေအနေများနှင့် ရင်ဆိုင်ရမည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ပေ။ လုချွမ်းကဲ့သို့သော အားကိုးထိုက်သည့် အထောက်အပံ့ကို ငြင်းပယ်ပစ်လောက်အောင် သူမ မမိုက်မဲပေ။ အကူအညီတစ်ခုက ပြဿနာကို ဖြေရှင်းပေးနိုင်မည်ဆိုလျှင် သူမအနေဖြင့် ဟန်ဆောင်ပန်ဆောင် ငြင်းဆန်နေမည်မဟုတ်သည်မှာ သေချာသည်။

"ဒါကတော့ လမ်းမှာစားဖို့ ငါပြင်ပေးထားတဲ့ သားရဲခြောက်တွေပါ။ ယူသွားလိုက်ဦး"

လုချွမ်းက စာရွက်ပေါ်တွင် ထပ်မံရေးသားလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူ၏ဘေးရှိ အစာများဖြင့် ဖောင်းကားနေသော ကျောပိုးအိတ်တစ်လုံးကို ကျောက်လင်းထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်လေသည်။

"ကျေးဇူးပါပဲ"

ကျောက်လင်းသည် ကျောပိုးအိတ်ကို အပြုံးများဖြင့် လက်ခံလိုက်သည်။ ဤမျှများပြားသော သားရဲခြောက်များမှာ တောတောင်ထဲတွင် ဖြတ်သန်းရမည့် သူမ၏ ခရီးလမ်းအတွက် အချိန်အတော်ကြာ စွမ်းအင်ဖြည့်တင်းပေးနိုင်မည်ကို သူမ သိရှိလိုက်သည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်ခင်း ခြံဝင်းအပြင်ဘက်တွင် လုချွမ်းနှင့် ကျိရုရွှယ်တို့သည် ကျောက်လင်းကို လိုက်လံပို့ဆောင်နေကြသည်။

ကားဘေးတွင် ရပ်နေရင်း ကျောက်လင်းသည် လုချွမ်းကို ပြုံး၍ကြည့်ကာ စမ်းသပ်သည့်

အနေဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

"လုချွမ်း... လူသားတွေနဲ့ ဇွန်ဘီမျိုးနွယ်အကြောင်း ငါပြောခဲ့တာကို မှတ်မိသေးလား။ အဲဒါနဲ့ ပတ်သက်ပြီး နင် ဘယ်လိုထင်သလဲ"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လုချွမ်းသည် မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် စောင့်ကြည့်နေသော ကျောက်လင်းကို အလေးအနက် ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် အချိန်အကြာကြီး တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ စာရွက်ပေါ်တွင် ဤသို့ ရေးသားလိုက်သည်။

"အကယ်၍ မင်းက လူသားတွေကို တကယ်ပဲ မင်းရဲ့နောက်က လိုက်လာအောင် စည်းရုံးနိုင်ခဲ့မယ်ဆိုရင်... လူသားတွေနဲ့ အတူယှဉ်တွဲနေထိုင်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်တဲ့အရာတော့ မဟုတ်ပါဘူး"

ထိုစာသားကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျောက်လင်းမှာ ချက်ချင်းပင် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားတော့သည်။

"ကောင်းပြီလေ လုချွမ်း... စောင့်ကြည့်နေလိုက်ပါ။ ငါ သေချာပေါက် အောင်မြင်အောင် လုပ်ပြမယ်"

မောင်းနှင်သူနေရာသို့ ဝင်ထိုင်ပြီးနောက် ကျောက်လင်းသည် ချီချီလေးကို လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။

"နှုတ်ဆက်ခဲ့ပါတယ် ချီချီလေး"

"ပြီးတော့ လုချွမ်း... ငါတို့ရဲ့ ကတိကိုလည်း မမေ့နဲ့ဦးနော်"

ထို့နောက်တွင် ကျောက်လင်းသည် အနက်ရောင်နွားသိုးကြီးကို စီးနင်းကာ လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီး မကြာမီမှာပင် လုချွမ်းနှင့် ကျိရုရွှယ်တို့၏ အမြင်အာရုံမှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။