အခန်း (၂၃-၂၄)
Vol. 3 Ch. 23-24
အခန်း။ ၂၃
ခဏအကြာတွင်...
ချန်ထျန်းလျန်နှင့် ရင်းရွှမ်းရွှမ်းတို့၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများမှာ တဖြည်းဖြည်း တည်ငြိမ်သွားတော့သည်။ ဤအဖိုးတန်ပစ္စည်းနှစ်ခုကို လက်ဝယ်ရရှိထားပြီးနောက်တွင်မူ ချန်ထျန်းလျန်သည် သားဖြစ်သူ ချန်ကျီရှင်း၏ စကားများကို သံသယဝင်ရန် အကြောင်းမရှိတော့ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် စကားလုံးများမှာ လိမ်ညာနိုင်သော်လည်း ဤပစ္စည်းများမှာမူ အစစ်အမှန်များ ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။
ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲပေးနိုင်လောက်သည့် ဤအဖိုးတန်ရတနာနှစ်ခုကို ချန်ကျီရှင်းကဲ့သို့ ကလေးငယ်တစ်ဦးက ဖန်တီးခဲ့သည်ဟု မည်သူကမှ ထင်မှတ်မည်မဟုတ်ပေ။
“ဒါကို မိသားစုကို အသိပေးသင့်လား”
ချန်ထျန်းလျန်က စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ကျန်ရှိနေဆဲဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။
ရင်းရွှမ်းရွှမ်းသည် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ချန်ကျီရှင်းကို ကြည့်ကာ “ကျီအာ... သားက ဒီပစ္စည်းတွေကို ယူလာပေးတာဆိုတော့ သားရဲ့ သဘောထားကရော ဘယ်လိုရှိလဲ”
“သားလား”
ချန်ကျီရှင်းသည် သူ၏ မျက်မှောင်ကို ပင့်လိုက်ပြီး ကလေးငယ်တစ်ဦး၏ လေသံဖြင့် “ရတနာဆိုတာ လူဆိုးတွေ မသိအောင် ကောင်းကောင်း သိမ်းထားရမှာပေါ့။ သားတို့ လျှို့ဝှက်ထားရမယ်။”
သူ ဤသို့ပြောရခြင်းမှာ အကြောင်းရင်းများစွာ ရှိပြီး အဓိကအချက်မှာ သူ၏ လိမ်ညာမှုမှာ အသေးစိတ် စစ်ဆေးခံရပါက ပေါ်သွားနိုင်သောကြောင့်ပင်။ အကယ်၍ ဤကိစ္စကို လူသိရှင်ကြား ချပြလိုက်ပါက မိသားစုတစ်ခုလုံး၏ အာရုံစိုက်မှုကို ရရှိသွားမည်ဖြစ်ပြီး သူ၏ အစစ်အမှန်ဘဝ ပေါ်သွားနိုင်သည့် အန္တရာယ်ရှိနေသည်။
ရင်းရွှမ်းရွှမ်းသည် သေချာစဉ်းစားပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
ကျီအာ ပြောတာ မှန်တယ်။ ဥပမာအားဖြင့် ချန်ထျန်းရှုံတို့ အုပ်စုကိုပဲ ကြည့်လေ။ အကယ်၍ ရှင့်မှာ ရောဂါကို နှိမ်နင်းနိုင်တဲ့ ဆေးနည်းရှိနေမှန်း သူတို့သိသွားရင် တစ်နည်းမဟုတ် တစ်နည်းနဲ့ ပြဿနာရှာကြမှာပဲ။”
“လောလောဆယ်တော့ ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောဘဲ နေကြတာပေါ့။ ငါတို့ရဲ့ ခွန်အားတွေက ဘယ်သူ့ကိုမှ ကြောက်စရာမလိုတဲ့ အခြေအနေထိ ရောက်လာပြီဆိုမှ ပြောလည်း မနောက်ကျပါဘူး။”
သူတို့သုံးဦးစလုံး တစ်ဦးကိုတစ်ဦး အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီး တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်ကြသည်။
မကြာမီမှာပင်...
ဒေါက် ဒေါက် ဒေါက်
တံခါးခေါက်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
“ဘယ်သူလဲ”
ချန်ထျန်းလျန်က မေးမြန်းလိုက်သည်။
“ငါပါပဲ။”
တံခါးအပြင်ဘက်မှ ချန်တောက်ယန်၏ အသံထွက်ပေါ်လာသည်။
“မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်လား ကြွပါ အထဲကို ဝင်ခဲ့ပါဦး။”
ချန်ထျန်းလျန်က အလျင်အမြန်ပင် ပြန်ပြောလိုက်သည်။
ကျွီခနဲ အသံနှင့်အတူ တံခါးပွင့်သွားပြီး ချန်တောက်ယန်သည် နဂါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ခန့်ညားထည်ဝါသော ခြေလှမ်းများဖြင့် အခန်းထဲသို့ လျှောက်လှမ်းဝင်ရောက်လာသည်။
သူသည် အခန်းအတွင်းကို တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် “အခြေအနေတွေ သက်သာသွားပြီလား” ဟု မေးမြန်းလိုက်၏။
“ကျွန်တော့်ရဲ့ ဒီရောဂါအကြောင်းကတော့... မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်လည်း သိသားပဲ။”
ချန်ထျန်းလျန်က ခါးသီးသော အပြုံးဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။
ချန်တောက်ယန်က ခေါင်းညိတ်ပြီး သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အသာအယာ ချလိုက်သည်။
“ထျန်းလျန်... အခုကစပြီး မိသားစုထဲမှာပဲ အနားယူပြီး ကုသမှုခံယူပါ အပြင်ထွက်ပြီး တိုက်ခိုက်တာတွေ မလုပ်ပါနဲ့တော့။”
ချန်ထျန်းလျန်ကလည်း တိုးညင်းစွာဖြင့် အင်းဟုသာ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
ထို့နောက်တွင်မူ ချန်တောက်ယန်သည် စကားလမ်းကြောင်းကို ပြောင်းလိုက်ပြီး လေးနက်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ထျန်းလျန်... ရွှမ်းရွှမ်း... မင်းတို့ကို လုပ်ကြံဖို့ ကြိုးစားခဲ့တဲ့သူတွေရဲ့ အစစ်အမှန်ဘဝကို ငါ လူလွှတ်ပြီး စုံစမ်းခိုင်းထားတယ်။”
“ဆရာကြီးခွေ့မုနဲ့ ကျွမ်းဝူရှန်းတို့အကြောင်းကိုတော့ မင်းတို့ သိပြီးသားဖြစ်မှာပါ။ ငါ အကျယ်တဝင့် ရှင်းပြနေစရာ မလိုတော့ဘူး။”
“ဒါပေမဲ့... နောက်ဆုံးတစ်ယောက်ရဲ့ အစစ်အမှန်ဘဝကတော့... နည်းနည်း ထူးခြားနေတယ်။”
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ချန်ထျန်းလျန်နှင့် ရင်းရွှမ်းရွှမ်းတို့သည် ချန်တောက်ယန်ထံသို့ အကြည့်များ ရောက်ရှိသွားကြပြီး ချန်ကျီရှင်းကလည်း တိတ်တဆိတ်ပင် မော့ကြည့်လိုက်မိသည်။
သာမန်လူဆိုလျှင် ချန်မိသားစု၏ နှာခေါင်းဖျားအောက်တည့်တည့်တွင် တိုက်ရိုက်မျိုးဆက်
ဝင်တစ်ဦးကို လုပ်ကြံရန် မည်သည့်အခါမျှ ရဲရင့်မည်မဟုတ်ပေ။ ထိုလူ၏ နောက်ခံမှာ အမှန်တကယ်ပင် မရိုးရှင်းနိုင်ချေ။
ချန်တောက်ယန်က ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။
“ဒီလူရဲ့ နာမည်က မုန့်တုန်းချန်းတဲ့ ချင်းပြည်နယ်က မုန့်မိသားစုကပဲ။”
“ဘာ ချင်းပြည်နယ်က မုန့်မိသားစု ဟုတ်လား”
ချန်ထျန်းလျန်နှင့် ရင်းရွှမ်းရွှမ်းတို့၏ မျက်ဝန်းအိမ်များမှာ တစ်ခဏချင်း ကျုံ့ဝင်သွားတော့သည်။ ချန်မိသားစုတွင် ရန်သူများစွာ ရှိသော်လည်း မုန့်မိသားစုမှာမူ ချန်မိသားစု၏ ထိပ်တန်းရန်ဘက်များထဲမှ တစ်ခုပင်။
အတိတ်ကာလတွင် မုန့်မိသားစုသည်လည်း ထာဝရအသက်ရှည်မျိုးနွယ်စုတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ဖူးသော်လည်း လက်ရှိအခြေအနေမှာမူ ချန်မိသားစုနှင့် အတော်လေး ဆင်တူနေပြီး မျိုးနွယ်စုအတွင်း၌ ထာဝရအသက်ရှည်နယ်မြေ အဆင့်ရှိသူတစ်ဦးမျှ မရှိတော့ဘဲ ဆုတ်ယုတ်ကျဆင်းနေခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။
“ဟုတ်တယ်... သူတို့ပဲ။”
ချန်တောက်ယန်က လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "အခင်းဖြစ်ပွားရာနေရာက အခြေအနေတွေကို ငါကြည့်ရသလောက်တော့... မင်းကို တိုက်ခိုက်တာက အပေါ်ယံပဲ။ သူတို့ရဲ့ တကယ့်ရည်ရွယ်ချက်က ကျီရှင်းကို သတ်ဖို့ပဲလို့ ငါစိုးရိမ်မိတယ်"
"ထျန်းလျန်... ကျီအာက ရှေးဟောင်းအင်းကွက် ကိုးကွက်ပိုင်ရှင်ဆိုတဲ့ သတင်းကို မင်း တစ်ယောက်ယောက်ကို ပေါက်ကြားမိလိုက်သေးလား"
ပြောရင်းနှင့် ချန်တောက်ယန်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ခက်ထန်လာတော့သည်။ ချန်မိသားစုတွင် ရှေးဟောင်းအင်းကွက် ကိုးကွက်ပိုင်ရှင်ဖြစ်သူ ချန်ကျောက်ရှန်း တစ်ယောက် ထွက်ပေါ်လာခြင်းကပင် အာရုံစိုက်မှုတွေကို အတော်လေး ရရှိနေပြီဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ချန်ကျီရှင်းကပါ နောက်ထပ်တစ်ယောက်ဖြစ်နေကြောင်း သတင်းပြန့်သွားပါက ချန်မိသားစုအတွက် ကြီးမားသော ဒုက္ခများ ဆိုက်ရောက်လာနိုင်သည်။
"မဟုတ်ပါဘူး... မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင် အထင်လွဲနေပါပြီ..."
ချန်ထျန်းလျန်သည် ဆရာကြီးခွေ့မုက ချန်ကျီရှင်းကို လုပ်ကြံရန် ကြိုးစားခဲ့သည့် တကယ့်အကြောင်းရင်းကို အလျင်အမြန်ပင် ရှင်းပြလိုက်တော့သည်။
ချန်ထျန်းလျန်၏ စကားဆုံးသောအခါမှသာ ချန်တောက်ယန်၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ပြေလျော့သွားပြီး "ဒါဆို ကျီအာကို လုပ်ကြံဖို့ ကြိုးစားတာက ရန်ငြိုးဟောင်းတွေကြောင့် ဖြစ်လာတဲ့ မမျှော်လင့်ထားတဲ့ ဖြစ်ရပ်တစ်ခုပေါ့ ဟွန်း... မုန့်မိသားစုက ငါတို့ ချန်မိသားစုရဲ့ နဂါးတစ်ကောင်ကို ဖျက်ဆီးဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာပဲ။ ဒီကိစ္စကိုတော့ သူတို့နဲ့ အနှေးနဲ့အမြန် စာရင်းရှင်းရမယ်"
ချန်တောက်ယန်က အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီးနောက် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားဟန်
ဖြင့် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။
"ဒါနဲ့ ပြောရဦးမယ်... မုန့်မိသားစုမှာ မကြာသေးခင်က တော်တော်လေး ထူးဆန်းတဲ့ အဖြစ်အပျက်တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သေးတယ်"
"အို... ဘာများလဲ"
ချန်ထျန်းလျန် စိတ်ဝင်တစား မေးလိုက်သည်။ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင် ကိုယ်တိုင်က ထူးဆန်းတယ်ဟု တင်စားပြောဆိုခြင်းမှာ ခဲယဉ်းလှသည်။
ချန်တောက်ယန်က ရယ်မောလိုက်ပြီး "လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်က မုန့်မိသားစုမှာ ပါရမီရှင်ကလေးတစ်ယောက် ထွက်ပေါ်ခဲ့တာ မင်းတို့ ကြားဖူးမှာပေါ့ သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှု တိုးတက်နှုန်းက အရမ်းမြန်လွန်းတယ်။ သုံးနှစ်အတွင်းမှာတင် ရတနာခန္ဓာပထမအလွှာကနေ ဝိညာဉ်ပြုစုပျိုးထောင်ခြင်းနယ်မြေကိုးခုမြောက်အဆင့်ထိ တိုက်ရိုက် ရောက်သွားတာလေ"
"ဒါပေါ့... ကျွန်တော် မှတ်မိတာပေါ့။"
ချန်ထျန်းလျန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ မုန့်မိသားစုတွင် ထိုကဲ့သို့သော ပါရမီရှင် ထွက်ပေါ်လာခြင်းမှာ ကျင့်ကြံခြင်းလောကတွင် အတော်လေး ဂယက်ထခဲ့ခြင်းပင်။
ချန်တောက်ယန်က ပြုံးလျက် ဆက်ပြောသည်။
"ဟုတ်တယ် အဲဒီကလေးပဲ... ဒါပေမဲ့ ဘာကြောင့်လဲတော့ မသိဘူး။ ဒီနှစ်အစပိုင်းကတည်းက သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုက လုံးဝ မတိုးတက်တော့ဘူး။ အဲဒီအစား သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေ စီးဝင်သွားတိုင်း ပင်လယ်ထဲကို ကျောက်ခဲပစ်ချလိုက်သလိုမျိုး ဘာအစအနမှ မကျန်ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားတာပဲ။
သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကတောင် တဖြည်းဖြည်း ပြန်ကျလာတာ အခုဆို လပိုင်းအတွင်းမှာတင် ရတနာခန္ဓာတတိယအလွှာလောက်ပဲ ကျန်တော့တယ်။ တကယ့်ကို ထူးဆန်းတာပဲ။
မုန့်မိသားစုရဲ့ ခေါင်းဆောင်က အကြောင်းရင်းကို သိဖို့အတွက် ဆေးဆရာအကျော်အမော်ပေါင်းများစွာကို ရှာခဲ့ပေမဲ့ ဘယ်သူကမှ အဖြေမရှာနိုင်ခဲ့ကြဘူး။ နောက်ဆုံးတော့ မတတ်သာတဲ့အဆုံး အဲဒီပါရမီရှင်ကလေးကို သူတို့ စွန့်လွှတ်လိုက်ရတော့တာပေါ့။
အခုဆို လူပေါင်းများစွာက အဲဒီကလေးကို ဟာသတစ်ခုလို ခိုးကြည့်နေကြပြီး ကျဆုံးသွားတဲ့ ပါရမီရှင်လို့တောင် နောက်ပြောင်နေကြပြီ။ အဲဒီကလေးနဲ့ လက်ထပ်ဖို့ စေ့စပ်ထားတဲ့ သန့်စင်
နယ်မြေက နတ်မိမယ်လေးတောင် မုန့်မိသားစုနဲ့ စေ့စပ်ထားတာကို ဖျက်သိမ်းဖို့ ပြင်နေပြီတဲ့"
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ
"ဟားဟားဟား... တကယ်ပဲ ဒီလောက် ဝမ်းသာစရာကောင်းတဲ့ ကိစ္စရှိလို့လား ကောင်းကင်ဘုံကတောင် မုန့်မိသားစုရဲ့ လုပ်ရပ်တွေကို ကြည့်မနေနိုင်တော့ဘူး ထင်ပါရဲ့ဗျာ"
ချန်ထျန်းလျန်က ချက်ချင်းပင် အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်ပြီး ရင်းရွှမ်းရွှမ်းကလည်း အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်မိသည်။
ဘေးနားတွင်ရှိနေသော ချန်ကျီရှင်းတစ်ဦးတည်းသာ သူ၏မျက်ဝန်းအိမ်များ ရုတ်တရက် ကျုံ့ဝင်သွားတော့သည်။
ကျဆုံးသွားတဲ့ ပါရမီရှင်...
စေ့စပ်ပွဲကို ဖျက်သိမ်းတာ...
အရှက်ခွဲခံရတာ...
ဒါက ကောင်းကင်ဘုံက ရွေးချယ်ထားတဲ့ ဇာတ်လိုက်တွေရဲ့ ဂန္ထဝင် ဇာတ်ညွှန်းကြီး မဟုတ်
လား။
"ငါမှတ်မိသလောက်ဆိုရင် မဟာကျင့်ကြံခြင်းဂိမ်းရဲ့ အဓိက ဇာတ်ကြောင်းကိုးခုထဲမှာ တစ်ခုက အခုလို ကျဆုံးသွားတဲ့ ပါရမီရှင် ဇာတ်လိုက်မျိုးပဲ"
ဤအခိုက်အတန့်တွင် ချန်ကျီရှင်း၏ ရင်ထဲတွင် ခံစားချက်များ လှိုင်းထန်သွားသည်။ ဤကမ္ဘာ၏ ဇာတ်လိုက်သည် ဤမျှမြန်မြန် ပေါ်လာလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။
"အခုပဲ အခွင့်အရေးယူပြီး အဲဒီဇာတ်လိုက်ကို အမြစ်ပြတ် သတ်ပစ်ရမလား"
ချန်ကျီရှင်း၏ မျက်ဝန်းအစုံတွင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ တစ်ခဏချင်း ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ မဟာကျင့်ကြံခြင်း၏ ဇာတ်ကြောင်း ကိုးခုစလုံးတွင် ဗီလိန်ဖြစ်သော ချန်ကျီရှင်း၏ ကံကြမ္မာမှာ ဇာတ်လိုက်၏ လက်ချက်ဖြင့် အသတ်ခံရရန်သာ။
ဇာတ်လိုက်ကြီးထွားလာပြီး သူ့ကို သားကောင်အဖြစ် အသုံးချတာကို ထိုင်စောင့်နေမည့်အစား... ပုခက်ထဲမှာတင် ထိုခြိမ်းခြောက်မှုကို နှိမ်နင်းလိုက်တာက ပိုကောင်းလိမ့်မည်။
ဤအတွေးများသည် ချန်ကျီရှင်း၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် လျင်မြန်စွာ ဖြတ်သန်းသွားသည်။ သို့သော် မကြာမီမှာပင် သူ ခေါင်းခါယမ်းလိုက်မိ၏။
ဇာတ်လိုက်၏ ဇာတ်လမ်းမှာ အစပျိုးရုံသာ ရှိသေးပြီး မုန့်မိသားစုသည်လည်း သူ့ကို အလွယ်တကူ စွန့်လွှတ်မည် မဟုတ်ပေ။ ထို့ပြင် သူ၏ လက်ရှိအစွမ်းဖြင့် ထာဝရအသက်ရှည်မျိုးနွယ်စု တစ်ခုအတွင်းသို့ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်ပြီး ဇာတ်လိုက်ကို သတ်ရန်မှာ အခွင့်အလမ်း မရှိသေးပေ။ ချန်ထျန်းလျန်နှင့် ရင်းရွှမ်းရွှမ်းတို့၏ အကူအညီပါလျှင်ပင် မလုံလောက်နိုင်သေးချေ။
"လောစရာတော့ မလိုသေးပါဘူး။ ဇာတ်လမ်းအရဆိုရင် ဒီဇာတ်လိုက်က နောက်ထပ် နှစ်အနည်းငယ်လောက်အထိ ဆက်ပြီး ကျဆင်းနေဦးမှာပဲ။ ပြီးတော့မှ နတ်မိမယ်လေးက စေ့စပ်ပွဲလာဖျက်မယ်။ အဲဒါကို ဒေါသတကြီးနဲ့ စေ့စပ်စာချုပ်ကို ဆုတ်ဖြတ်ပစ်ပြီးမှ သူက နိုးထလာပြီး ဘယ်သူမှ တားမရအောင် သန်မာလာမှာ။"
"ငါ့မှာ... အချိန်ရှိသေးတယ်။"
ချန်ကျီရှင်းသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ခန့်မှန်းရခက်စွာ ပြောင်းလဲနေသည်။ အတန်ကြာမှ ချန်ကျီရှင်းသည် ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး သူ၏မျက်နှာကို အပြစ်ကင်းစင်ကာ ချစ်စရာကောင်းသော ကလေးငယ်တစ်ဦးအသွင် ပြောင်းလိုက်ကာ ချွဲနွဲ့သောအသံလေးဖြင့် မေးလိုက်သည်
"အဘိုးမျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်... အဲဒီလူရဲ့ နာမည်က ဘယ်သူလဲဟင်"
ချန်တောက်ယန်သည် ထိုမေးခွန်းကြောင့် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီးမှ ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
"မုန့်ဟဲတုန်း လို့ ခေါ်တယ် ထင်တာပဲ။"
"မုန့်ဟဲတုန်း... ဟုတ်လား"
ချန်ကျီရှင်းသည် ခေါင်းငုံ့လိုက်ပြီး ထိုနာမည်ကို သူ၏ရင်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် မှတ်သားထားလိုက်တော့သည်။
သူသည် မုန့်ဟဲတုန်းကို ရှင်းလင်းပစ်ရန် နည်းလမ်းတစ်ခုခုကို သေချာပေါက် ရှာဖွေရမည်ပင်။
အခန်း။ ၂၄
မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ဆယ်ရက်ကျော် အချိန်ကာလများ ကုန်ဆုံးခဲ့သည်။
ထိုရက်များအတွင်း ချန်ထျန်းလျန်သည် ပင်လယ်ငြိမ်သောက်ဆေးဖော်စပ်ရန် လိုအပ်သော ကောင်းကင်ဘုံနှင့် မြေကမ္ဘာ၏ ရတနာများကို အပူတပြင်း ရှာဖွေခဲ့သည်။ တစ်ဖက်တွင်လည်း ရင်းရွှမ်းရွှမ်းသည် ကိုးဆင့်လှည့် ကောင်းကင်အအေးကျိန်စာကို စတင်လေ့ကျင့်ရာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် အထူးပင် လိုက်ဖက်ညီလှသည်။ ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် သူမသည် ကျင့်စဉ်၏ အနှစ်သာရကို နားလည်သဘောပေါက်သွားကာ အအေးဓာတ်ဆေးလုံးသုံးလုံးကို ဆက်တိုက် စုစည်းနိုင်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူမထံမှ အစဉ်အမြဲ ထွက်ပေါ်နေတတ်သော အေးစက်လှသည့် အငွေ့အသက်များမှာလည်း ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
ဤသို့ဖြင့် တစ်နေ့သောအခါတွင် ချန်ကျီရှင်းသည် အိမ်အတွင်း၌ တိတ်ဆိတ်စွာ ကျင့်ကြံနေစဉ် ဇီဝေတောင်တစ်ခုလုံး ရုတ်တရက် ဆူညံချောက်ချားသွားခဲ့သည်။
“ဦးလေးချန်က သခင်လေးကျောက်ရှန်းကို တောင်ပိုင်းနယ်စပ်ကနေ ပြန်ခေါ်လာပြီဟေ့”
“သခင်လေးကျောက်ရှန်းကတော့ တကယ့်ကို ရှေးဟောင်းအင်းကွက် ကိုးကွက်ပိုင်ရှင် ပီသပါပေတယ်။ အသက်သုံးနှစ်အရွယ်နဲ့တင် ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်ကို အောင်မြင်စွာ စတင်နိုင်ခဲ့ပြီ”
“ကြားတာတော့ သခင်လေးကျောက်ရှန်းဟာ အခုဆိုရင် ရတနာခန္ဓာပထမအလွှာကိုတောင် ရောက်နေပြီတဲ့”
“သုံးနှစ်သားအရွယ်နဲ့ ရတနာခန္ဓာအဆင့်ကို ရောက်ရှိတာဟာ တကယ့်ကို အံ့မခန်းပါပဲ။ သူ့ရဲ့ အနာဂတ်ကတော့ အတိုင်းအဆမရှိ တောက်ပနေမှာ အသေအချာပဲ”
“မျိုးဆက်သစ်တွေထဲမှာ ဘယ်သူကများ သခင်လေးကျောက်ရှန်းနဲ့ ယှဉ်နိုင်မှာလဲ လာကြ... ငါတို့အားလုံး သွားပြီးကြိုဆိုကြရအောင်”
ချန်ကျီရှင်းသည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး အပြင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ဇီဝေတောင်ခြေတွင် ကလေးငယ်တစ်ဦးကို ချန်မိသားစုဝင် တပည့်ပေါင်းများစွာက ခြံရံထားကြပြီး လမင်းကို ကြယ်အပေါင်းက ဝန်းရံထားသကဲ့သို့ ဂုဏ်ပြုချီးမွမ်းနေကြသည်။
ချန်ကျောက်ရှန်းသည် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ထားကာ နုနယ်သော မျက်နှာရှိသော်လည်း တည်ငြိမ်အေးစက်သော အမူအရာကို ဆောင်ထားသည်။ သို့သော် သူ၏ မျက်ခုံးကြားတွင်မူ သိသာရုံမျှရှိသော မာန်မာနအရိပ်အယောင်များ ကိန်းအောင်းနေသည်ကို တွေ့နိုင်၏။ သူ၏အနားတွင် ဝိုင်းဝန်းနေကြသော တပည့်များမှာ ဖားယားသည့် အပြုံးများ၊ အားကျရိုသေသည့် စကားလုံးများဖြင့် ဝန်းရံနေကြသည်။ သူတို့အားလုံးမှာ အနာဂတ်တွင် ထိပ်တန်းပညာရှင် ဖြစ်လာမည့် ချန်ကျောက်ရှန်း၏ မျက်မှောက်တွင် အမှတ်ရစရာ တစ်ခုခု ချန်ထားခဲ့လိုကြခြင်းပင်။
“ပျင်းစရာကောင်းလိုက်တာ။”
ချန်ကျီရှင်းသည် သမ်းဝေလိုက်ရင်း ဒုတိယမြောက် အပ်စိုက်မှတ်ဖြစ်သော ကျုန်းဝမ်အမှတ်ကို စတင်စုစည်းသည်။
အမှန်စင်စစ် လွန်ခဲ့သော ဆယ်ရက်ခန့်အတွင်း ချန်ကျီရှင်းသည် လောင်ကုန်းအပ်စိုက်မှတ်ကို အောင်မြင်စွာ စုစည်းနိုင်ခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူ၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်မှာလည်း သိသိသာသာ မြင့်တက်လာခဲ့ကာ ရတနာခန္ဓာတတိယအလွှာသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ရေတွက်ကြည့်လျှင် သူသည် နွားနတ်ဆိုး ကြယ်တာရာကျိန်စာကို စတင်လေ့ကျင့်ခဲ့သည်မှာ နှစ်လပင် မပြည့်သေးချေ။ ဤမျှတိုတောင်းလှသော ကာလအတွင်း ရတနာခန္ဓာ တတိယအလွှာသို့ ရောက်ရှိသွားသည့် ကျင့်ကြံမှုနှုန်းမှာ ပြင်ပလောကသို့ ပျံ့နှံ့သွားပါက တစ်ကမ္ဘာလုံးကို တုန်လှုပ်သွားစေမည်မှာ အသေအချာပင်။
သို့သော်လည်း ချန်ကျီရှင်းသည် ဤမျှနှင့် အားရကျေနပ်ခြင်း မရှိသေးပေ။
“ဇာတ်ကြောင်းကိုးခုထဲက ဇာတ်လိုက်တစ်ယောက်ကတော့ ပေါ်လာပြီ။ သူ ကောင်းကင်ကို ပျံတက်ဖို့ သိပ်မလိုတော့ဘူး။ ငါ အခုထက် ပိုမြန်ရမယ် အများကြီး ပိုမြန်ရမယ်”
တစ်ချိန်တည်းမှာပင်... တတိယတောင်ထိပ်ရှိ နန်းဆောင်တစ်ခုတွင် မော့ချင်းယွဲ့နှင့် ဆရာကြီးဖေးလုံတို့သည် တောင်အောက်မှ မြင်ကွင်းကို ငုံ့ကြည့်နေကြသည်။
“သုံးနှစ်သားအရွယ်နဲ့ ရတနာခန္ဓာအဆင့်ကို ရောက်ရှိနေတာ တကယ့်ကို အံ့မခန်းပါပဲ။” ဆရာကြီးဖေးလုံသည် ချန်ကျောက်ရှန်းကို ကြည့်ရင်း ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“သူ့ရဲ့ စရိုက်ကို ကြည့်ရတာလည်း မာန်မာနလည်း မကြီးဘူး။ စိတ်လည်း မလောဘူး။ တကယ့်ကို အလားအလာကောင်းတဲ့ ပျိုးပင်လေးပဲ။”
“ဒီလောက်ကတော့ သာမန်ပါပဲ။”
မော့ချင်းယွဲ့က အေးစက်စက်နှင့် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
အသက်သုံးနှစ်နှင့် ရတနာခန္ဓာအဆင့်သို့ ရောက်ရှိခြင်းမှာ သာမန်လူများကြားတွင် ချန်
ကျောက်ရှန်းသည် မဆိုးဘူးဟု ဆိုနိုင်သော်လည်းချန်ကျီရှင်းနှင့် တွေ့ဆုံပြီးနောက်တွင်မူ မော့ချင်းယွဲ့အတွက် ချန်ကျောက်ရှန်း၏ ပါရမီမှာ အတော်အသင့်ဟု ဆိုရရုံမျှသာ ရှိတော့သည်။
စကားပုံတစ်ခု ရှိတယ်မဟုတ်ဘူးလား...
“ပစ္စည်းချင်းယှဉ်လျှင် ပစ်ရမည်ဖြစ်ပြီး လူချင်းယှဉ်လျှင်မူ ဒေါသထွက်ရလိမ့်မည်” ဟူ၍ပင်။
အသက်တစ်နှစ်ပင် မပြည့်သေးသော ချန်ကျီရှင်းသည် ရတနာခန္ဓာဒုတိယအလွှာသို့ ရောက်ရှိနေရုံသာမက သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်မှာလည်း အံ့မခန်း အားကောင်းလှသည်။ သို့သော်လည်း သူသည် မည်သည့်အခါမျှ ကြွားဝါခြင်း မရှိခဲ့ပေ။
သို့သော် ဤချန်ကျောက်ရှန်းမှာ လူအများ၏ မြှောက်ပင့်မှုကို ခံယူရင်း မာန်မာနထောင်လွှားကာ မိမိကိုယ်ကိုယ် ကျေနပ်နေပုံမှာ သိသာလှသည်။ အကယ်၍ နောင်တစ်ချိန်တွင် သူသည် အောင်မြင်မှုကြီးကြီးမားမား ရရှိခဲ့လျှင် သူ၏အကြည့်မှာ ကောင်းကင်ထက်သို့ ရောက်နေမည်မှာ အသေအချာပင်။
“မင်းသမီး... အခုဆိုရင် ချန်ကျောက်ရှန်းလည်း ပြန်ရောက်နေပြီဆိုတော့ ကျွန်တော်တို့ သူ့ကို ကောင်းကင်ဘုံ သန့်စင်နန်းတော်ထဲဝင်ဖို့ ဖိတ်ခေါ်ရမလား”
ဆရာကြီးဖေးလုံက မေးမြန်းလိုက်သည်။
“လောစရာ မလိုသေးပါဘူး။”
မော့ချင်းယွဲ့က ခေါင်းယမ်းကာ ငြင်းဆိုလိုက်၏။
“မလောသေးဘူးလား”
ဆရာကြီးဖေးလုံမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး “ကျွန်တော်တို့ အခုပဲ နန်းတော်ကို ပြန်ကြမှာ မဟုတ်ဘူးလား”
ထိုအခါ မော့ချင်းယွဲ့က အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး “ဖေးလုံ... မင်း အရင်ပြန်နှင့်ပါ။ ငါတော့ ချန်မိသားစုဆီမှာ နောက်ထပ် ခဏလောက် ထပ်နေဦးမယ်။”
“ချန်မိသားစုဆီမှာ...”
ဆရာကြီးဖေးလုံက မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိသည်။
“မင်းသမီး... ဘာကြောင့် စိတ်ပြောင်းသွားရတာလဲ ချန်မိသားစုထဲမှာ စိတ်ဝင်စားစရာ တစ်ခုခု တွေ့လို့လား”
မော့ချင်းယွဲ့က တိုက်ရိုက် မဖြေကြားဘဲ ပြုံးလျက် စကားလမ်းကြောင်းကို ပြောင်းလိုက်သည်။
“ဖေးလုံ... အနာဂတ်မှာ တတိယအိမ်တော်က ချန်ကျီရှင်းက ချန်ကျောက်ရှန်းထက် ပိုပြီး စွမ်းအားကြီးမားတဲ့သူ ဖြစ်လာမယ်လို့ မင်း ယုံကြည်လား”
“ချန်ကျီရှင်းက ချန်ကျောက်ရှန်းထက် သာမယ် ဟုတ်လား”
ဆရာကြီးဖေးလုံက ရယ်မောလိုက်ပြီး “ဒီနေ့ မင်းသမီး စိတ်ကြည်နေပုံပဲ။ ဒီလူကြီးကို နောက်ပြောင်နေတာပဲ။”
“မင်း မယုံဘူးလား”
မော့ချင်းယွဲ့က မေးလိုက်သည်။
“သေချာတာပေါ့ မယုံဘူးလေ။ ချန်ကျောက်ရှန်းက ရှေးဟောင်းအင်းကွက် ကိုးကွက်ပိုင်ရှင် ဖြစ်ရုံတင်မကဘဲ မွေးရာပါ ဘုရင်မြေပုံကိုပါ ပိုင်ဆိုင်ထားတာ။ ချန်ကျီရှင်းကတော့ သာမန်
ကလေးတစ်ယောက်ပဲ ဘာမှ ထူးခြားတာ မရှိဘူး။ ဒီနှစ်ယောက်ကို ဘယ်လိုလုပ် ယှဉ်လို့ရမှာလဲ”
ဆရာကြီးဖေးလုံက ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။
မော့ချင်းယွဲ့က ရယ်မောရင်း “ဖေးလုံ... ငါတို့ လောင်းကြေးထပ်ကြမလား”
“ကောင်းပြီလေ... လောင်းတာပေါ့။”
ဆရာကြီးဖေးလုံ၏ ရင်ထဲတွင် ခေါင်းမာသောစိတ်တို့ ပေါ်ပေါက်လာသည်။
“မင်းသမီး... သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက အခုမှ ငယ်ငယ်လေးတွေပဲ ရှိသေးတာ။ ဘယ်လိုမျိုး လောင်းကြမလဲ”
မော့ချင်းယွဲ့က တည်ငြိမ်စွာဖြင့် “နောက်ထပ် ဆယ်နှစ်ကြာတဲ့အခါ ဘယ်သူက ကျင့်ကြံမှု ပိုမြင့်မလဲ။ ဘယ်သူက ပိုပြီး စွမ်းအားကြီးမားမလဲဆိုတာကို လောင်းကြတာပေါ့။”
“ပြဿနာမရှိပါဘူး မင်းသမီး... ဒီတစ်ခါတော့ မင်းသမီး ရှုံးမှာ အသေအချာပဲ”
“ဖေးလုံ... နောက်ဆယ်နှစ်ကြာတဲ့အခါ မင်းရဲ့ အခုလို ယုံကြည်ချက်အပြည့်နဲ့ ပြောခဲ့တဲ့ အမူအရာကို မှတ်မိနေဖို့ပဲ ငါ မျှော်လင့်ပါတယ်။”
...
...
နေ့နှင့်ညတို့ အလဲလဲအလှယ်လှယ် ဖြစ်ပေါ်ရင်း အချိန်ကာလတို့သည် လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။
မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ဆယ်နှစ်တာ အချိန်ကာလက လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့လေပြီ။
ဇီဝေတောင် တတိယတောင်ထိပ်၏ နံနက်ခင်းအချိန်...
မြက်ပင်ဖျားများပေါ်တွင် နှင်းစက်ကလေးများ တွဲခိုနေကြသည်။ စိမ်းဖန့်ဖန့် အရောင်ရှိသော ပုစဉ်းရင်ကွဲ တစ်ကောင်သည် ရှေ့တွင် တွားသွားနေသည့် ခူကောင်နက်ကလေးကို ဖမ်းယူရန် အသာအယာ ချောင်းမြောင်းနေစဉ်
ဖတ်…
အနက်ရောင် သားရေဖိနပ်တစ်စုံက ထိုအင်းဆက်နှစ်ကောင်လုံးကို ပြင်းထန်စွာ နင်းခြေပစ်လိုက်သည်။
နုနယ်ချောမောသော မျက်နှာထားနှင့် သန့်ပြန့်စင်ကြယ်သော အသွင်အပြင်ရှိသည့် လူငယ်တစ်ဦးသည် ခြံဝင်းအတွင်းမှ ပျင်းရိစွာ အကြောဆန့်ရင်း ထွက်လာခဲ့သည်။
“ရာသီဥတုက အေးမြလာပြီပဲ။ သာယာတဲ့ ဆောင်းဦးကာလကို ရောက်တော့မယ် ထင်တယ်”
သူသည် အိပ်ရေးမဝသေးသည့်နှယ် မျက်လုံးများကို တဝက်သာဖွင့်လျက် သမ်းဝေနေသည်။
“သခင်လေးကျီရှင်း... အခုပဲ ခန်းမဆောင်ကြီးဆီကို သွားသင့်နေပါပြီ။ ဒီနေ့က မိသားစုရဲ့ နံနက်ခင်း စုံညီအစည်းအဝေး ရှိတဲ့နေ့လေ”
မြစိမ်းရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် ချစ်စဖွယ် အစေခံမိန်းကလေး ပိလော့သည် ခြံဝင်းအပြင်ဘက်၌ စောင့်ကြိုနေခဲ့သည်မှာ ကြာလှပြီဖြစ်သည်။
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချန်ကျီရှင်းက ပိလော့ကို အေးအေးလူလူ ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်
“ပိလော့... ငါက နံနက်ခင်း အစည်းအဝေးတွေကို ဘယ်တုန်းကမှ မတက်ဘူးဆိုတာ မင်းသိသားပဲ။ ဘာလို့ ဒီနေ့မှ အတင်းခေါ်နေရတာလဲ”
ပိလော့သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အသံကိုနှိမ့်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်
“သခင်လေး... မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ကြီးက ဒီနှစ်တွေမှာ သခင်လေးအတွက် ဇနီးလောင်းရှာနေတာကို သတိထားမိမှာပါ။ အခု ကြားတာတော့ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်က သခင်လေးအတွက် နောက်ထပ် မိန်းကလေးတစ်ယောက် ရှာတွေ့ထားပြန်ပြီတဲ့။ အဲဒီမိန်းကလေးရဲ့ နောက်ခံက တကယ့်ကို ထူးခြားတာရှင့်။ ဒီနေ့ပဲ ကျွန်မတို့ ချန်မိသားစုဆီကို လာလည်နေတယ်တဲ့”
ခေတ္တမျှ ရပ်ပြီးနောက် ပိလော့က ဆက်ပြောသည်။
“ဒါ့အပြင် ပထမတောင်ထိပ်က သခင်လေးကျောက်ရှန်းလည်း ချန်ယန်အကယ်ဒမီ ကနေ ပြန်ရောက်နေပြီရှင့် ချန်မိသားစုဝင် အားလုံးက သခင်လေးကျောက်ရှန်းကို ကြိုဆိုဖို့ သွားကြရမယ်လေ”
“အော်...”
ချန်ကျီရှင်းက စိတ်မပါသလို ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ လောကကြီးတွင် ကောင်းကျိုးများစွာ ရှိသော်လည်း အိမ်ထောင်ရေးကိစ္စမှာမူ သူ၏အသက်အရွယ်နှင့် အနည်းငယ် စောလွန်းနေသည်ဟု သူယူဆသည်။ သူသည် ယခုမှ အသက် ၁၁ နှစ်ပင် မပြည့်သေးသော်လည်း မိသားစုကမူ သူ၏ အနာဂတ်အတွက် ဇနီးလောင်းကို အဆက်မပြတ် ရှာဖွေပေးနေကြသည်။
“သခင်လေးရယ်... ဒီတစ်ခါတော့ ရှောင်လို့မရတော့ဘူးနော်။ အဲဒီသခင်မလေးက အခုတောင် ရောက်နေပြီမို့ သွားကြည့်လိုက်တာ ပိုကောင်းပါလိမ့်မယ်”
ပိလော့က စေတနာဖြင့် အကြံပြုရှာသည်။ သူမသည် ချန်ကျီရှင်း တစ်ယောက် အရင်တုန်းကလိုပဲ ဧည့်သည်တွေကို မျက်နှာသာမပေးဘဲ အေးစက်စက် လုပ်နေမှာကို စိုးရိမ်နေမိသည်။
“ပိလော့... မင်းက ငါ့ကို အိမ်ထောင်ချပေးဖို့ ဒီလောက်တောင် အလောတကြီး ဖြစ်နေတာလား”
ချန်ကျီရှင်းက ပိလော့၏ ပါးကလေးကို စနောက်ကာ ဆွဲလိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။
“ကဲ... လာပါ ငါတို့ တူတူသွားကြည့်ကြတာပေါ့”