အခန်း (၁၅-၁၆)
Vol. 2 Ch. 15-16
အခန်း။ ၁၅
ဇီဝေချန်မိသားစု၏ တောင်ခြေလမ်းတလျှောက်တွင်...
ဆရာကြီး ခွေ့မုနှင့် ကျွမ်းဝူရှန်းတို့သည် တောင်တက်လမ်းအတိုင်း ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လှမ်းလာကြသည်။
“ဟွန်း... ဒီကလေးစုတ်က ငါတို့ရဲ့ အစီအစဉ်ကြီးကို ဖျက်ဆီးပစ်တာပဲ။ သူကတော့ တကယ်ကို သေထိုက်တာ”
ကျွမ်းဝူရှန်း၏ မျက်နှာမှာ မှောင်မိုက်နေပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းများအတွင်း ဒေါသရိပ်များ တဖျတ်ဖျတ် လှုပ်ခတ်နေသည်။ စောစောက ချန်ကျီရှင်းက သူ၏မျက်နှာကို ဟင်းဖတ်များဖြင့် ပက်ခဲ့ပုံကို ပြန်လည်တွေးမိတိုင်း ချန်ကျီရှင်း၏ အရိုးကို ပြာဖြစ်အောင် ကြိတ်ပစ်ချင်စိတ်များ ပေါ်ပေါက်နေမိသည်။
ဘေးနားရှိ ဆရာကြီး ခွေ့မုမှာမူ တိတ်ဆိတ်နေပြီး သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အမျိုးမျိုး ပြောင်းလဲနေကာ မည်သို့ တွေးတောနေသည်ကို ခန့်မှန်းရခက်လှသည်။
“ခွေ့မု... အခုတော့ ချန်ထျန်းလျန်က တောင်ဘက်ပင်လယ်က မိစ္ဆာနယ်မြေကို မသွားတော့ဘူးလို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီဆိုတော့ ငါတို့ ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲ”
ကျွမ်းဝူရှန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။
ဆရာကြီး ခွေ့မုက အေးဆေးစွာပင် ပြောလိုက်သည်။
“ဟိုးအရင် ဖုန်းယန်အိုင် တိုက်ပွဲတုန်းက ချန်ထျန်းလျန်ရဲ့ ခေါင်းမာမှုသာ မရှိခဲ့ရင် ငါတို့ဂိုဏ်းသားအားလုံး သေကျေပျက်စီးရတဲ့အထိ ဖြစ်လာပါ့မလား ဒီရန်ကြွေးကိုတော့ မဆပ်ဘဲ မနေနိုင်ဘူး
ဒါပေမဲ့ ချန်ထျန်းလျန်က တောင်ဘက်ပင်လယ် မိစ္ဆာနယ်မြေကို မသွားဘူးဆိုရင်တော့ ငါတို့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်နဲ့ သူ့ကို သတ်ဖို့ဆိုတာ သဘာဝကျကျပဲ မဖြစ်နိုင်ဘူး ဒါပေမဲ့.....”
သူသည် စကားကို ခေတ္တရပ်နားလိုက်သည်။
ဆရာကြီး ခွေ့မု၏ လေသံမှာ ချက်ချင်းပင် အေးစက်သွားပြီး “ချန်ထျန်းလျန်ကို သတ်လို့မရပေမဲ့ အဲဒီကလေးစုတ်ကိုတော့ သတ်လို့ရတာပေါ့ သူ့ကို သားဆုံးရှုံးရတဲ့ နာကျင်မှုဝေဒနာကို အရင်ဆုံး မြည်းစမ်းခိုင်းရမယ်”
“အိုး”
ကျွမ်းဝူရှန်း၏ မျက်လုံးများ ဝင်းခနဲ ဖြစ်သွားသည်။
“ခွေ့မု... မင်း ဆိုလိုတာက ဘာလဲ”
ဆရာကြီး ခွေ့မုက ရယ်မောကာ “အဲဒီကလေးစုတ်က မနက်ဖြန် လင်အန်းမြို့မှာရှိတဲ့ မီးထွန်းပွဲတော်ကို သွားကြည့်မယ်လို့ ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား ဒါဆိုရင် ငါတို့ လင်အန်းမြို့မှာ ခြုံခိုတိုက်ခိုက်ဖို့ စီစဉ်ထားလို့ ရတာပေါ့”
ကျွမ်းဝူရှန်း၏ မျက်ခုံးများ အနည်းငယ် တွန့်ချိုးသွားသည်။
“မီးထွန်းပွဲတော် ဟုတ်လား ချန်ထျန်းလျန်နဲ့ သူ့ဇနီးက အဲဒီကလေးကို အနီးကပ် စောင့်ရှောက်နေမှာ သေချာတယ် ငါတို့က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လက်စွမ်းပြနိုင်မှာလဲ”
ဆရာကြီး ခွေ့မုက ကျွမ်းဝူရှန်းကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ခေါင်းခါယမ်းလျက် ရယ်မောလိုက်သည်။
“ဒါက သိပ်ရိုးရှင်းပါတယ်။ ငါ ကူညီဖို့ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ကို ခေါ်လိုက်မယ်။ ငါတို့ သုံးယောက်က ချန်ထျန်းလျန်နဲ့ သူ့ဇနီးကို အဝေးရောက်အောင် ဆွဲထုတ်သွားကြမယ်။ ငါတို့ရဲ့ ပစ်မှတ်က သူတို့မဟုတ်ဘဲ အဲဒီကလေးစုတ်ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ သူတို့ ဘယ်တော့မှ ရိပ်မိမှာ မဟုတ်ဘူး”
ကျွမ်းဝူရှန်းက ပို၍ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ “ခွေ့မု... ချန်ထျန်းလျန်က ငတုံးမဟုတ်ဘူးလေ ကျားကို တောင်ပေါ်က ဆင်းလာအောင် မျှားခေါ်တဲ့ ဒီလို ရိုးရှင်းတဲ့ နည်းဗျူဟာကို သူက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အယုံအကြည် ရှိမှာလဲ”
ကျွမ်းဝူရှန်း စကားမဆုံးမီမှာပင်...
ဆရာကြီး ခွေ့မုသည် သူ၏လက်ရှိ ယပ်တောင်ကို အသာအယာ ခါယမ်းလိုက်ပြီး အဓိပ္ပာယ်ပါသော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“အကယ်၍ ငါတို့က ကျင့်ကြံမှုမရှိတဲ့ သာမန်လူသားနှစ်ယောက်ကို အသုံးချပြီး စီစဉ်လိုက်မယ်ဆိုရင်ရော ချန်ထျန်းလျန်ဟာ သူတို့နောက်ကို မလိုက်သွားခင် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှာ အန္တရာယ်ရှိမရှိကို သူ၏ စိတ်အာရုံနဲ့ အသေအချာ စစ်ဆေးမှာပဲ။
သူ့ရဲ့ စိတ်တိုလွယ်ပြီး စိတ်လိုက်မာန်ပါ လုပ်တတ်တဲ့ သဘာဝအရ ဘေးနားမှာ ဘယ်ကျင့်ကြံသူမှ မရှိတာကို မြင်လိုက်ရရင် ငါတို့နောက်ကို ဒေါသတကြီး လိုက်လံဖမ်းဆီးမှာ သေချာတယ်။ အဲဒီအချိန်ကျမှ ငါတို့က သူ့ကို မျှားခေါ်သွားရုံပဲ။
အဲဒီအခါကျရင်... အဲဒီကလေးစုတ်ကို သတ်ဖို့အတွက် သာမန်လူသား နှစ်ယောက်ဆိုတာထက် ပိုတောင် လိုဦးမလား”
ထိုစကားကို ကြားရသောအခါ ကျွမ်းဝူရှန်းသည် အစီအစဉ်ကို အသေအချာ စဉ်းစားကြည့်ပြီးနောက် သဘောတူသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းငြိမ့်လိုက်မိသည်။ သို့သော် သူသည် တစ်စုံတစ်ခုကို စိုးရိမ်နေဆဲဖြစ်သဖြင့် “ဒါပေမဲ့ ချန်ထျန်းလျန်နဲ့ သူ့ဇနီးက အဲဒီကလေးနားကနေ မခွာဘဲ နေခဲ့ရင်ရော ဘာဆက်လုပ်မလဲ” ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။
ဆရာကြီး ခွေ့မုက သူ့ကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“အကယ်၍ အဲဒီလို အခြေအနေမျိုး တကယ်ဖြစ်လာခဲ့ရင်တော့ ငါတို့က တိုက်ခိုက်ရုံပဲ ရှိတာပေါ့။ ချန်မိသားစုရဲ့ စစ်ကူတွေ မရောက်လာခင်မှာ အဲဒီကလေးစုတ်က စစ်မှန်သောကိုယ်ပွားအဆင့်တိုက်ပွဲရဲ့ စွမ်းအင်ရိုက်ခတ်မှုကို ဘယ်လိုမှ တောင့်ခံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ တိုက်ပွဲရဲ့ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုး စွမ်းအင်တွေကတင် သူ့ကို သေအောင် လှုပ်ခါပစ်ဖို့ လုံလောက်နေပြီ”
“အတိုချုပ်ပြောရရင်တော့... မနက်ဖြန်မှာ ချန်ထျန်းလျန်နဲ့ သူ့ဇနီးတို့သာ ချန်မိသားစုနယ်မြေထဲကနေ ထွက်သွားမယ်ဆိုရင် အဲဒီကလေးကတော့ သေဖို့သာ ပြင်ထားပေတော့”
ထိုစကားကို ကြားရသည့်အခါမှသာ ကျွမ်းဝူရှန်းသည် အစီအစဉ်အားလုံးကို ပြန်လည်
သုံးသပ်ကြည့်ပြီး စိတ်အေးသွားကာ အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်တော့သည်။
“ခွေ့မု... မင်းကတော့ တကယ့်ကို ပညာရှိပဲဗျာ”
...
...
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ချန်မိသားစု၏ တတိယတောင်ထိပ်၌
“သားလေး... ဒီနေ့တော့ ဖေဖေ သားကို နည်းနည်း ဆုံးမရလိမ့်မယ်။ ဖေဖေ မသွားစေချင်ရင်တောင် တခြားသူရဲ့ မျက်နှာကို အစားအသောက်တွေနဲ့ ပစ်ပေါက်တာမျိုးတော့ မလုပ်သင့်ဘူးလေ”
ချန်ထျန်းလျန်သည် ဖခင်တစ်ဦး၏ အရှိန်အဝါကို ထိန်းသိမ်းရန်အတွက် အလွန်ဒေါသထွက်နေဟန်ဖြင့် မျက်နှာထားကို တင်းမာအောင် ပြုလုပ်ထားသည်။
ချန်ကျီရှင်းမှာမူ ချန်ထျန်းလျန်ကို ပျင်းရိစွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြန်လည်ဖြေကြားရန်ပင် စိတ်မပါတော့ပေ။
“ဒီနေ့ လာတဲ့လူနှစ်ယောက်က သိသိသာသာကို ပြဿနာရှိနေတာပဲ”
ချန်ကျီရှင်းက စိတ်ထဲမှ တွေးတောနေမိသည်။
သူ၏ဖခင်မှာမူ ထိုအချက်ကို သတိမပြုမိသည့်အပြင် ခရီးစဉ်ကို ဖျက်သိမ်းလိုက်ရသဖြင့် နောင်တများပင် ရနေသေးသည်။
“ထျန်းလျန်... ဘာကြောင့်လဲတော့ မသိဘူး။ မင်းရဲ့ အဲဒီသူငယ်ချင်းနှစ်ယောက်က တစ်ခုခု လွဲချော်နေသလို ငါ ခံစားနေရတယ်”
ရင်းရွှမ်းရွှမ်းက ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။
“လွဲချော်နေတယ်”
ချန်ထျန်းလျန်မှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး “မိန်းမ... မင်း ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ” ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။
ရင်းရွှမ်းရွှမ်းက ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် “အဲဒီလူနှစ်ယောက်ရဲ့ အမူအရာက တစ်မျိုးပဲ။ မင်းကို တောင်ဘက်ပင်လယ် လျှို့ဝှက်နယ်မြေကို မရရအောင် ခေါ်သွားချင်နေပုံပဲ။ အတိုချုပ်ပြောရရင်... တစ်ခုခုတော့ မှားနေသလို ခံစားရတယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။။
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချန်ထျန်းလျန်က မရည်ရွယ်ဘဲ ရယ်မောလိုက်ပြီး လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ပယ်ချလိုက်သည်။
“မိန်းမရယ်... မင်း အတွေးလွန်နေတာပါ”
“တကယ်တော့ အဲဒီလူနှစ်ယောက်ကလည်း သနားစရာကောင်းပါတယ်ဗျာ။ ဟိုးအရင် ဖုန်းယန်အိုင် တိုက်ပွဲတုန်းက မိစ္ဆာဂိုဏ်းတွေ ပေါင်းပြီး တိုက်ခိုက်ကြတော့ ငါတို့ တစ်ဂိုဏ်းလုံး ဖုန်းယန်အိုင်မှာ ပိတ်မိနေခဲ့တာ။ အဲဒီတုန်းက ငါသာ စွမ်းအင်ပြောင်းပြန်စီးတဲ့ ရောဂါအဖောက်ခံပြီး သူတို့ကို အတင်းအဓမ္မ ဖောက်ထွက်မခေါ်ခဲ့ရင် သူတို့လည်း အသက်ရှင်မှာ မဟုတ်ဘူး”
“နှမြောစရာကောင်းတာက အဲဒီအချိန်မှာ သူတို့တစ်ဂိုဏ်းလုံးထဲကနေ သူတို့နှစ်ယောက်ပဲ လွတ်မြောက်လာခဲ့တာ”
သူသည် ခေတ္တမျှ ရပ်နားလိုက်ပြီးနောက် ပြုံးလျက် ဆက်ပြောသည်။
“ဒီနေ့ သူတို့ ဒီလောက် စိတ်အားထက်သန်နေတာဟာ တောင်ဘက်ပင်လယ် လျှို့ဝှက်နယ်မြေကို သွားပြီး ကံထူးချင်လို့ ဖြစ်မှာပါ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သန်မာအောင်လုပ်ပြီး မိစ္ဆာဂိုဏ်းတွေကို လက်စားချေချင်ကြတာပေါ့။ အဲဒီလို စိတ်ဓာတ်မျိုး ရှိနေတဲ့အတွက် သူတို့ လောနေတာကို ငါတို့ နားလည်ပေးသင့်ပါတယ်”
ရင်းရွှမ်းရွှမ်းသည် ထိုစကားကို နားထောင်ပြီးနောက် တစ်စုံတစ်ခု ထပ်မံပြောဆိုရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ချန်ထျန်းလျန်၏ ဂရုမစိုက်သော အမူအရာကို မြင်သောအခါ သက်ပြင်းသာ အသာအယာ ချလိုက်မိတော့သည်
“ကောင်းပါပြီလေ... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သတိထားတာတော့ အကောင်းဆုံးပါပဲ”
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ထမင်းစားပြီးနောက် အခန်းထဲတွင် အနားယူမည်ဟု အကြောင်းပြခဲ့သော မော့ချင်းယွဲ့သည် ယခုအခါ သူမသည် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်လျက် ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ဝင်းအတွင်းရှိ ချန်ကျီရှင်းကို တည်ငြိမ်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။
“ဖေးလုံ... မင်း အမြင်အရတော့ ဒီနေ့ ချန်ကျီရှင်းဝင်စွက်ဖက်လိုက်တာဟာ အမှတ်မထင် ဖြစ်သွားတာလား ဒါမှမဟုတ် သူ တမင်တကာ လုပ်ခဲ့တာလား”
မော့ချင်းယွဲ့က အေးဆေးစွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။
သူမ၏နောက်ကွယ်တွင် ထိုင်ခုံ၌ ထိုင်ကာ လက်ဖက်ရည် သောက်နေသော ဆရာကြီး ဖေးလုံမှာ မှင်တက်သွားပြီးမှ ရယ်မောလိုက်သည်။
“တောင်ဘက်ပင်လယ် လျှို့ဝှက်နယ်မြေဟာ ရှေးဟောင်း မိစ္ဆာနယ်မြေ ဖြစ်တယ်ဆိုတာ လူနည်းစုပဲ သိတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ပါ။ အသက်ပိုင်းခြား လအနည်းငယ်ပဲ ရှိသေးတဲ့ ဒီချန်ကျီရှင်းက ဒါကို ဘယ်လိုလုပ် သိနိုင်မှာလဲ ပြီးတော့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး တမင်တကာ တားဆီးနိုင်မှာလဲ
ကျွန်တော့်အမြင်အရတော့ ဒါဟာ ကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ ဆိုးနွဲ့မှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခုသက်သက်ပါပဲ။ ချန်ထျန်းလျန်ကတော့ တကယ်ကို ကံကောင်းလို့ ကြီးမားတဲ့ ဘေးဒုက္ခကနေ လွတ်မြောက်သွားတာပေါ့”
“ဟုတ်လို့လား”
မော့ချင်းယွဲ့သည် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်လျက် ရပ်နေဆဲဖြစ်ပြီး ထိုစကားကို ဝန်ခံခြင်း သို့မဟုတ် ငြင်းဆိုခြင်း မပြုဘဲ ဝင်းအတွင်းရှိ ချန်ကျီရှင်းကိုသာ ဆက်လက်၍ အကဲခတ်နေသည်။
“ချန်ကျီရှင်း...”
သူမ၏ နီမြန်းသော နှုတ်ခမ်းအစုံသည် အသံမထွက်ဘဲ ထိုနာမည်ကို အထပ်ထပ် ရွတ်ဆိုနေမိသည်။
ခဏအကြာတွင် သူမသည် စိတ်ထဲမှ တိုးတိုးလေး မေးခွန်းထုတ်နေမိ၏။
“မင်းက တကယ်တော့ ဘယ်သူလဲ”
...
...
ထိုနေ့ညနေခင်း...
လမင်းနှင့် ကြယ်တာရာတို့သည် မှေးမှိန်နေပြီး ညနေခင်းလေညင်းမှာ အေးမြစွာ တိုက်ခတ်နေသည်။
တစ်ဦးတည်း အိပ်စက်မည်ဟု ဇွတ်အတင်း ပြောဆိုထားသော ချန်ကျီရှင်းသည် ယခုအခါ ကုတင်ပေါ်တွင် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်နေသည်။
“နွားနတ်ဆိုး ကြယ်တာရာ အသွင်ပြောင်းကျမ်းစာ... စတင်စေ”
ချန်ကျီရှင်း၏ တိုးညင်းသော ရွတ်ဆိုသံနှင့်အတူ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် လူသားခန္ဓာကိုယ်၏ အပ်စိုက်မှတ်များကို ကိုယ်စားပြုသော ခမ်းနားထည်ဝါလှသည့် ကြယ်တာရာကောင်းကင်မြေပုံကြီးတစ်ခုသည် ချန်ကျီရှင်း၏ မျက်စိရှေ့မှောက်တွင် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ ထိုကျယ်ပြောလှသော မြေပုံပေါ်ရှိ သူ၏ ညာဘက်လက်ဖဝါးမှ လောင်ကုန်းအပ်စိုက်မှတ်ဆီသို့ ကြယ်စင်အလင်းတန်းတစ်ခုသည် နဂါးငွေ့တန်းကြီးသဖွယ် ရုတ်တရက် စီးဆင်းသွားပြီး ချန်ကျီရှင်း၏ လက်ဖဝါးအတွင်းသို့ အလုံးအရင်းနှင့် တိုးဝင်သွားတော့သည်။
စွမ်းအင်ကုန်ခမ်းနေသော လောင်ကုန်း အပ်စိုက်မှတ်သည် သာမန်မျက်စိဖြင့် မြင်နိုင်သော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည်ပြည့်ဝလာသည်။ ချန်ကျီရှင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ကြီးမားလှသော နွားနတ်ဆိုး စွမ်းအင်များသည် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တက်ကြွလာခဲ့သည်။
ချန်ကျီရှင်း၏ နောက်ကွယ်တွင် ဝေဝါးလှသော နွားနတ်ဆိုး ပုံရိပ်ကြီးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ကောင်းကင်ယံသို့ မော့၍ ဟိန်းဟောက်ကာ ကြယ်တာရာမြစ်ကြောင်းကြီးကိုပင် ရိုက်ခွဲပစ်တော့မည့်အလား ထင်မှတ်ရသည်။
နောက်တစ်နေ့ အရုဏ်တက်ချိန်တွင်...
ချန်ကျီရှင်းသည် သူ၏ မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းအစုံမှ စူးရှတောက်ပသော နတ်ဘုရားအလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွား၏။
“နောက်ဆုံးတော့ တစ်ဝက်ပြီးသွားပြီ”
ချန်ကျီရှင်းသည် တစ်ဝက်ခန့် သန့်စင်ပြီးစီးသွားပြီဖြစ်သော လောင်ကုန်း အပ်စိုက်မှတ်ကို ငုံ့ကြည့်ရင်း သူ၏ မျက်နှာထက်တွင် အားရကျေနပ်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာသည်။
“ရတနာခန္ဓာအဆင့်ဒုတိယအလွှာကို အောင်မြင်စွာ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ပြီ”
...
...
အခန်း။ ၁၆
“ရတနာခန္ဓာ ဒုတိယအလွှာ”
ချန်ကျီရှင်း၏ မျက်ဝန်းများမှာ အရောင်တလက်လက် တောက်ပနေပြီး သူ၏လက်ကို အသာအယာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရုံဖြင့် တစ်ခန်းလုံးတွင် လေပြင်းတိုက်ခတ်သံများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။
ရတနာခန္ဓာ ဒုတိယအလွှာ၏ အင်အားမှာ ကျင်တစ်ထောင်ခန့်မျှ ရှိသည်။ ချန်ကျီရှင်းသည် လောင်ကုန်း အပ်စိုက်မှတ်၏ တစ်ဝက်ခန့်ကိုသာ သန့်စင်ရသေးသော်လည်း ဤမျှကြီးမားသော အင်အားကို ပိုင်ဆိုင်နေပြီဖြစ်သည်။
ဤနွားနတ်ဆိုး ကြယ်တာရာ အသွင်ပြောင်းကျမ်းစာမှာ ချန်ကျီရှင်း စိတ်ကူးထားသည်ထက်ပင် ပိုမိုဆန်းကြယ်လွန်းလှသည်။
“ဒီလထဲမှာ လောင်ကုန်း အပ်စိုက်မှတ် တစ်ခုလုံးကို အပြီးသတ် သန့်စင်နိုင်အောင် ကြိုးစားရမယ်”
ချန်ကျီရှင်းက စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် ရည်မှန်းလိုက်သည်။
နောက်တစ်ခဏတွင် ချန်ကျီရှင်းသည် ထရပ်လိုက်ပြီး အခန်းထဲမှ စက္ကူနှင့် စုတ်တံကို ရှာဖွေကာ ပင်လယ်ငြိမ် သောက်ဆေးဖော်စပ်နည်းနှင့် ကိုးကြိမ်လှည့်ပတ် ကောင်းကင်အအေးကျမ်းတို့ကို ရှေးဟောင်းစာအုပ်တစ်အုပ်ပေါ်တွင် ရေးသားလိုက်သည်။
စာအုပ်ပေါ်ရှိ လက်ရေးလက်သားမှာ ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်ပြီး ထင်ရှားပြတ်သားလှကာ ရှေးဆန်ပြီး ရဲရင့်သော အရေးအသားဟန်မျိုး ဖြစ်သည်။ ထိုရှေးဟောင်းစာအုပ်ပေါ်မှ ရှည်လျားလှသော စာသားများကို အသက်တစ်နှစ်ပင် မပြည့်သေးသော ကလေးငယ်တစ်ဦးက ရေးသားခဲ့သည်ဟု မည်သူမျှ သံသယဝင်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။
ရေးသားပြီးနောက် ချန်ကျီရှင်းသည် ထိုစာအုပ်ကို သူ၏ရင်ဘတ်အိတ်ကပ်ထဲသို့ အသေအချာ ထည့်သွင်းသိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး လမ်းလျှောက်သင်စ ကလေးငယ်တစ်ဦးကဲ့သို့ ယိမ်းထိုးလျက် အခန်းပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။
“မမယွဲ့အာ”
တံခါးအပြင်သို့ ခြေလှမ်းလှမ်းလိုက်သည်နှင့် ချန်ကျီရှင်းသည် တံခါးဝတွင် ရှိနေသော မော့ချင်းယွဲ့ကို မြင်လိုက်ရသည်။
“ကျီရှင်းလေး... မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါကွယ်”
ရိုးရှင်းသော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် မော့ချင်းယွဲ့က နူးညံ့သောအပြုံးဖြင့် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
“မမယွဲ့အာလည်း မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါဗျ”
ချန်ကျီရှင်းက မသိနားမလည်သော ကလေးငယ်တစ်ဦး၏ မျက်နှာပေးဖြင့် မော့ကြည့်ကာ ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။
သူ၏ရှေ့မှောက်တွင်ရှိသော အာဟာရချို့တဲ့နေသူကဲ့သို့ ပိန်လှီလှသော မိန်းကလေးကို ကြည့်ရင်း သူမ၏ထံမှ ထူးခြားသော အငွေ့အသက်တစ်ခု ထွက်ပေါ်နေသည်ကို သူ သတိပြုမိလိုက်သည်။ ကျားချင်းယွဲ့ဟု အမည်ရသော ဤမိန်းကလေးမှာ တည်ငြိမ်လွန်းလှပြီး မည်သည့်အရာကိုမျှ ဂရုမစိုက်သကဲ့သို့ပင်။
ယုတ္တိဗေဒအရ စဉ်းစားကြည့်လျှင် ဇီဝေချန်မိသားစု ဟူသည်မှာ ထာဝရရှင်သန်ခြင်း မိသားစုကြီးများထဲမှ တစ်ခုဖြစ်ပြီး အနည်းငယ် ဆုတ်ယုတ်လာသည်ဆိုဦးတော့ သာမန်လူများအတွက်မူ တည့်တည့်ပင် မကြည့်ဝံ့သော ဧရာမအင်အားစုကြီး တစ်ခုဖြစ်သည်။
သာမန်လူတစ်ဦးသည် ချန်မိသားစုထံသို့ လာရောက်လည်ပတ်ပါက အသက်ပြင်းပြင်းပင် မရှူရဲလောက်အောင် ကြောက်ရွံ့နေမည်မှာ အံ့ဩစရာ မဟုတ်ပေ။
သို့သော်လည်း ကျားချင်းယွဲ့နှင့် အဘိုးကြီး ကျားလုံဖေးတို့သည် ချန်မိသားစုအတွင်းသို့ ရောက်ရှိလာပြီးနောက်ပိုင်းတွင် မည်သည့် ထိန်းချုပ်ကန့်သတ်မှု သို့မဟုတ် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှု အရိပ်အယောင်မျှ ပြသခြင်း မရှိခဲ့ကြပေ။
ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် သူတို့သည် အနည်းငယ် ဟန်ဆောင်နေကြသော်လည်း သူတို့၏ ဖြစ်တည်မှုအတွင်းမှ စိမ့်ထွက်နေသော သဘာဝကျလှသည့် လွတ်လပ်ပေါ့ပါးမှုကိုမူ ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ခြင်း မရှိကြချေ။
ဤအချက်နှင့် ပတ်သက်၍ ဖြစ်နိုင်ခြေ နှစ်ခုသာ ရှိသည်။
ပထမအချက်မှာ ဤနှစ်ဦးသည် ချန်မိသားစုနှင့် အတော်အတန် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သူများ ဖြစ်ကြသဖြင့် မည်သည့်အရာကိုမျှ အံ့ဩခြင်း မရှိကြခြင်းပင်။ ရင်းနှီးသော ပတ်ဝန်းကျင်တွင် မည်သူမျှ စိတ်မလုံမလဲ ဖြစ်နေမည် မဟုတ်ပေ။
ဒုတိယအချက်မှာ သူတို့၏ အဆင့်အတန်းက ချန်မိသားစုထက် များစွာ သာလွန်မြင့်မားနေခြင်းပင်။ သူတို့၏ ဂုဏ်သိက္ခာမှာ ချန်မိသားစုထက် ပိုမိုမြင့်မားနေသောကြောင့် အစကတည်းကပင် အထက်စီးဆန်သော ခံစားချက်မျိုးဖြင့် ချန်မိသားစုထံသို့ ချဉ်းကပ်လာခဲ့ခြင်းပင်။ ထို့ကြောင့်
ပင် သူတို့သည် စိုးရိမ်ပူပန်ခြင်း သို့မဟုတ် စိတ်လှုပ်ရှားခြင်းများ မရှိနေခြင်းပင်။
အခြားသော ဖြစ်နိုင်ခြေတစ်ခုမှာ သူတို့သည် မည်သည့် ကျင့်ကြံမှုမျှ မရှိသည့် သာမန်လူသားများဖြစ်ပြီး ထာဝရရှင်သန်ခြင်း မိသားစုကြီးတစ်ခု၏ တန်ဖိုးကို နားမလည်လောက်အောင်ပင် ဗဟုသုတ နည်းပါးနေခြင်းကြောင့်လည်း ဖြစ်နိုင်သည်။
"ဒီလူနှစ်ယောက်က... တကယ်ပဲ ဘယ်ကနေ ရောက်လာတာလဲ"
ချန်ကျီရှင်းသည် သူ၏ မျက်ခုံးများကို အနည်းငယ် တွန့်ချိုးလိုက်မိသည်။
သူမှတ်မိသလောက်ဆိုလျှင် မဟာကျင့်ကြံခြင်းဇာတ်လမ်း၏ နိဒါန်းပိုင်းတွင် ချန်မိသားစု၌ ဤကဲ့သို့သော လူနှစ်ဦး ရှိနေကြောင်း ဖော်ပြထားခြင်း မရှိခဲ့ပေ။
ချန်ကျီရှင်းသည် ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး ဆက်လက်၍ တွေးတောမနေတော့ပေ။မဟာကျင့်ကြံခြင်းဇာတ်လမ်း၏ အချက်အလက်များမှာ အလွန်ကျယ်ပြန့်လှပြီး ဇီဝေချန်မိသားစုနှင့် ပတ်သက်သည့် အခန်းကဏ္ဍမှာ ဇာတ်လမ်းတစ်လျှောက်တွင် အနည်းငယ်မျှသာ ပါဝင်ခဲ့ခြင်းကြောင့်လည်း ဖြစ်နိုင်သည်။
ယခင်ဘဝက သူသည် ဤကဲ့သို့သော ဇာတ်ကောင်များကို သတိမပြုမိခဲ့ခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။
...
...
အရှေ့ဘက်လျှို့ဝှက်နယ်မြေတွင် စုစုပေါင်း ပြည်နယ် ၁၃ ခု ရှိသည်။
ထိုအထဲမှ လင်အန်းမြို့သည် ဇီဝေတောင်ခြေရှိ ယန်ကျိုးပြည်နယ်တွင် တည်ရှိသည်။
သို့သော် တောင်ခြေတွင်ရှိသည်ဟု ဆိုသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ ဇီဝေတောင်မှ လင်အန်းမြို့သို့ ပေပေါင်း နှစ်သိန်းခန့်အကွာအဝေးတွင် ရှိသည်။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကျင့်ကြံသူများသည် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်ခြင်းနှင့် သဘာဝတရား၏ လမ်းစဉ်ကို လိုက်နာခြင်းကို အလေးထားသောကြောင့်ပင်။ အကယ်၍ သူတို့သည် တောင်ပေါ်၌ ကျင့်ကြံနေစဉ် တောင်ခြေ၌ မုန့်ဖုတ်ရောင်းချသူများ၏ အော်ဟစ်သံများ သို့မဟုတ် ပြည့်တန်ဆာမများ၏ ဖောက်သည်ခေါ်၍ ရယ်မောသံများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပါက ဘယ်လိုလုပ် တာအိုလမ်းစဉ်ကို ရှာဖွေနိုင်မှာလဲ။
ညဦးယံအချိန်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
ချန်ထျန်းလျန်နှင့် ရင်းရွှမ်းရွှမ်းတို့သည် ချန်ကျီရှင်းကို ခေါ်ဆောင်ကာ လင်အန်းမြို့ဆီသို့ ပျံသန်းကာ ထွက်ခွါလာခဲ့ကြသည်။
သူတို့ ဇနီးမောင်နှံနှင့်အတူ ရင်းရွှမ်းရွှမ်းပါ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် မကြာမီမှာပင်...
ဘေးဘက်ရှိ အခန်းငယ်တစ်ခုအတွင်းမှ တံခါးဖွင့်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး မော့ချင်းယွဲ့သည် အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူမသည် ခေါင်းကိုမော့၍ ချန်ထျန်းလျန်တို့အဖွဲ့ ထွက်ခွာသွားရာ အရပ်မျက်နှာဆီသို့ တစ်ချက် ဝှေ့ကြည့်လိုက်၏။
နောက်တစ်ခဏတွင်မူ...
ရှုူး
မော့ချင်းယွဲ့၏ ကိုယ်ရောင်ကိုယ်ဝါမှာ ချက်ချင်းပင် လျင်မြန်လှသော ရိပ်ကနဲ အရိပ်တစ်ခုအသွင်သို့ ပြောင်းလဲသွားကာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ မိုးကုပ်စက်ဝိုင်း အစွန်းတစ်ဖက်ဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ပြေးထွက်သွားသော အနက်ရောင် အစက်အပြောက်ကလေးတစ်ခုကိုသာ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။
...
...
လင်အန်းမြို့သည် ဇီဝေတောင်မှ လီပေါင်းနှစ်ရာခန့် ကွာဝေးသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့်ဆိုလျှင် ချန်ထျန်းလျန်၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ဖြင့် လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်စာ အချိန်အတွင်းမှာပင် ထိုနေရာသို့ ရောက်ရှိနိုင်သော်လည်း ချန်ကျီရှင်းကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားသောကြောင့် သူသည် ခရီးစဉ်အရှိန်ကို သိသိသာသာ လျှော့ချခဲ့သည်။
ထို့ကြောင့် သူတို့ သုံးဦး လင်အန်းမြို့သို့ ရောက်ရှိရန် တစ်နာရီခန့် အချိန်ယူခဲ့ရသည်။
လင်အန်းမြို့တစ်ခုလုံးမှာ လူအုပ်ကြီးနှင့် လှည်းရထားများဖြင့် စည်ကားသိုက်မြိုက်နေတော့သည်။ အပြာရောင် ကျောက်ပြားများ ခင်းကျင်းထားသော လမ်းမကြီး၏ ဝဲယာတစ်ဖက်တစ်ချက်ရှိ အိမ်တိုင်းတွင် အနီရောင် မီးအိမ်အရှည်ကြီးများကို ချိတ်ဆွဲထားကြပြီး ရောင်စုံဖဲကြိုးများဖြင့် ချည်နှောင်ထားသော အနီရောင် ကြိုးတန်းများက လမ်းမကြီးတစ်လျှောက် တန်းစီလျက်ရှိသည်။
လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ရင်ဘတ်ပေါ် ကျောက်တုံးတင်ထုခြင်း၊ မီးမှုတ်ခြင်း၊ ဓားလှံကစားခြင်း စသည့် အတတ်ပညာမျိုးစုံ ပြသနေသော ဇာတ်သဘင်သည်များကို တွေ့ရသည်။ လမ်းဘေးဈေးသည်များမှာလည်း သကြားရည်စိမ်သီးများ သို့မဟုတ် အိမ်လုပ် ဆန်အရက်ကိတ်မုန့်များကို အော်ဟစ်ရောင်းချနေကြ၏။
လှပစွာ ပြုလုပ်ထားသော မီးအိမ်ငယ်လေးများကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် ကလေးငယ်များမှာလည်း လမ်းကြားများအတွင်း တစ်ဦးကိုတစ်ဦး လိုက်တမ်းပြေးတမ်း ကစားရင်း ရယ်မောပျော်ရွှင်နေကြသည်။ ပညာရှိများနှင့် မိန်းမလှများသည်လည်း လမ်းမထက်တွင် အေးဆေးစွာ လမ်းလျှောက်ရင်း ဘဝ၏ သာယာမှုများအကြောင်း ဆွေးနွေးခြင်း၊ မီးအိမ်ပဟေဠိများ ဖြေဆိုခြင်းတို့ကို ပြုလုပ်နေကြ၏။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် မိန်းကလေးငယ်များမှာ သဘောကျစရာတစ်ခုခုကို မြင်တွေ့ရလျှင် ပါးစပ်ကလေးကို လက်ဖြင့်အုပ်ကာ တိုးညင်းစွာ ရယ်မောနေကြတတ်သည်။
အိမ်တစ်အိမ်၏ ရှေ့တွင်ရှိသော ထိုင်ခုံငယ်လေးပေါ်၌ ထိုင်ကာ အာဟူတူရိယာကို အသာအယာ တီးခတ်နေသည့် မျက်မမြင်အဘိုးအိုတစ်ဦးကိုလည်း တွေ့ရသည်။ လင်အန်းမြို့တစ်ခုလုံးမှာ သာမန်လူသားတို့၏ စည်ကားဝပြောလှသော အငွေ့အသက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေတော့သည်။
“ဒါမှ တကယ့် လူ့ဘဝလို့ ခေါ်တာပေါ့”
ချန်ထျန်းလျန်နှင့် ရင်းရွှမ်းရွှမ်းတို့သည် ရှေ့မှ လမ်းလျှောက်ရင်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ရေရွတ်လိုက်မိကြသည်။ ဤကဲ့သို့သော လူသားတို့၏ မြို့ပြအတွင်း လမ်းလျှောက်မိတိုင်း သူသည် တစ်စုံတစ်ခု ကွာခြားနေမှုကို ခံစားနေရဆဲပင်။
တစ်ဖက်တွင် အန္တရာယ်နှင့် လုပ်ကြံဖန်တီးမှုများ ပြည့်နှက်နေသော ကျင့်ကြံခြင်းလောက ရှိနေပြီး အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ အေးချမ်းသာယာပြီး စည်ကားဝပြောလှသော သာမန်လူသားတို့၏ လောကရှိနေသည်။
ချန်ကျီရှင်းမှာမူ မီးအိမ်ငယ်လေးတစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ကာ သူတို့ဇနီးမောင်နှံ၏ နောက်မှ တစ်လှမ်းချင်း လိုက်ပါလာခဲ့သည်။ ချန်ထျန်းလျန်၏ အဆိုအရ ယနေ့မီးထွန်းပွဲတော်တွင် သူတို့ဇနီးမောင်နှံသည် နှစ်ကိုယ်တူ အချိန်ပေးကာ အပန်းဖြေကြမည်ဖြစ်ပြီး ချန်ကျီရှင်းအနေဖြင့်မူ နောက်မှသာ အသာအယာ လိုက်ပါလာရမည်ပင်။
“သူတို့ နှစ်ယောက်ကတော့ တကယ့်ကို ထူးခြားတာပဲ”
ချန်ကျီရှင်းသည် သူ့ဘာသာ တိုးညင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။ ထို့နောက် သူသည် ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေကို တိတ်တဆိတ် အကဲခတ်နေသည်။ အကြောင်းပြချက် တစ်စုံတစ်ရာ မရှိသော်လည်း သူ၏ စိတ်အာရုံထဲတွင် မတင်မကျ ခံစားနေရခြင်းကြောင့်ပင်။ ဆရာကြီး ခွေ့မုနှင့် ကျွမ်းဝူရှန်းတို့ကဲ့သို့သော သူများသည် ဤကိစ္စကို အလွယ်တကူ လက်လျှော့သွားလိမ့်မည် မဟုတ်ကြောင်း သူ ကြိုတင် ရိပ်စားမိနေသည်။
...
...
တစ်ချိန်တည်းမှာပင်...
ချန်ထျန်းလျန်တို့နှင့် မလှမ်းမကမ်းရှိ လမ်းကြားတစ်ခု၏ အရိပ်အောက်တွင်
လူရိပ်သုံးခုသည် ရပ်တန့်နေပြီး ချန်ထျန်းလျန်တို့အဖွဲ့ကို အေးစက်စွာ စောင့်ကြည့်နေကြသည်။ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် ရှိနေသူများမှာ ဆရာကြီး ခွေ့မုနှင့် ကျွမ်းဝူရှန်းတို့ပင်။
“ညီအစ်ကို မုန့်... ခဏနေရင် ကျွန်တော် ခင်ဗျားနဲ့အတူ လှုပ်ရှားမယ်။ ချန်ထျန်းလျန်ကို အဝေးကို မျှားခေါ်သွားနိုင်ရင်ပဲ လုံလောက်ပါပြီ”
ဆရာကြီး ခွေ့မုသည် အလယ်တွင်ရှိသော အရပ်ရှည်ရှည်နှင့် မျက်နှာကို ပုဝါအမည်းဖြင့် အုပ်ကာ ခမောက်ဆောင်းထားသော လူရိပ်ကို ကြည့်ရင်း ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။
ဤသူမှာ အခကြေးငွေ အမြောက်အမြားပေး၍ ငှားရမ်းထားသော စစ်မှန်သောကိုယ်ပွားအဆင့်တတိယအလွှာသို့ ရောက်ရှိထားသည့် အစွမ်းထက် ပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူတို့နှစ်ဦး ပေါင်းစပ်လိုက်ပါက ချန်ထျန်းလျန်ကို အသာအယာ ထိန်းချုပ်ထားနိုင်မည်ဟု သူ ယုံကြည်နေသည်။
ခမောက်ဆောင်းထားသော လူရိပ်၏ အသံမှာ ဩရှရှနိုင်လှပြီး တည်ငြိမ်စွာပင် ပြောလိုက်သည်။
“ခွေ့မု... ဒါက ဇီဝေချန်မိသားစုရဲ့ နယ်မြေဖြစ်တဲ့ လင်အန်းမြို့ဗျ။ ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို ဒီနေရာမှာ ချန်ထျန်းလျန်ကို တိုက်ခိုက်ခိုင်းနေတာလား ကျွန်တော့်ကို သေခိုင်းနေတာလား”
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ဆရာကြီး ခွေ့မု၏ အပြုံးမှာ ပျက်ယွင်းသွားပြီး “ညီအစ်ကို မုန့်... ကျွန်တော်က ခင်ဗျားကို ချန်ထျန်းလျန်နဲ့ အသက်ပေးပြီး တိုက်ခိုက်ခိုင်းတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ခဏလောက် ထိန်းထားပေးဖို့ပဲ ပြောတာပါ။ ချန်မိသားစုက လူတွေ လာမယ်ဆိုရင်တောင် အဲဒီလောက် မြန်မြန် ရောက်လာမှာ မဟုတ်ပါဘူး... ပြီးတော့ ဒါက ကျွန်တော်တို့ ကြိုတင် သဘောတူထားတဲ့ ကိစ္စပဲ မဟုတ်လား” ဟု ပြောလိုက်သည်။
“မဟုတ်ဘူး”
ခမောက်ဆောင်းထားသော လူရိပ်က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။
ထိုအပြုအမူကို မြင်သောအခါ ဆရာကြီး ခွေ့မု၏ ရင်ထဲတွင် ဒေါသရိပ်အချို့ စတင် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ သူ၏ ရှေ့မှောက်တွင် ရှိနေသောသူမှာ အခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ အဖိုးအခ ပိုမိုတောင်းခံရန် ကြိုးပမ်းနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူ ကောင်းကောင်း နားလည်လိုက်သည်။
“ဒါဆို... ခင်ဗျား ဘာအလိုရှိသလဲ”
ဆရာကြီး ခွေ့မုက အတင်းအဓမ္မ ပြုံးပြကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။
ခမောက်ဆောင်းထားသော လူရိပ်က သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး စကားလုံး သုံးလုံးကိုသာ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“ငွေပိုပေးရမယ်”